"Πιτσιρίκος" για την επίσκεψη Σαμαρά στον Ομπάμα:Yes, we can’t

του "Πιτσιρίκος"

Σε πολύ καλό κλίμα διεξήχθη η συνάντηση του Μπαράκ Ομπάμα με τον Αντώνη Σαμαρά στον Λευκό Οίκο, αφού έγινε λίγες μόλις ώρες μετά την θετική είδηση πως η ανεργία στην Ελλάδα τον περασμένο Μάιο έσπασε όλα τα ρεκόρ και έφτασε στο 27,6%, ενώ υπάρχει η αισιοδοξία πως θα ανέβει ακόμα περισσότερο.

Ο Αντώνης Σαμαράς ενημέρωσε τον Μπαράκ Ομπάμα για την έρευνα των ανδρών του ΣΔΟΕ στο νυχτερινό κέντρο της Χαλκιδικής που τραγουδούσε ο Πάνος Κιάμος, ενώ δεν παρέλειψε να του πει και για την ψαροταβέρνα στα Καμμένα Βούρλα που δεν έκοβε αποδείξεις για τη χωριάτικη σαλάτα.

Στη διάρκεια των κοινών δηλώσεων, ο Αντώνης Σαμαράς είπε πως «προσπαθεί να δώσει έμφαση στην ανάπτυξη» αλλά δεν χρειαζόταν να το πει αυτό γιατί, όπου και να κοιτάξεις σήμερα στην Ελλάδα, βλέπεις έναν οργασμό ανάπτυξης.

Ο Αντώνης Σαμαράς τόνισε ακόμα πως «δίνει έμφαση στην καταπολέμηση της ανεργίας των νέων που έχει φτάσει στο 60%», οπότε έτσι εξηγείται η προσπάθεια να εξοντώσει εργασιακά τους μεγαλύτερους σε ηλικία: το κάνει για να βρουν δουλειά οι νέοι.

Επίσης, ο Αντώνης Σαμαράς είπε πως «αν η Ελλάδα πετύχει -και θα πετύχει- η επιτυχία της δεν θα είναι μόνο ελληνική αλλά ευρωπαϊκή», οπότε, από την χρησιμοποίηση υποθετικού χρόνου, καταλαβαίνουμε πως τελείωσαν οι μαλακίες περί success story.

Από την μεριά του, ο Μπαράκ Ομπάμα δήλωσε πως η λιτότητα δεν είναι η μόνη στρατηγική εξόδου από την οικονομική κρίση, και έχει απόλυτο δίκιο, αφού έχουμε παρατηρήσει πως, όταν οι ΗΠΑ έχουν οικονομική κρίση, η αμερικάνικη κυβέρνηση δεν καταφεύγει στη λιτότητα αλλά κάνει μερικούς πολέμους, βομβαρδίζει μερικές χώρες, εξολοθρεύει μερικές εκατοντάδες χιλιάδες αθώους ανθρώπους και παίρνει ξανά τα πάνω της η αμερικανική οικονομία.

Η δήλωση Ομπάμα πως η λιτότητα δεν είναι ο μόνος δρόμος θεωρείται πως αποτελεί μήνυμα προς την Άνγκελα Μέρκελ, αφού όλοι έχουν αντιληφθεί πια πως η Ελλάδα κυβερνάται από τους Γερμανούς και πως ο Αντώνης Σαμαράς είναι μόνο το τσουτσέκι τους.

Διαβάστε περισσότερα...

Δωδώνη: Η ιδιωτικοποίηση κατέστρεψε τους κτηνοτρόφους της Ηπείρου

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Τα πάνω κάτω έχει φέρει στην Ήπειρο η ιδιωτικοποίηση της γαλακτοβιομηχανίας Δωδώνη, που ολοκληρώθηκε το Νοέμβριο του 2012 αποτελώντας την πρώτη μεγάλη ιδιωτικοποίηση της κυβέρνησης Σαμαρά. Για τους κτηνοτρόφους ωστόσο και για την τοπική κοινωνία η ιδιωτικοποίηση της Δωδώνης ισοδυναμούσε με ξεπούλημα και σήμανε καταστροφή. Στους δέκα μήνες που μεσολάβησαν από την ολοκλήρωση της πώλησης οι αιτιάσεις των κτηνοτρόφων, που αντιδρούσαν από τότε, αποδείχθηκαν πέρα για πέρα αληθινές και, από την άλλη, οι εξαγγελίες που συνόδευσαν την ιδιωτικοποίηση απλώς …μεγαλοστομίες κενές περιεχομένου. Μάρτυρας οι συνεχείς κινητοποιήσεις των κτηνοτρόφων με αποκορύφωμα, μέχρι στιγμής, την συγκέντρωση που έγινε στο εργοστάσιο της Δωδώνης την Παρασκευή 26 Ιουλίου. Παρότι οι αγανακτισμένοι κτηνοτρόφοι το μοναδικό που ζητούσαν ήταν να πληρωθούν, η συγκέντρωσή τους προκάλεσε την επέμβαση των ΜΑΤ και την αλόγιστη χρήση δακρυγόνων που έστειλε στο νοσοκομείο με αναπνευστικά προβλήματα ένα μικρό παιδί.

