Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Το ΕΠΑΜ συμμετέχει αυτόνομα στις εκλογές

Ανακοίνωση
                         
Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο μετά από ένα κύκλο άκαρπων διαβουλεύσεων με διάφορα κινήματα και συλλογικότητες αποφάσισε να συμμετάσχει αυτόνομα στην εκλογική αναμέτρηση της 20ης Σεπτεμβρίου. Η απόφαση αυτή λήφθηκε αφού δεν προέκυψε η απαραίτητη εκείνη συμφωνία στη βάση της αναγκαιότητας δημιουργίας ενός μαζικού πλειοψηφικού ρεύματος εξουσίας που θα στέκονταν εμπόδιο στους σχεδιασμούς του καθεστώτος, όπως ακριβώς είχαμε διατυπώσει με την Ανακοίνωση της ΠΓ του ΕΠΑΜ της 21ης Αυγούστου.
                        
Πράγματι, η Πολιτική Γραμματεία του ΕΠΑΜ εξάντλησε όλους τους τρόπους και χωρίς να θέτει προαπαιτούμενα προσπάθησε να πετύχει το δυνατόν καλύτερο αποτέλεσμα με βάση την παραπάνω αναγκαιότητα, ερχόμενη σε επαφή και διαβούλευση με πολλές δυνάμεις, επιδιώκοντας τουλάχιστον μια κοινή συμπόρευση με τη «Λαϊκή Ενότητα» που συγκρότησαν οι αποχωρήσαντες από το ΣΥΡΙΖΑ.
                                       
Δυστυχώς, υπήρξε κατ’ αρχήν μια ακατανόητη δυστοκία να πραγματοποιηθεί έστω και μια διερευνητική συνάντηση με την ηγεσία της ΛΑ.Ε.. Όταν τελικά υπήρξε το βράδυ της Τετάρτης 26ης Αυγούστου συνάντηση αντιπροσωπίας της ΠΓ του ΕΠΑΜ με τους κ.κ. Λαφαζάνη και Στρατούλη, έγινε από την αρχή φανερό, ότι η ΛΑ.Ε., ήταν αρνητική. Με πρόσχημα τις εσωτερικές αντιδράσεις στην ΛΑ.Ε. στο ενδεχόμενο συμμετοχής και του ΕΠΑΜ σε μετωπική συμπόρευση, φαίνεται ότι προτίμησαν την διατήρηση των εσωκομματικών τους ισορροπιών βάζοντας εκ των προτέρων περιορισμούς στην αναγκαιότητα δημιουργίας της πιο πλατιάς συμμαχίας και στην αντιμετώπιση της διαφαινόμενης σύμπραξης των μνημονιακών κομμάτων, συμπεριλαμβανομένου και του ΣΥΡΙΖΑ.
                                            
Κυρίως όμως, διότι παρά την αναγνώριση εκ μέρους τους, της αγωνιστικής συνέπειας και της εντιμότητας του ΕΠΑΜ στη στάση του σε κάθε περίπτωση, εξέφρασαν τον φόβο μήπως μετά τις εκλογές το ΕΠΑΜ διαφοροποιηθεί από μια ενιαία γραμμή μετεκλογικής συμπόρευσης όπως μας είπαν, χωρίς να μας εξηγήσουν από πού πηγάζει αυτός ο φόβος. Το τελευταίο μόνο απορίες μπορεί να δημιουργήσει σχετικά με τις πραγματικές προθέσεις και τις σκοπιμότητες που ενδεχομένως εξυπηρετούνται με τη δημιουργία της ΛΑ.Ε..
                                 
Τι μπορεί να φοβάται κανείς από το ΕΠΑΜ άραγε; Οι ασυνεπείς βέβαια τη συνέπειά του. Οι διστακτικοί και οι «χλιαροί» την αποφασιστικότητά του. Οι ανορθολογικοί και οι προχειρολόγοι τον ορθό και τεκμηριωμένο προγραμματικό του λόγο. Οι άλλοι;
                                                        
Κατόπιν αυτού και αφού εξαντλήθηκε η προθεσμία των τεσσάρων ημερών που μας ζητήθηκε, πριν εκδώσουμε δημόσια ανακοίνωση και προκειμένου να λάβουν -υποτίθεται- τις οριστικές τους αποφάσεις, το ΕΠΑΜ, δημόσια ανακοινώνει -όπως ακριβώς έκανε γνωστό και στην ηγεσία της ΛΑ.Ε. στη συνάντηση μαζί της- ότι είναι έτοιμο και θα συμμετάσχει αυτόνομα στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου με κατάθεση ψηφοδελτίων πανελλαδικά.
                                                                
Η εμπειρία των διαβουλεύσεων αυτών αποδεικνύει στη πράξη, ότι το ΕΠΑΜ είναι ο μόνος ενοποιητικός παράγοντας, πέρα από συμφέροντα, ιδεοληψίες και κρυφές ατζέντες. Το ΕΠΑΜ αποδεικνύεται στην πράξη, ότι είναι η μόνη συνεπής και συνετή δύναμη που με ολοκληρωμένο σχέδιο και κυβερνητικό πρόγραμμα, μπορεί να καταστεί ο μοχλός που θα δώσει διέξοδο στη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία του 61,3% του ΟΧΙ, με όρους ανατροπής των σχεδιασμών του καθεστώτος και ανάληψης της κυβερνητικής ευθύνης για μια προοδευτική πορεία για τον τόπο και το λαό.
                            
Το ΕΠΑΜ, συμμετέχοντας αυτόνομα στην εκλογική μάχη, καλεί κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνα δημοκράτη και πατριώτη σε μια παλλαϊκή πανεθνική συστράτευση που θα αποτελέσει πραγματικό εμπόδιο στα σχέδια του δωσιλογισμού και της ξένης επιβουλής για ολοκληρωτική διάλυση της χώρας μέσω των μνημονίων.
                   
Με όραμα και σχέδιο προχωράμε μπροστά για μια Ελλάδα λεύτερη και δημοκρατική, με:
                   
- Κατάργηση όλων των μνημονίων και των συνεπειών τους απέναντι στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία
                 
- Κατοχύρωση της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας με απαλλαγή από το βραχνά του χρέους και τις δουλείες της παράδοσης της νομισματικής κυριαρχίας στους ξένους επικυρίαρχους.
                          
- Αποκατάσταση της δημοκρατικής νομιμότητας, της συνταγματικής τάξης και την εφαρμογή κανόνων Δικαιοσύνης στα δημόσια πράγματα της χώρας.
                          
- Παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας και άμεση βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του ελληνικού λαού.
                           
Έχουμε το όραμα, έχουμε το σχέδιο.
                
Το ΕΠΑΜ έχει το σχέδιο, η Ελλάδα έχει τη λύση!!!
                     
Αθήνα 31 Αυγούστου 2015
Η Πολιτική Γραμματεία του ΕΠΑΜ
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

Δ. Καζάκης: Ποιο είναι το επίδικο ζήτημα των εκλογών που έρχονται;

του Δημήτρη Καζάκη
                         
Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου με το αναπάντεχο -ακόμη και για την κυβέρνηση του Τσίπρα- ΟΧΙ του 61,3% εξακολουθεί να βαραίνει το πολιτικό σκηνικό. Έφερε στην επιφάνεια πέρα από κάθε αμφιβολία το βαθύ και αγεφύρωτο ρήγμα που υπάρχει ανάμεσα, αφενός, στη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού και, αφετέρου, στο σύνολο του επίσημου πολιτικού και κομματικού συστήματος. Όπως αυτό τουλάχιστον εκφράζεται στην τωρινή Βουλή.
                           
Κανένα από τα κόμματα που αναδείχθηκαν στη Βουλή στις 25 Ιανουαρίου δεν εκφράζει το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος. Ο Τσίπρας δεν πέρασε ούτε ένα εικοσιτετράωρο από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και το πούλησε, ταυτιζόμενος με το ΝΑΙ. Το ΚΚΕ δεν τόλμησε καν να ταχθεί με το ΟΧΙ εξαρχής. Ενώ η ΧΑ δεν τολμά ούτε καν να αμφισβητήσει ευρώ και ΕΕ, που αμφισβήτησε ευθέως η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού εν μέσω μιας καταιγιστικής εκστρατείας τρομοκρατίας. Απλά αναπολεί το "εθνικιστικό κράτος" της χούντας και των πιο αιματοβαμμένων περιόδων εμφύλιου σπαραγμού του ελληνικού λαού. Το όνειρό της είναι να οδηγήσει ξανά στην αλληλοσφαγή τον αδερφό με αδερφό.
                        
Η Βουλή λοιπόν μετά το δημοψήφισμα είχε χάσει κάθε ουσιαστική και τυπική νομιμοποίηση με τουλάχιστον το 61,3% του λαού προδομένο και χωρίς πολιτική εκπροσώπηση. Η απαίτηση καμιά συμφωνία με τους δανειστές σε βάρος του λαού και της πατρίδας, ακόμη κι αν χρειαστεί να φύγουμε από το ευρώ και την ΕΕ, η οποία κυριάρχησε στο δημοψήφισμα, απαιτεί μια ριζικά διαφορετική διακυβέρνηση της χώρας. Απαιτεί μια άλλη Βουλή.
                                
Οι δανειστές που κάνουν κουμάντο στη χώρα -φυσικά, ελέω δοσιλόγων- ξέρουν πολύ καλά ότι η υφιστάμενη Βουλή δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε καν σαν άλλοθι, δηλαδή σαν βιτρίνα για την εφαρμογή της χειρότερης συμφωνίας σε βάρος της Ελλάδας, που επιβλήθηκε όλα αυτά τα χρόνια των μνημονίων. Ξέρουν πολύ καλά ότι για να εφαρμοστούν οι συμφωνίες που παράνομα και αντισυνταγματικά πέρασαν μέσα στο καλοκαίρι από την Βουλή, απαιτούν νωπή εντολή και ισχυρή κυβερνητική πλειοψηφία μέσα στο κοινοβούλιο.
                            
Κι επειδή οι συμφωνίες είναι οι χειρότερες δυνατές, οι δανειστές επιζητούν τη μεγαλύτερη δυνατή σύμπραξη, που θα εξασφαλίσει την πιο ισχυρή κυβερνητική πλειοψηφία με πολύ πάνω από 200 βουλευτές. Ο λόγος είναι απλός. Οι συμφωνίες που ψηφίστηκαν, αλλά και οι συμφωνίες που έρχονται, δεν μπορούν να εφαρμοστούν παρά μόνο με όρους κοινοβουλευτικής δικτατορίας. Δηλαδή ανοιχτής δικτατορίας με όρους πλήρους κυβερνητικής ασυδοσίας και καταστολής με φύλο συκής ένα απόλυτα υποτακτικό κοινοβούλιο.
                           
Για να έχει τυπική νομιμοποίηση αυτή η κοινοβουλευτική δικτατορία, χρειάζεται τη μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση των δυνάμεων του ΝΑΙ, που με την υφαρπαγή της ψήφου του λαού θα εξασφαλίσει μια συντριπτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Βοηθούντος βέβαια του καλπονοθευτικού εκλογικού συστήματος και της νόθας διαδικασίας των εκλογών. Μια πλειοψηφία τόσο συμπαγή και υποταχτική στα συμφέροντα του Ευρωπαϊκού άξονα, που θα μπορεί να αποδεχθεί τα πάντα στο όνομα της "Ευρώπης". Έως και την επιβολή στρατιωτικού νόμου σε βάρος των "δραχμιστών" και των "αντιευρωπαϊστών".
                               
Άλλωστε έχει επιλεγεί ήδη ο κατάλληλος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που έχει αποδείξει πώς δεν έχει κανένα συνταγματικό ή άλλο ενδοιασμό προκειμένου να υπηρετήσει τα συμφέροντα των ξένων κέντρων. Τι του είναι να επικαλεστεί "εθνικό κίνδυνο" και με την αυθαίρετη χρήση του άρθρου 48 να κηρύξει "κατάσταση πολιορκίας" για να ματοκυλήσει τον ελληνικό λαό; Θα το κάνει χωρίς ίχνος ενδοιασμού. Αρκεί να δεχθεί τις κατάλληλες εντολές έξωθεν.
                             
Οι δανειστές θέλουν μια τόσο μεγάλη σε αριθμό βουλευτών, συμπαγή, συνεκτική και πειθήνια κοινοβουλευτική πλειοψηφία, η οποία να μπορεί να αποδεχθεί ακόμη και την κατάλυση του εθνικού κράτους, όπως σχεδιάζει το νέο Ευρωπαϊκό Ράιχ. Μην ξεχνάμε ότι οι ηγέτες του νέου ιμπεριαλιστικού άξονα στην Ευρώπη, έχουν ζητήσει να υπάρξει στην ευρωζώνη μια κυβέρνηση, ένα κοινοβούλιο και ένα ταμείο για όλα τα κράτη-μέλη (βλέπε την παρέμβαση Ολάντ στην Journal du Dimanche, 19/7/2015). Ενώ στις Βρυξέλλες, 22 Ιουνίου φέτος, οι πέντε Πρόεδροι -ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Jean-Claude Juncker, από κοινού με τον Πρόεδρο της Συνόδου Κορυφής για το ευρώ, Donald Tusk, τον Πρόεδρο του Ευρωομάδας, Jeroen Dijsselbloem, τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Mario Draghi και τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Martin Schulz- έδωσαν στη δημοσιότητα τα σχέδιά τους για την κατάλυση των εθνικών κρατών μέσα από την συγκέντρωση όλης της κυβερνητικής εξουσίας στα όργανα της ΕΕ έως το 2025.
                                  
