Παρασκευή, 31 Μαΐου 2013

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: ΟΙ ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΤΕΣ

Διαβάστε περισσότερα...

Να πάει να γαμηθεί ο Μάης του ’68. Πολεμήστε τώρα




του Άρη Χατζηστεφάνου

Κι αν ήταν σήμερα 1968; Βασανιστήρια, παρακράτος, κυνήγι μαγισσών εναντίον της αριστεράς και ο Πάγκαλος... στα χαρακώματα.

Η επέτειος μιας επετείου είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Για τη συμπλήρωση 45 χρόνων από το Μάη του 68, λοιπόν, σκεφτήκαμε να μην ανατρέξουμε στα γεγονότα εκείνης της χρονιάς αλλά στην αποτύπωσή τους από τα μέσα ενημέρωσης και τους πνευματικούς ταγούς κάθε εποχής.

Τα αφιερώματα σε ιστορικές επετείους, έλεγε ένας παλιός κανόνας από τα περιοδικά της....
δεκαετίας του ’80 και του ’90, «πουλάνε» όταν η χρονολογία τους διαιρείται με το πέντε. «Πουλάνε» όμως ακόμη περισσότερο όταν διαιρείται με το δέκα. Ένα αφιέρωμα για το Μάη του ’68, λόγου χάρη, έπρεπε να πέσει στο 1998 ή στο 2008 ενώ μια μικρότερη αναφορά μπορούσε να γίνει το 2003 και το 2013.

Το πρόβλημα με τη συγκεκριμένη επέτειο ήταν ότι ανά πενταετία γραφόταν ένα εντελώς διαφορετικό αφιέρωμα. Το 1998, στα χρόνια της «ευημερούσας» Ελλάδας του χρηματιστηρίου και της προετοιμασίας των ολυμπιακών αγώνων, όλοι ήθελαν να περιγράψουν πως έζησαν το δικό τους Μάη. Ο «υπαρξιστής», καθηγητής της Σορβόνης, Θεόδωρος Πάγκαλος, παραπονιόταν γιατί λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων δεν είχε προλάβει να ζήσει όσο θα ήθελε τις νύχτες των οδοφραγμάτων στο κέντρο του Παρισιού. Η καρδιά του όμως ήταν εκεί, στους δρόμους της φωτιάς. Η εξέγερση βέβαια παρουσιαζόταν, από τα μεγάλα ΜΜΕ σαν ένα μείγμα σεξουαλικού οργίου και γιορτής των λουλουδιών – πάντα με φόντο τους παρατεταγμένους αστυνομικούς της κυβέρνησης Ντε Γκολ.

Στην αμέσως επόμενη επέτειο, για τα 35 χρόνια, ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι θα αναλάβει να αποτυπώσει αυτή τη στρεβλή εικόνα στην πολιτικά κατάπτυστη ταινία του «Οι ονειροπόλοι». Ο Μάης του ’68 παρουσιάζεται σαν ένα μεγάλο φοιτητικό πάρτι το οποίο περιορίστηκε στην γαλλική πρωτεύουσα. Λες και το ‘ 68 δεν είχαμε την εξέγερση και τη δολοφονία φοιτητών στο Μεξικό ή τις κινητοποιήσεις από την Τουρκία μέχρι την Ιαπωνία. Σαν να μην ήταν η χρονιά της παρακρατικής δολοφονίας του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ αλλά και των βίαιων απεργιών στην Ιταλία και περιοχές της Γαλλίας, όπου οι εργάτες έχτιζαν τα αφεντικά τους μέσα στα γραφεία τους. Σαν να μην υπήρχε στις ΗΠΑ το κίνημα των μαύρων πανθήρων που απειλούσε να μετατρέψει τον αγώνα για τα φυλετικά δικαιώματα σε μια ένοπλη ταξική σύγκρουση.

Ακόμη και μέσα από αυτή την παραμορφωμένη εικόνα του Μάη του 68, όμως, η έννοια της εξέγερσης παρέμενε ζωντανή μέχρι την επέτειο του 2003 – ακόμη και αν κατέληγε να μετατρέπεται σε τηλεοπτικό φόντο για την προώθηση προϊόντων.

Αντίθετα στην επέτειο του 2008 ο Μάης ήταν και πάλι επικίνδυνος. Βλέποντας μια μικρογραφία των παρισινών οδοφραγμάτων στο κέντρο της Αθήνας οι παλαιοί υπαρξιστές των σαλονιών ανατρίχιαζαν με τους μαθητές που πετούσαν πέτρες στην αστυνομία.

Ο Πάγκαλος μιλούσε πλέον για «φασισμό» όσων ζητούν διατήρηση του πανεπιστημιακού ασύλου (που ο ίδιος θεωρούσε κομβικό σημείο για το ξέσπασμα του γαλλικού Μάη), ο Πέτρος Μάρκαρης εντόπιζε ίχνη «ναζισμού» στα συνθήματα της εξεγερμένης νεολαίας και η Σώτη Τριανταφύλλου, άρχισε να γεμίζει τις σελίδες των free press με ύμνους για τους εκάστοτε υπουργούς δημόσιας τάξης που μάχονταν την ανομία.

Ο Μάης του 68, από γιορτή των λουλουδιών και του ερωτικού αντικομφορμισμού, έχει μετατραπεί σε απαγορευμένη λέξη ακριβώς επειδή ένα τμήμα της κοινωνίας τον επιζητούσε και τον αναπαρήγαγε. Και μόνο η αναφορά στη συγκεκριμένη χρονολογία όχι μόνο δεν άνοιγε πλέον τις πύλες για τα κοκτέιλ πάρτυ των Αθηνών αλλά ενδέχεται να οδηγούσε και στον στιγματισμό σου στις κοσμικές συνευρέσεις του Κολονακίου.

Η φετινή επέτειος των 45 χρόνων οδηγεί σε ακόμη πιο ακραίες καταστάσεις. Το σύστημα δεν αισθάνεται ικανό να αφομοιώσει τα νοήματα του Μάη του 68 όπως έκανε τις προηγούμενες δεκαετίες και προτιμά να σιωπήσει. Ίσως γιατί η εποχή μας παρουσιάζει τόσες ομοιότητες με τα σκοτεινά χρόνια του τέλους της δεκαετίας του ’60. Αρκεί να σκεφτεί κανείς τι θα συνέβαινε σήμερα αν ήταν 1968 και θα καταλάβει τον τρόμο που σχηματίζεται στα μυαλά ορισμένων.

Αν ήταν λοιπόν 1968 ο αμερικανικός στρατός θα βρισκόταν βυθισμένος στο τέλμα κάποιας πολεμικής επιχείρησης σε αρκετές χώρες της Ασίας και της Μέσης Ανατολής (ας τις ονομάσουμε Αφγανιστάν, Πακιστάν, Σομαλία, Υεμένη, Λιβύη, Ιράκ, Συρία) σκορπώντας καθημερινά τον θάνατο μεταξύ των αμάχων. Οι σφαγές, όπως αυτή που σημειώθηκε στο Μάι Λάι του Νότιου Βιετνάμ, σήμερα θα πραγματοποιούνταν από μη επανδρωμένα αεροσκάφη, τα περίφημα drones, από κάποιον χειριστή στη Φλόριντα. Όσο για τα βασανιστήρια δεν θα πραγματοποιούνταν απευθείας από αμερικανούς στρατιώτες αλλά από μισθοφόρους εταιρειών όπως η Μπλακ Γουότερς.

Τα εγκλήματα που πραγματοποιούσε ο αμερικανικός στρατός το 1968 θα αποκαλύπτονταν από κάποια μεγάλη αμερικανική ερφημερίδα όπως οι New York Times και όχι από ανεξάρτητες πλατφόρμες όπως το Wikileaks. Οι πραγματικοί υπαίτιοι αυτών των διαρροών, όμως, θα διώκονταν ανηλεώς όπως συμβαίνει σήμερα με τον Μπράντλει Μάνιν.

Αν ήταν 1968 οι αθλητές δεν θα χαιρετούσαν ναζιστικά αλλά θα σήκωναν περήφανα τις μαύρες γροθιές τους για να τιμήσουν τους Μαύρους Πάνθηρες. Σε καμία περίπτωση βέβαια δεν θα υποστήριζαν ότι είναι μόλις 24 χρόνων και γι’ αυτό δεν ήξεραν τι έκαναν ή ότι ο χαιρετισμός τους προέρχεται από κάποια αρχαία φυλή μαύρων στην Αφρική.

Φυσικά αν ήταν 1968 οι φασίστες και οι ρατσιστές θα φορούσαν ακόμη λευκές κουκούλες και όχι μαύρα T-shirt.
Αν ήταν 1968 τα άρματα μάχης δεν θα έρχονταν από το σύμφωνο της Βαρσοβίας για να καταπνίξουν την Άνοιξη της Πράγας αλλά θα στέλνονταν από την Βορειοατλαντική συμμαχία με πρόσχημα ότι ενισχύουν την Αραβική Άνοιξη για να ανατρέψουν εχθρικά καθεστώτα.

Αν ήταν 1968 οι Rolling Stones θα έγραφαν τo Street Fighting Man για φοιτητές που συγκρούονται με την αστυνομία ενάντια στην επιβολή διδάκτρων και την υπόγεια ιδιωτικοποίηση του συστήματος εκπαίδευσης. Στην Ιαπωνία οι σπουδαστές θα διαμαρτύρονταν για την ενίσχυση της παρουσίας του αμερικανικού στόλου με καθημερινές διαδηλώσεις και συγκρούσεις με την αστυνομία και δεν θα επέτρεπαν στο πεντάγωνο να χρησιμοποιεί ως πρόσχημα τη Βόρεια Κορέα για να στήνει το στόλο του σε στρατηγικά σημεία του Ειρηνικού Ωκεανού.
Το ίδιο θα συνέβαινε και στην Τουρκία όπου οι φοιτητές θα εξεγείρονταν για τη χρήση του αεροδρομίου του Εσένπογα για τη μεταφορά οπλισμού της CIA προς ομάδες μαχητών στη Συρία (όπως διαμαρτύρονταν για τον ελλιμενισμού του 6ου στόλου στη χώρα τους το 1968).

Αν βέβαια ήταν Μάης του ’68 και ξεσπούσαν επεισόδια σε οποιαδήποτε περιοχή της Ευρώπης τα κομμουνιστικά κόμματα θα καταδίκαζαν τα ξεσπάσματα οργής του πληθυσμού αποδίδοντάς τα (όπως είχε κάνει τότε η γαλλική Humanite) σε «ψευτοεπαναστάτες, οι οποίοι υπηρετούν τα συμφέροντα της γκολικής εξουσίας και των μεγάλων καπιταλιστικών μονοπωλίων».

Το κόμμα θα καταδίκαζε κάθε αυθόρμητη έκρηξη της νεολαίας υποστηρίζοντας ότι δεν έχι έρθει το πλήρωμα του χρόνου για την είσοδο στα χειμερινά ανάκτορα (διαδικασία η οποία, παρεπιμπτόντως, σημειώνεται πάντα χωρίς να «σπάσει ούτε τζάμι).

Αν ήταν Μάης του ’68 οι μεγαλύτεροι σχολιαστές των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης θα συμφωνούσαν με το κομμουνιστικό κόμμα ότι πρόκειται για μια έξαρση χουλιγκανισμού, ως συμπλήρωμα όμως θα έγραφαν σε ειδικές ιστοσελίδες προσωπικοτήτων ότι για την αντιμετώπισή του φαινομένου απαιτείται η αναστολή ορισμένων άρθρων του συντάγματος ή η κινητοποίηση του στρατού.



Στην Ελλάδα βέβαια αν ήταν Μάης του ’68 δεν θα καταλαβαίναμε και πολλά γιατί θα είχαμε χούντα. Όσοι πολιτικοί έπαιρναν το χρίσμα του Παπαδόπουλου θα γίνονταν απευθείας υπουργοί και δεν θα περίμεναν στους διαδρόμου της εξουσίας όπως συμβαίνει σήμερα με τον Βορίδη. Φυσικά οι εκπρόσωποι Τύπου του καθεστώτος δεν θα επιτρεπόταν να έχουν στην προσωπική τους σελίδα στο Facebook φωτογραφίες με μέλη της βασιλικής οικογένειας, η οποία τότε αποτελούσε κόκκινο πανί για την κυβέρνηση των συνταγματαρχών.

Αν ήταν 1968, στην Ελλάδα οι σημαντικότερες αποφάσεις δεν θα λαμβάνονταν από το κοινοβούλιο αλλά με προεδρικά διατάγματα. Στις πλατείες και στα μνημεία του ένδοξου παρελθόντος άντρες γυναίκες και παιδιά θα κρατούσαν αναμμένες δάδες και θα φώναζαν εθνικοπατριωτικά συνθήματα. Αν ήταν 1968 οι εφοπλιστές, με απόφαση του καθεστώτος, θα απολάμβαναν απόλυτης φοροασυλίας.

Στη χώρα θα πραγματοποιούνταν φυσικά βασανιστήρια, τα οποία όμως θα γίνονταν γνωστά μόνο από ξένα μέσα ενημέρωσης καθώς δεν θα μεταδίδονταν ποτέ από την ΥΕΝΕΔ. Το Συμβούλιο της Ευρώπης θα εξέφραζε βέβαια την έντονη ανησυχία του για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μέσω του ειδικού επιτρόπου Νιλς Μουίζνιεκς αλλά πρακτικά δεν θα έκανε και πολλά για να αλλάξει αυτή την κατάσταση. Παρόλα αυτά αρκετά τμήματα της Αριστεράς θα συνέχιζαν να βλέπουν τους ευρωπαϊκούς θεσμούς ως μοναδική απάντηση στην κρίση δημοκρατίας της χώρας.

Αν ζούσαμε στο 1968 οι στενοί συνεργάτες και σύμβουλοι του πρωθυπουργού θα συνεργάζονταν με την ΕΥΠ για να φακελώνουν και να απειλούν δημοσιογράφους και ακτιβιστές (όπως έκανε άλλωστε η κυβέρνηση Νίξον και το FBI για τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ). Οι ίδιοι θα εξαπέλυαν τόνους λάσπης εναντίον των αντιπάλων τους επισείοντας μάλιστα την Κομμουνιστική απειλή για να συνετίσουν τα μεσαία στρώματα του πληθυσμού. Αν ήταν 1968 βέβαια τα σπίτια των μικροαστών θα απειλούν με κατάσχεση από τους κομμουνιστές και όχι από τους τραπεζίτες.

Αυτά θα συνέβαιναν αν σημειώνονταν σήμερα τα γεγονότα του 1968. Όπως εξηγήσαμε φυσικά και στο τελευταίο τεύχος του Unfollow δεν ζούμε στο 1968. Η Ευρώπη και ολόκληρος ο πλανήτης δεν βιώνουν το συμβολικό τέλος της μεταπολεμικής ανάπτυξης αλλά μια παρατεταμένη δομική κρίση που ξεκίνησε από τη δεκαετία του ’70. Οι συνθήκες είναι ολότελα διαφορετικές, ο φόβος όμως που εξακολουθεί να προκαλεί στους εξουσιαστές ο παγκόσμιος Μάης του ’68, ύστερα από 45 χρόνια θα έπρεπε να αποτελεί μάθημα για τους εξουσιαζόμενους. Ή όπως έλεγε και εκείνο το σύνθημα του 2008: Fuck May 68 Fight Now!