Στην ανακοίνωση της εταιρείας τονίζεται ότι «οι καθυστερήσεις πληρωμών προς τους κομιστές...

του γάλακτος οφείλονται αποκλειστικά στην έλλειψη ρευστότητας εξ αιτίας της οικονομικής κρίσης» αναφέρουμε στον Ανδρέα Μπόσιο, κτηνοτρόφο και μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα των Κτηνοτρόφων της Ηπείρου ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της Δωδώνης. «Οικονομική κρίση υπήρχε και πέρυσι, πριν η Δωδώνη φύγει από την Αγροτική Τράπεζα και ιδιωτικοποιηθεί. Εμείς όμως πληρωνόμασταν κανονικά. Τι μεσολάβησε από πέρυσι μέχρι τώρα;»

Απλήρωτοι επί τέσσερις μήνες

«Παρότι η προσπάθεια ιδιωτικοποίησης της Δωδώνης ξεκίνησε επί κυβέρνησης Μητσοτάκη κι όπως καταλαβαίνετε αυτές τις δύο δεκαετίες δεν έλειψαν τα προβλήματα, η Δωδώνη από το 1963 που ιδρύθηκε από τους ίδιους τους κτηνοτρόφους μέσω των συνεταιρισμών τους και με την εγγύηση της Αγροτικής Τράπεζας στήριξε αποφασιστικά την τοπική οικονομία. Πρόσφερε για παράδειγμα στους παραγωγούς τις καλύτερες τιμές, δίνοντας 1 ευρώ όταν οι υπόλοιπες βιομηχανίες έδιναν 80-85 λεπτά και παρόλα αυτά κατάφερνε να είναι μια κερδοφόρα επιχείρηση. Επιπλέον κάθε Δεκέμβρη παίρναμε ένα πριμ βάσει των κερδών της εταιρείας όταν γινόταν η εκκαθάριση, ακόμη και 4.000 ευρώ που σήμαινε ένα αυτοκίνητο καλαμπόκι! Η δε πληρωμή μας γινόταν αμέσως. Στις 15 κάθε μήνα περνάγαμε και πληρωνόμασταν κι οι μαγαζάτορες είχαν να λένε ότι στις 17 κάθε μήνα γέμιζαν τα ταμεία τους. Τώρα μας χρωστούν από τον Μάρτιο, επί τέσσερις μήνες δεν έχουμε πάρει λεφτά. Χρωστούν στον κάθε κτηνοτρόφο από 2.000 έως 50.000 ευρώ. Κατά την εκτίμησή μας τουλάχιστον 25 εκ. κρατούν στα ταμεία τους μόνο και μόνο για να δείχνουν ότι υπάρχει ρευστότητα και να καλύπτουν έτσι το γεγονός ότι αγόρασαν μια υγιέστατη επιχείρηση με πενταροδεκάρες. Αρκεί να σας πω ότι ενώ το τίμημα της εξαγοράς ανήλθε σε 21 εκ. ευρώ, χωρίς να ξέρουμε υπό ποιά μορφή καταβλήθηκε αυτό το ποσό, όταν η Δωδώνη άλλαζε χέρια στις αποθήκες της υπήρχε απόθεμα τυριών αξίας 40 εκ. ευρώ, ενώ η εταιρεία είχε δώσει προκαταβολές στους κτηνοτρόφους ύψους 18 εκ. ευρώ. Επί μήνες δηλαδή οι καινούργιοι αγοραστές έπαιρναν γάλα τσάμπα. Επίσης στο επενδυτικό σχήμα που αγόρασε την Δωδώνη συμμετέχει κι ένας πελάτης της που χρώσταγε στην Δωδώνη 10 εκ. ευρώ».

Ποια είναι τα προβλήματα που έχουν προκληθεί στους κτηνοτρόφους από την επιλογή της εταιρείας να μην εξοφλεί έγκαιρα τους προμηθευτές της, ρωτάμε τον Ανδρέα Μπόσιο. «Η καταστροφή της κτηνοτροφίας. Και δεν είναι σχήμα λόγου. Το 70% των ζωοτροφών που χρησιμοποιούμε προέρχεται από το εμπόριο, το αγοράζουμε. Τα πρόβατα θέλουν κάθε μέρα τάισμα. Η τιμή μάλιστα των ζωοτροφών είναι χαμηλή αν την αγοράσεις έγκαιρα, ενώ αν πας να την προμηθευτείς τελευταία στιγμή είναι 2 και 3 φορές επάνω. Για να καταλάβετε: Το τριφύλλι τον Μάη πουλιέται 4 ευρώ η μπάλα, τον Οκτώβρη 8, τον Δεκέμβρη 10 και τον Φλεβάρη 12. Ανέκαθεν εμείς αγοράζαμε τον Μάη και το βάζαμε στις αποθήκες. Τώρα όλες οι αποθήκες είναι άδειες. Κανείς δεν έχει λεφτά για να προμηθευτεί. Το ίδιο συμβαίνει και με το καλαμπόκι. Την περίοδο της συγκομιδής ο τόνος πουλιέται από 190 ως 230 ευρώ ο τόνος. Τον χειμώνα όμως πουλιέται 400 ευρώ. Αν δεν έχεις λεφτά να αγοράσεις έγκαιρα, όπως συμβαίνει τώρα, τότε αγοράζεις πανάκριβα και στο τέλος δεν σου μένει ούτε ένα ευρώ»!