Αιχμή του δόρατος αυτής της επιστροφής της Ευρώπης στην εποχή των Ράιχ, είναι η Ελλάδα. Αυτό το νόημα έχει η υπαγωγή της Ελλάδας στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας. Επομένως ο ευρωπαϊκός άξονας έχει ανάγκη μια τόσο πειθήνια, συμπαγή και εξαγορασμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που να δέχεται τα πάντα στο όνομα της "ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης". Χωρίς αντιρρήσεις, διαφοροποιήσεις, ή έστω τσιριμόνιες και πολιτικαντισμούς. Να δέχεται τα πάντα, ακόμη και τον εθνικό ακρωτηριασμό της Ελλάδας για το καλό της "ευρωπαϊκής προοπτικής". Άλλωστε ο κ. Παυλόπουλος ως ΠτΔ μας το λέει κάθε τόσο, τα σύνορα της Ελλάδας δεν της ανήκουν. Ανήκουν στην ΕΕ.
                        
Το πρόβλημα λοιπόν είναι εξαιρετικά απλό. Πρέπει να ανακοπούν με κάθε τρόπο οι σχεδιασμοί των Ευρωπαίων αποικιοκρατών και των εγχώριων δοσιλόγων. Πρέπει να ανατραπεί το σχέδιό τους να υφαρπάξουν την ψήφο του λαού και να δημιουργήσουν μια συντριπτική πλειοψηφία στη Βουλή, που θα νομιμοποιήσει την επιβολή δικτατορίας με κοινοβουλευτικό μανδύα. Αυτό είναι το επίδικο ζήτημα αυτών των εκλογών.
                                        
Μπορεί να ανατραπεί το σχέδιο των αποικιοκρατών και δοσιλόγων σ' αυτές τις εκλογές; Ναι μπορεί. Πώς; Αποκτώντας ενιαία πολιτική έκφραση το 61,3% του δημοψηφίσματος. Ποιος μπορεί να εκφράσει αυτή τη μεγάλη πλειοψηφία; Κανένα πολιτικό σχήμα από μόνο του. Μόνο μια Συμμαχία ευρύτερων δυνάμεων με χαρακτήρα ξεκάθαρα παλλαϊκό, πατριωτικό, δημοκρατικό, μπορεί να ενώσει τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος όσων ψήφισαν ΟΧΙ στο δημοψήφισμα.
                                               
Μια τέτοια Συμμαχία που μιλά τη γλώσσα του ίδιου του λαού, που δεν τον διαχωρίζει σε δεξιό ή αριστερό, αλλά τον αποδέχεται όπως είναι θέτοντας το πατριωτικό, εθνικοαπελευθερωτικό καθήκον πάνω από όλα, είναι σε θέση σ' αυτές τι εκλογές να διεκδικήσει ακόμη και την κυβερνητική εξουσία. Διότι αυτό χρειάζεται επειγόντως σήμερα η χώρα. Μια άλλου τύπου διακυβέρνηση. Όχι αριστερή, αλλά βαθύτατα δημοκρατική και πατριωτική με όρους σαν εκείνους που έθετε το παλλαϊκό κίνημα της εθνικής αντίστασης τον καιρό της απελευθέρωσης από τη ναζιστική κατοχή.
                          
Χρειάζεται μια διακυβέρνηση που θα στηρίζεται στη δύναμη του ελληνικού λαού, στην υπέρτατη ανάγκη υπεράσπισης της πατρίδας του απέναντι σε κάθε αποικιοκρατική και ιμπεριαλιστική επιβουλή. Μια διακυβέρνηση που οφείλει να έχει ξεκάθαρο πρόγραμμα διεξόδου, το οποίο έχει σαν αφετηρία:
                      
1ο Την καταγγελία του συνόλου του χρέους ως παράνομου, καταχρηστικού και απεχθούς με βάση τους κανόνες του διεθνούς δικαίου, αλλά και τα δικαιώματα της Ελλάδας ως κυρίαρχου κράτους.
                       
2ο Την θωράκιση της χώρας από κάθε είδους εκβιασμό με την αποχώρηση από την ευρωζώνη, ώστε η Ελλάδα να κατακτήσει τη δημοσιονομική και νομισματική της κυριαρχία.
                       
3ο Την εκκαθάριση υπό καθεστώς δημοσίου ελέγχου των "συστημικών" τραπεζών ώστε να προστατευθούν οι λαϊκές αποταμιεύσεις, να λογοδοτήσουν όσοι εμπλέκονται στα θαλασσοδάνεια και να διαγραφούν όσα ιδιωτικά χρέη δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν.
                        
4ο Την παραγωγική ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας με έμφαση στον αγροτικό τομέα και τη βιομηχανία με την επιβολή καθεστώτος επιλεκτικής ανταγωνιστικής προστασίας της εγχώριας παραγωγής.
                             
5o Την αποκατάσταση της συνταγματικής νομιμότητας καταδικάζοντας τον σφετερισμό της εξουσίας από τις κυβερνήσεις των μνημονίων και τις πράξεις εσχάτης προδοσίας όπως τις προβλέπει η ποινική δικαιοσύνη σε βάρος του ελληνικού λαού.
                      
Υπάρχουν δυνάμεις σήμερα που μπορούν να συγκροτήσουν αυτή τη Συμμαχία; Έτσι φαίνεται. Και λέμε φαίνεται, διότι στα λόγια βλέπουμε τη νεοσύστατη Λαϊκή Ενότητα να επιζητά κάτι ανάλογο με θέσεις περίπου ίδιες με αυτές που αναφέραμε. Επομένως είμαστε υποχρεωμένοι να εξαντλήσουμε κάθε δυνατότητα συνεννόησης προκειμένου να σχηματιστεί αυτή η Συμμαχία με στόχο την διακυβέρνηση της χώρας με όρους εθνικής ανεξαρτησίας και δημοκρατίας.
                          
Όλο το προηγούμενο διάστημα ασκήσαμε ανοιχτή κριτική στις δυνάμεις που απαρτίζουν σήμερα τη Λαϊκή Ενότητα γιατί αποδείχθηκαν ασυνεπείς στον αγώνα ενάντια στα μνημόνια και το καθεστώς κατοχής της πατρίδας μας. Έδειξαν αδύναμες να αναμετρηθούν -ακόμη και μέσα στο ίδιο τους το κόμμα- με τις λογικές και τις πρακτικές που οδήγησαν την χώρα μας στην χειρότερη δυνατή κατάληξη.
                          
Πολύ περισσότερο δεν έπραξαν το ελάχιστο όλο το προηγούμενο διάστημα για τη συγκρότηση ενός πλατιού αγωνιστικού ρεύματος μέσα στον λαό, που θα μπορούσε να αντιταχθεί αποτελεσματικά στην προδοσία της κυβερνητικής ηγεσίας. Το μόνο που έκαναν είναι να λένε σε κάθε κρίσιμη καμπή "περιμένετε" και "περιμένετε" μέχρι που ξεπουλήθηκαν όλα.
                                 
Ακόμη κι όταν επήλθε η προδοσία, οι δυνάμεις αυτές για μια ακόμη φορά έθεσαν τις εσωκομματικές ισορροπίες και την προσχηματική ενότητα του κόμματος, υπεράνω της πατρίδας και του λαού. Δεν τόλμησαν να θέσουν ούτε καν θέμα ανατροπής της κυβέρνησης, καλώντας ανοιχτά τον λαό σε ενότητα και αγώνα ενάντια πρώτα και κύρια στον Τσίπρα που ξεπούλησε την χώρα με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Και λόγω όλων αυτών έχουν αναμφισβήτητα μερίδιο ευθύνης για την κατάληξη της διακυβέρνησης Τσίπρα.
                   
Σ' όλα αυτά οφείλουμε να προσθέσουμε ότι δεν επιχείρησαν ούτε καν να ανοίξουν έναν δημόσιο πολιτικό διάλογο μέσα στον λαό για την εναλλακτική λύση έναντι των μνημονίων που μαγειρεύονταν. Ενώ το ζήτημα της εξόδου από το ευρώ και το εθνικό νόμισμα το χειρίστηκαν τόσο ερασιτεχνικά, που συχνά το μπέρδευαν με το διπλό νόμισμα και με λύσεις τύπου Σόιμπλε. Κάτι που διευκόλυνε αφάνταστα τον Τσίπρα να ψεύδεται ότι δεν υπάρχει εναλλακτική.
                     
Για όλους αυτούς του λόγους και άλλους πολλούς δεν θα μπορούσε να υπάρξει οργανωτική και πολιτική ενότητα με τις δυνάμεις της Λαϊκής Ενότητας. Το ΕΠΑΜ δεν θα μπορούσε ποτέ να ενταχθεί σε έναν σχηματισμό με τόσο ασυνεπή χαρακτηριστικά και τέτοια ιδεολογική περιχαράκωση. Όμως το ζητούμενο δεν είναι αυτό. Ζητούμενο είναι η πολιτική συνεργασία με άμεσο στόχο την διακυβέρνηση της χώρας προς το συμφέρον του λαού και ενάντια στην αποικιοκρατία της Ευρώπης.
                         
Και τι σημαίνει πολιτική συνεργασία; Σημαίνει ισότιμη συμμαχία δυνάμεων όπου η καθεμιά διατηρεί ακέραια την αυτοτέλειά της στην οργανωτική της συγκρότηση, στον τρόπο δράσης της μέσα στην κοινωνία και στην άρθρωση του πολιτικού της λόγου. Με άλλα λόγια πρόκειται για την τακτική που επιγραμματικά διατύπωσε ο Λένιν λέγοντας ότι «η γραμμή μας είναι να βαδίζουμε χωριστά μα να χτυπάμε μαζί.» Αναφέρουμε τον Λένιν γιατί πολλοί στην αριστερά εύκολα τον παπαγαλίζουν.
                         
Δεν γνωρίζουμε τι θα επικρατήσει στην πράξη στη λογική της νεοσύστατης Λαϊκής Ενότητας. Θα επικρατήσει η λογική της κομματικής στρούγκας, ή της ανοιχτής πολιτικής συνεργασίας; Το ΕΠΑΜ πάντως θα εξαντλήσει κάθε δυνατότητα συνεννόησης στα πλαίσια που προαναφέραμε για τη δημιουργία μιας ευρύτατης Συμμαχίας με δυνατότητες διεμβολισμού και ανατροπής των σχεδιασμών της Ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας.
                             
Το σίγουρο είναι ένα. Αν δεν υπάρξει μια τέτοια πολιτική συνεργασία, την ευθύνη δεν θα την φέρει το ΕΠΑΜ. Απλά για μια ακόμη φορά θα έχει επικρατήσει η κομματική ιδιοτέλεια έναντι της πατρίδας και του λαού. Είναι πάντα πολύ πιο εύκολο να το παίξει κανείς αντιπολίτευση στην κοινοβουλευτική γωνία του μ' ένα ποσοστό που του εξασφαλίζει τις παχυλές αποζημιώσεις από την κρατική επιδότηση, παρά να ρισκάρει να κάνει πράξη τα αιτήματα και τις προτάσεις σου μέσα από μια μετωπική αναμέτρηση έως το τέλος.
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2015

ΕΠΑΜ: Αδήριτη η ανάγκη διαμόρφωσης αντιμνημονιακής κυβερνητικής πλειοψηφίας

undefined
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
                                    
Αδήριτη η ανάγκη διαμόρφωσης αντιμνημονιακής κυβερνητικής πλειοψηφίας
       
Η παραίτηση της κυβέρνησης Τσίπρα και η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες μέσα στο Σεπτέμβρη αποτελεί αναπόδραστο αποτέλεσμα της μεγάλης αναντιστοιχίας μεταξύ της λαϊκής βούλησης όπως αυτή εκφράστηκε με το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου και της πολιτικής που ακολουθήθηκε έκτοτε και που οδήγησε στη ταπεινωτική συμφωνία με τους δανειστές και τελικά στην υπογραφή του 3ου μνημονίου.
                                        
Από νωρίς έγινε φανερό, ότι η νεομνημονιακή συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, δεν θα μπορούσε να πάει πολύ μακριά, ούτε θα της ήταν δυνατό να εφαρμόσει τα προβλεπόμενα από τις συμφωνίες που υπέγραψε. Ιδιαίτερα μάλιστα με την έντονη αντίσταση στο εσωτερικό της κυβερνητικής πλειοψηφίας, κατέστη ακόμα περισσότερο αδύναμη να προωθήσει τις καταστροφικές επιλογές της. Έτσι δεν υπήρχε άλλος τρόπος, είτε μέσω κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος να οδηγηθούμε σε μια κυβέρνηση υποτίθεται εθνικής σωτηρίας από το σύνολο των «προθύμων» στο κοινοβούλιο, είτε σε μια τέτοια κυβέρνηση, που με ισχυρή κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, να μπορεί να νομιμοποιηθεί μέσω των εκλογών. Και αυτό, προκειμένου να κατευναστούν οι αναμενόμενες λαϊκές αντιδράσεις έτσι ώστε, σχετικά απερίσπαστη, η κυβέρνηση αυτή να προχωρήσει στην εφαρμογή όλων των συμφωνηθέντων με τους δανειστές, που θα φέρουν τη χώρα σε ολοκληρωτική διάλυση και καταστροφή.
                                                      