από το «Unfollow» μέσω του site του συγγραφέα
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 29 Μαΐου 2013

Δημοσκόπηση ΕΚΠΑ: Κατά της Ε.Ε. η πλειονότητα των πολιτών


Αρνητικοί όσον αφορά το μέλλον μέσα στην Ε.Ε. αλλά και αντίθετοι στις πολιτικές στις χώρες της Ένωσης εμφανίζονται οι πολίτες της χώρας μας, σύμφωνα με πανελλαδική έρευνα που παρουσιάστηκε από το Πανεπιστήμιο Αθηνων

Τα αποτελέσματα της έρευνας, που παρουσιάστηκαν σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών Θεοδ. Πελεγρίνης, είναι ενδιαφέροντα, ορισμένα δε στοιχεία χαρακτηρίζονται και ως «πρωτοφανή ευρήματα».

Συγκεκριμένα, στην ερώτηση «πως κρίνετε αυτή την περίοδο τη συνολική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης», το 66,45% των ερωτηθέντων απαντάει αρνητικά, κάτι που ξάφνιασε τους ερευνητές της εταιρείας δημοσκοπήσεων opinion poll που διεξήγαγε την έρευνα. Συνολικά, ένα ποσοστό 85,39% των Ελλήνων πολιτών κρίνει αρνητικά τις πολιτικές στις χώρες της ΕΕ, με τους νέους πιο επιεικείς και τις γυναίκες του δείγματος πιο σκεπτικίστριες.

Ομως, το πανεπιστήμιο εμφανίζεται ως ελπίδα για τους πολίτες, καθώς ποσοστό 83,99 % των πολιτών θεωρεί ότι πρέπει να παρέμβουν οι άνθρωποι του πνεύματος στη διαχείριση της κρίσης.

Η έρευνα έγινε σε δείγμα 1011 ατόμων όλων την ηλικιών από 22 έως 24 Μαΐου, από την εταιρεία δημοσκοπήσεων «Οpinion Poll» ενώ ποσοστό 70,76% απάντησε «όχι» στο ερώτημα αν θεωρεί οτι θα ξεπεράσει η ΕΕ τα προβλήματά της.

Παράλληλα, όπως είπε ο Ζαχαρίας Ζούπης, που εκπροσώπησε την εταιρείας δημοσκοπήσεων, «υπάρχει "τρόμος" στην ελληνική κοινωνία και συγκεκριμένα 2 στους 3 πολίτες φοβούνται οτι είναι πιθανόν αύριο να χάσουν την δουλειά τους. Παράλληλα, 1 στους 5 πολίτες θέλει να μεταναστεύσει, αλλά αναφέρει ότι δεν έχει την οικονομική δυνατότητα (τα ποσοστά είναι πάνω από τον μέσο όρο νέοι και έχοντες αυξημένα προσόντα)».

Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνων Θεοδόσης Πελεγρίνης, αναφέρθηκε στην προσπάθεια που γίνεται από την πλευρά του Ιδρύματος για τη δημιουργία Δικτύου πανεπιστημίων των χωρών του Νότου για την υποστήριξη των προβλημάτων επιβίωσης και διαβίωσης των νέων μας. Οπως τόνισε, «πολλοί νέοι απελπισμένοι καταφεύγουν στο Ιδρυμα και ζητούν βοήθεια για να βρουν δουλειά» Και συνέχισε λέγοντας: «Ενώ η εικόνα της κοινωνίας μας για το επίπεδο του πανεπιστημίου, είναι σε μεγάλο ποσοστό αρνητική, ταυτόχρονα οι πολίτες σέβονται τον θεσμό του πανεπιστημίου και ζητούν την βοήθεια του, οπότε σ αυτό θα προσπαθήσουμε να ανταποκριθούμε».

Αναφερόμενος στα θέματα στήριξης του πανεπιστημίου από την Πολιτεία, ο πρύτανης του πανεπιστημίου Αθηνων είπε: «Το κράτος αντιμετωπίζει το πανεπιστημιο σαν σκουπιδοτενεκέ και οτι δεν θέλει το ρίχνει εδώ». Ως παράδειγμα ανέφερε τα θέματα μεταναστών, τονίζοντας ότι όταν έφυγαν μετανάστες από χώρο των Προπυλαίων Πανεπιστημίου Αθηνων, ήρθαν οι έμποροι ναρκωτικών. 

Ωστόσο, πρόσθεσε ότι «η κατάσταση εχει βελτιωθεί μετά από πρόσφατη επίσκεψη στο Ιδρυμα του υπουργού Δημοσίας Τάξης που έδειξε ενδιαφέρον για το πρόβλημα».

Σε ερώτηση σχετικά με τους άστεγους στο κέντρο της Αθηνας, είπε οτι υπάρχουν εγκαταλελειμμένα κτίρια που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν.

Τα στοιχεία της έρευνας

Στη συνέχεια παρουσιάστηκαν κι άλλα ενδιαφέροντα ευρήματα της έρευνας, η οποία, σημειώνεται, έγινε μετά από πρωτοβουλία του Πανεπιστημίου και διενεργήθηκε από την εταιρεία OpinionPoll το χρονικό διάστημα από 22 έως 24 Μαΐου σε ένα πανελλαδικό δείγμα 1011 ατόμων.

Πιο συγκεκριμένα στο ερώτημα «πιστεύετε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση τα επόμενα ένα ή δυο χρόνια θα ξεπεράσει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα;» ένα ποσοστό 70,76% των ερωτηθέντων απαντούν «όχι», ενώ ένα ποσοστό 19,93% απαντούν «ναι».

- Στο ερώτημα πως κρίνετε αυτή την περίοδο τη συνολική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το 66,45% των ερωτηθέντων (το 77,27% είναι γυναίκες και το 60,34% άνδρες) απαντάει «αρνητικά» και μόνο το 5,65% απαντάει «θετικά» (το 9,48% από αυτούς είναι άνδρες και το 3,24% γυναίκες). Από αυτούς που κρίνουν αρνητικά την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η συντριπτική πλειοψηφία είναι μεταξύ 35 και 54 ετών, ενώ από εκείνους που την κρίνουν θετικά, η πλειονότητα είναι 65 ετών και μεγαλύτεροι, αλλά και ένα ποσοστό 5,44% είναι από 18 έως 24 ετών. Το 18,94% του δείγματος απαντάει «μάλλον αρνητικά» και το 8,97% «μάλλον θετικά».

- Στο ερώτημα «πιστεύετε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση τα επόμενα ένα ή δυο χρόνια θα ξεπεράσει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα;» ένα ποσοστό 70,76% των ερωτηθέντων απαντούν «όχι», ενώ ένα ποσοστό 19,93% απαντούν «ναι». Σ εκείνους που απαντούν «όχι», το 74,05% είναι γυναίκες και το 65,02% είναι άνδρες. Σε εκείνους που απαντούν «ναι» το 26,72% είναι άνδρες και το 15,68% γυναίκες.

- Στην ερώτηση «ποια είναι σήμερα η επαγγελματική ας κατάσταση το 36,54% δεν απαντάει. Το 29,90% απαντάει ότι εργάζεται σε «μόνιμη απασχόληση», το 18,94% απαντάει «αναζητώ εργασία», το 6,98% απαντάει «εργάζομαι ευκαιριακά όποτε τύχει», το 4,32% «είμαι ακόμη φοιτητής-σπουδαστής» και το 3,32% «εργάζομαι κάπου προσωρινά με σύμβαση και ωράριο».

- Στο ερώτημα «φοβάστε ότι το επόμενο χρονικό διάστημα μπορεί να μην έχετε δουλειά;» το 60,33% απαντάει «ναι», το 33,06% απαντάει «όχι» και το 6,61% «δεν ξέρω/δεν απαντώ». Οι θετικές απαντήσεις αφορούν σχεδόν όλες τις ηλικίες ερωτηθέντων, ανδρών και γυναικών. Κυρίως ανησυχούν σε ποσοστό 75,51% εκείνοι που έχουν «μέση εκπαίδευση», σε ποσοστό 50,00% εκείνοι που έχουν «ανώτερη εκπαίδευση» και σε ποσοστό 42,86% όσοι έχουν την «στοιχειώδη εκπαίδευση».

- Στο ερώτημα «σκέφτεστε να αναζητήσετε εργασία σε κάποια «άλλη χώρα;» το 72,09% απαντάει «όχι», το 21,93% απαντάει «ναι θα το ήθελα αλλά δεν έχω την οικονομική δυνατότητα» και το 5,98% «μάλλον όχι». Ανάμεσα σε εκείνους που απαντούν ότι θα ήθελαν να φύγουν από την χώρα μας, αλλά δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα, το 52,63% είναι νέοι από 18 έως 24 ετών.
Μετανάστες

- Στο ερώτημα «θεωρείτε ότι η παρουσία των μεταναστών δημιουργεί προβλήματα για την εργασία των νέων;» το 49,83% του δείγματος απαντάει «ναι» (το 54,31% από αυτούς είναι άνδρες και το 47,03% γυναίκες) , το 41,22% «όχι» (το 41,38% είναι άνδρες και το 41,08% γυναίκες) και το 8,97% «δεν ξέρω, δεν απαντώ». Από εκείνου που απαντούν «ναι» η συντριπτική πλειοψηφία είναι άνω των 50 ετών, αλλά «ναι» απαντάει και ένα 21,05% των νέων 18 με 20 ετών. Από εκείνους που απαντούν «όχι» το μεγαλύτερο ποσοστό είναι νέοι έως 35 ετών.
Πανεπιστήμια

- Στο ερώτημα «πως αξιολογείτε την κατάσταση της ανώτατης εκπαίδευσης σήμερα στη χώρα μας;» ένα ποσοστό 41,53% απαντάει «μέτρια», ένα ποσοστό 26,58% απαντάει «κακή», ένα ποσοστό 14,95% «καλή», ένα 10,96% κατατάσσεται στο «δεν ξέρω, δεν απαντώ» και ένα 5,98% απαντάει «πολύ καλή».

- Στην ερώτηση «πιστεύετε ότι το πανεπιστήμιο θα έπρεπε να παρεμβαίνει πιο ενεργά για την αντιμετώπιση της σημερινής κρίσης;» ένα ποσοστό 58,14% των ερωτηθέντων απαντάει «ναι», ένα ποσοστό 25,25% «μάλλον ναι», ένα ποσοστό 10,96% «μάλλον όχι» και ένα ποσοστό 5,65% «σίγουρα όχι».
Διαβάστε περισσότερα...

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ - 29/5/13


Σήμερα, Τετάρτη 29-5-13, δικαζόταν στα δικαστήρια Ευελπίδων, ο συναγωνιστής Βασίλης Παπαδόπουλος, πρόεδρος της Σ.Ε. του Κινήματος Δεν Πληρώνω και   11 κάτοικοι των Αφιδνών, από τους μεγαλοεργολάβους της Νέας Οδού ΑΕ, με προσχηματικές κατηγορίες.

Η δίκη πήρε αναβολή, λόγω παρελεύσεως ωραρίου, και θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 4 Μαρτίου 2014.

Εμείς ως Κίνημα Δε Πληρώνω, οφείλουμε να δώσουμε συγχαρητήρια σε όλους τους συναγωνιστές για το σημερινό βροντερό τους παρών στα δικαστήρια της Ευελπίδων!

Ήταν μία επίδειξη δύναμης, οργάνωσης και αλληλεγγύης, προς ένα καθεστώς που ο μόνος τρόπος που του έχει μείνει να κυβερνά, είναι η καταστολή και η ποινικοποίηση των αγώνων!

Ξέρουν πολύ καλά πλέον, ότι το Κίνημα Δεν Πληρώνω, δεν εκφοβίζεται με τέτοιου είδους πολιτικές δίκες φρονηματικού χαρακτήρα, αλλά συσπειρώνεται και αντεπιτίθεται!

Ευχαριστούμε πολύ τους δεκάδες αλληλέγγυους από άλλες οργανώσεις όπως το ΕΠΑΜ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τα εργατικά σωματεία των ηρωικών εργαζόμενων στο Μετρό και στην Ελληνική Χαλυβουργία, των καθηγητών Ωδείων, του Νοσοκομείου Πατησίων αλλά και ανένταχτους πολίτες οι οποίοι συμμετείχαν.

Επίσης τους μοτοσυκλετιστές της ΛΕΜΟΤ και της ΜΟΤΟΕ.

Παρευρέθησαν ακόμη και συναγωνιστές από επαρχιακές πόλεις (Χαλκίδα, Βόλος κλπ) οι οποίοι ήρθαν αποκλειστικά για την δίκη.

Η ενότητά μας σίγουρα τους τρομοκρατεί και πρέπει να επιδεικνύεται με κάθε ευκαιρία και σε κάθε κοινωνική μάχη!

Οι αγωνιστές δε σκύβουν το κεφάλι!

Οργανωνόμαστε μέχρι την τελική νίκη!

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας!

ΚΙΝΗΜΑ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ
www.kinimadenplirono.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Ανακοίνωση της Π.Γ. του Ε.Πα.Μ. για την πρωτοβουλία Μαριά


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Ως γνωστόν, το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο με την από 26/10/2012 ανοικτή επιστολή - πρόσκληση προς όλα τα δημοκρατικά «αντιμνημονιακά» κόμματα και τους βουλευτές, ζήτησε να παραιτηθούν από το Κοινοβούλιο που έχει μετατραπεί σε όργανο επικύρωσης των εντολών των ξένων επικυρίαρχων σε βάρος του Ελληνικού λαού και της ίδιας της χώρας. Τους κάλεσε να πάψουν να νομιμοποιούν με τη παραμονή τους εκεί το καθεστώς του δωσιλογισμού, προκειμένου να δρομολογηθούν θετικές εξελίξεις για την ανατροπή του.

Δυστυχώς κανείς δεν έδωσε σημασία, ούτε καν καταδέχτηκαν να απορρίψουν τη πρόταση μας.

Σήμερα, επτά (7) ολόκληρους μήνες μετά, ο βουλευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων κ. Νότης Μαριάς κάλεσε τους βουλευτές των λεγόμενων αντιμνημονιακών κομμάτων να βγουν έξω από την Βουλή στις 31/5 και στην συνέχεια να αρνηθούν να πληρώνονται. Όχι όμως να παραιτηθούν. Προς υποστήριξη της πρότασής του, πρότεινε στα πολιτικά κινήματα να προσέλθουν οι εκπρόσωποί τους σήμερα, Τετάρτη 29/5, στην Βουλή και ενώπιον όλων, και των τηλεοπτικών καναλιών, να απευθυνθεί προς τους βουλευτές και τον λαό.