Πουλάνε τα κοπάδια

«Με αυτούς τους όρους δεν βγαίνει ο χειμώνας», τονίζει στα Επίκαιρα ο Μιχάλης Τζίμας κτηνοτρόφος κι αυτός, μέλος της Διοίκησης της Ένωσης Γεωργικών Συνεταιρισμών Ηπείρου. «Πάρτε επίσης υπ’ όψη σας ότι όλα τα κόστη παραγωγής, από την τιμή του ρεύματος και το πετρέλαιο μέχρι τις ζωοτροφές, έχουν τιναχθεί στον αέρα. Από την άλλη μας αναγκάζουν να πουλάμε όλο και πιο χαμηλά, χωρίς ποτέ ο καταναλωτής να επωφελείται από την διαφορά. Για παράδειγμα η τιμή του κρέατος έχει πέσει σε ένα χρόνο κατά 50%. Το αποτέλεσμα είναι να φεύγουν συνεχώς ζώα από την παραγωγή καθώς οι βοσκοί δεν μπορούν να συντηρήσουν τα κοπάδια τους και τα πουλάνε. Έτσι η ποσότητα του παραγόμενου αγελαδινού γάλακτος μειώθηκε σε ένα χρόνο κατά 50%. Του χρόνου θα είναι ακόμη χειρότερα».

Στα Επίκαιρα μίλησε και ο δήμαρχος Ιωαννίνων, Φίλιππος Φίλιος, ο οποίος όπως επίσης και το δημοτικό συμβούλιο Ιωαννίνων έχουν σταθεί στο πλευρό των κτηνοτρόφων ζητώντας από την Δωδώνη την εξόφλησή τους. «Για να γίνει κατανοητό το ενδιαφέρον μας για τα τεκταινόμενα στην γαλακτοβιομηχανία Δωδώνη πρέπει να σας αναφέρω ότι από αυτή την γαλακτοβιομηχανία ζουν περισσότερες από 10.000 οικογένειες. Μαζί δε με το κοτόπουλο αποτελούν την βασική παραγωγή της Ηπείρου. Η στάση πληρωμών στην οποία έχει προβεί η Δωδώνη, γιατί περί αυτού πρόκειται, έχει οδηγήσει στην μείωση του τοπικού εισοδήματος. Δεν κρύβουμε μάλιστα και την ανησυχία μας για το μέλλον», συνεχίζει ο δήμαρχος Ιωαννίνων. «Παρότι η Δωδώνη πουλήθηκε πολύ φθηνά, με την πραγματική αξία της να είναι τουλάχιστον πέντε φορές μεγαλύτερη από τα 21 εκ. ευρώ που κατέβαλαν οι αγοραστές, δεν αποκλείεται όλες αυτές οι καθυστερήσεις να είναι απλώς το προανάκρουσμα μιας μείωσης τιμών, που θα προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερη μείωση εισοδημάτων στην περιοχή μας. Αβέβαιο επίσης παραμένει κατά πόσο οι αγοραστές επιθυμούν να συνεχίσει η εταιρεία να παράγει και στο μέλλον. Ο κίνδυνος δηλαδή είναι κάποια στιγμή να την κλείσουν και να φύγουν. Πρόκειται για ενδεχόμενο που δεν είναι καθόλου θεωρητικό αν εξετάσουμε το σκοτάδι που περιβάλει τον πραγματικό μέτοχο. Πρόκειται για μια πολύ μπερδεμένη υπόθεση. Δυστυχώς η Δωδώνη δεν είναι σε καθόλου καλό δρόμο», τονίζει ο δήμαρχος Ιωαννίνων.

Αβέβαιο το μέλλον

Την ίδια ανησυχία εκφράζουν κι οι δύο κτηνοτρόφοι με τους οποίους μιλήσαμε οι οποίοι πέρα από την εξόφλησή τους ζητούν την αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της εταιρείας και την επιστροφή της είτε στο δημόσιο είτε στους παραγωγούς. Αφορμή για την ανησυχία τους είναι οι συνεχείς αλλαγές επωνυμίας και έδρας (μεταξύ Ρωσίας, Λονδίνου και Κύπρου), η απόφασή της να δημιουργήσει μονάδα παραγωγής στο εξωτερικό, η διακοπή της παραγωγής σκληρών τυριών (γραβιέρας, κεφαλογραβιέρας) και η απώλεια μεριδίων αγοράς ακόμη και στην Ήπειρο, όπως δείχνει η εξαφάνιση των προϊόντων της από τα ράφια πολλών σούπερ μάρκετ.

Η σημασία που έχουν οι εξελίξεις γύρω από την Δωδώνη υπογραμμίζονται από την δεινή θέση στην οποία ήδη βρίσκεται η Ήπειρος αποτελώντας (μαζί με την Δυτική Ελλάδα) τις φτωχότερες περιοχές της Ελλάδας. Με βάση στατιστικές της Eurostat, το 2010 είχε το χαμηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ. Όταν κατά μέσο όρο στην Ελλάδα ήταν 19.600 ευρώ (και στην ΕΕ των 27 ήταν 24.500 ευρώ) το κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Ήπειρο βρισκόταν στο ναδίρ: μόνο 13.700 ευρώ. Η ιδιωτικοποίηση της Δωδώνης θα το έχει οδηγήσει ακόμη χαμηλότερα και τις περιφερειακές αντιθέσεις στην Ελλάδα στα ύψη…

από τα «Επίκαιρα»

Διαβάστε περισσότερα...