Απέναντι σε αυτές τις καθεστωτικές επιλογές η μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία του ΟΧΙ στα καταστροφικά μνημόνια, οφείλει να εκφραστεί πολιτικά με όρους θετικής διεξόδου, δηλαδή με ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας από ένα σύνολο δυνάμεων που εδώ και πέντε χρόνια δίνουν με συνέπεια τον αγώνα για μια άλλη πορεία για την χώρα και ένα καλύτερο μέλλον για τον ελληνικό λαό.
                                                          
Δεν αρκεί η προσπάθεια διαχείρισης της λαϊκής δυσαρέσκειας, μέσω μιας κοινοβουλευτικής, ή εξωκοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης που θα καταγγέλλει, ή θα διαμαρτύρεται, απέναντι σε όποια κυβέρνηση που θα εφαρμόζει καταστροφικά μνημόνια.  
                                          
Εδώ και τώρα απαιτείται η ανάληψη κάθε πρωτοβουλίας, που θα εκφράσει και θα οδηγήσει με όρους νίκης τη λαϊκή αυτή πλειοψηφία του 61,3% στην κατάκτηση της κυβερνητικής ευθύνης και της εξουσίας για:
                                                                 
- Κατάργηση όλων των μνημονίων και των συνεπειών τους απέναντι στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία
                                        
- Κατοχύρωση της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας με απαλλαγή από το βραχνά του χρέους και τις δουλείες της παράδοσης της νομισματικής κυριαρχίας στους ξένους επικυρίαρχους.
                                          
- Αποκατάσταση της δημοκρατικής νομιμότητας, της συνταγματικής τάξης και την εφαρμογή κανόνων Δικαιοσύνης στα δημόσια πράγματα της χώρας.
                                                 
- Παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας και άμεση βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του ελληνικού λαού.
                                                   
Το ΕΠΑΜ με βάση την παραπάνω αναγκαιότητα, χαιρετίζει κατ’ αρχήν κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνα βουλευτή, που τίμησε αυτή τη δύσκολη περίοδο την εμπιστοσύνη του λαού και αρνήθηκε να ψηφίσει το καταστροφικό 3ο μνημόνιο και τους νόμους που το συνοδεύουν, οδηγώντας με αυτόν τον τρόπο σήμερα στη δυνατότητα που ανοίγεται για την πραγματική ανατροπή. Χαιρετίζει επίσης και όλες εκείνες τις δυνάμεις, όπως και όλους τους πολίτες που δεν υπέστειλαν ούτε για μια στιγμή τη σημαία του αγώνα.
                                                        
Το ΕΠΑΜ δεσμεύεται ότι θα εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες από την πλευρά του για τη δημιουργία μιας πλατιάς συμπαράταξης όλων των δυνάμεων, που τάσσονται με την πλευρά της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας και επιδιώκουν έξοδο από τον καταστροφικό μονόδρομο που έχουν οδηγήσει τη χώρα, οι μνημονιακές πολιτικές, πέρα από δευτερεύουσες διαφορές και ανώφελες καχυποψίες.
                                                          
Το ΕΠΑΜ είναι έτοιμο να συμπορευτεί με κάθε πολίτη, κάθε άνθρωπο της Επιστήμης, του Πολιτισμού και της Τέχνης, κάθε κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική δημοκρατική πολιτική δύναμη σε αυτή τη μεγάλη νικηφόρα συμμαχία με όρους ισοτιμίας, που θα δώσει διέξοδο στη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία του 61,3% του ΟΧΙ, με όρους ανατροπής των σχεδιασμών του καθεστώτος και ανάληψης της κυβερνητικής ευθύνης για μια προοδευτική πορεία για τον τόπο και το λαό.
                                                   
Αθήνα 21 Αυγούστου 2015
                                      
Η Πολιτική Γραμματεία του ΕΠΑΜ
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2015

Δώδεκα του Αυγούστου του 1944 σκοτώσανε τον Σταύρο…

undefined


Του έβγαλαν ένα – ένα τα δόντια. Δεν μίλησε!
  
Του έκοψαν ένα – ένα τα δάκτυλα. Δεν μίλησε!
          
Άρχισαν να του πετσοκόβουν πόδια και χέρια. Δεν μίλησε!
             
Κι όταν βρέθηκε κάτω από τα γερμανικά τανκς είχε ακόμη τη δύναμη να περιφρονήσει τους δημίους του!
 

Του Νίκου Ψιλάκη
   
Ήταν παιδί, στα δεκαοχτώ του, γεμάτος όνειρα. Προτίμησε να πεθάνει ελεύθερος παρά να ζει με το στίγμα του κιοτή. Τον έλεγαν Σταύρο Ανδρεαδάκη. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Σοκαρά της Κρήτης.
               
         Την ιστορία του Σταύρου Ανδρεαδάκη δεν την ήξερα. Τη διάβασα φέτος τον Σεπτέμβρη σε ένα φωτοτυπημένο, αλλά επαρκώς τεκμηριωμένο, φυλλάδιο γραμμένο από τον φιλίστορα δικηγόρο κ. Γιώργο Καρτσωνάκη. Το επόμενο πρωί βρισκόμουν στο Σοκαρά, ένα μικρό χωριό κοντά στο Ασήμι. Δεν είχα ξεκαθαρίσει τι ακριβώς αναζητούσα. Θεώρησα την επίσκεψη σαν ένα ταπεινό προσκύνημα στη μνήμη του ήρωα που δεν γνώρισα. Κατέληξα να γράφω ένα, επίσης ταπεινό, κείμενο – σπονδή. Ο Σταύρος, ετών δεκαοχτώ. Να λοιπόν που μερικές φορές ένα άγουρο παλικαράκι μπορεί να σηκώσει την ιστορία στους ώμους του και να γίνει ώριμος ήρωας!
            
Μόνον ένας από τους αδερφούς του βρίσκεται ακόμη στη ζωή. Ο Λευτέρης, κοντά στα ογδόντα πέντε του, καλοστεκούμενος ακόμη. Διαβάζει βιβλία, ψάχνει, ταξινομεί τις αναμνήσεις τοποθετώντας τα γεγονότα σε ένα ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο. Άλλωστε, στην Κρήτη μπορεί να συναντήσει κανείς φαινόμενα που για άλλους τόπους θα ήταν εντελώς παράδοξα. Να δει βοσκούς να μελετούν ιστορίες και Ερωτόκριτους, ξωμάχους –σαν τον Λευτέρη– να ανακατεύουν στο λόγο τους ιστορικά παραδείγματα που εκπλήσσουν. Ο Λευτέρης είναι ο τελευταίος θεματοφύλακας των πικρών βιωμάτων που μετουσιώθηκαν κι έγιναν δάκρυ αστείρευτο, που μεταλλάχτηκαν κι έγιναν μνήμη ακατάλυτη, που μεταμορφώθηκαν κι έγιναν πείσμα για λευτεριά, δικαιοσύνη κι αξιοπρέπεια.
   
Ο «απαγορευμένος» ήρωας
            
Καθώς περνώ το κατώφλι βλέπω απέναντι στον τοίχο μια φροντισμένη κορνίζα με την ασπρόμαυρη φωτογραφία ενός νέου άνδρα.
   
-Ο Σταύρος; ρωτώ.
   
-Ναι, ο Σταύρος, απαντά ο γέροντας οικοδεσπότης κι ένα δάκρυ αυλακώνει το πρόσωπό του.
   
Αναρωτιέται κανείς αν ο πόνος μπορεί να κρατήσει τόσα χρόνια. Το δάκρυ του Λευτέρη είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους θέλουν να ξεχνούν, σε όσους θέλουν να μας κάμουν να ξεχάσομε την ιστορία αυτού του τόπου, τα βάσανα αυτού του λαού.
   
Για δεκαετίες ολόκληρες το όνομα του Σταύρου ήταν σχεδόν απαγορευμένο, όπως και η θυσία του. Κανείς δεν μιλούσε για το παλικάρι του Σοκαρά, μέχρι που δυο λόγιοι του χωριού, ο Γιώργος Καρτσωνάκης και ο Σήφης Κοσόγλου, κατάφεραν να τον αποκαταστήσουν και να παραδώσουν στην ιστορική μνήμη την άσπιλη μορφή ενός παιδιού που έσφιξε τα σαγόνια –δόντια δεν του είχαν αφήσει- και έπνιξε τον αβάσταχτο πόνο για να μη μαρτυρήσει τα μυστικά του αγώνα!
                 
Ψυχωμένο παλικάρι ο Σταύρος ανέβηκε από μικρός στα αντάρτικα λημέρια. Εκεί, στην ελεύθερη πατρίδα των Ελλήνων, γνώρισε τους Καπεταναίους και τα ανταρτόπουλα.
           
-Δεν ήξερα τι είναι το ΕΑΜ, ήμουν μικρός εγώ, λέει ο Λευτέρης. Για πρώτη φορά το άκουσα από τον αδελφό μου. Τον Αύγουστο του ’44 ετοιμαζόταν να φύγει από το σπίτι. Την ώρα που άλλαζε τα ρούχα του, άνοιξα ένα φάκελο που κρατούσε και τον διάβασα. Θυμάμαι ακόμη, κοντά εβδομήντα χρόνια μετά, τι έγραφε: «Ντροπή στον κρητικό λαό να τον κρατούν στη σκλαβιά μερικές χιλιάδες Γερμανοί στρατιώτες».
                               
Λίγα λεπτά αργότερα ο Σταύρος έφευγε από το σπίτι. Έπρεπε να φέρει σε πέρας μιαν αποστολή που του είχαν εμπιστευτεί.. Να μεταφέρει ένα μήνυμα από το ΕΑΜ του Σοκαρά στα βουνά, στα Αστερούσια, στο χωριό Αχεντριάς, στον Παπαδάκη, έτσι λέγανε τον παραλήπτη.
                  
            Η αποστολή πήγε καλά. Ο Σταύρος παρέδωσε το μήνυμα και πήρε το δρόμο του γυρισμού. Κατηφόρισε από τα μονοπάτια των Αστερουσίων, έφτασε στα πρώτα χωριά του κάμπου. Περνώντας από το Μεσοχωριό βρέθηκε να περπατά μέσα στην κοίτη του ποταμού Αναποδάρη. Από εκεί περνούσε ο δρόμος για το χωριό του. 
       
Έσερνε ένα μουλάρι φορτωμένο και προχωρούσε.
   
 Μερικές φορές, όμως, η τύχη παίζει παράξενα παιγνίδια. Οι Γερμανοί είχαν κάμποσους χωρικούς και τους είχαν ζέψει στην αγγαρεία. Δούλευαν εκεί κοντά. Οι κατακτητές, αξιωματικοί και στρατιώτες τους επιτηρούσαν.
                             
Ο λόγος πάλι στον Λευτέρη:
           
-Τον είδε τον Σταύρο ένας δικός μας, Γκεσταμπίτης, ένας Πήλιος Γούσης, και λέει στον Γερμανό: «Αυτός με το μουλάρι είναι ύποπτος». Περικύκλωσε ο στρατός το παιδί, το έπιασαν. Είχε φορτωμένα δυο δεμάτια σφάκες (πικροδάφνες) στο μουλάρι. Πήρε ο αξιωματικός ένα μαχαίρι και έκοψε τα δεματικά. Οι σφάκες σκορπίστηκαν στη γη κι από μέσα τους πετάχτηκε ένα όπλο, κάμποσα φυσίγγια, και μερικά γράμματα.
               
        Το όπλο τού το είχε δώσει ο Παπαδάκης να το φέρει στο χωριό, στο ΕΑΜ. Τον συνέλαβαν αμέσως, τον πήγαν στον Πύργο στο Φρουραρχείο, μετά τον πήγαν στον Χάρακα, πάλι στο Φρουραρχείο, κι από κει στις Μοίρες. Όταν ήταν στο Χάρακα φώναξαν τον πατέρα μου, ήταν γέρος άνθρωπος πια και δεν ήξερε τίποτε. «Πού είναι οι γιοί σου;» τον ρώτησαν, εμείς είμασταν τέσσερα αδέρφια. «Στο χωριό είναι», τους απάντησε. «Και ο Σταύρος;» τον ξαναρωτούν. Πάγωσε ο γέρος γιατί κατάλαβε ότι τον είχανε πιάσει. Τους απάντησε ότι ο Σταύρος βόσκει τα πρόβατα…
          
Στον σταυρό!
         
            Πάνω από τις Μοίρες στα ψηλώματα, κοντά στον μικρό οικισμό Βρέλη, είχαν εγκαταστήσει φυλάκια οι κατακτητές. Εκεί πήγαν τον Σταύρο. Τον έκλεισαν σε ένα παλιό πετρόχτιστο καλύβι και άρχισαν να τον βασανίζουν. Γερμανοί και γερμανοπροσκυνημένοι προδότες εξάντλησαν την αγριότητα και το μένος τους. Άκουγαν οι κάτοικοι τις βρισιές και τα ουρλιαχτά των κατακτητών, άκουγαν και τα βογκητά του παλικαριού. Κάποιοι προσπάθησαν να πλησιάσουν, να βοηθήσουν. Το μόνο που κατάφεραν ήταν να του δώσουν ένα ποτήρι νερό.
           
Οι βασανιστές προσπαθούσαν να κάμουν τον Σταύρο να μιλήσει. Όσο κρατούσε το στόμα του κλειστό, τόσο θύμωναν, πείσμωναν… Σκύλιαζαν.
                    