Δεν θα κάνουμε δίκη προθέσεων και σκοπιμοτήτων, αλλά προς τι η τηλεοπτική φιέστα εντός του κοινοβουλίου;

Γιατί προκρίνει την απλή αποχή από τις εργασίες της βουλής και την απόρριψη της μισθοδοσίας και όχι την παραίτηση από τη βουλευτική ιδιότητα, που θα ήταν όντως μια εξαιρετικά σημαντική πολιτική πράξη; Αγνοεί ότι τέτοιου είδους κινήσεις δεν επιφέρουν κανένα πρακτικό αποτέλεσμα; Και το λαϊκό κίνημα που καλείται να υποστηρίξει μαζικά αυτή τη συμβολική μόνο πράξη, γιατί να το κάνει; Ποιο θα είναι το κέρδος για τον ελληνικό λαό;

Σε κάθε περίπτωση αν ο κ. Μαριάς είναι ειλικρινής και απλά δεν βρίσκει ανταπόκριση μεταξύ των συναδέλφων του στο κοινοβούλιο, γιατί δεν προχωρά στην υλοποίηση της πρότασής του, έστω μόνος και να κριθεί γι’ αυτήν;

Ο ελληνικός λαός θα συσπειρωθεί και θα αγωνιστεί, μόνο όταν πεισθεί ότι μπορεί να έχει αποτέλεσμα ο αγώνας του και όχι με πράξεις, που ανεξαρτήτως προθέσεων, μοιάζουν με «τουφεκιές» στον αέρα.

Από τη πλευρά μας, δεν έχουμε καμιά πρόθεση να συμμετέχουμε σε κινήσεις εντυπωσιασμού που δεν θα έχουν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα και δεν πρόκειται να αλλάξουν τους συσχετισμούς στο κοινοβούλιο προς όφελος του λαού. Ας προχωρήσει ο κ. Μαριάς στη πράξη παραίτησης - αν την πιστεύει και την έχει πραγματικά αποφασίσει - και τότε εδώ είμαστε.

Η τακτική του Ε.ΠΑ.Μ. αφορά στην ανάγκη κινητοποίησης του ίδιου του λαού και την αυτο-οργάνωσή του για την ανατροπή. Αν ο κ. Μαριάς κατανοεί τις ανάγκες των καιρών, και θέλει να συστρατευτεί σε αυτόν τον σκοπό και αυτόν τον αγώνα, καλοδεχούμενος.

Αθήνα 29/5/2013
Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.ΠΑ.Μ.
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

Συμμαχίες, Συνιστώσες, Κόμματα και Μέτωπα


του Δημήτρη Καζάκη

Νέα κόμματα, πολιτικοί σχηματισμοί και ποικίλες δυνάμεις αναφύονται μέρα με τη μέρα. Απ’ όλα διαθέτει ο μπαξές. Κόμματα του ευρώ, αλλά και της δραχμής, δυνάμεις κάθε λογής και παραλλαγής της δεξιάς, αλλά και της αριστεράς. Μέχρι και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουμε να δηλώνει ότι οσονούπω θα μετατραπεί στον «τρίτο (αντικαπιταλιστικό) πόλο», δίπλα στους άλλους πόλους που κυριαρχούν στο πολιτικό παιχνίδι. Είναι περίπου σαν τις ομάδες του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου που βάζουν σαν στόχο να μπουν κάποτε στην Πρώτη Εθνική κατηγορία και να παίξουν με τους μεγάλους. Ας της το ευχηθούμε. Έτσι ή αλλιώς είναι παντελώς αδιάφορο για τον λαό και τα επείγοντα προβλήματα που αντιμετωπίζει.

Παντού βλέπουμε μια μεγάλη κινητικότητα. Από την πολυκατοικία της ΝΔ που πληθαίνει σε πατώματα και διαμερίσματα, την κεντροαριστερά που σε λίγο θα θέλεις ειδικό λεξικό για να βρεις τα τετρακλάδια της, έως τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ που μάχονται να κρατήσουν το αυτοτελές δικαίωμά τους στην πλούσια κρατική επιχορήγηση. Το ΚΚΕ με την σειρά του παλεύει για την «λαϊκή συμμαχία». Με τον εαυτό του. Μάλιστα μάθαμε πρόσφατα ότι ο κ. Κουτσούμπας σκοπεύει να χωρίσει στα δύο τις «κόβες» του κόμματός του για να τις βάλει να συμμαχήσουν μεταξύ τους. Κι έτσι θα εξαγγείλει πανηγυρικά ότι η «λαϊκή συμμαχία» επιτεύχθηκε με μεγάλη επιτυχία! Ζήτω το Κόμμα! Ουρά!

Ενώ η υπόλοιπη αριστερά της σέχτας και του ιδρυματισμού ψάχνει ακόμη για την χαμένη ενότητά της, κάτι σαν την παρθενιά της ένα πράμα. Θα είναι άραγε ΑΑΔΜ, ή κάτι άλλο; Κανείς δεν ξέρει. Μην στεναχωριέστε αν δεν κατανοείτε το συγκεκριμένο ακρωνύμιο. Δεν χρειάζεται. Τα ακρωνύμια στην αριστερά είναι τόσο συχνά όσο και στον στρατό. Και το ίδιο άχρηστα στην πράξη. Παρ’ όλα αυτά είναι μέρος των ηθών της αριστεράς, όπως είναι τα ήθη και τα έθιμα σ’ ένα οποιοδήποτε γκέτο. Δεν χρειάζεται να σπάτε το κεφάλι σας με ακρωνύμια που χρησιμεύουν μόνο σε διαλόγους του γκέτο. Το συγκεκριμένο προέρχεται από την κομματική αργκό του ΚΚΕ και εννοεί κάποιο είδος μετώπου. Αυτό αρκεί.

Το συζητάνε όμως με τέτοια βαθύνοια που τρομάζει όλους του αδαείς! Λες και ξέρουν για τι συζητάνε. Έτσι είναι στην αριστερά και μάλιστα την κομμουνιστική. Όταν δεν έχεις ιδέα επί του προκειμένου προσποιήσου ότι ξέρεις και χάζεψε τους ανόητους με τσιτάτα εγχειριδίου.

Προσωπικά η συζήτηση αυτή μου θυμίζει την εκπληκτική ταινία των Μόντι Πάιθονς της δεκαετίας του ’70, η ζωή του Μπράϊαν, όπου στην Ιουδαία της εποχής του Χριστού, η οποία βρίσκεται υπό Ρωμαϊκή κατοχή, υπήρχαν άπειρες περίεργες ομάδες που διεκδικούσαν η καθεμιά για τον εαυτό της την «επαναστατική καθαρότητα» της πάλης κατά των Ρωμαίων. Υπήρχε το Λαϊκό Μέτωπο της Ιουδαίας, αλλά και το Ιουδαϊκό Λαϊκό Μέτωπο, το Ιουδαϊκό Ριζοσπαστικό Μέτωπο του Λαού, η Συμμαχία για μια Ελεύθερη Γαλιλαία και το Επαναστατικό Λαϊκό Μέτωπο της Ιουδαίας (το οποίο αποτελούνταν από έναν και μοναδικό, σατιρίζοντας εξαιρετικά εύστοχα τις τροτσκιστικές φράξιες). Όλοι αυτοί σφάζονταν για το ποιος είχε πρώτος την ιδέα του Μετώπου και ποιος κατέχει τα αδιαμφισβήτητα εύσημα της πιο αντικαπιταλιστικής, ριζοσπαστικής επαναστατικότητας μπροστά στους αδιάφορους Ρωμαίους κατακτητές και στον ακόμη πιο αδιάφορο λαό της κατακτημένης Ιουδαίας.

Έτσι και η δική μας παραλλαγή των Μόντι Πάϊθονς. Μαζεύονται να συζητήσουν ποιο Μέτωπο θα είναι καλύτερο. Το ΑΑΔΜ, το ΛΜΙ, το ΙΛΜ, το ΙΡΜΛ, η ΣΕΙ, το ΕΛΜΙ, ή κάποια άλλη πολύ αριστερή – τόσο καθαρά αριστερή που δεν παίρνει άλλο καθάρισμα, ούτε καν με λουλάκι – παραλλαγή ακρωνυμίου; Και ποιοι συζητάνε; Αυτοί που έχουν αποδείξει ότι δεν έχουν καμιά σχέση με τον λαό στο όνομα του οποίου συζητάνε για Μέτωπα. Αυτοί που ξέρουν μόνο από διασπάσεις, αποκλεισμούς, συκοφαντίες, τσακωμούς ως εκεί που δεν παίρνει άλλο και φυσικά ανειλικρίνεια γιατί δεν έχουν ούτε καν την τόλμη να συζητήσουν ανοιχτά με όλους.

Και συζητούν για το Μέτωπο, όχι προσπαθώντας να δείξουν πώς μπορεί να οικοδομηθεί στην πράξη μέσα στον λαό, αλλά μόνο στη θεωρία. Μια θεωρία τόσο στείρα όσο το δόγμα μιας σέχτας. Συζητούν για το Μέτωπο αγνοώντας φυσικά οτιδήποτε υπάρχει και αναπτύσσεται στην αληθινή ζωή μέσα στον ίδιο τον λαό. Οτιδήποτε έχει την δική του ζωή. Βλέπεις, ότι δεν ταιριάζει με το δόγμα είναι κακό. Κι ότι είναι κακό πρέπει να το διαλύσουμε. Κι αν δεν μπορούμε να το διαλύσουμε, απλά το αγνοούμαι. Λειτουργούν ακριβώς όπως η ομάδα αυτοκτονίας του Λαϊκού Μετώπου της Ιουδαίας η οποία αντί να ελευθερώσει τον Μπράϊαν από τον σταυρό, αυτοκτόνησε η ίδια. Γι’ αυτό άλλωστε και ονομαζόταν ομάδα αυτοκτονίας. Αυτό σημαίνει και ριζοσπαστική αριστερά. Η αριστερά που είναι σπαστική μέχρι ρίζας!

Πρόκειται για την αιώνια επιβεβαίωση της αποστροφής του Ένγκελς που αφορούσε όλους εκείνους που είχαν μετατρέψει την θεωρία των ιδρυτών του επιστημονικού σοσιαλισμού σε δόγμα ικανό μόνο να το επαναλαμβάνουν σαν θρησκευτική προσευχή. Σαν ένα Σύμβολο της Πίστης. Όλοι αυτοί λοιπόν υιοθετούσαν πάντα «την πολιτική του Χαλίφη Ομάρ όταν έκαψε την βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας: είτε αυτά τα βιβλία είναι αντίθετα με το κοράνι οπότε είναι κακά, είτε περιλαμβάνουν το ίδιο πράγμα, οπότε είναι περιττά – στην πυρά όλα τους!»[1] Ότι δεν υπάρχει στο Κοράνι του Χαλίφη Ομάρ το καίμε. Κι αν δεν μπορούμε να το κάψουμε, απλά το αγνοούμε επιδεικτικά.

Η αλήθεια είναι ότι όλοι αυτοί μιλούν για Μέτωπα ερήμην του λαού. Έχουν τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους που νομίζουν ότι μόλις ενωθούν συναμεταξύ τους και κυρίως με τους όμοιους τους, αμέσως ο λαός θα τρέξει ξοπίσω τους. Όπως τα άγρια ζώα έτρεχαν αμέσως μόλις ο Ταμίνο έπαιζε τον μαγικό αυλό του. Κι έτσι για όλους αυτούς δεν έχει καμιά σημασία τι συμβαίνει στην αληθινή ζωή, πώς ζει και δρα ο λαός σήμερα, σε ποια αντικειμενική κατάσταση βρίσκεται. Δεν χρειάζεται να ξέρουν, να μελετήσουν, να δουν στην πράξη. Έχουν τον μαγικό αυλό! Το μόνο που χρειάζεται είναι να ενωθούν και να παίξουν την μαγική μελωδία. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν οι ποικίλες γεροντοκόρες που κυκλοφορούν στον κυκεώνα της αριστεράς και όλο μιξοκλαίνε: μα, γιατί δεν ενώνεστε; Προσέξτε. Όχι γιατί δεν ενώνετε ο λαός, αλλά γιατί δεν ενώνονται αυτοί που ξέρουν μόνο να διασπούν και να διαλύουν κάθε τι που δεν συμφωνεί με το Κοράνι του Χαλίφη Ομάρ, που κραδαίνουν σαν Ευαγγέλιο.

Πρόσφατα μου είπαν για μια τέτοια συγκέντρωση στου Κορδάτου. Όχι του αληθινού, αλλά του ομίλου, που όπως κάθε σέχτα η οποία σέβεται τον εαυτό της έτσι κι αυτή πρέπει οπωσδήποτε να διακωμωδήσει κάποια σημαντική προσωπικότητα υιοθετώντας το όνομά της στον τίτλο της. Μαζεύτηκαν λοιπόν όλοι οι ορφανοί πλην όμως επίδοξοι Παπαγκένο και Ταμίνο για να συζητήσουν πώς θα κερδίσουν το χέρι της όμορφης Παπαγκένα, δηλαδή του λαουτζίκου. Έστω κι αν αισθάνονται μια τόσο έμφυτη απέχθεια γι’ αυτόν που έχει πάρει διαστάσεις ολοκληρωτικής θεωρίας. Όλοι τους είναι σίγουροι ότι κατέχουν τον Μαγικό Αυλό, έστω κι αν δεν έχουν ιδέα από μουσική, έστω κι αν όποτε τους δόθηκε η ευκαιρία να παίξουν κάποια μελωδία το μόνο που κατόρθωσαν είναι να βγάλουν ένα τόσο μεγάλο φάλτσο που τρόμαξαν μέχρι και τους καθ’ όλα συμπαθείς αλλά καθόλου μουσικότροπους γαϊδάρους. Όμως δεν πειράζει. Μπορεί να μην κατέχουν την πράξη. Κατέχουν όμως την θεωρία. Και ξέρετε τι είναι η θεωρία; Είναι σαν την μύτη! Όλοι έχουν από μία!