Σ. Κουβελάκης: Η ανομολόγητη βία του Ιμπεριαλισμού

του Στάθη Κουβελάκη

Χωρίς να περάσουν απαρατήρητα, δύο συμβάντα των τελευταίων εβδομάδων δεν έτυχαν της προσοχής και ιδίως της εμβάθυνσης που η σημασία τους απαιτεί.

Το πρώτο αφορά τον στρατιώτη Μπράντλεϊ Μάννινγκ, μετά από κράτηση τριών και πλέον ετών, εκ των οποίων ένα έτος σε συνθήκες απόλυτης απομόνωση και μεταχείρισης που κρίθηκε από τον ειδικό εισηγητή του ΟΗΕ ως «απάνθρωπη και εξευτελιστική» και αντίθετη με όλες τις διεθνείς συμβάσεις, καταδικάστηκε σε 136 χρόνια φυλάκισης για «κατασκοπεία». Το αδίκημά του; Σοκαρισμένος από όσα είδε ο ίδιος στο Ιράκ, όπου υπηρετούσε στις γραμμές των αμερικάνικων δυνάμεων κατοχής, ο Μάννινγκ δημοσιοποιεί το 2010 μέσω του ιστότοπου Wikileaks εκατοντάδες χιλιάδες εμπιστευτικά κρατικά ντοκουμέντα σχετικά με την δράση των ΗΠΑ στο Αγφανιστάν και το Ιράκ. Ένα μέρος τους αναδημοσιεύτηκε από τα μεγαλύτερα και θεωρούμενα πιο έγκυρα έντυπα διεθνώς ενώ το σύνολό τους κυκλοφόρησε φυσικά ελεύθερα στο διαδίκτυο.

Το δεύτερο συμβάν αφορά την οδύσσεια του Εντγκαρ Σνόουντεν στον οποίο η Ρωσία έδωσε....
τελικά πολιτικό άσυλο μετά από πολύμηνη παραμονή στη ζώνη τράνζιτ του αεροδρομίου της Μόσχας. Ο Σνόουντεν καταζητείται επίσης για «κατασκοπεία» από τις αρχές των ΗΠΑ γιατί, όπως και ο Μάννινγκ, έδωσε στη δημοσιότητα εκατοντάδες χιλιάδες εμπιστευτικά ντοκουμέντα αμερικάνικων υπηρεσιών ασφαλείας, και ειδικότερα της NSA. Τα έγγραφα αυτά δεν αφορούν τους «βρώμικους πολέμους» των ΗΠΑ αλλά μια άλλη πτυχή της αυτοκρατορικής τους κυριαρχίας: ένα ολικό σύστημα παγκόσμιας παρακολούθησης όλων των τηλεπικοινωνιών τόσο μεταξύ απλών πολιτών όσο και μεταξύ κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανομένων των ευρωπαϊκών. Ο Σνόουντεν κατέθεσε αιτήσεις ασύλου στις αρχές 20 χωρών, μεταξύ άλλων πολλών χωρών της ΕΕ και της Λατινικής Αμερικής, αλλά κατόπιν ανοιχτών εκβιασμών των ΗΠΑ οι περισσότερες απορρίφθηκαν.

Τι συνδέει αυτές τις δύο περιπτώσεις; Κατ’ αρχήν το κοινό τεχνολογικό μέσο και η μέθοδος που ακολούθησαν οι δύο πρωταγωνιστές, η μαζική διαρροή εμπιστευτικών εγγράφων στο διαδίκτυο, που βραχυκυκλώνει κάθε απόπειρα . Με αυτήν την έννοια, ο Μάννινγκ και ο Σνόουντεν ανήκουν στους ηρωικούς πρωτοπόρους της διαδικτυακής εποχής στην οποία ζούμε. Και τούτο διότι «αναποδογυρίζουν» κατά έναν τρόπο αυτήν την χρήση αυτής της τεχνολογίας, και αναδεικνύουν την «άλλη» της πλευρά. Ότι μπορεί δηλαδή από μέσο ολικής παρακολούθησης να γίνει μέσο διαφάνειας, που βγάζει στην επιφάνεια με τον πιο αδιαμεσολάβητο τρόπο τις πιο σκοτεινές πλευρές της εξουσίας, επί του προκειμένου του παγκόσμιου συστήματος κυριαρχίας που έχουν οικοδομήσει οι ΗΠΑ.

Εξ΄ου και το δεύτερο κοινό στοιχείο αυτών δύο προσωπικοτήτων: πρόκειται για «μοναχικούς ήρωες», για ατομικές συνειδήσεις που εξεγείρονται ενάντια στη βαναυσότητα των εξουσιαστικών μηχανισμών τους οποίους αμφότεροι έζησαν εκ των ένδον. Κατ’ εξοχήν όπλο τους είναι το διαδίκτυο, με την αμεσότητά του και τον φαινομενικά τουλάχιστον αδιαμεσολάβητο χαρακτήρα του. Όσο για τη δράση τους, δεν την τοποθετούν στα πλαίσιο του οποιουδήποτε οργανωμένου κινήματος ενώ, απ’ όσα ξέρουμε, η ιδεολογία τους φαίνεται να περιορίζεται στο δικαίωμα του ατόμου να αντιστέκεται στην καταπιεστική εξουσία και να την καταγγέλλει.