   Στο μεταξύ ο γέρο Σταμάτης, ο πατέρας του, είχε αρχίσει τον αγώνα της αναζήτησης. Πήγε παντού. Έψαχνε το παιδί του. Αρχαία τραγωδία θυμίζει η προσπάθεια του πατέρα να σώσει το Σταύρο του. Ήθελε να παρακαλέσει. Ίσως να μαλάκωνε η καρδιά του κατακτητή. Τελικά κατάφερε να μάθει πως το παιδί του βρισκόταν στο Βρέλη.
                            
Ό,τι κι αν γραφτεί σήμερα, τόσες δεκαετίες μετά, δεν θα μπορέσει να δώσει την εικόνα της συμφοράς. Δεν τον πρόλαβε ζωντανό τον γιο του ο γέρο Σταμάτης.
                         
  Οι κάτοικοι του μικρού οικισμού ήταν οι μάρτυρες ενός από τα πιο φρικιαστικά εγκλήματα των Γερμανών στην Κρήτη. Ήταν αυτοί που έδωσαν πληροφορίες στην οικογένεια… Οι μαρτυρίες τους, όμως, δεν σώθηκαν σε κανένα επίσημο έγγραφο. Η πατρίδα δεν θεώρησε σκόπιμο να ανασκαλέψει την υπόθεση, να τιμήσει τον ήρωα και να αποκαλύψει τη θηριωδία. Η οικογένεια, όμως, δεν μπορεί να ξεχάσει. Ξέρουν ότι του έβγαλαν τα νύχια, του έβγαλαν τα δόντια, του πετσόκοψαν τα πόδια και τα χέρια, τον κατακρεούργησαν.
                      
Ένα από τα μαρτύρια, όχι όμως το τελευταίο, ήταν ο σταυρός! Τόλμησαν ακόμη και να τον σταυρώσουν!
       
Ακρωτηριασμένο και αιμορραγούντα τον ανέβασαν στο σταυρό. Κι όταν οι Γερμανοί κι οι εδώ συνεργάτες τους είδαν κι απόειδαν, κι όταν κατάλαβαν πως αυτό το σκληροτράχηλο παλικάρι δεν πρόκειται να μιλήσει, τον έβαλαν κάτω από τις ερπύστριες. Αυτή θα ήταν η τελευταία απειλή.
                          
Έβαλαν μπροστά τη μηχανή του τανκ. Ο Σταύρος έμεινε αμίλητος! Κράτησε το στόμα του κλειστό ακόμη κι όταν άρχισε να κινείται το θηριώδες όχημα, ακόμη κι όταν άρχισε να πολτοποιείται το κορμί του. Κι ύστερα τον άφησαν εκεί. Ανακατωμένες οι σάρκες με το χώμα. Τον παράτησαν άθαφτο σ’ ένα χωράφι.
            
Ο άταφος νεκρός
      
Τις νύχτες, που αλυχτούσαν τα σκυλιά και προσπαθούσαν να χορτάσουν την πείνα τους τρώγοντας ανθρώπινες σάρκες, ένας συγγενής των Ανδρεαδάκηδων πήρε την απόφαση.
              
Να ’τη πάλι την αρχαία τραγωδία μπροστά μας! Το ελληνικό ήθος που έρχεται μέσα από τη διαρκώς ανακυκλούμενη φωνή της Αντιγόνης. Ο θείος νόμος είναι πιο δυνατός από τον ανθρώπινο. Οι νεκρικές τιμές δεν αποτελούν τυπική υποχρέωση των συγγενών αλλά έκφραση αξιών, έκφραση ήθους. Κανένας νεκρός δεν πρέπει να μένει άταφος. Μόνο που ο Πολυνείκης, ο άταφος της αρχαίας τραγωδίας, είχε κατηγορηθεί ως εχθρός της πατρίδας του. Ο Σταύρος ήταν εχθρός των κατακτητών της πατρίδας του! Τα αρχέτυπα του πολιτισμού μας επανέρχονται κάθε φορά που μια καινούργια Αντιγόνη περιφρονεί τους νόμους των ισχυρών τούτου του κόσμου.
         
Λέει ο Λευτέρης:
            
- Είχα ένα θείο στο Βρέλη. Πήγε αυτός να τον πάρει από εκεί και να τον θάψει. Αλλά δεν μπορούσε ούτε να σιμώσει γιατί από πάνω, στο ύψωμα, είχανε στήσει το φυλάκιό τους οι Γερμανοί. Κανείς δεν μπορούσε να πλησιάσει εκεί κοντά. Τελικά, τόλμησε, δεν λογάριασε τον κίνδυνο, πήρε όσα κομμάτια κατάφερε να μαζέψει και τα έθαψε στην εκκλησία του Αγίου Αντωνίου. Τέσσερις φορές έχω πάει εκεί που τον σκότωσαν.
                          
Την πρώτη φορά είδα το αίμα, είχε ποτίσει τη γη, φαινόταν για πολύ καιρό.
Ύστερα από χρόνια πολλά ήρθαν και οι επίσημες επιβεβαιώσεις για τα βασανιστήρια του Σταύρου· τα έγγραφα των δικαστηρίων που μιλούσαν συγκαλυμμένα.
          
Ήταν οι απολογίες των δοσίλογων. Τα πιο «τρανταχτά» ονόματα προδοτών που έδρασαν στη Μεσαρά ήταν ανακατεμένα στην ιστορία του μικρού ήρωα. Μετά την απελευθέρωση οι δοσίλογοι έπρεπε να απολογηθούν για τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει. Αρκέστηκαν να μιλήσουν μόνο για «σκληρά βασανιστήρια», όπως αποκαλύπτει ο Καρτσωνάκης, ο άνθρωπος που έριξε άπλετο φως στις πιο σκοτεινές πτυχές μιας υπόθεσης την οποία κάποια άνομα συμφέροντα ήθελαν να κρατήσουν στο σκοτάδι.
          
Μέσα από τις κρυπτικές απολογίες των δοσιλόγων, μέσα από τη σιωπή των γερμανικών πηγών, μέσα από τη συνενοχή των ντόπιων και ξένων εξουσιών, που δεν τιμώρησαν ποτέ τους εγκληματίες πολέμου, δεν είναι εύκολο να ανασυνθέσει κανείς τις λεπτομέρειες του ιστορικού παρελθόντος. Ούτε και να μάθει με πόση περιφρόνηση στάθηκε ένα παλικάρι μπροστά στο θάνατο.
        
Ο Λευτέρης βρίσκει τη δύναμη να συνεχίσει την αφήγηση.
          
-Χρόνια μετά έγινε η εκταφή των οστών του. Μας είπανε στο Βρέλη: «Μην περιμένετε να βρείτε κόκαλα, δεν υπάρχουν». Βρήκαμε μόνο ένα οστό της μιας κνήμης και μια κάτω γνάθο. Ούτε δόντια, ούτε πλευρά, ούτε τίποτα. Μόνο μερικά πολτοποιημένα κόκαλα ήταν θαμμένα εκεί.
      
Όταν η φρίκη αποτυπώνεται σε ένα ζευγάρι στιβάνια!
    
Πέρασαν λίγες μέρες μετά την ταφή. Ο γέρο Σταμάτης ανηφόρησε στο Βρέλη παρέα με κάποιον συγγενή του. Ας τα έσκιαζε όλα η φοβέρα. Αλλά, ποια φοβέρα να σταματήσει έναν χαροκαμένο πατέρα; Από μακριά είδε τα αίματα. Δίπλα κομμάτια από σκισμένα ρούχα και λίγο πιο κει ένα ζευγάρι στιβάνια. Ήταν του Σταύρου!
       
Ο συγγενής έσκυψε, έκανε να τα μαζέψει. Τα υποδήματα του νεκρού ήταν πολύτιμα εκείνα τα χρόνια· οι άνθρωποι περπατούσαν ξυπόλητοι, θα ήταν πολυτέλεια να τα παρατήσουν εκεί. Την ώρα που τα σήκωνε δεν άντεξε. Μια κραυγή πόνου βγήκε από το στόμα του… Τα στιβάνια δεν ήταν άδεια! Μέσα στο κουφάρι τους είχαν μείνει κομμάτια από σάρκες. Τα πόδια του Σταύρου!
Ειπώθηκε ότι του έκοψαν τα πόδια με τσεκούρι. Κανείς δεν μπορεί να το επιβεβαιώσει ούτε να το διαψεύσει σήμερα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι σάρκες του ήρωα είχαν μείνει μέσα στα στιβάνια του. Και ότι τα στιβάνια αυτά ήταν σκισμένα στο ύψος των αστραγάλων, ήταν κομμένα και το πετσί κρεμόταν. Άλλο φρικτό σημάδι της συμφοράς.
             
Η συνέχεια της ιστορίας φανερώνει μέσα από πόσες κακοτοπιές, στερήσεις και βάσανα πέρασε αυτός ο λαός. Ο συγγενής παρακάλεσε τον γέρο Σταμάτη να πάρει τα στιβάνια και να τα δώσει στον μικρό γιο του, τον Λευτέρη. Ούτε να τ’ ακούσει ο τραγικός πατέρας. Τελικά τα πήρε άλλος συγγενής, τα πήγε σε τσαγκάρη, έκοψε τα πετσιά που κρέμονταν, τα έκανε παπούτσια και τα έδωσε σε ένα παιδί να τα φορέσει.
       
Τραγωδία χωρίς κάθαρση
      
Δώδεκα του Αυγούστου του 1944 σκοτώσανε τον Σταύρο. Πέρασαν πέντε μέρες. Και στις δεκαεφτά του ίδιου μήνα ο Σοκαράς έμελλε να ζήσει ένα από τα μεγαλύτερα δράματα της ιστορίας του. Στις δεκαέξι το βράδυ πήγε εκεί ο δοσίλογος Πρόεδρος γειτονικού χωριού.
           
Μίλησε στους χωρικούς. Τους είπε να μη φύγει κανείς από το σπίτι του γιατί θα έρχονταν την επόμενη οι Γερμανοί για γυμνάσια. Όποιος έμενε δεν θα είχε τίποτα να φοβηθεί. Όποιος έφευγε θα πλήρωνε ακριβά την αποκοτιά του.
Το απόβραδο της άλλης μέρας βρήκε το χωριό πνιγμένο στο θρήνο. Οι Γερμανοί είχαν πράγματι μεταβεί στο Σοκαρά, αλλά όχι για γυμνάσια όπως έλεγε ο προδότης. Είχαν πάει για να σκοτώσουν! Είκοσι εφτά ήρωες ήταν τα νέα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας.
           
Είκοσι εφτά προγραμμένοι!

         
Και ενώ τα σπίτια του Σοκαρά άδειαζαν, και ενώ το μοιρολόι γινόταν απελπισία και η πείνα γινόταν αχώριστος σύντροφος των επιζώντων, μια καινούργια τραγωδία χτυπούσε την πόρτα των Ανδρεαδάκηδων… Κάποιοι είχαν πιστέψει ότι ο Σταύρος είχε λυγίσει. Και ότι είχε αποκαλύψει τα ονόματα των οργανωμένων στην αντίσταση. Το τίμημα βαρύ, ασήκωτο. Δεν έφτανε η συμφορά και το μοιρολόι. Ήρθε η υποψία να χτυπήσει την πόρτα της οικογένειας. Τέτοιες εποχές κανείς δεν κάθεται να σκεφτεί. Αποδείξεις εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχαν.
               
Κάπως έτσι κορυφώθηκε η τραγωδία. Ο νεκρός ήρωας θα μπορούσε να γίνει φαρμακός. Και είναι αλήθεια ότι μια βαριά σιωπή σκέπασε για δεκαετίες ολόκληρες τη μνήμη του.
       
Λέει ο Γιώργος Καρτσωνάκης:
            
 -Αν είχε ομολογήσει ο Σταύρος, τότε θα είχαν πιάσει τους ιθύνοντες του ΕΑΜ. Αλλά αυτούς δεν τους έπιασαν. Όλοι ξέρουν σήμερα ποιοι ήταν εκείνοι που προκάλεσαν τη σφαγή του Σοκαρά. Ο κατάλογος των προγραφών συντασσόταν για κάμποσους μήνες.
                  
 Η αποκάλυψη των μαρτυρικών καταθέσεων στο δικαστήριο των δοσιλόγων έδωσε νέα δυναμική στην ιστορία. Και νέα πνοή στη μνήμη. Την ανάστησε. Ναι, εξήντα πέντε χρόνια μετά. Το 2009, με πρωτοβουλία των Σοκαριανών, που μπορούν να περηφανεύονται σήμερα για όλους τους ήρωες τους. Και για τον Σταύρο…
Νομικό παράδοξο
            
Η δολοφονία του Ανδρεαδάκη έμεινε ατιμώρητη. Το δικαστήριο των δοσιλόγων που συνεδρίασε μετά την απελευθέρωση, στις 14 Μαρτίου 1946, ήξερε απλά ότι είχαν σκοτώσει ένα παιδί κοντά στο Βρέλη. Κατηγορούμενος για τη δολοφονία ο συνεργάτης των Γερμανών Μαγιάσης. Το δικαστήριο τον απάλλαξε. Όχι επειδή δεν συμμετείχε στο αποτροπιαστικό έγκλημα, αλλά… επειδή τάχατες δεν ήταν γνωστό το όνομα του θύματος. Ο Καρτσωνάκης αποκαλύπτει το σχετικό επίσημο έγγραφο και ρίχνει περισσότερο φως στην τραγωδία:
          
«Το δικαστήριον κηρύσσει τον κατηγορούμενο Ν. Μαγιάση αθώο λόγω αμφιβολιών της κατηγορίας ότι εξετέλεσε, μετά Γερμανού στρατιώτου, κατ΄ Αύγουστον 1944, μεταξύ Μοιρών και Αγίου Αντωνίου, ένα παιδί ηλικίας 18-19 ετών αγνώστου ονοματεπωνύμου, με την κατηγορία ότι απέκρυπτε όπλα…»
                
Και συνεχίζει ο φιλίστορας δικηγόρος:
       
«Στα παγκόσμια ποινικά χρονικά δεν υπάρχει παρόμοιο φαινόμενο, να έχομε έναν άνθρωπο, που βρίσκεται νεκρός σε συγκεκριμένο τόπο, που προσδιορίστηκε η ηλικία του και ο χρόνος του θανάτου, που αποκαλύφθηκε η αιτία για την οποία συνελήφθη και εκτελέστηκε, να παραπέμπεται με βούλευμα κατηγορούμενος για τον φόνο αυτό και η ανάκριση, ο Εισαγγελέας (τότε λεγόταν ειδικός Επίτροπος) και τελικώς και το δικαστήριο […] να αναφέρει ότι το θύμα είναι αγνώστου ονοματεπωνύμου…»
                    
Εν ολίγοις: Δεν υπάρχει όνομα, άρα δεν υπάρχει… έγκλημα!
          