Τα όσα έμαθα για τις απίθανες θεωρίες που εκτέθηκαν από ομιλητές της συγκεκριμένης εκδήλωσης με έπεισαν ότι αφορούσε μόνο όποιον δεν έχει την παραμικρή ιδέα του τι σημαίνει και πώς συγκροτείται ένα αυθεντικό Μέτωπο του λαού, ενώ όσο πιο διαλυτική υπήρξε η πολιτική δράση του τόσο μεγαλύτερα εχέγγυα είχε ώστε να μιλήσει για Μέτωπο και για ενότητα! Άλλωστε ιστορικά στην αριστερά και δη την ριζοσπαστική, είναι νόμος: αυτοί που πάντα ξεκινούσαν τις μεγαλύτερες διασπάσεις, αυτοί που δημιουργούσαν τα μεγαλύτερα ρήγματα, αυτοί που έστηναν τους μεγαλύτερους καυγάδες, αυτοί που ήξεραν μόνο από εισοδισμούς και φράξιες, αυτοί που διέλυαν ότι δεν μπορούσαν να ελέγξουν, αυτοί που νοιάζονταν μόνο να καβαλήσουν όλους τους άλλους και στις πλάτες τους να φανεί το ανάστημά τους, ήταν πάντα αυτοί που φώναζαν περισσότερο απ’ όλους για «ενότητα». Έτσι και σήμερα. Αυτοί που στάθηκαν περισσότερο ανίκανοι απ’ οποιονδήποτε άλλο να υπηρετήσουν έστω την ιδέα του Μετώπου στις μάζες, αγνόησαν, πολέμησαν, είτε επιχείρησαν να διαλύσουν κάθε προσπάθεια αληθινού μετώπου μέσα στον λαό, μιλάνε πιο δυνατά απ’ όλους για Μέτωπο. Βλέπετε, αυτοί ξέρουν καλύτερα. Στην θεωρία. Κι όπως είπαμε, η θεωρία είναι σαν την μύτη. Όλοι έχουν από μία!

Κι όλες οι θεωρίες τους, μηδεμιάς εξαιρουμένης, μου θύμισαν μια άλλη εξίσου σοφή παρατήρηση του Ένγκελς: «Δεν πρέπει κανείς να αφήνει τον εαυτό του να παρασύρεται από τις κραυγές για ‘ενότητα’. Εκείνοι που έχουν πιο συχνά στα χείλη τους αυτή τη λέξη, σπέρνουν τη μεγαλύτερη διχόνοια,… προκαλούν όλες τις διασπάσεις, ενώ φωνάζουν περισσότερο απ’ όλους για ενότητα. Αυτοί οι φανατικοί της ενότητας είτε είναι άνθρωποι μειωμένης νοημοσύνης που θέλουν να ανακατέψουν τα πάντα μέσα σ’ έναν αδιάκριτο χυλό, ο οποίος, τη στιγμή που θα αφεθεί να κατακαθίσει, φέρνει ξανά στην επιφάνεια τις διαφορές αλλά σε πιο οξεία αντιπαράθεση, μιας και τότε θα βρίσκονται όλες στο ίδιο τσουκάλι… – είτε πρόκειται για ανθρώπους που ασυνείδητα…, ή συνειδητά θέλουν να ευνουχίσουν το κίνημα. Γι’ αυτό τον λόγο οι μεγαλύτεροι σεχταριστές, οι χειρότεροι καβγατζήδες και οι παλιάνθρωποι φωνάζουν κατά καιρούς πιο δυνατά για ενότητα. Κανείς σ’ όλη μας τη ζωή δεν μας έφερε μεγαλύτερους μπελάδες και δεν υπήρξε πιο ύπουλος από εκείνους που φωνάζουν για ενότητα.»[2]

Το ίδιο συμβαίνει και με τα Μέτωπα. Μιας και Μέτωπο σημαίνει ενότητα. Τι ενότητα όμως και ποιανού ενότητα; Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα. Υπάρχουν δυο σχολές σ’ αυτό το ζήτημα: Η σχολή του κοινοβουλευτικού κρετινισμού, που την απασχολεί μόνο ή κυρίως η ενότητα σχημάτων που θα φέρουν καλύτερα εκλογικά αποτελέσματα. Και η σχολή της δημοκρατίας που ενδιαφέρεται να ενώσει τον λαό ως συλλογικό υποκείμενο άσκησης της κυριαρχίας στην χώρα του.

Η μεν πρώτη σχολή ξοδεύεται σε κάθε είδους πολιτικό τέχνασμα που διευκολύνει την δημιουργία πολιτικών παρατάξεων, ή πόλων με σκοπό το αντίκρισμα σε ψήφους. Αυτού του είδους η ενότητα είναι καταδικασμένη να αναγεννά όλο και πιο έντονα τις φαγωμάρες σε κάθε στροφή της συγκυρίας προκειμένου να αναδιανεμηθούν οι «σφαίρες επιρροής» και να ξαναμοιραστεί η τράπουλα ανάμεσα σε κάθε ιδιαίτερη γκρούπα, συνιστώσα, ή σχήμα. Δεν εμπιστεύεται καθόλου τον λαό και προπαντός την ανεξαρτησία της δικής του πρωτοβουλιακής δράσης. Γι’ αυτό και η ενότητα – πάντα προσωρινή και στιγματισμένη με ποικίλες σκοπιμότητες – αφορά αυτούς που διαμεσολαβούν για τον λαό κι όχι τον ίδιο τον λαό πρωτογενώς. Το κλειδί αυτής της λογικής βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν πιστεύουν στην ανεξάρτητη και αυτόβουλη δράση του ίδιου του λαού. Και δεν πρόκειται ποτέ να την επιτρέψουν. Γι’ αυτόν τον άμοιρο λαουτζίκο θα πρέπει πάντα να αποφασίζουν κάποιοι άλλοι με τα κατάλληλα ιδεολογικά και πολιτικά εφόδια. Ο λαός οφείλει απλά να είναι ουραγός της εκάστοτε αυτοδιορισμένης πρωτοπορίας, ή πολιτικής ηγεσίας, καθότι είναι ανίκανος να σκεφτεί και να δράσει από μόνος του.

Η δεύτερη σχολή ψάχνει την ενότητα του λαού με πρώτη πράξη την ανοιχτή διάσπαση! Ναι, καλά το ακούσατε. Για να υπάρξει αληθινή ενότητα του λαού και να οικοδομηθεί στην πράξη μέσα στην κοινωνία θα πρέπει πρώτα να ξεκόψουμε οριστικά και αμετάκλητα με όλες εκείνες τις θεωρίες και τις πρακτικές που διαιρούν τον λαό. Όχι μόνο να ξεκόψουμε απ’ αυτές, αλλά πρέπει και να τις πολεμήσουμε μέχρι αφανισμού τους. Λες και πολεμάμε ένα άλλο είδος, έναν παρασιτικό μύκητα που έχει την ιδιότητα να κλωνοποιείται μέσα στο υγιές σώμα της κοινωνίας και να το μετατρέπει σε τέρας. Μόνο αν ξεφορτωθούμε αυτόν τον παρασιτικό μύκητα θα μπορέσει ο λαός να ενωθεί, να οργανωθεί πλατιά και να συγκροτηθεί ως συλλογικό υποκείμενο για την κατάκτηση της εξουσίας από αυτόν τον ίδιο ώστε να οικοδομήσει την δική του αυθεντική δημοκρατία.

Επομένως κανένα αυθεντικό Μέτωπο του λαού δεν μπορεί να ανδρωθεί, να κερδίσει τις πιο πλατιές μάζες, αν πρώτα δεν χρεοκοπήσουν μέχρι εξαφανίσεως όλες εκείνες οι θεωρίες και οι πρακτικές διαίρεσης του λαού. Αν πρώτα δεν εξοντώσουμε κυριολεκτικά τον παρασιτικό μύκητα του κομματικού συστήματος. Και μιλάμε πρώτα και κύρια για τους κομματικούς μηχανισμούς και για όσους επιδόξους θέλουν να τους μιμηθούν διαμέσου κάποιας παραλλαγής του κοινοβουλευτικού κρετινισμού. Αυτό είναι το πρώτο και βασικό καθήκον μιας οργάνωσης που φιλοδοξεί να μετεξελιχθεί σε αυθεντικό Μέτωπο όλου του λαού.

Τι είναι όμως εκείνο που διαιρεί τον λαό; Αυτό που ήταν πάντα. Η πίστη σε πολιτικά και θρησκευτικά δόγματα. Επομένως, τι πρέπει να γίνει για να μπορέσει να υπάρξει ενότητα του λαού; Να υπερβούμε τα πολιτικά και θρησκευτικά δόγματα. Τι σημαίνει αυτό; Δεν σημαίνει ότι καταργούμε την πίστη σ’ αυτά, αλλά δεν θέτουμε ως προϋπόθεση του Μετώπου την πίστη σε κάποια από αυτά. Το Μέτωπο για να είναι αυθεντικά λαϊκό, για να μπορέσει να ενώσει όλο τον λαό, οφείλει να είναι στην πράξη και στην λειτουργία του αληθινά ανεξίθρησκο τόσο σε επίπεδο πολιτικών δογμάτων, όσο και θρησκευτικών. Δεν υπήρξε ποτέ στην ιστορία αληθινό Μέτωπο του λαού στην Ελλάδα και διεθνώς όπου να μην κυριαρχούσε η πολιτική και θρησκευτική ανεξιθρησκία. Διαφορετικά το Μέτωπο μετατρέπεται σε μια ακόμη δογματική αίρεση, παράγοντας διαίρεσης μέσα στον λαό.

Συνεπώς, μπορεί να υπάρξει αριστερό Μέτωπο που να ενώνει τον λαό; Ούτε κατά διάνοια. Όποιο νόημα, ριζοσπαστικό, λαϊκό, ταξικό, ή αντικαπιταλιστικό κι αν επιχειρήσει να δώσει κανείς στην έννοια αριστερά. Δεν υπήρξε ποτέ ένα τέτοιο Μέτωπο που να ενώνει τον λαό και δεν πρόκειται να υπάρξει σήμερα. Πολύ περισσότερο σήμερα που η αριστερά έχει χάσει, ή τείνει να χάσει ολοκληρωτικά όλους τους παραδοσιακούς οργανωτικούς και πολιτικούς δεσμούς που διέθετε με τον εργαζόμενο λαό. Η ιδεολογία της σε όλες τις εκδοχές της και η δράση της μέσα στην κοινωνία έχει απαξιωθεί σε βαθμό πρωτοφανή. Ενώ είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό ταυτισμένη – και δικαίως – με την απαξίωση των παραδοσιακών συνδικάτων, που έχει οδηγήσει τους εργαζόμενους να χάσουν σε τρομακτικό βαθμό την εμπιστοσύνη τους στην οργανωμένη συνδικαλιστική δράση.

Άλλωστε η ενότητα της αριστεράς, ή το μέτωπο της αριστεράς, αφορά την ενότητα μιας πολιτικής παράταξης κι όχι την ενότητα του λαού. Η ίδια η ύπαρξη της αριστεράς προϋποθέτει την ύπαρξη και μιας δεξιάς. Η ενότητα της αριστεράς οδηγεί αναγκαστικά και στην ενότητα της δεξιάς. Όχι μόνο σε επίπεδο σχηματισμών, αλλά και μέσα στον ίδιο τον λαό. Έτσι συντρίφτηκε το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα που είχε ενώσει τον λαό μετά στην ναζιστική κατοχή. Ο εχθρός μετά την απελευθέρωση κατάφερε να το ταυτίσει με την αριστερά – με την αποδοχή μάλιστα της ηγεσίας του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος – και να το αποδυναμώσει τόσο ώστε να οδηγήσει τον λαό στον εμφύλιο σπαραγμό.

Σήμερα η αριστερά αντιπροσωπεύει την διάσπαση του λαού για έναν ακόμη λόγο. Γιατί στο σύνολό της έχει εγκαταλείψει προπολλού τα πατριωτικά καθήκοντα και την υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας ως κορυφαία αιτήματα που εξασφαλίζουν την ενότητα του λαού. Ειδικά στις σημερινές συνθήκες όπου η διάλυση του οργανωμένου εργατικού κινήματος έχει συνδυαστεί με την αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού και τον κατακερματισμό του λαού όχι σε συγκροτημένες τάξεις, αλλά σε κοινωνικοεπαγγελματικές κατηγορίες και στρώματα που βρίσκονται σε διαρκή αντιπαράθεση για την ίδια την επιβίωσή τους μέσα στην αγορά. Η εσωτερική κοινωνική και ταξική αποσάθρωση του λαού έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο σήμερα όπου ένα μεγάλο κομμάτι του έχει χάσει κάθε αίσθηση κοινού συμφέροντος και εθνικού δεσμού. Είναι ζήτημα αν διαθέτει πια εθνική ταυτότητα κι επομένως αδυνατεί να αποκτήσει οποιαδήποτε κοινωνική συνείδηση του ρόλου του στην πρόοδο της σημερινής ελληνικής κοινωνίας.

Πρόκειται για τα στρώματα των απόρων και των ανέργων, ειδικά των μακροχρόνια ανέργων, που αναπτύσσουν συνείδηση απαξίωσης των πάντων και ζουν μόνο για ένα ξεροκόμματο. Για μια δουλειά, ακόμη και του ποδαριού, είναι έτοιμοι να ξεπουλήσουν τα πάντα, συνείδηση, αξιοπρέπεια, πατρίδα. Αυτά τα στρώματα που θεριεύουν καθώς βαθαίνει η κρίση, δεν μπορούν να κερδηθούν παρά μόνο από ένα ρωμαλέο παλλαϊκό κίνημα αντίστασης και ανατροπής που θα τα παρασύρει με την ορμή του, ή θα στρατολογηθούν αναγκαστικά από τις πιο μαύρες δυνάμεις. Την δική τους πολιτική αδιαφορία για την πατρίδα, το συλλογικό καλό, την δημοκρατία έχουν υιοθετήσει πολλοί στην σημερινή αριστερά ως «ταξική» προσέγγιση. Κι έτσι αυτή η «ταξική» αριστερά αποτελεί τον καλύτερο σύμμαχο, το alterego, των πιο σκοταδιστικών δυνάμεων σήμερα. Το τσάκισμα του φασισμού σήμερα στην συνείδηση της κοινωνίας και του λαού περνά αναγκαστικά μέσα από το τσάκισμα κι αυτής της «ταξικής» αριστεράς. Διαφορετικά δεν μπορεί να ανοίξει ο δρόμος της ενότητας του λαού στη βάση της διεκδίκησης της δημοκρατίας και της πατρίδας του.

Τι ωθεί στην δημιουργία όλων αυτών των σχημάτων, κομμάτων και δυνάμεων που ξεπετάγονται κάθε μέρα; Υπάρχουν σήμερα δυνάμεις από όλα αυτά τα ποικίλα σχήματα που γεννιούνται με ταχύτητα φωτός που πηγάζουν από την ανάγκη να ενωθεί ο ίδιος ο λαός; Και μόνο μια απλή ματιά θα πείσει ακόμη και τον πιο δύσπιστο ότι όλα αυτά τα σχήματα, αλλά κι όσα πρόκειται να προκύψουν, αποτελούν θραύσματα ενός ολόκληρου πολιτικού συστήματος που καταρρέει. Πρόκειται, αφενός, για φθαρμένες καταστάσεις και ερείπια άλλων εποχών που επιχειρούν να επιβιώσουν πολιτικά σε συνθήκες πρωτοφανούς αστάθειας και διάλυσης των παλιών πόλων του πάλαι ποτέ πανίσχυρου δικομματισμού. Κι αφετέρου από τα υπολείμματα μιας αριστεράς που δεν μπόρεσε ποτέ να ενώσει τον λαό, ή τους εργαζόμενους κι ούτε μπορεί σήμερα. Στερείται του τρόπου και της θέλησης να το κάνει.