Κάθε καλοπροαίρετος θα σκεφτόταν ότι όσοι πρεσβεύουν τις φιλελεύθερες αξίες στις οποίες βασίζονται τα κράτη της «πεφωτισμένης Δύσης» θα έβλεπε με συμπάθεια τέτοιους ήρωες. Ειδικά όταν, για παράδειγμα, στο παρελθόν στεκόταν με ενθουσιασμό αλληλέγγυος με τους «διαφωνούντες» του πάλαι ποτέ «υπαρκτού σοσιαλισμού», τους οποίους θεωρούσε ήρωες του αγώνα ενάντια τον «κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό». Ξέρουμε όμως πολύ καλά ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Καμιά δυτική χώρα δεν διαμαρτυρήθηκε για την απάνθρωπη μεταχείριση που υπέστη ο Μάνινγκ, καμιά δεν προσέφερε άσυλο στον Σνόουντεν ενώ ο «σοσιαλιστής» Ολάντ απαγόρευσε τη διέλευση από τον γαλλικό εναέριο χώρο του αεροπλάνου του προέδρου της Βολιβίας Μοράλες γιατί οι ΗΠΑ είχαν διαρρεύσει (ψευδώς) ότι σ’ αυτό επέβαινε ο καταζητούμενος πρώην υπάλληλος της NSA.

Και εδώ βρίσκεται η πολιτική σημασία αυτών των υποθέσεων: οι Μάνινγκ και οι Σνόουντεν δεν είναι αγαπητοί στην φιλελεύθερη δυτική συνείδηση ακριβώς γιατί είναι οι διαφωνούντες της σημερινής παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Γιατί φέρνουν στο φως με τον πλέον αδιαμφισβήτητο τρόπο την απεριόριστη, ολοκληρωτικού χαρακτήρα βία στην οποία θεμελιώνεται αυτή η τάξη, που περισσότερο από ποτέ πρέπει να αποκαλείται με τον όρο που παραδοσιακά φωτίζει την πραγματική της φύση: ιμπεριαλισμός.

από την «Ελευθεροτυπία» μέσω του «iskra.gr»

Διαβάστε περισσότερα...

Δελτίο Τύπου του Ε.ΠΑ.Μ. (07-08-2013) για τις δηλώσεις του Τούρκου Υπουργού Υγείας

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Για δεύτερη φορά σε διάστημα ενός μήνα, Τούρκος Υπουργός θέτει θέμα Θράκης. Προχθές ο Τούρκος Υπουργός Υγείας Μεχμέτ Μουεζίνογλου, από την Ροδόπη που βρισκόταν, χαρακτήρισε την Θράκη σαν «ένα κομμένο χέρι της Τουρκίας». Φαίνεται ότι οι Τούρκοι αξιωματούχοι έχουν αποθρασυνθεί πλήρως μπροστά στην ευθυνόφοβη υποχωρητικότητα που χαρακτηρίζει το κατοχικό καθεστώς της Αθήνας, η οποία έχει ξεπεράσει κάθε όριο ανεκτικότητας.

Το ΕΠΑΜ καταδικάζει απερίφραστα τις συνεχιζόμενες αυθάδεις, και μάλιστα επί ελληνικού εδάφους, δηλώσεις Τούρκων Υπουργών που στρέφονται κατά της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας μας και που οφείλονται, εκτός των άλλων, στην έλλειψη ουσιαστικής αντίδρασης από την πλευρά της Αθήνας. Δηλώσεις για τα «μάτια του κόσμου» σαν αυτές που έκανε προς τους δημοσιογράφους ο υφυπουργός Εξωτερικών Γεροντόπουλος, είναι σίγουρο ότι δεν πρόκειται να σταματήσουν την πολιτική της Άγκυρας να αμφισβητεί με κάθε ευκαιρία  την εδαφική μας ακεραιότητα.

Το ΕΠΑΜ θεωρεί ότι για να υπάρξει έστω και η ελάχιστη Εθνική αξιοπρέπεια, απέναντι σ‘ αυτές τις  προκλήσεις των Τούρκων,  θα  πρέπει να  απαγορευθεί  κάθε επίσκεψη Τούρκου Υπουργού στη Θράκη, μέχρι, τουλάχιστον, να δηλωθεί επισήμως ότι, παρόμοιες δηλώσεις σαν αυτές που έγιναν τον τελευταίο μήνα, δεν πρόκειται να ξαναγίνουν.

Αθήνα 7 Αυγούστου 2013

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.

Διαβάστε περισσότερα...

Γιόσεπ Σουνιόλ: Ο πρόεδρος της Μπάρτσα που εκτελέστηκε από τον Φράνκο. Της Αλ. Ζουμή

Ηταν 6 Αυγούστου του 1936 όταν ο Γιόσεπ Σουνιόλ, πρόεδρος της Μπαρτσελόνα και βουλευτής της αριστεράς συνελήφθη και εκτελέστηκε από τα στρατεύματα του Φράνκο, στις πρώτες μέρες του ισπανικού εμφυλίου. 