Η αλήθεια, βέβαια, δεν είναι αυτή. Το όνομα ήταν γνωστό από άλλες υποθέσεις.
                     
Όσο για τον Μαγιάση… Αυτός καταδικάστηκε πολλές φορές σε θάνατο για τα αναρίθμητα εγκλήματά του. Αλλά δεν πρόλαβαν να τον εκτελέσουν. Τον έσφαξε ένας Ανωγειανός, ο Βρέντζος ή Τηγανίτης, μέσα στο ίδιο το δικαστήριο!
       
            Γράφε Ιστορία τα ψέματά σου αράδα
       
Καθώς βαδίζω στους δρόμους του Σοκαρά συλλαμβάνω τον εαυτό μου να σιγοψιθυρίζει τους γνωστούς στίχους του Βάρναλη:
      
Γράψε ιστορία τα ψέματά σου αράδα  και βλόγα τον φονιά, βρίζε το θύμα…
        
Είναι τραγωδία ο βασανιστικός θάνατος ενός ανθρώπου. Είναι μεγαλύτερη τραγωδία να τον βαραίνει μια αναπόδεικτη υποψία.
          
Χρειάστηκε να περάσουν εξήντα πέντε χρόνια μέχρι την τελική αποκατάσταση του ήρωα. Η κάθαρση θυμίζει σκηνικό αρχαίας τραγωδίας. Ο ήρωας μπορεί να αναπαύεται πλέον. Ως ήρωας!
          
Η ιστορία που δεν διδάσκεται:
               
Την ιστορία του Σταύρου Ανδρεαδάκη θα πρέπει να τη διδάσκονται τα παιδιά στα σχολεία. Όχι μόνο στα ελληνικά· στα σχολεία όλου του κόσμου, και κυρίως της Γερμανίας, θα πρέπει να διδάσκεται. Για να μαθαίνουν οι μελλοντικές γενιές των ανθρώπων πόση δύναμη και πόσο κουράγιο μπορεί να κρύβει η καρδιά ενός δεκαοκτάχρονου παιδιού. Για να καταλάβουν πόση αγριότητα και απανθρωπιά μπορούν να κρύβουν οι ψυχές των ναζιστικών ανδρείκελων.
                    
Σταύρος Ανδρεαδάκης, ετών 18. Ένας ήρωας που τον αγνόησε η ιστορία, τον περιφρόνησε η κοινωνία και τον τιμώρησε η πολιτεία!
           
Κανείς δεν θα μάθει ποτέ με πόση περιφρόνηση αντιμετώπισε εκείνους που του έβγαζαν ένα – ένα τα δόντια. Του έκοβαν ένα – ένα τα δάκτυλα. Του έκοψαν (μάλλον με τσεκούρια) τα πόδια.
          
Κανείς δεν θα μάθει τα τελευταία λόγια ενός παλικαριού που αγαπούσε τη ζωή. Και τη λευτεριά. Μπορούμε μόνο να τα μαντέψομε.
        
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2015

Δ. Καζάκης: Τελικά από πού παίρνει "γραμμή" ο Περισσός;



του Δημήτρη Καζάκη

Πριν δυό μέρες ο κ. Κουτσούμπας και η παρέα του εδέησε να απαντήσει στο ερώτημα που είχα θέσει μέρες πριν, από πού παίρνει "γραμμή" ο Περισσός; Και απάντησε όπως συνηθίζουν όλοι όσοι έχουν στρατευθεί σε χώρους πολιτικού σκοταδισμού. Με ένα ανώνυμο κείμενο, όπου περισσεύουν οι προσωπικοί χαρακτηρισμοί, αλλά δεν υπάρχει ούτε ένα επιχείρημα. Μόνο ισχυρισμοί ελέω Γιαχβέ.

"Ο γνωστός μπαρουφολόγος Δ. Καζάκης, που το σύστημα, που… τόσο «πολεμά», τον είχε αναδείξει κι αυτόν σε «γνωστό τηλεαστέρα της κρίσης και του αντιμνημονιακού αγώνα» (γιατί παραέχει ξεφουσκώσει κι αυτός, όπως όλοι οι μιας χρήσης «αγωνιστές»), συγγράφει στο φύλλο της 4/8 της «Ελεύθερης Ώρας» ένα ατέλειωτης εμπάθειας και ρηχότητας κείμενο κατά του ΚΚΕ. Αυτό δεν είναι πρωτότυπο. Έτσι κάνουν καριέρα όλοι αυτοί." Τάδε έφη ο ανώνυμος κονδυλοφόρος του Περισσού.

Ο φανατισμός του κουκουλοφόρου δεν με αφορά. Ανήκει στις πολιτικές παραδόσεις του φασισμού και του δοσιλογισμού, που έχουν γίνει πια τόσο οικείες στον Περισσό. Όπως επίσης και το ψέμα. Ούτε προσωπικά με ενοχλούν οι προσωπικοί χαρακτηρισμοί, που, εκτός όλων των άλλων, δείχνουν την τραγική έλλειψη επιχειρημάτων. Δείχνουν τον πανικό του λωποδύτη όταν τον πιάνουν στα πράσα.

Τι να πει ο δυστυχής; Να απαντήσει σ' αυτά που είπαμε και γράψαμε δεν μπορεί. Κι έτσι το ρίχνει στο υβρεολόγιο. Κοτσάρει και το ότι εγώ δήθεν είμαι αρθρογράφος της "Ελεύθερης Ώρας" και νομίζει πώς καθάρισε. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι το κείμενο "Από που παίρνει "γραμμή" ο κ. Κουτσούμπας και ο Περισσός;" έχει γραφτεί και έχει αναρτηθεί από τις 26/7 στο προσωπικό μου blog. H Ε.Ω., αναδημοσίευσε το συγκεκριμένο κείμενο, όπως μπορεί ο καθένας να το κάνει από την στιγμή που υπάρχει σε blog.

Αλλά ο κουκουλοφόρος δεν ενδιαφέρεται για την αλήθεια. Πρέπει οπωσδήποτε να χαρακτηριστώ ως αρθρογράφος της Ε.Ω., γιατί έτσι τον βολεύει. Απευθύνεται σε πνευματικά και κοινωνικά καθυστερημένους, που η εγκεφαλική τους λειτουργία είναι όπως των σαυροειδών της πλειόκαινου. Λειτουργούν με κλισέ όπως η εναλλαγή των σλάιντ στη μηχανή προβολής, "εχθρός", "φίλος", "τροφή", "αφόδευση".

Γι' αυτό και συνεχίζει: "Ούτε είναι να παραξενεύεται κανείς πως ο κ. Καζάκης της «αντιμνημονιακής» ΣΠΙΘΑΣ, που έφτιαξε το ΕΠΑΜ, που κατέβηκε σε κοινό ψηφοδέλτιο με τον Παπαθεμελή, που μετά συμπορεύτηκε με την ΑλαβανοΑΝΤΑΡΣΥΑ, σήμερα αρθρογραφεί στην «Ελεύθερη Ώρα». Τη γνωστή φασίζουσα, φιλοχρυσαυγίτικη εφημερίδα, με πρωτοσέλιδα «Για όλα φταίνε οι Εβραίοι», «Τα 'χε πει ο γέροντας»… Η φωτογραφία του Καζάκη άλλωστε, με βάση την πορεία και τις θέσεις του, θα μπορούσε να βρίσκεται στα λεξικά δίπλα στο λήμμα καιροσκόπος, τυχοδιώκτης, φαντασιόπληκτος και άλλα πολλά…"

Τον καταλαβαίνω απόλυτα. Δεν φτάνει η αργομισθία που του εξασφαλίζει ο Περισσός, θα πρέπει να απαντήσει και στην επιχειρηματολογία του κειμένου μου. Πώς; Εδώ δεν τολμά να γράψει επώνυμα. Θα προτιμούσε να λύσει τις διαφορές του με τύπους σαν κι εμένα με τον τρόπο που παραδοσιακά τις έλυναν οι ομογάλακτοί του, δηλαδή οι κουκουλοφόροι των ναζί και των γερμανοτσολιάδων στην παλιά κατοχή, αλλά τα κότσια του και οι συνθήκες δεν του το επιτρέπουν ακόμη. Κι έτσι αρκείται να ξεθυμαίνει με βρισιές και χυδαία ψέματα.

Θαυμάστε τον πανικό του σύγχρονου εντεταλμένου γερμανοτσολιά με κόκκινη προβιά: "Στο λίβελό του, αν κανείς αφαιρέσει τα πομπώδη, τα υβριστικά σχόλια και την επιστημονική κενότητα, δεν θα βρει και τίποτα παραπάνω από μια επανάληψη της παραποίησης της θέσης του ΚΚΕ για την κρίση, το νόμισμα και τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης. Το κείμενο, δηλαδή, δεν θα έχρηζε κανενός σχολιασμού αν δεν αποτολμούσε ο Καζάκης να αναρωτηθεί «από πού παίρνει γραμμή» το ΚΚΕ και ο Γραμματέας του και να χαρακτηρίσει το ΚΚΕ «ιμπεριαλιστικό φερέφωνο»!... Φερέφωνο του ιμπεριαλισμού είναι αυτοί που λένε εσκεμμένα ψέματα ότι με μια αλλαγή του νομίσματος και μόνο θα υπάρξουν θετικές για το λαό εξελίξεις. Ότι θα ζήσει καλύτερα στην καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής από την καπιταλιστική Ελλάδα του ευρώ! Και μάλιστα σήμερα που ενισχύεται ένα ρεύμα συνολικότερης αμφισβήτησης της ΕΕ και των «μονόδρομων» του καπιταλισμού. Και το λένε παρέα επιχειρηματίες, «αριστεροί και δεξιοί δραχμιστές», ο Σόιμπλε, η Λεπέν, επιχειρώντας να εγκλωβίσουν εκ νέου το λαό στην κοίτη του συστήματος και στην υπηρεσία τμημάτων του κεφαλαίου, που για δικούς τους -προφανώς- λόγους επιθυμούν μια έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και σύμπραξη με άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες."

Πότε ήταν καλύτερα;

Για να δούμε ποιοι είναι εντεταλμένα φερέφωνα του ιμπεριαλισμού. Σύμφωνα με τον κουκουλοφόρο εκ Περισσού, φερέφωνο είναι "αυτοί που λένε εσκεμμένα ψέματα ότι με μια αλλαγή του νομίσματος και μόνο θα υπάρξουν θετικές για το λαό εξελίξεις." Να συμφωνήσουμε προς στιγμή. Αλλά ποιος λέει κάτι τέτοιο; Ποιος λέει ότι με μόνο την αλλαγή του νομίσματος θα υπάρξουν θετικές εξελίξεις για το λαό; Πάντως όχι ο γράφων. Ούτε το ΕΠΑΜ. Θα θέλαμε πάρα πολύ να μας υποδείξει ο εν λόγω κουκουλοφόρος, ή έστω κάποιος άλλος του φυράματός του, πότε και πού είπαμε ότι μια αλλαγή, από μόνη της, του νομίσματος θα φέρει θετικές εξελίξεις.

Αυτό που είπαμε και υποστηρίζουμε σθεναρά είναι ότι το εθνικό κρατικό νόμισμα ταυτόχρονα με την καταγγελία του χρέους ως παράνομου, αθέμιτου, επαχθούς, συνιστούν την μοναδική αφετηρία πάνω στην οποία μπορεί να οικοδομηθεί μια ριζικά διαφορετική πορεία της Ελλάδα προς όφελος του λαού. Διαφωνεί ο εντεταλμένος κουκουλοφόρος; Λέμε ψέματα; Ας μας το δείξει. Γιατί δεν το τολμά; Τόσους και τόσους αργόμισθους διαθέτει ο Περισσός, γιατί δεν σηκώνει κανείς τους το γάντι;

Όμως ακόμη κι αν πάρει στα σοβαρά κανείς τον εν λόγω κουκουλοφόρο και δεχθεί τον ισχυρισμό του, γιατί οι φορείς της άποψης ότι με μόνο το εθνικό νόμισμα θα έχουμε θετικές εξελίξεις για τον λαό, είναι φερέφωνα του ιμπεριαλισμού; Αυτή είναι η επίσημη προπαγάνδα του ιμπεριαλισμού σήμερα; Αυτό προπαγανδίζουν τα επιτελεία του εντός και εκτός Ελλάδας; Δηλαδή, μας λένε μέρα και νύχτα ότι με μόνο την αλλαγή του νομίσματος θα έχουμε θετικές εξελίξεις για το λαό;

Βεβαίως, τι ξέρω εγώ; Με πληρώνει ο Περισσός ως αργόμισθο; Πώς λοιπόν μπορώ να ξέρω; Εγώ είμαι ένας μπαρουφολόγος, τηλεαστέρας, εμπαθής, καιροσκόπος, τυχοδιώκτης, φαντασιόπληκτος και άλλα πολλά… που τολμώ - άκουσον, άκουσον θανάσιμο αμάρτημα που διαπράτω - να αμφισβητώ το κομματικό ταλμούδ.