Καθοριστικό στοιχείο της σημερινής πολιτικής κατάστασης είναι η ολοκληρωτική απαξίωση από την κοινωνία και τον λαό του πολιτικού συστήματος, των ιδεολογιών και των πολιτικών συστημάτων του με βάση τα οποία επιβίωνε μέχρι τώρα. Σήμερα ο λαός έχει χειραφετηθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό από τα κόμματα που ψήφιζε ή ακολουθούσε μέχρι και πρόσφατα. Κι αυτό ανεξάρτητα από το αν τα ψηφίζει ακόμη. Τα στρώματα εκείνα του λαού που θεωρούν σήμερα ως «δικό τους» κάποιο από τα επίσημα κόμματα της δεξιάς ή της αριστεράς έχουν συρρικνωθεί στο ελάχιστο. Το ποσοστό αυτού του λαού δεν ξεπερνά το 20-30% το πολύ. Σε λίγο θα είναι αμελητέα ποσότητα. Φροντίζει η οξύτητα της κρίσης. Ενώ όλος ο υπόλοιπος λαός έχει αναπτύξει ισχυρά αρνητικά αντανακλαστικά ενάντια στους επίσημους κομματικούς μηχανισμούς δεξιάς και αριστεράς που θεωρεί – και δικαίως – ότι τον πρόδωσαν και τον έσυραν στη σημερινή κατάσταση.

Το γεγονός ότι ψηφίζει όποιον αναγκάζεται να ψηφίσει κάτω από το σημερινό καθεστώς ωμών εκβιασμών, αφόρητης πίεσης και εξαπάτησης με όμηρο τον ίδιο και τις τόσο πιεστικές ανάγκες του, όπως και μέσα από την συστηματική καλλιέργεια της ήττας, του φόβου και της παράδοσης άνευ όρων, δεν αναιρεί το γεγονός που αναφέραμε παραπάνω. Όταν λοιπόν δεν ελέγχουν τα κόμματα και τα σχήματα που υπάρχουν σήμερα τον απλό κόσμο στην μεγάλη πλειοψηφία του. Ούτε κι ο κόσμος νιώθει υποχρεωμένος σ’ αυτά, τότε γιατί θα πρέπει να παίξει κανείς μαζί τους; Γιατί θα πρέπει να βάλει ως προτεραιότητα την ενότητα κάποιων σχημάτων και κομμάτων, που έτσι ή αλλιώς δεν έχουν αντίκρισμα ή εκτόπισμα μέσα στην κοινωνία, έναντι του λαού απευθείας;

Μπορούμε σήμερα μέσα από την συνένωση κάποιων σχημάτων και κομμάτων να διευκολύνουμε την ενότητα του λαού; Ούτε κατά διάνοια. Πολύ περισσότερο όταν κανένα υπαρκτό σχήμα ή θεωρία δεν προτάσσει σήμερα την αυτοτελή ενότητα του λαού μακριά από πολιτικά και θρησκευτικά δόγματα που τον διαιρούν και στην βάση των βασικών καθηκόντων που απορρέουν από την υπεράσπιση της πατρίδας του σήμερα. Κανένα άλλο πολιτικό ή οικονομικό αίτημα δεν μπορεί να ενώσει σήμερα τον λαό όσο το πατριωτικό του καθήκον. Αν θέλει βέβαια να σωθεί και να μην μετατραπεί σε μετανάστη μέσα στην ίδια του την χώρα.

Υπάρχει θέμα υπεράσπισης της πατρίδας σήμερα; Όσο ποτέ άλλοτε! Σε τι συνίσταται σήμερα η υπεράσπιση της πατρίδας από την σκοπιά του λαού; Στην μονομερή διαγραφή του χρέους, στην έξοδο από την ευρωζώνη και την ΕΕ με σκοπό την κατάκτηση της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας με σκοπό την θεμελίωση της δημοκρατίας στη βάση της ολόπλευρης λαϊκής κυριαρχίας. Μπορεί να υπάρξει άλλος στόχος πιο επίκαιρος και ενωτικός για όλο τον λαό; Ούτε κατά διάνοια.

Σε μια τέτοια εντελώς πρωτότυπη κατάσταση, όπου ο λαός είναι παντελώς ανοργάνωτος τόσο σαν εργαζόμενος, όσο και σαν πολίτης. Με την κοινωνική συνείδησή του, ακόμη και σε επίπεδο εθνικής ταυτότητας, να καταρρέει, αλλά χειραφετημένος από τα κόμματα και τις ιδεολογίες που παραδοσιακά τον διαιρούσαν σε δεξιό και αριστερό, πώς μπορεί να επιτευχθεί η ενότητά του; Καταρχάς κανένα κόμμα, ή συμμαχία κομμάτων δεν μπορεί να εκφράσει σήμερα την ενότητα ενός λαού που δεν εμπιστεύεται και καλά κάνει κανέναν κομματικό μηχανισμό ή ιδεολογία. Το κόμμα με μαζική απήχηση και κοινωνική βάση δεν είναι προϊόν του κοινοβουλευτισμού, αλλά εμφανίζεται σε ειδικές ιστορικές συνθήκες όταν πρόκειται να εκφράσει συγκροτημένα ταξικά και κοινωνικά συμφέροντα στα πλαίσια ενός λαού. Και το κόμμα αυτό μπορεί να τα εκφράσει μόνο όταν αυτά τα ταξικά και κοινωνικά συμφέροντα βρίσκονται τουλάχιστον σε διαδικασία συγκρότησης μέσα στην κοινωνία, μέσα στον ίδιο τον λαό.

Σήμερα, έχουμε ακριβώς το ανάποδο. Έχουμε μια διαδικασία αποσυσπείρωσης και αποσάθρωσης ταξικών και κοινωνικών συμφερόντων μέσα σε μια κοινωνία όπου ο ίδιος ο λαός αδυνατεί να συγκροτηθεί ως κοινωνικοπολιτικό υποκείμενο απέναντι στο καθεστώς που τον τυραννά. Επομένως αυτό που προηγείται είναι πρώτα η συγκρότηση ενός Μετώπου με παλλαϊκά χαρακτηριστικά το οποίο οφείλει να δώσει την μάχη της συγκρότησης και της ενότητας του λαού, της από τα κάτω οργάνωσής του μέσα από την αυτόνομη συγκρότηση τόσο των οργανώσεων του Μετώπου, όσου και άλλων συλλογικοτήτων που εξασφαλίζουν αυτούσια και πρωτοβουλιακά τον ίδιο τον λαό, αλλά και τσακίζοντας όλες τις θεωρίες και πρακτικές που θέτουν κομματικά όρια και περιορισμούς μέσα στον ίδιο τον λαό. Χωρίς να τσακιστούν αυτές οι θεωρίες και οι πρακτικές δεν μπορεί να προχωρήσει το Μέτωπο. Δεν μπορεί καν να υπάρξει παρά μόνο σαν καρικατούρα κοινοβουλευτικών συνδυασμών, σε μια εποχή όπου το κοινοβούλιο λειτουργεί όχι μηχανισμός μαζικής εκποίησης των κοινωνικών και εθνικών δικαιωμάτων του λαού.

Υπάρχει τέτοια κοινωνικοπολιτική οργάνωση που κάνει αυτήν ακριβώς την δουλειά; Μόνο το ΕΠΑΜ. Κι από την συνέπειά του στον δρόμο που έχει χαράξει θα εξαρτηθεί τελικά η δημιουργία ενός αληθινού Μετώπου όλου του λαού ικανού να ανατρέψει το καθεστώς και να κερδίσει την χώρα του.
Τότε ποια πρέπει να είναι η πολιτική συνεργασιών του Μετώπου; Εμείς θέσαμε εξαρχής τις βασικότερες προϋποθέσεις μια πιθανής συνεργασίας. Ή τουλάχιστον για να καθίσουμε να συζητήσουμε συνεργασία με τον οποιοδήποτε. Κι αυτές είναι τρεις:

(α) Να βρίσκεται στους δρόμους, δηλαδή μέσα στην κοινωνία και να μάχεται έμπρακτα ενάντια στο καθεστώς, χωρίς να δεσμεύεται από κομματικές ισορροπίες ή άλλους υπολογισμούς και σκοπιμότητες, αλλά να συμβάλει στην μαζική κινητοποίηση του λαού και στην αφύπνισή του.

(β) Να θέτει ξεκάθαρα θέμα ανατροπής του υπάρχοντος καθεστώτος, διαφορετικά δεν μπορεί να προχωρήσει οτιδήποτε θετικό για τον λαό από την στιγμή που έχει αλλάξει δραστικά το σύνολο της συνταγματικής τάξης της χώρας υπό καθεστώς πλήρους θεσμοθετημένης ανομίας, ή σωστότερα υπό καθεστώς ανελαστικών "διεθνών δεσμεύσεων" υπέρ των δανειστών και της ευρωζώνης.

(γ) Να αγωνίζεται για την κατάκτηση της δημοκρατίας, που σήμερα δεν μπορεί να διεκδικηθεί διαφορετικά παρά μόνο με την επιβολή Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης για την σύνταξη και ψήφιση νέου Συντάγματος πρωτογενώς από τον ίδιο τον λαό.

Όλα τα υπόλοιπα τα συζητάμε. Δεν αρκεί λοιπόν να μιλά κάποιος για διαγραφή του χρέους, ούτε για εθνικό νόμισμα. Το εθνικό νόμισμα ξεκομμένο από την μονομερή καταγγελία και διαγραφή του χρέους, ξεκομμένο από την ανατροπή του υφιστάμενου καθεστώτος "διεθνών δεσμεύσεων" και εκποίησης της χώρας, ξεκομμένο από την διεκδίκηση της δημοκρατίας εδώ και τώρα, δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. Μέσα στα πλαίσια αυτά κάνουμε κάθε δυνατή προσπάθεια να βρεθούμε όλοι, κινήματα, δυνάμεις και πρωτοβουλίες ώστε να συζητήσουμε τις δυνατότητες συνεργασίας. Ανοιχτά και δημόσια. Εκεί θα δούμε ποιος θα προσέλθει ώστε να δούμε τέλος πάντων ποιος είναι ποιος. Πάντως το ΕΠΑΜ θα παραμείνει ανοιχτό σε συνεργασίες στη βάση των αρχών που αναφέραμε. Κι ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του. 



[1] Φρ. Ένγκελς στον Πολ Λαφάργκ, 22 Αυγούστου 1894. Fr. Engels, Paul & Laura Lafargue,Correspondence, v. 3, Moscow, 1960, σ. 338.
[2] Επιστολή του Ένγκελς στον Μπέμπελ, 20/6/1873. K. Marx & F. Engels, Collected Works, v. 44, Moscow: Progress Publishers, 1989, σ. 512.

Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

Ανακοίνωση - Κάλεσμα



AΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

 «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ»


Το Ε.Πα.Μ. στέκεται αλληλέγγυο στα μέλη του κινήματος «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ»  που δικάζονται για ακόμα μια φορά για τους αγώνες τους. Στις διώξεις που μεθοδεύουν δωσίλογοι πολιτικοί και μεγαλοεργολάβοι θα αντιπαραθέσουμε την ενότητα των κινημάτων του λαού και την αγωνιστική μας αλληλεγγύη.

Καλούμε τα μέλη και τους φίλους του ΕΠΑΜ  σε αγωνιστική κινητοποίηση συμπαράστασηςτην Τετάρτη 29/5/201313 στα δικαστήρια της πρώην Σ.Ε. στο κτίριο 2, αίθουσα 4 στις 11:00’ το πρωί.

Αθήνα 27/5/2013

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.
Διαβάστε περισσότερα...

Διεθνής υποβιβασμός της Ελλάδας (Επίκαιρα 16-22/5/2013)


του Λεωνίδα Βατικιώτη

Σε έναν από τους μεγάλους χαμένους της παγκόσμιας κρίσης εξελίσσεται η Ελλάδα με βάση διεθνείς συγκρίσεις. Στον αντίποδα μάλιστα δειγματοληπτικών ερευνών που έχουν ενδεικτική μόνο σημασία όπως αυτή που διενήργησε πρόσφατα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, σοβαρότερες έρευνες που είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας υπογραμμίζουν την θεαματική «βουτιά» που καταγράφει η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια στην παγκόσμια κατάταξη. Μία από αυτές τις μελέτες είναι της τράπεζας Credit Suisse, η οποία εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 2012 και αναφέρεται στην εξέλιξη του παγκόσμιου πλούτου.

Η μελέτη της Credit Suisse είναι πιο αξιόπιστη από την αντίστοιχη μελέτη της ΕΚΤ (που κατέληξε στο απίστευτα βολικά για το Βερολίνο συμπέρασμα ότι τα νοικοκυριά της Νότιας Ευρώπης είναι πιο πλούσια απ’ τα αντίστοιχα βορειοευρωπαϊκά) όχι μόνο γιατί δεν είναι  δειγματοληπτική, ούτε μόνο επειδή στηρίζεται σε πιο πρόσφατα στοιχεία, που σημαίνει ότι λαμβάνει υπ’ όψη της τα δραματικά αποτελέσματα των εξοντωτικών πολιτικών λιτότητας. Κάτι που δεν έκανε η μελέτης της ΕΚΤ, χωρίς ωστόσο η συγκεκριμένη παράλειψη να ληφθεί υπ’ όψη από το Βερολίνο που ανησύχησε σφόδρα για τα βάρη που επωμίζονται οι «φτωχοί» πολίτες του για να σώσουν τους …άσωτους νοτιοευρωπαίους… Στην εγκυρότητα της έρευνας του ελβετικού χρηματοπιστωτικού ομίλου προσθέτει επίσης το γεγονός ότι στηρίζεται στη μεθοδολογία δύο καθηγητών του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ (Άντονι Σάροκς και Τζιμ Ντέιβις) οι οποίοι έχουν πραγματοποιήσει μια σημαντική συμβολή στην επιστημονική διερεύνηση του παγκόσμιου πλούτου με αφορμή τη συγγραφή ενός βιβλίου που θεωρείται βιβλίο αναφοράς (Personal Wealth from a Global Perspective, Oxford University Press, 2008).