Της Αλέκας Ζουμή

Μια σπουδαία προσωπικότητα, ένα τραγικό τέλος και μια ιστορία άρρηκτα συνδεδεμένη με την Μπαρτσελόνα και την πολιτική της “υπόσταση”. Το τελευταίο της κεφάλαιο γράφτηκε στην ανεμοδαρμένη κορυφογραμμή της Γκουανταράμα...

Ηταν 6 Αυγούστου του 1936 όταν ο Γιόσεπ Σουνιόλ, πρόεδρος της Μπαρτσελόνα και βουλευτής της αριστεράς συνελήφθη και εκτελέστηκε από τα στρατεύματα του Φράνκο, στις πρώτες μέρες του ισπανικού εμφυλίου. Το τραγικό τέλος, λένε, ήρθε από μια λανθασμένη κίνηση του Σουνιόλ, καθώς περνώντας ανάμεσα από τα βουνά, θεώρησε πως βρίσκονταν σε φιλικό έδαφος, έκρινε όμως λάθος...

Μέλος της Μπάρσα, πολιτική δήλωση

Το χρονικό ενός... προαναγγελθέντος θανάτου άρχισε πολλά χρόνια νωρίτερα, το 1925 και κατά την διάρκεια της δικτατορίας του Ριβέρα, o νεαρός δικηγόρος, γόνος εύπορης οικογένειας από την Καταλονία, έγινε μέλος του ποδοσφαιρικού κλαμπ της Μπαρτσελόνα, σε μια κίνηση - δήλωση πολιτικών φρονημάτων.

Ο Σουνιόλ επέλεξε την πολιτική του στάση, την ώρα που στους “μπλαουγράνα” απαγορεύονταν να χρησιμοποιούν την σημαία ή τον ύμνο τους ή οτιδήποτε καταλανικό. Προερχόμενος από αριστερή οικογένεια, ο Σουνιόλ ήταν ήδη μέλος της Accio Catalana, ενός αριστερού κινήματος που ζητούσε την ανεξαρτησία της Καταλονίας και η ενασχόλησή του με την Μπαρτσελόνα ήρθε σαν φυσική συνέπεια.

Το τότε γήπεδο των “μπλαουγράνα” έγινε σημείο συνάντησης των πολιτικοποιημένων Καταλανών και “κόκκινο πανί” για τον Ριβάρα. Το 1925 και έπειτα από έναν αγώνα ο οποίος μετατράπηκε σε αντικαθεστωτική διαμαρτυρία, το καθεστώς έβαλε λουκέτο στο γήπεδο για έξι μήνες, ενώ λίγο αργότερα ο πρόεδρος του συλλόγου Ζοάν Γκαμπέρ οδηγήθηκε στην εξορία.

Το 1928, τρία χρόνια μετά την ένταξή του συλλόγου και εν μέσω θερμού πολιτικού κλίματος, ο Σουνιόλ εξελέγη στο διοικητικό συμβούλιο της Μπαρτσελόνα και αργότερα στην θέση του προέδρου της Καταλανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου.

Παράλληλα, ξεκίνησε την ενασχόλησή του με την δημοσιογραφία και το 1930 δημιούργησε την δική του, εβδομαδιαία εφημερίδα με την ονομασία “La Rambla”, μέσω της οποίας δημοσίευε αυτούσιες τις πολιτικές του πεποιθήσεις για την εργατική τάξη, την ανεξαρτησία της Καταλονίας αλλά και το ποδόσφαιρο ως αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας.

«Για τον αθλητισμό και την κοινωνία»

“Το να μιλάς για αθλητισμό σημαίνει να μιλάς για το έθνος, τον ενθουσιασμό για την αισιόδοξη πάλη των νιάτων. Το να μιλάς για εθνικότητα σημαίνει να μιλάς για τον καταλανικό πολιτισμό, τον φιλελευθερισμό, τη δημοκρατία και την πνευματική προσπάθεια”, ήταν η εξήγηση που ο ίδιος έδινε μέσω της αρθρογραφίας του.

Το 1929, η παγκόσμια οικονομική κρίση, παρασύρει και την Ισπανία, η δικτατορία του Ριβέρα καταρρέει και εγκαθιδρύεται η 2η Ισπανική Δημοκρατία (1931).  Ο Σουνιόλ, εκτελεστικός διευθυντής τότε στο κλαμπ της Βαρκελώνης, εκλέγεται αντιπρόσωπος του πολιτικού κόμματος Esquerra Republicana de Catalunya, στο κοινοβούλιο της Μαδρίτης, αλλά η κατάσταση στην Μπαρτσελόνα, την οποία έχει επίσης καταρρακώσει η οικονομική κρίση, δεν είναι καθόλου καλή...