Έτσι είναι, αν έτσι θέλει ο Περισσός. Κι έτσι επινοούν μια ιμπεριαλιστική προπαγάνδα υπέρ του εθνικού νομίσματος, υπέρ της δραχμής, γιατί έτσι τους βολεύει. Είναι η εκ Περισσού παραλλαγή του γνωστού κλισέ περί "συμμορίας της δραχμής", που δήθεν εκπορεύεται από σκοτεινές κλίκες του μεγάλου κεφαλαίου, οι οποίες θέλουν την επιστροφή στη δραχμή για να αγοράσουν τα πάντα μπιρ παρά με τα κεφάλαια που έχουν στο εξωτερικό.

Κι όπως είναι φυσικό, ο Περισσός είναι από τους πρώτους που προσυπέγραψαν τη χυδαία αυτή τερατολογία της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας. Αυτό και μόνο δείχνει το ποιος είναι φερέφωνο του ιμπεριαλισμού. Αρκεί βέβαια να είναι κανείς νοήμων για να το αντιληφθεί. Και μ' αυτό δεν θα ήθελα καθόλου να προσβάλω τον εντεταλμένο κουκουλοφόρο εκ Περισσού. Μπορεί να είναι πολλά, αλλά ποτέ και κανείς δεν θα τον έπαιρνε για νοήμονα. Ούτε αυτούς που τον πιστεύουν.

Ούτε ευρώ, ούτε δραχμή!

Ο εν λόγω κουκουλοφόρος μπορεί να μην γουστάρει, κυριολεκτικά να απεχθάνεται την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα όταν δήθεν αυτή είναι υπέρ της δραχμής, αλλά δεν φαίνεται να τον πειράζει διόλου όταν υιοθετεί άκριτα και εν είδει θέσφατου την τερατολογία της εναντίον της δραχμής. Έτσι αποφαίνεται ελέω Γιαχβέ ότι λένε ψέματα όσοι ισχυρίζονται ότι ο λαός "θα ζήσει καλύτερα στην καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής από την καπιταλιστική Ελλάδα του ευρώ."

Από πού προκύπτει κάτι τέτοιο; Με βάση ποια στοιχεία; Γιατί κανένας από τους αργόμισθους του Περισσού δεν κάνει τον κόπο να τεκμηριώσει αυτό το θέσφατο; Αλήθεια, πότε ήταν καλύτερα η κατάσταση της εργατικής τάξης και του λαού; Σήμερα με το ευρώ, ή παλιά με την δραχμή; Έχουν να παρουσιάσουν τέτοια στοιχεία; Όχι βέβαια. Πού βρήκαν οι κονδυλοφόροι εκ Περισσού μια τέτοια ανοησία και την παπαγαλίζουν; Μόνο στα κιτάπια της προπαγάνδας του ιμπεριαλισμού. Μόνο εκεί υπάρχει. Και δεν πειράζει διόλου τους εκ Περισσού να την υιοθετούν και να την αναπαράγουν παντελώς άκριτα. Τι Περισσός, τι Άδωνης!

Γιατί άραγε το παλιό ΚΚΕ στράφηκε εναντίον της ΕΟΚ πρώτα, της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατόπιν και φυσικά εναντίον της εισόδου της χώρας στην ευρωζώνη; Δεν το έκανε στο όνομα του σοσιαλισμού, αλλά για λόγους δημοκρατίας και εθνικής ανεξαρτησίας. Γιατί λοιπόν θέλησε να κρατήσει την Ελλάδα στην καπιταλιστική δραχμή; Δεν ήξερε τότε ότι η καπιταλιστική Ελλάδα είτε με δραχμή, είτε με ευρώ, είναι το ίδιο χάλια για τον λαό; Πότε έλεγε ψέματα και πότε αλήθεια;

Το νόμισμα δεν είναι εργαλείο.

Το νόμισμα δεν είναι ένα απλό εργαλείο όπως νομίζουν οι κονδυλοφόροι του Περισσού. Δεν είναι πράγμα, ώστε να σου είναι αδιάφορο. Αυτή είναι μια μονεταριστική ανοησία που έχουν δανειστεί από τους εκπροσώπους του ιμπεριαλισμού. Οι απόψεις που ήθελαν το χρήμα ως πράγμα είναι πολύ παλιές και ο Προυντόν ήταν από τους πρώτους που την υιοθέτησαν για να κηρύξουν την πολιτική αδιαφορία για το νόμισμα. Η άποψή του ήταν εξωφρενικά απλή, όσο και των μονεταριστών. Το χρήμα είναι ένα πράγμα, ένα εργαλείο της οικονομίας, ενώ το νόμισμα εξαρτάται από την εξουσία.

Κι επομένως, το πρόβλημά του ήταν να "κοινωνικοποιήσει" τα πάντα μέσα από τα δικά του ευφάνταστα σχέδια, ανεξάρτητα από το χρήμα και το νόμισμα. Ο Μαρξ διαφώνησε ριζικά: "Το χρήμα δεν είναι ένα πράγμα, είναι μια κοινωνική σχέση. Η χρηματική σχέση είναι μια παραγωγική σχέση όπως κάθε άλλη οικονομική σχέση, όπως ο καταμερισμός της εργασίας, κοκ. Αν ο Προυντόν είχε δεόντως λάβει υπόψη του αυτή τη σχέση, δεν θα είχε δει στο χρήμα μια εξαίρεση, ένα στοιχείο αποσπασμένο από μια σειρά άγνωστη, ή που χρήζει ανασυγκρότησης."

Η βασική διαφορά ανάμεσα στον Προυντόν και στους εκ Περισσού εντοπίζεται σε δυο κύριες πλευρές. Αφενός ο Προυντόν ήταν σαφώς πιο πρωτότυπος στοχαστής, ενώ οι εκ Περισσού αναμασούν σαν τσίχλα την κυρίαρχη ιμπεριαλιστική ιδεολογία. Και αφετέρου, ο Προυντόν στην εποχή του, τόσα ήξερε, τόσα έλεγε, ενώ σήμερα οι εκ Περισσού κάνουν αγώνα ολόκληρο υπέρ του ιμπεριαλιστικού μονεταρισμού.

Σε αντίθεση λοιπόν με τους παλιούς και νέους μονεταριστές, όλων των χρωμάτων, το νόμισμα εκφράζει κοινωνικές σχέσεις ισχύος, εξουσίας και εκμετάλλευσης. Δηλαδή παραγωγικές σχέσεις. Κι επειδή οι παραγωγικές σχέσεις στον καπιταλισμό δεν ήταν ποτέ, ούτε εκ φύσεως μπορούν να είναι μονοδιάστατες και στατικές, έτσι και το νόμισμα. Δεν είναι ίδιας σημασίας το νόμισμα στον καπιταλισμό. Άλλο το νόμισμα που εκφράζει ιμπεριαλιστική κατοχή και αυτοκρατορικές δομές, άλλο το νόμισμα που εκφράζει εθνικά ενιαία και αδιαίρετη δημοκρατία.

Μαρξ και εθνικό κρατικό νόμισμα.

Γι' αυτό και για το κίνημα δεν ήταν ποτέ αδιάφορο το νόμισμα. Ο Μαρξ και ο Ένγκελς στα Αιτήματα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας μπροστά στη δημοκρατική επανάσταση του 1848, διατύπωναν την εξής θέση σχετικά με το νόμισμα: "Μια κρατική τράπεζα, της οποίας το χαρτονόμισμα θα είναι νόμιμο χρήμα, θα αντικαταστήσει όλες τις ιδιωτικές τράπεζες. Το μέτρο αυτό θα επιτρέψει να ρυθμιστεί το πιστωτικό σύστημα προς το συμφέρον του λαού στο σύνολό του, και ως εκ τούτου θα υπονομεύσει την κυριαρχία των μεγιστάνων του χρηματοπιστωτικού τομέα. Περαιτέρω, με τη σταδιακή υποκατάσταση του χρυσού και ασημένιου νομίσματος με χαρτονόμισμα, το καθολικό μέσο ανταλλαγής (αυτή η απαραίτητη προϋπόθεση του αστικού εμπορίου και των συναλλαγών) θα φθηνύνει, ενώ ο χρυσός και το ασήμι θα απελευθερωθεί για χρήση στο εξωτερικό εμπόριο. Τέλος, το μέτρο αυτό είναι αναγκαίο προκειμένου να συνδέσει τα συμφέροντα της συντηρητικής αστικής τάξης με τους σκοπούς της επανάστασης."

Την εποχή αυτή στη Γερμανία βασίλευε η οικονομική ένωση Zollverein (1834-1871), η οποία είχε επιβληθεί από την Πρωσία με σκοπό να ενοποιήσει τις οικονομίες των ανεξάρτητων Γερμανικών κρατών μέσω της ελευθερίας κίνησης κεφαλαίου και εργασίας. Φυσικά η ένωση αυτή, που πολλοί στην δεκαετία του 1960 θεώρησαν ως προκάτοχο της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, απαιτούσε και κοινό νόμισμα, το Vereinsmünze, το οποίο εκφραζόταν σε χρυσό και ασήμι. Οι δημοκρατικές επαναστάσεις που ξέσπασαν στη Γερμανία το 1848 στράφηκαν εναντίον της Πρωσικής επικυριαρχίας και φυσικά εναντίον του Zollverein.

Την ίδια γραμμή ακολούθησαν ο Μαρξ με τον Ένγκελς. Τα "Αιτήματά" τους ξεκινούσαν με το αίτημα: "Το σύνολο της Γερμανίας πρέπει να ανακυρηχθεί σε μια ενιαία και αδιαίρετη δημοκρατία." Γιατί άραγε ο Μαρξ κι ο Ένγκελς δεν είπαν τότε, αυτό που λένε σήμερα οι εκ Περισσού; Γιατί απαίτησαν την κατάργηση του κοινού νομίσματος και μάλιστα στη σκληρή του εκδοχή, σε χρυσό και ασήμι, προκειμένου να δημιουργηθεί μια κρατική κεντρική τράπεζα που θα έχει το αποκλειστικό εκδοτικό δικαίωμα χαρτονομίσματος;

Προφανώς δεν συμμερίζονταν την ηλίθια άποψη ότι το καπιταλιστικό Zollverein είχε τις ίδιες επιπτώσεις για τις λαϊκές μάζες με την ενιαία και αδιαίρετη δημοκρατία, η οποία διαθέτει το δικό της αποκλειστικό νόμισμα στο έδαφος του καπιταλισμού. Και μάλιστα έφταναν ως το σημείο να προσδοκούν το τράβηγμα ακόμη και της συντηρητικής αστικής τάξης στην επανάσταση. Τόσο οπορτουνιστές. Γι αυτό και το λοιμοκαθαρτήριο του Περισσού έχει αναλάβει να τους εξαφανίσει από τη σκέψη και την πρακτική των πιστών οπαδών του κομματικού ταλμούδ.

Το εθνικό κρατικό νόμισμα συνώνυμο της δημοκρατίας.

Έτσι λοιπόν η μεγάλη, η τεράστια διαφορά ανάμεσα στο εθνικό κρατικό νόμισμα και ένα νόμισμα σαν το ευρώ, είναι ότι το μεν πρώτο διευκολύνει "να ρυθμιστεί το πιστωτικό σύστημα προς το συμφέρον του λαού στο σύνολό του, και ως εκ τούτου θα υπονομεύσει την κυριαρχία των μεγιστάνων του χρηματοπιστωτικού τομέα," όπως έλεγαν Μαρξ κι Ένγκελς. Αρκεί να εκδίδεται από μια κεντρική κρατική τράπεζα σε συνθήκες δημοκρατίας. Ενώ το ευρώ διευκολύνει ακριβώς το ανάποδο. Ενισχύει την κυριαρχία των μεγιστάνων του χρήματος με κάθε δυνατό τρόπο, υπερβαίνοντας τις εθνικές νομοθεσίες ελέγχου και εποπτείας.