Στο εξής στα «μικρομεσαία κράτη»

Η διαπίστωση που αφορά την Ελλάδα αν κάτι αναδεικνύει είναι τον υποβιβασμό της από το «κλαμπ» των χωρών που η μέση περιουσία των νοικοκυριών ανά ενήλικα υπερβαίνει τα 100.000 δολάρια, στην αμέσως κατώτερη κατηγορία των κρατών με μέση περιουσία από 25.000 έως 100.000 δολάρια. Για να μην μείνει μάλιστα καμιά αμφιβολία για τις αιτίες του υποβιβασμού της Ελλάδας (που σχετίζονται με την ύφεση που προκάλεσαν τα προγράμματα λιτότητας) οι συντάκτες της έκθεσης τονίζουν ότι τα χνάρια της Ελλάδας ακολουθούν πιστά Ισπανία και Κύπρος όπου ο μέσος πλούτος των νοικοκυριών βρίσκεται οριακά πάνω από τα 100.000 δολάρια, συγκεκριμένα στα 105.000 και 113.000, αλλά όχι για πολύ ακόμη… Στη λέσχη των «μικρομεσαίων οικονομικά κρατών» που βρίσκεται πλέον η Ελλάδα φιγουράρουν επιπλέον χώρες όπως Πορτογαλία, Μάλτα, Σλοβενία, Τσεχία, Ουγγαρία, Πολωνία, Λιθουανία, Ρουμανία και από τον αραβικό κόσμο το Ομάν, το Μπαχρέιν, ο Λίβανος κι η Σαουδική Αραβία. Φαίνεται έτσι, ότι η Ελλάδα αντί να γίνει η Δανία του νότου όπως υποσχόταν ο Γιώργος Παπανδρέου που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου έγινε η Εσθονία του νότου ή το Μπαχρέιν του βορρά… 

Να σημειωθεί πως η Ελλάδα δεν ήταν η μοναδική χώρα που είδε τον πλούτο της να συρρικνώνεται ελέω λιτότητας. Το ίδιο συνέβη επίσης (σε αντίθεση με την Κίνα, την Ιαπωνία και τις ΗΠΑ) και σε άλλες χώρες όπως Γαλλία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ισπανία, Ουγγαρία, Ρουμανία, κ.λπ. Η «ελληνική ιδιαιτερότητα» επί του προκειμένου αφορά στην «αλλαγή κατηγορίας»…

Η υποβάθμιση της Ελλάδας έχει ξεχωριστή σημασία (υπογραμμίζοντας το γεγονός) επειδή συνέβη σε μία συγκυρία, από τα μέσα του 2011 ως τα μέσα του 2012, που ο μέσος πλούτος των νοικοκυριών σε διεθνές επίπεδο αυξήθηκε. Συγκεκριμένα, και με τους υπολογισμούς να γίνονται σε σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες (χωρίς δηλαδή τον παραμορφωτικό φακό της ανατίμησης του δολαρίου), ο παγκόσμιος πλούτος αυξήθηκε κατά 1% σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο. Είναι μια αύξηση που κρίνεται υποδεέστερη σε σχέση με προηγούμενα χρόνια, είναι ωστόσο εντυπωσιακή δεδομένου ότι καταγράφηκε σε μια πολύ δύσκολη οικονομική συγκυρία, έχοντας ως αποτέλεσμα ο καταγεγραμμένος πλούτος να φθάσει στα 223 τρισ. δολάρια ή στα 49.000 δολάρια ανά ενήλικο. Φυσικά, μέσοι όροι όπως ο συγκεκριμένος, κρύβουν στο εσωτερικό τους σημαντικές διαφοροποιήσεις. Δεν αποκλείεται δηλαδή πίσω από την μέση ακόμη και την συνολική συρρίκνωση του πλούτου να υπάρχουν εισοδηματικές ή κοινωνικές κατηγορίες που να είδαν τον πλούτο τους να αυξάνεται, να επωφελήθηκαν δηλαδή της κρίσης. Ακόμη κι αυτό το γεγονός όμως δεν υποτιμάει καθόλου τη σημασία που έχει η υποβάθμιση μιας χώρας στο πλαίσιο της διεθνούς κατάταξης και του παγκόσμιου ανταγωνισμού.

Στα κάτω της η …ελιά

Την ίδια κατεύθυνση με την Ελλάδα ακολούθησε συνολικά κι η ευρωπαϊκή ήπειρος που, μαζί με την Ινδία, ήταν οι μοναδικές περιοχές του κόσμου οι οποίες είδαν τα μερίδια τους στον παγκόσμιο πλούτο να συρρικνώνονται. Οι τρεις χώρες δε που κατέγραψαν ρεκόρ συνολικών απωλειών ανήκαν στο διευρυμένο κλαμπ της ελιάς»: Ιταλία (συνολικές απώλειες 286 δισ. ευρώ, Ισπανία 177 δισ. και Γαλλία 148 δισ.) Η μέτρηση του πλούτου των νοικοκυριών, σύμφωνα με τους συγγραφείς της έκθεσης, συγκεντρώνει το ενδιαφέρον λόγω του ότι προδιαγράφει κατά μεγάλο μέρος το τι θα συμβεί σε μια σειρά άλλους τομείς της οικονομίας, όπως η εξέλιξη του ΑΕΠ, η συσσώρευση του κεφαλαίου, οι καταναλωτικές τάσεις, οι τιμές των ακινήτων και η πορεία που θα ακολουθήσουν σχετικές «βιομηχανίες» όπως της φροντίδας υγείας. Έτσι δεν είναι καθόλου τυχαία η συρρίκνωση που καταγράφεται στις επενδύσεις οικιών στην Ευρώπη με βάση πρόσφατη ανακοίνωση της Γιούροστατ (29 Απριλίου 2013), βάσει της οποίας επενδύσεις των νοικοκυριών (δηλαδή αγορές νέων σπιτιών και ανακαινίσεις) και επενδύσεις σταθερού κεφαλαίου έχουν μειωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, προδιαγράφοντας μια νέα περίοδο ύφεσης λόγω υποχώρησης των επενδύσεων…

Η σημαντικότερη αιτία πίσω από την συρρίκνωση που καταγράφτηκε στον πλούτο των νοικοκυριών είναι η πτώση στις τιμές των μετοχών. Οι χώρες δε που καταγράφτηκε ρεκόρ συρρίκνωσης της κεφαλαιοποίησης, σε επίπεδα άνω του 40%, είναι η Αργεντινή, η Σερβία και η Ελλάδα. Χαμηλότερη πτώση (άνω του 30%) καταγράφτηκε σε χώρες όπως η Πορτογαλία και η Ουκρανία.

Μείωση χρέους των νοικοκυριών

Τέλος αξίζει να αναφερθεί η σοβαρή επιβράδυνση που παρατηρείται στους ρυθμούς αύξησης του χρέους, που ξεκίνησε να συγκεντρώνεται το 1975 ως αντίβαρο στην κρίση που ξέσπασε τότε και τα τελευταία χρόνια μεγεθυνόταν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Με βάση την έκθεση της Credit Suisse από το 2000 ως το 2007 το χρέος αυξανόταν κατά 8% ετησίως, ενώ από το 2000 ως το 2012 το συνολικό χρέος αυξήθηκε κατά 81% ή 5% ετησίως. Το φρένο που έχει μπει φαίνεται από το γεγονός ότι αν από το 2000 μέχρι το 2007 το χρέος των νοικοκυριών αυξήθηκε από 18,8 τρισ. δολ. σε 38,8 τρισ. (σχεδόν δηλαδή διπλασιάστηκε μέσα σε 7 χρόνια) το 2012 αυξήθηκε ελάχιστα φθάνοντας τα 39,4 τρισ., ήταν δηλαδή σχεδόν σταθερό στα προ 5ετίας επίπεδα. Συνδέοντας δε, τις δύο τάσεις φαίνεται πως η «αλλαγή παραδείγματος» στην παγκόσμια οικονομία συνοδεύεται κι από μια νέα κατάταξη μεταξύ των χωρών…
Διαβάστε περισσότερα...

Η απροσδόκητη αντοχή του καθεστώτος Άσαντ


του Πέτρου Παπακωνσταντίνου 

Το περασμένο καλοκαίρι, η γερμανική υπηρεσία πληροφοριών, BND, παρέδιδε σε κυβερνητικούς αξιωματούχους έκθεση για τη συριακή κρίση, η οποία εκτιμούσε ότι το καθεστώς Ασαντ θα έπεφτε το αργότερο στις αρχές του 2013. Λιγότερο από ένα χρόνο αργότερα, ο επικεφαλής της υπηρεσίας, Γκέρχαρντ Σίντλερ, έχει αλλάξει γνώμη. Σύμφωνα με το περιοδικό Der Spiegel, ο Σίντλερ παρουσίασε την αναθεωρημένη εκτίμηση της BND σε μυστική σύσκεψη επιλεγμένων πολιτικών. Το βασικό συμπέρασμα: οι αντάρτες είναι αυτοί που έχουν τώρα το πρόβλημα, καθώς ο κυβερνητικός στρατός αντεπιτίθεται και έχει σοβαρά κέρδη. Παρότι ο Ασαντ δεν μπορεί να επιτύχει συντριπτική νίκη, ενισχύει τη θέση του, παρατείνοντας ένα αδιέξοδο χωρίς ημερομηνία λήξης.

Οι εκτιμήσεις του Βερολίνου συμπίπτουν με την εικόνα που περιγράφουν καλά πληροφορημένες αραβικές πηγές. Σύμφωνα με αυτές, ο κυβερνητικός στρατός κατάφερε, τις τελευταίες εβδομάδες, να απωθήσει τους αντικαθεστωτικούς από τα περισσότερα περίχωρα της Δαμασκού και να....
κόψει τις γραμμές ανεφοδιασμού τους, από τα νότια σύνορα μέχρι την κεντρική πόλη της Χομς. Από την περασμένη Κυριακή, άρχισε σφοδρή επίθεση στον στρατηγικής σημασίας σουνιτικό θύλακο του Κουσαΐρ, που ελέγχει την επικοινωνία της Δαμασκού με την παράκτια ζώνη, όπου βρίσκονται τα προπύργια των Αλαουιτών Λαττάκεια και Ταρτούς, αλλά και με τη διαφιλονικούμενη, από τα δύο στρατόπεδα, Χομς.

Όπως αναγνώρισε στο πρακτορείο Reuters ηγετικό στέλεχος της αντιπολίτευσης, «αν χάσουμε το Κουσαΐρ, χάνουμε και τη Χομς και αν χάσουμε τη Χομς, χάνουμε την καρδιά της Συρίας». Η πτώση του Κουσαΐρ θα σήμαινε, πρακτικά, ότι ο Ασαντ θα είχε διασφαλίσει ολοκληρωτική κυριαρχία σε ένα άτυπο «Αλαουιστάν», από τα ιορδανικά σύνορα μέχρι τη Χομς και τις ακτές της χώρας, περνώντας από τη Δαμασκό, κι ότι θα μπορούσε να εξαπολύσει από καλύτερες θέσεις αντεπίθεση στο βόρειο μέτωπο, με βασικό στόχο τη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, το Χαλέπι.

Μεγάλες δυνάμεις της Δύσης απέδωσαν την απροσδόκητα αποτελεσματική αντεπίθεση του Ασαντ στη συστράτευση της λιβανικής, φιλοϊρανικής οργάνωσης Χεζμπολάχ στο πλευρό του κυβερνητικού στρατού και στη συνεχιζόμενη ενίσχυση του τελευταίου από Ρωσία και Ιράν. Οι παράγοντες αυτοί είναι υπαρκτοί, αλλά δεν αρκούν για να εξηγήσουν την αντιστροφή των εξελίξεων, εις βάρος της αντιπολίτευσης. Πολύ περισσότερο, που η τελευταία απολαμβάνει ευρύτατης οικονομικής και πολιτικής στήριξης, άμεσα από Τουρκία, Κατάρ και Σαουδική Αραβία και έμμεσα από ΗΠΑ, Βρετανία και Γαλλία.

Αυτό που παραβλέπουν οι σπόνσορες της αντιπολίτευσης είναι ότι η αποδυνάμωσή της οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αποξένωσή της από μεγάλα τμήματα του συριακού πληθυσμού, τα οποία αρχικά έβλεπαν με συμπάθεια τον αγώνα της εναντίον του απολυταρχικού καθεστώτος. Βασική ευθύνη γι' αυτό έχουν οι εξτρεμιστικές ισλαμικές ομάδες, όπως το «Μέτωπο αλ Νούσρα», που τάσσεται ανοιχτά αλληλέγγυο με την Αλ Κάιντα. Παρόμοιες ομάδες προβαίνουν σε επιθέσεις εθνοτικής κάθαρσης εναντίον Αλαουιτών και χριστιανών, επιβάλλουν τον ισλαμικό νόμο στα τμήματα που ελέγχουν και προβαίνουν σε φρικτές πράξεις τεμαχισμού πτωμάτων στρατιωτών και κανιβαλισμού μπροστά στις κάμερες.

Το χειρότερο είναι ότι δεν πρόκειται για κάποιους «ανεξέλεγκτους», αλλά για μίσθαρνα όργανα αντιδραστικών αραβικών καθεστώτων, όπως η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, για λογαριασμό των οποίων αυτές οι φονταμενταλιστικές ομάδες καταλαμβάνουν πετρελαιοπηγές και αγωγούς, στο ανατολικό τμήμα της Συρίας. Τα ισχυρά αυτά συμφέροντα ευνοούν την εμφάνιση, πλάι στο άτυπο «Αλαουιστάν» του Ασαντ, ενός σουνιτικού κράτους εν κράτει, στη βόρεια και ανατολική Συρία, που θα περιλαμβάνει το Χαλέπι, τη Ράκα και το Ντέιρ Εζόρ, μαζί με τα πετρελαϊκά τους κοιτάσματα. Με αυτά τα δεδομένα, οι ένθεν και ένθεν επεμβάσεις των ξένων δυνάμεων και οι επιχειρήσεις εθνοτικής κάθαρσης και των δύο στρατοπέδων φέρνουν πιο κοντά από κάθε άλλη φορά το ενδεχόμενο του διαμελισμού αυτής της ιστορικής χώρας στην καρδιά του αραβικού κόσμου. Η άμμος στην κλεψύδρα εξαντλείται ταχύτατα και τίποτα δεν εγγυάται ότι η σχεδιαζόμενη από ΗΠΑ και Ρωσία ειρηνευτική διάσκεψη της Γενεύης δεν θα αποδειχθεί «πολύ λίγη, πολύ αργά»...

Εμπλοκή και του Ισραήλ

Μέχρι πρόσφατα το Ισραήλ απέφευγε κάθε άμεση ανάμειξη στο Συριακό. Τους τελευταίους μήνες, όμως, σύρεται ολοένα και περισσότερο στην κινούμενη άμμο του συριακού εμφυλίου. Πρόσφατα, ισραηλινά αεροπλάνα βομβάρδισαν -για τρίτη φορά μέσα στο 2013- στόχους εντός συριακού εδάφους, με τον ισχυρισμό ότι επρόκειτο για φορτία όπλων τα οποία προορίζονταν για τη Χεζμπολάχ. Μέχρι την περασμένη εβδομάδα, ο Ασαντ απέφευγε να απαντήσει στα εχθρικά πυρά. Ωστόσο, την περασμένη Τρίτη, συριακά στρατεύματα έπληξαν όχημα του ισραηλινού στρατού που μετέφερε στρατιώτες στα κατεχόμενα συριακά εδάφη του Γκολάν, εγγράφοντας στην ημερήσια διάταξη τον άμεσο κίνδυνο μετατροπής του συριακού εμφυλίου σε περιφερειακή σύγκρουση.