Η ομάδα “αποψιλώνεται” και πολλοί ποδοσφαιριστές οδηγούνται στην έξοδο, μεταξύ των οποίων και ο κορυφαίος Πεπ Σαμιτίερ, ο οποίος μεταγράφηκε στην Ρεάλ Μαδρίτης, εξωθούμενος ουσιαστικά από την ίδια του την ομάδα. Την ίδια ώρα, η πολιτική καριέρα του Σουνιόλ απογειωνόταν, με τον πρόεδρο πλέον της Μπαρτσελόνα να εκλέγεται βουλευτής του ERC, σε μια εποχή που το ρεπουμπλικανικό κόμμα λάμβανε μέχρι και 47% σε ποσοστά στην καταλανική βουλή.

Κάπου εκεί ξεκίνησαν και τα προβλήματα για το στέλεχος των “μπλαουγράνα”, που βρίσκει απέναντι του εσωτερικούς αντιπάλους μέσα στην διοίκηση του συλλόγου, οι οποίοι παρόλο που συντάσσονται με την ιδέα της ανεξαρτησίας, δεν συμμερίζονται τις αριστερές του πεποιθήσεις. Η ισχυρή προσωπικότητά του, όμως, όπως και η πολιτική του ηγετική φυσιογνωμία νίκησαν...

Εν τέλει, το 1935 και αφού είχε ήδη αρνηθεί μία φορά, δέχτηκε την πρόταση να αναλάβει χρέη προέδρου στην Μπαρτσελόνα, συμφιλιώθηκε με τον Σαμιτιερ και αφού πέτυχε να ξαναφέρει τον κόσμο στο γήπεδο, οδήγησε τον σύλλογο στην οικονομική ανάταση. Οι “μπλαουγράνα” κατέκτησαν το πρωτάθλημα Καταλονίας και έφτασαν μέχρι τον τελικό Κυπέλλου κόντρα στην ήδη δυνατή Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία κατέκτησε το τρόπαιο χάρη στη μεγαλειώδη εμφάνιση του... Καταλανού “θρυλικού” τερματοφύλακά της, Ρικάρντο Θαμόρα.

«Κόκκινο πανί» για τους φασίστες

Ο Γιόσεπ Σουνιόλ έγινε πρόεδρος-μάρτυρας της Μπαρτσελόνα, στο ξεκίνημα μόλις του ισπανικού εμφυλίου. Στις 6 Αυγούστου του 1936. Νωρίτερα, κατάφερε να κρατήσει την ομάδα της Καταλονίας ανεξάρτητη όταν διπλωματικά ανακοίνωσε μέσω του διοικητικού συμβουλίου, πως η Μπαρτσελόνα θα γινόταν η «ομάδα των εργατών».

Ο ίδιος αποτελούσε “κόκκινο πανί” για τους φασίστες του Φράνκο αλλά δεν σταμάτησε την αντιστασιακή του δράση... Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονταν και το μοιραίο ταξίδι, όταν έφυγε από την Βαρκελώνη για τελευταία φορά με προορισμό αρχικά την Βαλένθια και έπειτα την πολιορκημένη Μαδρίτη. Ενα ταξίδι που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ... Οι λόγοι του ταξιδιού ήταν πολιτικοί, ο σκοπός του ήταν να συμμετάσχει σε μια συνάντηση με μέλη αριστερών, αντιστασιακών οργανώσεων, όμως δεν πρόλαβε.

Η εκτέλεση, ο διασυρμός, η αναγνώριση

Το πρωί της 5ης Αυγούστου, ο Σουνιόλ μαζί με δύο ακόμη άτομα, διένυε τον δρόμο που ένωνε την Κορούνια με την Μαδρίτη, κοντά στην Γκουανταράμα. Στο αυτοκίνητο ανέμισε η καταλανική σημαία καθώς είχε την ιδιότητα του βουλευτή. Σύμφωνα με την άποψη που έχει υπερισχύσει, ο πρόεδρος της Μπαρτσελόνα δεν εκτίμησε σωστά στην κατάσταση, θεώρησε ότι βρίσκεται σε φιλικά εδάφη αλλά έπεσε σε μπλόκο των φασιστών του Φράνκο, οι οποίοι τον αναγνώρισαν και συνελήφθη. Εκτελέστηκε μία ημέρα αργότερα, η εφημερίδα του, η Λα Ράμπλα, δημοσίευσε την είδηση του θανάτου του, τρεις μέρες αργότερα και το τραγικό νέο, επιβεβαιώθηκε μια εβδομάδα μετά, ενώ το σώμα του δεν βρέθηκε ποτέ.

Το καθεστώς του Φράνκο προσπάθησε να διασύρει το όνομα του Σουνιόλ και να σβήσει την ιστορική μνήμη των Καταλανών. Το προσπάθησε, χαρακτηρίζοντάς τον «αντί-Ισπανό»,  ακόμη και με τον τρόπο που έγραψε το όνομά του στο μνημείο που υπάρχει, στα καστιγιάνικα και όχι τα καταλανικά (σ.σ Sunol και όχι Sunyol). Διεσώθη, όμως, και έμεινε για πάντα στις συνειδήσεις των Καταλανών, ως ο «πρόεδρος – μάρτυρας της Μπαρτσελόνα».