Δεν είναι τυχαίο που η δημιουργία εθνικού κρατικού νομίσματος συνδέθηκε ιστορικά με τη δημοκρατία. Πόσο διαφορετική από το αίτημα του Μαρξ και Ένγκελς ήταν η διακήρυξη του Α. Λίνκολν το 1865 για τη δημιουργία εθνικού κρατικού νομίσματος; "Η Κυβέρνηση διαθέτει τη δύναμη να δημιουργήσει και να εκδώσει το νόμισμα και την πίστη ως χρήμα και απολαμβάνοντας το δικαίωμα να αποσύρει τα δύο, το νόμισμα και την πίστη από την κυκλοφορία με τη φορολογία και αλλιώς, δεν χρειάζεται και δεν πρέπει να δανείζεται κεφάλαια με τόκο ως μέσο χρηματοδότησης του κυβερνητικού έργου και τη δημόσιας επιχείρησης. Η κυβέρνηση πρέπει να δημιουργεί, να εκδίδει, να κυκλοφορεί το σύνολο του νομίσματος και των πιστώσεων που απαιτούνται για την ικανοποίηση της αγοραστικής δύναμης της κυβέρνησης και της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών. Το προνόμιο της δημιουργίας και έκδοσης χρήματος είναι όχι μόνο το ανώτατο αποκλειστικό προνόμιο της κυβέρνησης, αλλά είναι η μεγαλύτερη δημιουργική ευκαιρία της κυβέρνησης. Με την υιοθέτηση αυτών των αρχών, η μακροχρόνια ανάγκη για ένα ενιαίο μέσο θα ικανοποιηθεί. Οι φορολογούμενοι θα απαλλαγούν από τεράστια ποσά σε τόκους, εκπτώσεις και ρυθμίσεις δανείων. Η χρηματοδότηση όλων των δημόσιων επιχειρήσεων, η διατήρηση της σταθερής κυβέρνησης και εύρυθμης προόδου, όπως και η συμπεριφορά του Δημοσίου Ταμείου θα γίνει θέμα πρακτικής διοίκησης. Οι άνθρωποι μπορούν και θα πρέπει να διαθέτουν ένα νόμισμα τόσο ασφαλές όσο και η δική τους κυβέρνηση. Το χρήμα θα πάψει να είναι ο αφέντης και θα γίνει ο υπηρέτης της ανθρωπότητας. Η δημοκρατία θα αποδειχθεί ανώτερη της δύναμης του χρήματος."

Επί της ουσίας το αίτημα είναι ακριβώς το ίδιο. Η διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι ο Λίνκολν έντυνε το αίτημα αυτό με πολύ όμορφες αστικοδημοκρατικές φαντασιώσεις. Το πλήρωσε ακριβά με τη δολοφονία του, διότι οι μεγιστάνες του χρήματος την εποχή εκείνη δεν συμμερίζονταν καθόλου την άποψη ότι ο καπιταλισμός του αυτοκρατορικού νομίσματος υπό τον έλεγχο και την έκδοση των ιδίων, είναι το ίδιο με τον καπιταλισμό της δημοκρατίας και του εθνικού κρατικού νομίσματος.

Η αδιαφορία ως απολογητική του ιμπεριαλισμού.

Το να αδιαφορείς λοιπόν για το νόμισμα είναι το ίδιο με το να αδιαφορείς για τις συνθήκες και τους όρους ύπαρξης του λαού, για το αν έχει κατοχυρωμένα δικαιώματα, ή όχι, για το αν είναι δούλος, υπεξούσιος υπό το διαρκές φάσμα της πείνας και της εξαθλίωσης, ή όχι. Αν ζει σε μια χώρα λεύτερη, ή όχι.

Το ευρώ εκ συστάσεως είναι ο μοχλός για να διαλυθεί κάθε έννοια κοινωνικής και εργασιακής κατάκτησης σ' ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Να μετατραπούν τα κράτη μέλη από κυρίαρχα για τον λαό τους, σε στυγνούς μηχανισμούς υποταγής και υποδούλωσης των υπεξουσίων. Έτσι μόνο μπορεί να διατηρηθεί. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Κι όσο προχωρά η πολιτική ενοποίηση της ΕΕ, τόσο περισσότερο αναδεικνύονται τα ιμπεριαλιστικά, αυτοκρατορικά χαρακτηριστικά του κοινού νομίσματος. Μας γυρίζει πίσω στα Ράιχ.

Πότε οι λαοί και οι εργατικές τάξεις πέτυχαν δικαιώματα και κατακτήσεις; Πότε πέτυχαν να καλυτερεύσουν τη ζωή τους; Έστω και οριακά; Με το εθνικό νόμισμα, ή με το ευρώ; Δεν υπάρχει χώρα της Ευρώπης όπου ο λαός και οι εργαζόμενοι να μην έχασαν ό,τι είχαν κατακτήσει εδώ και αιώνες με όρους εργασιακών δικαιωμάτων, κοινωνικού κράτους, δημοκρατίας. Θα μπορούσαν οι δυνάμεις της πιο παρασιτικής μορφής πλούτου, οι μεγιστάνες του χρήματος, να καταφέρουν μια τόσο συντριπτική κοινωνική εκδίκηση εναντίον των λαών, αν δεν υπήρχε το ευρώ και η ΕΕ; Ούτε κατά διάνοια.

Βέβαια, όλα αυτά δεν σημαίνουν απολύτως τίποτε για τον κουκουλοφόρο εκ Περισσού. Διότι αυτός ξέρει. Τι ξέρει; Ότι εμείς οι "δραχμιστές" πάμε να αποπροσανατολίσουμε τον κόσμο τώρα "μάλιστα σήμερα που ενισχύεται ένα ρεύμα συνολικότερης αμφισβήτησης της ΕΕ και των «μονόδρομων» του καπιταλισμού." Α, δεν το ξέρετε; Ναι βέβαια ενισχύεται ένα "ρεύμα" συνολικότερης αμφισβήτησης της ΕΕ και των "μονοδρόμων" του καπιταλισμού! Όχι, δεν είναι το ρεύμα που πλευριτώνει εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες κάθε χειμώνα ελλείψει θέρμανσης μέσα στο ευρώ. Ίσως να 'ναι κάποιο "ρεύμα" από τα ανοιχτά παράθυρα του Περισσού. Αλλά πάλι, Περισσός και ανοιχτά παράθυρα; Ούτε κατά διάνοια.

Πάντως από κάποιο "ρεύμα" θα το έπαθε ο δύστυχος κουκουλοφόρος εκ Περισσού και συνεχίζει το παραλήρημα: "Και το λένε παρέα επιχειρηματίες, «αριστεροί και δεξιοί δραχμιστές», ο Σόιμπλε, η Λεπέν, επιχειρώντας να εγκλωβίσουν εκ νέου το λαό στην κοίτη του συστήματος και στην υπηρεσία τμημάτων του κεφαλαίου, που για δικούς τους -προφανώς - λόγους επιθυμούν μια έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και σύμπραξη με άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες."

Προσέξτε τι ωραία που προσπαθεί να ταυτίσει εμάς, τους "δραχμιστές", όπως μας αποκαλεί η ιμπεριαλιστική προπαγάνδα, με τον Σόιμπλε, τη Λεπέν και άλλους επιχειρηματίες. Μπορεί να μην ξέρει ποιους, αλλά είναι σίγουρο ότι τα λέμε παρέα και με άλλους επιχειρηματίες. Είπαμε, αυτός ξέρει. Άδικα πληρώνεται;

Φυσικά δεν τον ενοχλεί καθόλου ότι ο ίδιος ταυτίζεται με τους πιο χυδαίους προπαγανδιστές του ευρώ, που ισχυρίζονται ακριβώς το ίδιο πράγμα. Είναι τόσο χαρούμενος με την ταύτισή του, που υιοθετεί και τους όρους που λανσάρει η επίσημη ιμπεριαλιστική προπαγάνδα, "δραχμιστές".

Δραχμιστές, όπως λέμε πατριώτες.

Που να ξέρει ο δύσμοιρος ότι οι "δραχμιστές" στην ιστορία των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων του ελληνικού λαού, είναι όλοι όσοι πολέμησαν εναντίον της ιμπεριαλιστικής επικυριαρχίας και αγωνίστηκαν για λευτεριά, ανεξαρτησία και δημοκρατία. Από τα πρώιμα χρόνια του Καποδίστρια, ο οποίος επιχείρησε να ιδρύσει κρατικό νομισματοκοπείο και να εκδώσει εθνικό νόμισμα, τον φοίνικα, για να γλυτώσει η Ελλάδα από το καθεστώς προτεκτοράτου. Φυσικά με τον ερχομό της Βαυαροκρατίας, το κρατικό νομισματοκοπείο στην Αίγινα καταστράφηκε με εντολή των Αντιβασιλέων και δόθηκε εντολή να εκδοθεί η δραχμή στο Μόναχο, έρμαιο ιδιωτικών τραπεζικών συμφερόντων.

Από τότε μέχρι τα χρόνια της αντίστασης, του ΕΑΜ, το εθνικό κρατικό νόμισμα ήταν και παρέμεινε κυρίαρχο ζήτημα δημοκρατίας. Ο Αλ. Σβώλος, υπουργός οικονομικών στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, έλεγε τον Οκτώβριο του 1944: "Η κυβέρνησις θα κάνη το παν δια να συγκροτήσει εθνικόν νόμισμα. Η πολιτική της είναι να σταματήσει τον πληθωρισμό... Η χώρα πρέπει να αποκτήσει γερό νόμισμα... Έχει προβλεφθεί η εισαγωγή νέας δραχμής, με την οποία θα ανταλλαγούν οι σημερινές δραχμές." Για να γίνει εισαγωγή αληθινού εθνικού νομίσματος, δεν έπρεπε να εξαρτάται ούτε από τη λίρα στερλίνα, ούτε από τον χρυσό. Κάτι που δεν ήθελαν καθόλου οι Βρετανοί.

Κι έτσι η επιχείρηση των υπουργών του ΕΑΜ για νομισματική σταθεροποίηση το Νοέμβριο του 1944 ήταν ένας από τους βασικούς λόγους για την επιτάχυνση της μετωπικής αναμέτρησης που οδήγησε στα Δεκεμβριανά και αργότερα στον εμφύλιο. Κι έτσι οι Βρετανοί κράτησαν τον έλεγχο του νομίσματος, ενώ οι Αμερικανοί αργότερα επέτρεψαν, για πρώτη φορά στην ιστορία της Ελλάδας μετά τον Καποδίστρια, να λειτουργήσει κρατικό νομισματοκοπείο και να τυπώσει ελληνικά τραπεζογραμμάτια. Κι όλα αυτά γιατί ήθελαν να δέσουν τη νέα δραχμή με το δολάριο στα πλαίσια του συστήματος σταθερών ισοτιμιών του Bretton Woods.

Έτσι, το αίτημα για ένα αυθεντικό εθνικό κρατικό νόμισμα και ένα πιστωτικό σύστημα υπό κρατικό έλεγχο ήταν και παρέμεινε ταυτισμένο με ανάγκη ανοικοδόμησης της Ελλάδας σε συνθήκες ελευθερίας, δημοκρατίας και ανεξαρτησίας. Γιατί άραγε κανένας από το ΚΚΕ, ή άλλη δημοκρατική δύναμη, πριν την άφιξη της σημερινής κοινοβουλευτικής αριστεράς, δεν έθεσε ζήτημα αδιαφορίας για το νόμισμα; Γιατί δεν θεώρησαν ποτέ ότι είναι το ίδιο το εθνικό κρατικό νόμισμα με εκείνο που είναι δεμένο με ιμπεριαλιστικά νομίσματα;

Πού να τα ξέρει όλα αυτά ο δύσμοιρος κουκουλοφόρος εκ Περισσού. Μήπως έχει την παραμικρή σχέση, αυτός και τα αφεντικά του, με τους ιστορικούς αγώνες του ελληνικού λαού; Ούτε όσο πατάει η γάτα.

Που είναι το κακό;

Όμως, ας κάνουμε τη χάρη του κουκουλοφόρου εκ Περισσού. Ας κάνουμε την υπόθεση εργασίας ότι υπάρχουν αστικές δυνάμεις, ή «μερίδα της αστικής τάξης» στην Ελλάδα - δεν ξέρουμε ποια, ούτε που κρύβεται τόσο καλά και μόνο ο Περισσός την βλέπει με υπόδειξη των ιμπεριαλιστών, η οποία διακαώς επιθυμεί επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Κι ας υποθέσουμε ότι αυτή η «μερίδα» είναι ικανή να φτάσει έως το σημείο να μην αναγνωρίσει και να διαγράψει το χρέος, να φύγει από το ευρώ για να επαναφέρει το δικό της εθνικό νόμισμα, ώστε να σπάσει τα δεσμά αποικιακής εκμετάλλευσης από τους ισχυρούς στην ευρωζώνη, να εθνικοποιήσει τις τράπεζες για να χτυπήσει την ελεύθερη κίνηση του κεφαλαίου, να προχωρήσει σε παραγωγική ανασυγκρότηση, ώστε να μην είναι έρμαιο των πολυεθνικών, κοκ, προκειμένου να προστατεύσει την οικονομία της.