Τη διάχυτη ανησυχία ήρθαν να ενισχύσουν οι δηλώσεις του αρχηγού της ισραηλινής αεροπορίας, την περασμένη Τετάρτη. Από το βήμα του Ινστιτούτου Φίσερ, στο Τελ Αβίβ, ο πτέραρχος Εσέλ δήλωσε ότι η χώρα του «μπορεί να αναγκαστεί να αναλάβει δράση, σε ευρύτατη κλίμακα, μέσα σε πολύ λίγο χρόνο», εντός του συριακού εδάφους. Ο Ισραηλινός αξιωματούχος επικαλέστηκε το ενδεχόμενο ξαφνικής κατάρρευσης του καθεστώτος Ασαντ, η οποία θα άνοιγε τον δρόμο να περάσουν σημαντικά όπλα, από πυραύλους μέχρι χημικά, στα χέρια εχθρών του Ισραήλ.

από την «Καθημερινή»
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 26 Μαΐου 2013

Ρούσης: "Αριστερό Ριζοσπαστικό Μέτωπο, τώρα"


Γράφει ο Ρούσης στην Ελευθεροτυπία για τις οργανωσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ: 

"Δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε κι άλλο χρόνο ασχολούμενοι με εσωτερικές ισορροπίες αιρέσεων, οι οποίες, όπως έλεγε ο Μαρξ, με την ανάπτυξη του εργατικού κινήματος τείνουν να μετατραπούν σε αντιδραστικές. Μέτωπο τώρα, λοιπόν."

Όταν τα ίδια ακριβώς πράγματα τα λέει ο Καζάκης είναι ακροδεξιός (άσχετα αν υπάρχει διαφωνία στο χαρακτήρα του Μετώπου, δηλαδή εθνικοαπελευθερωτικό ή αριστερό)...

Αλλά βέβαια το μόνο που ενδιαφέρει την ηγεσία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι να έχει μία και καλά "προσωπικότητα" στο επικρατείας... από κει και πέρα ας γαβγίζει όσο θέλει!

Ολόκληρο το άρθρο:

Η αναγκαιότητα άμεσης συγκρότησης ενός πολιτικού Μετώπου των δυνάμεων της Ριζοσπαστικής Αριστεράς προκύπτει από: Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κάθε μέρα που περνάει αποδεικνύει σε όλα τα πεδία ότι το μόνο που τον απασχολεί είναι να κατακτήσει την κυβερνητική εξουσία, απεμπολώντας προς τούτο και τα τελευταία ίχνη συγκρουσιακής διάθεσης.
Το γεγονός ότι το ΚΚΕ και μετά την αλλαγή του γ.γ. της Κ.Ε. του συνεχίζει ακάθεκτα να κυριαρχείται από τη λογική «το μοναστήρι να 'ναι καλά» και από τη μη κάλυψη του κενού ανάμεσα στον παραμορφωμένο σοσιαλισμό, που πρεσβεύει, και τις συνδικαλιστικού τύπου διεκδικήσεις, τις οποίες και φρενάρει πιο εσπευσμένα όταν δεν τις ελέγχει.

Το γεγονός ότι οι συνιστώσες της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, η κάθε μία από μόνη της, αδυνατούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των καιρών.

Το γεγονός ότι η αυθόρμητη λαϊκή συνείδηση -και κατ' επέκταση το αυθόρμητο μαζικό κίνημα- όχι μόνον δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα επαναστατικοποιηθεί, αλλά πολύ εύκολα μπορεί να παρασυρθεί από τον κατ' επίφαση φασιστικό αντισυστημισμό, ο οποίος αλωνίζει, και επειδή απουσιάζει μια ισχυρή αντισυστημική Αριστερά.

Από την αναγκαιότητα να ανοίξουμε το δρόμο προς το σοσιαλισμό, μέσα από τη διαμόρφωση ενός νέου Είναι, που θα πείθει ότι υπάρχει λύση εκτός των σημερινών τειχών. Το Μέτωπο αυτό θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του το επίπεδο συνειδητότητας των λαϊκών μαζών -δίχως να υποτάσσεται σε αυτό- και να επιδιώκει να το ανυψώσει σε ένα ανώτερο επίπεδο.

Από αυτήν τη σκοπιά θα πρέπει να αξιοποιηθούν κυρίως:

- το γεγονός ότι η κρίση αποσαθρώνει την αντικειμενική βάση της συναινετικής αποδοχής της αστικής κυριαρχίας,

- το γεγονός ότι η ένταση του αυταρχισμού συμβάλλει στην αποκάλυψη του κίβδηλου χαρακτήρα της αστικού τύπου λαϊκής κυριαρχίας,

- το γεγονός ότι αμφισβητείται από όλο και ευρύτερες μερίδες του πληθυσμού ο ρόλος των αγορών και δη του τραπεζικού κεφαλαίου,

- το γεγονός ότι η απόρριψη της Ε.Ε. τείνει να γίνει πλειοψηφική σε ευρωπαϊκό επίπεδο, κάτι που μπορεί να αποτελέσει ένα από τα θεμέλια ενός σύγχρονου διεθνισμού.

Το Μέτωπο αυτό δεν έχει νόημα και δεν θα έχει παρά αμυδρή απήχηση στις λαϊκές μάζες, στο βαθμό που το πρόγραμμά του δεν προτείνεται να υλοποιηθεί από μια αριστερή ριζοσπαστική κυβέρνηση στην οποία θα συμμετέχουν οι συνιστώσες του.

Μια τέτοια κυβέρνηση είναι σαφές ότι δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν στηρίζεται από ένα ισχυρό πλειοψηφικό λαϊκό κίνημα. Σε αυτήν την κατεύθυνση όμως και μια εκλογική επιτυχία του Μετώπου μπορεί να παίξει θετικό, προωθητικό ρόλο.

Αυτή η κυβέρνηση, καθώς και το Κοινοβούλιο που θα τη στηρίζει, πέρα από το ότι μπορεί να συνυπάρχει αρμονικά με δομές λαϊκής εξουσίας, μπορεί άμεσα να λάβει μέτρα που θα ουσιαστικοποιούν τη λαϊκή κυριαρχία, όπως τη συνεχή εναλλαγή των μελών της, τη δυνατότητα ανάκλησής τους, την αμοιβή τους με ένα μέσο εργατικό μισθό, την πλήρη διαφάνεια των αποφάσεών της, τη διεύρυνση της συμμετοχής στη λήψη των αποφάσεων πέρα από το στενό ορίζοντα των εκλογών, την ανάπτυξη μορφών άμεσης δημοκρατίας .

Το πρόγραμμα ενός τέτοιου αντιιμπεριαλιστικού, αντικαπιταλιστικού Μετώπου μπορεί να είναι αυτό που λίγο-πολύ με διαφορετικούς τόνους και διαφορετική φρασεολογία προτείνουν δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΜΑΑ, ο Εργατικός Αγώνας, άλλες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, ανένταχτοι αριστεροί, και στην ουσία υποστηρίζει ένας κόσμος που για διάφορους λόγους παραμένει στον ΣΥΡΙΖΑ ή στο ΚΚΕ. Και είναι βέβαιο ότι η απόφαση για τη συγκρότησή του θα διαμορφώσει μια δυναμική πολύ πιο ισχυρή από αυτό το άθροισμα.

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε κι άλλο χρόνο ασχολούμενοι με εσωτερικές ισορροπίες αιρέσεων, οι οποίες, όπως έλεγε ο Μαρξ, με την ανάπτυξη του εργατικού κινήματος τείνουν να μετατραπούν σε αντιδραστικές. Μέτωπο τώρα, λοιπόν.
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 24 Μαΐου 2013

Ακόμη μια φορά για το μεταναστευτικό και τους κήνσορές του...


του Δημήτρη Καζάκη

Όποιος θεωρεί ότι στις μέρες μας οι μετανάστες αποτελούν το «κακό σπυρί» της συνολικής κατάστασης μας, τότε ανήκει σ’ εκείνη την ιδιόρρυθμη κατηγορία που έχει συνθηκολογήσει ολοκληρωτικά με το καθεστώς κατοχής και ψάχνει στους πιο αδύναμους τα εξιλαστήρια θύμα για την δική του προσωπική εκτόνωση. Πρόκειται για μια εντελώς άνανδρη και πρόστυχη στάση όλων εκείνων που τρέμουν να θέσουν θέμα ανατροπής του καθεστώτος κατοχής κι έτσι ψάχνουν να εκτονώσουν τον άρρωστο και θρασύδειλο ψυχισμό τους πάνω στους πιο αδύναμους και ανυπεράσπιστους. Και δεν υπάρχει πιο αδύναμο και ανυπεράσπιστο θύμα σε μια χώρα από τον μετανάστη. Ιδίως όταν είναι λαθραίος. Όποιος έχει βρεθεί εξ ανάγκης να δουλεύει στο εξωτερικό ως μετανάστης, ή έχει συναναστραφεί με Έλληνες μετανάστες, το ξέρει πολύ καλά αυτό.

Γι’ αυτό λοιπόν θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε για άλλη μια φορά τα εξής απλά γεγονότα:

Πρώτο, ο μετανάστης, λαθραίος ή μη, δεν έρχεται μόνος του στην Ελλάδα. Δεν ξυπνά μια ωραία μέρα για να πει, α, τι έχω να κάνω σήμερα; Δεν πάω να καταστρέψω τις εργασιακές σχέσεις στην Ελλάδα! Τον οδηγεί η ανάγκη επιβίωσης. Όταν οι μεγάλες δυνάμεις - με συμμετοχή και της επίσημης Ελλάδας - ισοπεδώνουν και καταστρέφουν την χώρα του και έτσι δημιουργείται ένα τεράστιο μεταναστευτικό κύμα, τότε είναι απολύτως λογικό να δέχεται και η Ελλάδα τις συνέπειες. Μάλιστα, η διόγκωση της μετανάστευσης σε παγκόσμιο επίπεδο αποτελεί σήμερα σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Ένωση, τον βασικό μοχλό αντιμετώπισης της μαζικής ανεργίας και της εξαθλίωσης σε χώρες όχι μόνο της Ασίας και της Αφρικής, αλλά και της Ευρώπης. Γι’ αυτό και ζητούν το μεγαλύτερο άνοιγμα των οικονομιών στους μετανάστες.

Δεύτερο, οι θεωρίες που θέλουν τον μετανάστη και δη τον μουσουλμάνο μετανάστη ως «έποικο» κι άλλες τέτοιες ανοησίες, εκπορεύονται καθαρά από τις μυστικές υπηρεσίες και έχουν σαν στόχο να συγκαλύψουν την τεράστια βιομηχανία εμπορίας ανθρώπινων ζωών όπου συμμετέχει ενεργά το κράτος, η ΕΕ, τα κυβερνώντα κόμματα και τα πιο μεγάλα επιχειρηματικά κυκλώματα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Η δράση τζιχαδιστών απανταχού γης, υπάρχει και αναπτύσσεται χάρις πρωτίστως στις μυστικές υπηρεσίες της Δύσης, οι οποίες τους χρησιμοποιούν τόσο στο εσωτερικό μέτωπο των χωρών τους, όσο και στο εξωτερικό ως μισθοφόρους. Όπως π.χ. συμβαίνει στη Συρία. Ο μετανάστης δεν αποτελεί μεγαλύτερο κίνδυνο από οποιονδήποτε άλλο εξαθλιωμένο, ειδικά σε συνθήκες όπου βασιλεύει η μαζική ανεργία και κυριαρχεί στην κοινωνία η ιδιαίτερη τάξη των απόρων.

Τρίτο, ο μετανάστης είναι απολύτως ευάλωτος όχι μόνο από την εργοδοσία, αλλά και από κάθε λογής κυκλώματα που φροντίζουν για την μετακίνησή του από χώρα σε χώρα. Ο μετανάστης είναι διπλά υποχείριο. Τόσο του κράτους που τον υποδέχεται και τον κρατά όμηρο, χωρίς χαρτιά προς όφελος των πιο αδίστακτων κυκλωμάτων εκμετάλλευσης. Όσο και του κυκλώματος «προστασίας» των μεταναστών που φροντίζουν να τον εκμεταλλεύονται για πολιτικά και άλλα ακόμη πιο σκοτεινά οφέλη. Ο λόγος είναι απλός. Ο μετανάστης σήμερα είναι ένα από τα πιο προσοδοφόρα εμπορεύματα στην παγκόσμια αγορά. Κι ο βασικός μοχλός για το ξερίζωμα της εργατικής δύναμης. Χωρίς ιθαγένεια και ρίζες ο εργάτης γίνεται δούλος, έρμαιο της προσφοράς και της ζήτησης στην αγορά. Αυτό σημαίνει μετανάστης. Το κύκλωμα της μετανάστευσης σήμερα είναι μια τεράστια βιομηχανία που ανθεί τόσο στην Ελλάδα, όσο και παγκόσμια χωρίς να την ενοχλεί κανείς. Είναι τυχαίο που στο αποκαλούμενο «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο δεν υπάρχει κανενός είδους πρόβλεψη για ποινικοποίηση της εκμετάλλευσης του μετανάστη ως έμπρακτη εκδήλωση ρατσισμού και διακρίσεων; Ενώ ταυτόχρονα εξαιρείται το κράτος και οι υπηρεσίες του από κάθε πιθανή καταγγελία για ρατσισμό και διακρίσεις.

Τέταρτο, η λειτουργία του μετανάστη στην οικονομία είναι ίδια με εκείνη της ανεργίας. Η διάλυση των εργασιακών σχέσεων και η υποτίμηση της ζωντανής εργασίας σε βαθμό δουλοποίησης. Η μετανάστευση και η ανεργία είναι δυο παράλληλες και αλληλοτροφοδοτούμενες συγγενείς διαδικασίες του αποκαλούμενου «εφεδρικού στρατού εργασίας». Αυτός ο «εφεδρικός στρατός εργασίας» που συγκροτείται από ανέργους και μετανάστες απασχολεί τους οικονομολόγους και το εργατικό κίνημα από τον 19ο αιώνα. Όμως το να λέει κάποιος ότι η μετανάστευση φταίει κυρίως ή αποκλειστικά για την ανεργία, τότε δεν ξέρει τι του γίνεται, ή υπηρετεί άλλες πολύ σκοτεινές αντιλήψεις και σκοπιμότητες. Πότε είχαμε εκτίναξη της ανεργίας στην Ελλάδα; Αν κοιτάξει κανείς τα στοιχεία θα διαπιστώσει ότι τα χρόνια έξαρσης της μεταναστευτικής εισόδου η ανεργία ήταν μεν υψηλή, αλλά δεν παρουσίασε μεγάλες εξάρσεις. Αντίθετα, η ανεργία τριπλασιάστηκε τα τελευταία τρία χρόνια με μνημόνια και κατοχή, σε μια περίοδο που λόγω ακριβώς της ύφεσης υπήρξε ταυτόχρονα και σχετική ύφεση στο μεταναστευτικό κύμα προς την Ελλάδα. Το αποτέλεσμα είναι να σημειώνεται σήμερα μεγαλύτερο μεταναστευτικό κύμα προς το εξωτερικό - κυρίως Ελλήνων - παρά προς το εσωτερικό της χώρας. Ήρθε η ώρα των Ελλήνων και μάλιστα του ανθού της ελληνικής κοινωνίας να γίνουν ξανά μετανάστες υπό καθεστώς μαζικής εξαθλίωσης και έλλειψης ακόμη και στοιχειωδών προοπτικών. Και μην πει κανείς ότι οι Έλληνες μεταναστεύουν νόμιμα, γιατί δεν έχει ιδέα του τι συμβαίνει. Η συντριπτική πλειοψηφία των νέων Ελλήνων μεταναστών δοκιμάζει κυριολεκτικά την τύχης της πηγαίνοντας χωρίς χαρτιά, χωρίς τίποτε σε χώρες που υποθέτουν ότι μπορούν να βρουν δουλειά. Και το αποτέλεσμα είναι η μεγάλη πλειοψηφία να καταλήγει να ζει σε παγκάκια χωρίς να διαθέτει ούτε καν τα ναύλα της για να γυρίσει πίσω. Κι έτσι πέφτει θύμα κυκλωμάτων και νεοναζί που τους κατατρέχουν.

Πέμπτο, είναι τελείως ανυπόστατος ο ισχυρισμός ότι οι μετανάστες αφαιρούν πόρους από την χώρα μέσω των μεταναστευτικών εμβασμάτων. Κανείς εργαζόμενος δεν αφαιρεί πόρους από μια οικονομία. Αντίθετα προσθέτει πόρους με την δουλειά του. Έτσι κι ο μετανάστης. Τα μεταναστευτικά εμβάσματα είναι ένα πολύ μικρό μέρος του προϊόντος που μπόρεσε να παραχθεί με την δουλειά του μετανάστη. Η προστιθέμενη αξία που δημιουργεί ο εργαζόμενος μετανάστης στην εγχώρια οικονομία είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από την αμοιβή κι επομένως από το μεταναστευτικό έμβασμα που βγάζει έξω. Γι’ αυτό άλλωστε τον προτιμά και η εργοδοσία. Γιατί από αυτόν μπορεί να καρπωθεί πολύ περισσότερα σε σύγκριση με έναν Έλληνα εργαζόμενο. Η μεγάλη αιμορραγία από την οποία πάσχει η ελληνική οικονομία είναι η τεράστια εξαγωγή κερδών και κεφαλαίου και όχι τα μεταναστευτικά εμβάσματα. Με άλλα λόγια το πρόβλημα δεν είναι η πενιχρή αμοιβή του μετανάστη, έστω κι αν την βγάζει έξω από την χώρα, όπως δεν είναι και το μεροκάματο του εργαζόμενου που συνθλίβεται τα τελευταία ιδίως χρόνια, αλλά η ιδιωτική ιδιοποίηση των καρπών της ζωντανής εργασίας, η ασυδοσία της εργοδοσίας και η μετατροπή των κόπων της δουλειάς του εργαζόμενου, μετανάστη και μη, σε ιδιωτική περιουσία που στο μεγαλύτερο μέρος της μέσω του τραπεζικού καρτέλ και της κρατικοδίαιτης ολιγαρχίας μεταναστεύει στο εξωτερικό.

Έκτο, το αίτημα ίσης αμοιβής και ίδιων δικαιωμάτων εργασίας ανάμεσα σε ντόπιους και αλλοδαπούς εργάτες ήταν από τις αρχές του 19ου αιώνα ένα κλασικό αίτημα του εργατικού κινήματος. Ήταν και παραμένει ένα καθαρά αμυντικό αίτημα, γιατί δεν απαντά στο συνολικό πρόβλημα της μετανάστευσης. Ειδικά σε μια εποχή βίαιου ξεριζωμού μεγάλων πληθυσμιακών μαζών λόγω της παγκόσμιας κατάστασης και της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων της Δύσης. Η μόνη απάντηση που μπορεί να υπάρξει είναι η ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας με όρους εθνικής κυριαρχίας και οικονομικής αυτοτέλειας. Κι αυτό προϋποθέτει αναγκαστικά την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, όχι για να προσδεθούμε στο δολάριο, ή όπου αλλού, αλλά για να εθνικοποιηθούν οι κορυφές και οι βασικοί μοχλοί της οικονομίας με στόχο την εξασφάλιση των συμφερόντων της μεγάλης πλειοψηφίας των εργαζομένων, δηλαδή του λαού. Με τον τρόπο αυτό θα καταλυθεί το καθεστώς ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίου, εμπορευμάτων, υπηρεσιών και εργατικής δύναμης, που έχει ως αναγκαστική συνέπεια το άνοιγμα της Ελλάδας και στα κυκλώματα, λαθραίας ή μη, μαζικής μετανάστευσης με όρους ανοιχτών συνόρων και παγκόσμιας αγοράς.

Έβδομο, μόνο σε μια εθνικά κυρίαρχη, ανεξάρτητη και δημοκρατική Ελλάδα μπορεί να αντιμετωπιστεί ο «εφεδρικός στρατός εργασίας» είτε με την μορφή της μαζικής ανεργίας, είτε με την μορφή της μετανάστευσης. Η Ελλάδα θα πάψει να είναι χώρος εγκλωβισμένων μεταναστών επ’ αμοιβή, όπως την θέλει η ΕΕ και οι «επενδυτές» που ονειρεύονται τον τεμαχισμό της χώρας σε Ειδικές Οικονομικές Ζώνες όπου θα χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο δουλική εργασία μεταναστών από το εσωτερικό ή το εξωτερικό. Η Ελλάδα έτσι θα μπορέσει να φέρει πίσω τα παιδιά της που σήμερα φεύγουν κατά δεκάδες χιλιάδες και με τους χειρότερους δυνατούς όρους για μετανάστες στο εξωτερικό. Γιατί σήμερα αυτό είναι το κυρίαρχο πρόβλημα: η μαζική μετανάστευση του ανθού της ελληνικής κοινωνίας με αποτέλεσμα να μένει πίσω ο κατιμάς, ο συμβιβασμένος, ο ηλίθιος και το κομματόσκυλο. Μ’ αυτούς είναι αδύνατο να υπερασπιστούμε την πατρίδα μας, είναι αδύνατο να διεκδικήσουμε την χώρα μας για τον λαό της.

Όγδοο, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι μια αναγεννημένη Ελλάδα όπου ο λαός της θα είναι κυρίαρχος, αν θέλει να δώσει στην οικονομία της την αρμόζουσα δυναμική για να καλύψει γρήγορα τα τεράστια παραγωγικά ελλείμματα που της έχουν συσσωρεύσει, θα χρειαστεί πολλά επιπλέον εργατικά χέρια απ’ όσα μπορεί να προμηθεύσει το εργατικό δυναμικό της. Με άλλα λόγια, θα χρειαστεί ένα επιπλέον εργατικό δυναμικό αφού απασχοληθεί το σύνολο του εγχώριου δυναμικού. Κι αυτό αν δεν μπορέσει να καλυφθεί από τους παλινοστούντες μετανάστες, τότε αναγκαστικά θα πρέπει να αναζητηθεί από το εξωτερικό. Μόνο που αυτοί οι ξένοι εργαζόμενοι δεν θα έρθουν με όρους ελεύθερης αγοράς, ούτε υπό καθεστώς ασυδοσίας όπως σήμερα. Θα έρθουν μετά από συγκεκριμένες διακρατικές συμφωνίες, με συμβάσεις ισότιμης απασχόλησης και πλήρη εργασιακά δικαιώματα αντίστοιχα με τους ντόπιους και σε έργα που είναι άμεσης προτεραιότητας για την δυναμική της ελληνικής οικονομίας και την βελτίωση της ζωής στην Ελλάδα για την μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού.

Η ολοκληρωτική διάλυση του ελληνικού έθνους 183 χρόνια μετά την τυπική του απελευθέρωση από τον Οθωμανικό ζυγό, δεν συμβαίνει λόγω μεταναστών, αλλά γιατί οι αγορές απαιτούν την μετεξέλιξη της ΕΕ και της ευρωζώνης σε Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία. Ο Έλληνας δεν έχασε την ψυχή του, το φρόνημά του και την συνείδησή του γιατί υπήρξε μια τεράστια εισροή μεταναστών, αλλά γιατί του διέλυσαν σκόπιμα την παιδεία, τον εκμαύλισαν συστηματικά με δάνεια, επιδόματα και ρουσφέτια από την εξουσία. Μια εξουσία που ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο ξένη με τον ελληνικό λαό, υποχείριο δυνάμεων που ήθελαν εξαρχής την εξάλειψη της μικρής και ασύμφορης Ελλάδας.

Οι μετανάστες έκαναν τα παιδιά μας λειτουργικά αγράμματα, ανίκανα να σκεφτούν κριτικά και να αφομοιώσουν αληθινές γνώσεις; Οι μετανάστες μας έκαναν να ζούμε για την πάρτη μας, πατώντας επί πτωμάτων και εκμεταλλευόμενοι κάθε δυνατή ευκαιρία αρπαχτής; Οι μετανάστες μας δηλητηρίασαν με την ιδεολογία του λεβαντινοραγιά, την οποία σήμερα είναι τόσο δύσκολο να αποτινάξουμε από πάνω μας; Οι μετανάστες μας δίδαξαν την πολιτική αδιαφορία και την εξάρτηση από το κομματικό κατεστημένο που μας έφερε στην σημερινή κατάντια; Οι μετανάστες επέλεξαν να συγκεντρωθούν σε συγκεκριμένες περιοχές ώστε να μετατραπούν σε γκέτο όπου ανθεί η πρέζα, η πορνεία, η εγκληματικότητα υπό το άγρυπνο βλέμμα του εγχώριου οργανωμένου εγκλήματος; Όχι βέβαια, αλλά ένα ολόκληρο σύστημα οικονομίας και πολιτικής που υπηρέτησε η δεξιά και η αριστερά εξίσου και είχε σαν βασική αναφορά του την «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση».

Είναι τυχαίο που κανένα από τα κόμματα του κοινοβουλίου δεν θέτει ως άμεσο ζήτημα την αποδέσμευση από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία ώστε η Ελλάδα να αποκτήσει την ανεξαρτησία της και ο λαός της να γίνει αφεντικό στον τόπο του; Ακόμη και το ΚΚΕ που μιλά για αποδέσμευση, το συνδέει μόνο με την δική του εξουσία – που έχει βαφτίσει «λαϊκή εξουσία» – μόνο και μόνο για να την παραπέμψει στις ελληνικές καλένδες. Όταν δηλαδή με χρόνια και με καιρούς η κοινωνία βρεθεί στην ανάγκη να συρθεί στα πόδια του Περισσού. Και φυσικά ούτε λέξη για εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία που συνιστούν τις μοναδικές βασικές προϋποθέσεις για την αυτοδιάθεση ενός λαού και για την κατάκτηση της δημοκρατίας.

Έτσι φτάσαμε σήμερα να κινδυνεύουμε να χάσουμε για πάντα την πατρώα γη, να χάσουμε ότι πιο ιερό για έναν λαό και οι περισσότεροι από εμάς ακόμη κοιτάμε άναυδοι και ψάχνουμε για εξιλαστήρια θύματα σε ιδεολογίες και εικονικούς αντιπάλους στο θέατρο σκιών που μας έχουν εθίσει να εκλαμβάνουμε ως πολιτική εκείνοι που κινούν τις φιγούρες πίσω από το παραβάν. Κι εμείς ως απλοί θεατές παθιαζόμαστε πάντα με τον «κακό» ή τον «καλό» που μας πλασάρει κάθε φορά το σενάριο μιας χιλιοκακοπαιγμένης παράστασης. Κι όπως έγραφε ο Βάρναλης: Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα πίνουμε πάντα μας σκυφτοί. Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα όπου μας εύρει μας πατεί. Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα! 

Με μοχλό το χρέος, το ευρώ και την τρόικα ο Έλληνας εθίζεται στην πιο δουλική υποτέλεια, δηλαδή την κατάλυση κάθε έννοιας εθνικής κυριαρχίας. Κι έτσι συνηθίζει στην βήμα το βήμα κατάλυση της ανεξάρτητης υπόστασής του ως έθνους και ως λαού μέσα στην ίδια την πατρίδα του. Με την δεξιά να ασκείται στην πιο χυδαία πατριδοκαπηλία, την πατριδοκαπηλία του δοσίλογου, και την αριστερά σε ρόλο χωροφύλακα της σκέψης και της συνείδησης των μαζών για να μην τολμήσουν να υιοθετήσουν τα συνθήματα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, τα αιτήματα της λαϊκής ενότητας απέναντι στο σύστημα κατοχής και αποικιοκρατίας που διαλύει την χώρα μας και εξοντώνει μαζικά τον λαό μας.
Ο μετανάστης είναι η διάδοχη κατάσταση του εργαζόμενου, η μετατροπή του εργαζόμενου σε δούλο. Ένας εργαζόμενος χωρίς πατρίδα – παρά μόνο με όρους μιας θολής ανάμνησης – χωρίς ρίζες και δικαιώματα να διεκδικεί, έρμαιο των αγορών και της φιλανθρωπίας των ισχυρών, που ταιριάζει μόνο σε επαίτες, σε ζήτουλες, σε ζητιάνους του κλότσου και του μπάτσου. Αντί λοιπόν να ζητάμε τα ρέστα από την κοτρόνα – δηλαδή τον μετανάστη – που χρησιμοποιούν οι νέοι κατακτητές της χώρας και ο ντόπιος δοσιλογικός συρφετός για να μας τσακίσουν, είναι μάλλον πιο ευφυές να τα βάλουμε με εκείνους που την χρησιμοποιούν. Αρκεί βέβαια να το λέει η καρδιά μας και να διαθέτουμε τα απαραίτητα κότσια. Αρκεί να ανακτήσουμε την χαμένη μας αξιοπρέπεια που δεν συμβιβάζεται με την υποδούλωση και την υποτέλεια απέναντι σε κανέναν.

Μόνο αν η Ελλάδα αποκτήσει την ελευθερία της από τους μηχανισμούς υπερκρατικής και υπερεθνικής κυριαρχίας των αγορών, όπως είναι η ευρωζώνη και η ΕΕ, θα μπορέσει να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το μεταναστευτικό κύμα. Τσακίζοντας πρώτα και κύρια όλα εκείνα τα επίσημα και ανεπίσημα κυκλώματα που κρατούν ανοιχτά τα σύνορα της χώρας και νέμονται τους μετανάστες. Με τον λαό αφέντη στον τόπο του θα πάψει η Ελλάδα να είναι σκουπιδοτενεκές ανθρώπινων ψυχών και τόπος κράτησης εγκλωβισμένων μεταναστών κατά πώς ορίζει και θέλει η ΕΕ. Διαφορετικά είναι καταδικασμένη και η ίδια η Ελλάδα να μετατραπεί σε τόπο μεταναστών.
Διαβάστε περισσότερα...