Το ερώτημα που θέτουμε είναι το εξής: αν τα κάνει όλα αυτά για να «κατευνάσει την λαϊκή οργή», σε ποιον κάνει κακό, στους εργαζόμενους, ή στην ίδια και στο σύστημα κυριαρχίας της; Ποιανού θέση ενισχύει αντικειμενικά; Τη δική της, ή του εργατικού και λαϊκού κινήματος; Αν η λαϊκή οργή αναχαιτίσει έστω την «ελεγχόμενη χρεοκοπία εκατομμυρίων νοικοκυριών», πού είναι το κακό; Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι μπορεί να υπάρξει μια τέτοια «μερίδα της αστικής τάξης», γιατί το να ικανοποιήσει ορισμένα από τα πιο επείγοντα και ζωτικά αιτήματα της εργατικής τάξης και του λαού, κάτω μάλιστα από την πίεση της λαϊκής οργής, είναι κάτι κακό και επιλήψιμο;

Τι πρέπει να επιδιώκουμε σήμερα; Να χαθεί η εργατική τάξη στην εξαθλίωση και την ανεργία, ή να σταματήσουμε εδώ και τώρα αυτό που συμβαίνει ώστε να βελτιωθεί η θέση και η κατάστασή της, για να μπορέσει να διεκδικήσει τα περαιτέρω;

Εκτός κι αν η λογική των εκ Περισσού είναι μανιχαϊστικά απλή: είτε με πείνα, ανεργία, εξαθλίωση και ιδιωτικοποιήσεις, είτε χωρίς, ο καπιταλισμός είναι πάντα καπιταλισμός, οπότε ποια είναι η διαφορά; Όποιος έχει τέτοια λογική, του ευχόμαστε να μην τη βιώσει ο ίδιος. Να μην ζήσει την εξαθλίωση και τη χρόνια ανεργία, που ζουν σήμερα πάνω από το 60% των εργαζομένων στην Ελλάδα. Να μην δει την οικογένειά του να σκαλίζει στα σκουπίδια για ένα πιάτο φαγητό. Να μην βρεθεί στην δύσκολη θέση να ζήσει από τα συσσίτια της ενορίας. Να μην ζήσει τις κατασχέσεις σπιτιού και οικοσκευής όταν δεν θα έχει να πληρώσει το δάνειο στην τράπεζα. Να μην καταντήσει να εκλιπαρεί για μια δουλειά του ποδαριού, ώστε να εξασφαλίσει ένα λειψό μεροκάματο. Ούτε να βρεθεί στην ανάγκη να βγάλει τα παιδιά του, ή την γυναίκα του στο πεζοδρόμιο γιατί δεν θα μπορεί να κάνει αλλιώς. Και ελπίζω να μην δει το παιδί του, ή κάποιο άλλο εντελώς προσφιλές του πρόσωπο να πεθαίνει στα χέρια του γιατί κανένα ιδιωτικοποιημένο νοσοκομείο δεν θα δέχεται ανασφάλιστους.

Αυτά κι άλλα πολλά, που μόνο ένας μεροκαματιάρης γνωρίζει από πρώτο χέρι, βιώνουν σήμερα στην Ελλάδα εκατομμύρια οικογένειες εργαζομένων. Είναι το ίδιο ένας καπιταλισμός της εξαθλίωσης και της ανεργίας με έναν καπιταλισμό όπου η εργατική τάξη έχει κατοχυρωμένα δικαιώματα και ανερχόμενο βιοτικό επίπεδο; Αν ναι, ας κάνουν τότε τα λεβεντόπαιδα του Περισσού καμιά βόλτα, ασυνόδευτοι από μπράβους, στις λαϊκές γειτονιές να τους εξηγήσουν στην πράξη την διαφορά.

Γι' αυτό και ο εν λόγω κουκουλοφόρος, που μας έκανε την τιμή, αλλά και τα αφεντικά του, βρήκαν το μήνα που θρέφει τους εννιά. Η κρατικοδίαιτη κομματική αντιμισθία τους εξασφαλίζει ότι δεν θα τα ζήσουν όλα αυτά και εκ του ασφαλούς μπορούν να μας λένε, ούτε με ευρώ, ούτε με δραχμή!

Άμα δεν τους προσκυνά ο λαός, να πάει να πεθάνει!

Πάντως, από την εποχή της βιομηχανικής έκρηξης στις αρχές του 19ου αιώνα, το εργατικό κίνημα γεννήθηκε, αντρώθηκε και απείλησε κατ’ επανάληψη τον καπιταλισμό πάνω ακριβώς στην ανάγκη με την πάλη του να κερδίσει καλύτερες συνθήκες για τους εργαζόμενους. Οι θεωρίες που προσέβλεπαν στην εξαθλίωση της εργατικής τάξης για να την επαναστατικοποιήσουν, δεν είχαν ποτέ καμιά θέση στο εργατικό και προπαντός στο κομμουνιστικό κίνημα. Ήταν προϊόντα της αγανάκτησης του ξεπεσμένου μικροαστού, ή της διαστροφής του κοινωνικού περιθωρίου. Σ’ αυτόν ακριβώς τον επαναστατισμό του «κουρελοπρολεταριάτου» εδραιώθηκε το ναζιστικό φαινόμενο και πάνω σ’ αυτόν μπορεί εύκολα ένας αριστερός σοσιαλιστής, πιστός του κομμουνισμού και λάβρος επαναστάτης του ξίφους να γίνει καθαρόαιμος φασίστας, όπως συνέβη και με το Μουσολίνι.

Εμείς απλά θα συνεχίσουμε να ρωτάμε κι ας μην τολμά κανείς από τους αργόσχολους του Περισσού να απαντήσει: Μπορεί να υπάρξει επαναστατική πολιτική για την εργατική τάξη μακριά και έξω από την πάλη για δημοκρατία, την εθνική ανεξαρτησία και την ελευθερία του λαού από ιμπεριαλιστικές επιβουλές; Αν το ιστορικό κομμουνιστικό κίνημα είχε τη λογική των εκ Περισσού, τότε θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί εξ υπαρχής από την πάλη για τα αστικοδημοκρατικά αιτήματα. Και μάλιστα στο όνομα του σοσιαλισμού. Το έκανε αυτό ποτέ; Όχι βέβαια. Αντίθετα ο Λένιν τόνιζε: «Εμείς δεν απορρίπτουμε τα αστικοδημοκρατικά συνθήματα αλλά με μεγαλύτερη συνέπεια και πληρότητα, πιο αποφασιστικά εισάγουμε το δημοκρατικό στοιχείο σ’ αυτά.»

Και η διαγραφή των χρεών σε συνδυασμό με το εθνικό κρατικό νόμισμα, αποτελεί ένα από τα πιο παλιά και θεμελιώδη αστικοδημοκρατικά αιτήματα. Γιατί λοιπόν εμείς σήμερα θα πρέπει να τα θεωρήσουμε ως ανύπαρκτα, ή ακόμη χειρότερα να τα ταυτίσουμε με την κατάσταση ιμπεριαλιστικής κατοχής από την ΕΕ και το ευρώ; Επειδή έτσι βολεύει τα επιτελεία του ιμπεριαλισμού;

Ποιός βάζει πλάτες στον Σόιμπλε;

Φυσικά, όλα αυτά που γράφουμε εδώ εμείς οι μπαρουφολόγοι, οι εμπαθείς, οι καιροσκόποι, οι τυχοδιώκτες, οι φαντασιόπληκτοι και άλλα πολλά, που τα ξέρει μόνο ο υπεράνω εμπάθειας κουκουλοφόρος γερμανοτσολιάς με την κόκκινη προβειά, δεν περιμένουμε από κανέναν στον Περισσό να τα καταλάβει. Πολύ περισσότερο δεν περιμένουμε από κανένας τους να απαντήσει. Μη τζιζ, όπως λένε...

Αυτοί με το Τυριμοκωμείο τους στον Περισσό έχουν την αποστολή τους. Την ίδια ακριβώς με εκείνη του Τυρίμου στη ναζιστική κατοχή. Να παπαγαλίζουν όλη μέρα, αυτά που προπαγανδίζουν τα επιτελεία των ιμπεριαλιστών. Με άλλοθι τι; Τις κρυστάλλινες θέσεις του Περισσού! Όχι μην γελάτε, είναι αλήθεια. Έτσι τις ονομάζει ο εν λόγω κουκουλοφόρος: "Η πρόταση του ΚΚΕ είναι κρυστάλλινη και η μόνη γνήσια και φιλολαϊκή, αφού επιδιώκει την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, την αποδέσμευση από όλες τις ιμπεριαλιστικές λυκοσυμμαχίες (και όχι μόνο από την ΟΝΕ) που ματώνουν τους λαούς όπου Γης, τη διαγραφή ολοσχερώς του καπιταλιστικού κρατικού χρέους, με το λαό πραγματικά στην εξουσία (όπως είχε κάνει ο Λένιν που ο Καζάκης πιάνει στο στόμα του για να «κάνει μαθήματα» οικονομίας στο ΚΚΕ υπέρ ενός grexit!)."

Θαυμάστε θέσεις και μάλιστα κρυστάλλινες! Πώς ακριβώς κάνεις "κοινωνικοποίηση" των μονοπωλίων σε συνθήκες ευρώ και τέτοιας ύφεσης; Οι εκ Περισσού έχουν βρει μια λέξη και την έχουν ξεκατινιάσει, κοινωνικοποίηση. Κι επειδή τη δίνουν στους αργόσχολους στον Περισσό οι αναφορές στο Λένιν, ας θυμηθούμε τι έλεγε σ' όλους αυτούς που απλά παπαγάλιζαν τη λέξη: «Τι θα πει ‘κοινωνικοποίηση’; Με τον όρο αυτό μπορεί να εννοείται η μετατροπή της ιδιοκτησίας σε ιδιοκτησία όλης της κοινωνίας, μπορεί όμως επίσης να εννοούνται και οποιαδήποτε επιμέρους μέτρα, οποιεσδήποτε μεταρρυθμίσεις μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού, από τους αγροτικούς συνεταιρισμούς μέχρι τα δημοτικά λουτρά και ουρητήρια.»

Τι σημαίνει λοιπόν "κοινωνικοποίηση μονοπωλίων" υπό τις σημερινές συνθήκες καταστροφής; Και τέλος πάντων πώς φαντάζεται ο Περισσός να συμβαίνει μαζί με την αποδέσμευση από τις "ιμπεριαλιστικές λυκοσυμμαχίες" και τη διαγραφή του "καπιταλιστικού χρέους", χωρίς να υποστεί η χώρα και ο λαός υπερπληθωρισμούς και καταστροφές σαν κι αυτές που χρεώνει στη δραχμή; Πώς; Το ρωτήσαμε ξανά και ξανά, αλλά απάντηση ουδεμία.

Μας το φυλάει για έκπληξη ο Περισσός, ή πετάει μια ανοησία, ένα σύνθημα χωρίς περιεχόμενο, έτσι για να έχει άλλοθι προκειμένου να συγκαλύψει τη διατεταγμένη υπηρεσία του υπέρ του ευρώ; Ελπίζω το δεύτερο, γιατί έτσι και σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και βρεθεί στην εξουσία η συμμορία του Περισσού, τότε μπροστά της το καθεστώς του Πολ Ποτ και των κόκκινων Χμερ θα μοιάζει με παιδική χαρά.

Κι επειδή ο εν λόγω κουκουλοφόρος δεν έχει όρια στα ψέματα που λέει, όπως άλλωστε κάθε τυπικό φασιστοειδές, κλείνει το μεγαλειώδες πόνημά του με το εξής: "Ο Καζάκης, λοιπόν, που προωθεί ένα grexit αλά Σόιμπλε (!), μάλλον πρέπει να μας πει από πού παίρνει γραμμή... Και ο νοών νοείτω."

Με κατατρόπωσε! Και από πού αποδεικνύεται ότι ο Καζάκης προωθεί ένα Grexit αλά Σόιμπλε; Έλα τώρα, που ζητάς αποδείξεις, θα μπορούσε να πει κανείς. Ζητάνε αποδείξεις από έναν κουκουλοφόρο; Όταν οι ομογάλακτοί του στα μπλόκα της Κοκκινιάς και αλλού έδειχναν με το δάχτυλο τους "δραχμιστές" της εποχής, έφερναν αποδείξεις; Γιατί να φέρει ο σύγχρονος απόγονός τους;

Άλλωστε, έφερε ποτέ κανένας απόδειξη για την ύπαρξη του Γιαχβέ; Η τυφλή πίστη αρκεί και ο νοών νοείτο. Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει το ταλμούδ. Έτσι συμβαίνει και με τους εκ Περισσού. Πότε έγραψαν, ή είπαν κάτι για να αποδείξουν μια εκτίμηση που υιοθέτησαν; Ποτέ. Δεν χρειάζεται. Το κομματικό ταλμούδ δεν αποδεικνύεται, μόνο ερμηνεύεται. Και μάλιστα μόνο από τους εντεταλμένους της κομματικής αργομισθίας.

Αλήθεια, ποιανού γραμμή σήμερα είναι να ταυτίζονται όσοι προτείνουν την έξοδο από το ευρώ με το Grexit Σόιμπλε; Αυτά δεν λέει η κυβέρνηση Τσίπρα και όλοι οι άλλοι δοσίλογοι; Αυτό δεν ισχυρίστηκε ότι απέφυγε, με την αποδοχή του νέου μνημονίου;

Εκτός κι αν το Grexit Σόιμπλε περιλαμβάνει την καταγγελία και διαγραφή του χρέους, την έκδοση εθνικού κρατικού νομίσματος, την αποκατάσταση όλων των καταργημένων εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, την επιβολή επιλεκτικής ανταγωνιστικής προστασίας προς όφελος του Έλληνα εργαζόμενου και του εγχώριου παραγωγού από την ελευθερία της κίνησης κεφαλαίου, εμπορευμάτων και εργασίας.

Τέτοιο είναι το Grexit που πρότεινε ο Σόιμπλε; Αν είναι τέτοιο, τότε έχει δίκιο ο κουκουλοφόρος εκ Περισσού. Είμαι υπέρ ενός τέτοιου Grexit. Μόνο που η αλήθεια είναι ότι ο Σόιμπλε πρότεινε ένα πενταετές ειδικό καθεστώς εντός ΟΝΕ και ΕΕ με διπλό νόμισμα, όπως τότε στην παλιά ναζιστική κατοχή. Όπως τότε δηλαδή που οι προπάτορες του Σόιμπλε, έλυναν κι έδεναν συνήθως αγνούς πατριώτες αγωνιστές, "δραχμιστές", για να χρησιμοποιήσουμε τον όρο που προτιμούν σήμερα τα φερέφωνα της ιμπεριαλιστικής κατοχής.
Διαβάστε περισσότερα...