Εστω κι αν χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια ώστε να αναγνωριστεί από την σύγχρονη Μπαρτσελόνα. Προηγήθηκαν οι σφοδρότατες διαμαρτυρίες των οπαδών του συλλόγου, δημοσιογραφικές έρευνες και η δημιουργία της Els Amics de Josep Sunyol (σ.σ σύλλογοι φίλων του Σουνιόλ), μέχρι ο σύλλογος να αναγνωρίσει τον άνθρωπο, αδιαφορώντας για τα πολιτικά πάθη που πιθανότατα να προκαλούσε μια τέτοια κίνηση. Όπως και να χει, ο Γιόσεπ Σουνιόλ αποτελεί κομμάτι της ιστορίας της Μπαρτσελόνα, άρρηκτα συνδεδεμένο με την πολιτική «υπόσταση» του συλλόγου. Και αυτό δεν θα αλλάξει.

Πηγή: Στο Κόκκινο

Διαβάστε περισσότερα...

Συρία: Απασφαλίζοντας μια γεωπολιτική χειροβομβίδα

Εξέγερση, εμφύλιος, εισβολή, ή περιφε-ρειακός πόλεμος δι’ αντιπροσώπων;

Στην Ευρώπη, ο «αιώνας των επα-ναστάσεων», σύμφωνα με τον Βρετανό ιστορικό Έρικ Χομπσμπάουμ, ξεκίνησε το 1917 με το τέλος του τσαρικού καθεστώτος στη Ρωσία και τη νίκη των Μπολσεβίκων. Τελείωσε δε, το 1989, όταν τα καθεστώτα που συγκρότησαν το ανατολικό μπλοκ κατέρρεαν ένα – ένα, υπό την μορφή του ντόμινο. Οι θυελλώδεις αλλαγές που συντελέστηκαν δεν άφησαν το αποτύπωμά τους μόνο στις ιδεολογικές και τις πολιτικές αναζητήσεις και συντεταγμένες, αλλά και στα σύνορα.

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Στην Μέση Ανατολή ο 20ος αιώνας ξεκίνησε, συμβατικά επίσης, το 1916 κι ενώ ήταν σε εξέλιξη ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος με την υπογραφή της συμφωνίας Σάικς – Πικό, βάσει της οποίας η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία μοίρασαν την Μέση Ανατολή. Στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας....
στη Γαλλία «αναλογούσε» ο Λίβανος κι η παραλιακή ζώνη της Συρίας με την ηπειρωτική περιοχή φυσικά που εκτεινόταν στο εσωτερικό. Στην Αγγλία, μεταξύ άλλων, αναλογούσε το Ιράκ και η Παλαιστίνη. Από την λεία δεν μπορούσε να μείνει έξω η Ρωσία, τουλάχιστον στα σχέδια. Γιατί η είσοδος του «νέου αιώνα» έναν χρόνο αργότερα στην Ευρώπη, δεν είχε ως αποτέλεσμα μόνο να αποσυρθεί η Μόσχα από το μοίρασμα του τότε κόσμου αλλά και να αποκαλυφθεί η συγκεκριμένη συμφωνία, που προφανώς γινόταν ερήμην των λαών. Το «τέλος» του 20ου αιώνα στην Μέση Ανατολή, προς απογοήτευση των αισιόδοξων της ιστορίας, έχει ως πρωταγωνιστές πάλι τις ίδιες δυνάμεις: Την Αγγλία και τη Γαλλία που πρωταγωνίστησαν στις πυρετώδεις διαβουλεύσεις που διεξήχθησαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση τον Μάιο, με επίκεντρο το εμπάργκο όπλων στους αντικαθεστωτικούς αντάρτες της Συρίας.

Η θέση του Φρανσουά Ολάντ και του Ντέιβιντ Κάμερον ήταν κατηγορηματική: Να αρθεί το εμπάργκο και να μπορούν στο εξής με κάθε νόμιμο τρόπο να εξοπλίζουν τους αντάρτες στο εσωτερικό της Συρίας. Οι σοβαρές αντιδράσεις που σημειώθηκαν (από την Αυστρία μεταξύ άλλων χωρών, με το επιχείρημα ότι έτσι θα κλιμακωθεί η σύγκρουση) παρακάμφθηκαν από τις παραδοσιακές αποικιακές δυνάμεις της Ευρώπης με το επιχείρημα ότι ακόμη κι αν δεν εξασφάλιζαν την τροποποίηση της υπάρχουσας απαγόρευσης, θα έθεταν βέτο στη συνέχιση του εμπάργκο κι έτσι κάλλιστα θα άνοιγε ο δρόμος για την μεταφορά οπλισμού στις στρατιωτικές δυνάμεις που μάχονταν το καθεστώς του Άσαντ. Το αποτέλεσμα ήταν να αρθεί το ευρωπαϊκό εμπάργκο όπλων προς τους Σύρους αντάρτες και πολύ σύντομα, στις 13 Ιουνίου, να ακολουθήσουν κι οι ΗΠΑ τους Ευρωπαίους επικαλούμενες την χρήση χημικών όπλων από το καθεστώς του  Άσαντ εναντίον αθώων πολιτών. Πρόκειται για μια κατηγορία που ουδέποτε αποδείχθηκε κι αποτελεί πρόκληση αν σκεφτούμε ότι δέκα χρόνια μετά την καταστροφική εισβολή στο Ιράκ η Ουάσινγκτον καλύπτει πίσω από τις ίδιες δικαιολογίες την επεκτατική, παρεμβατική της πολιτική. Τώρα μάλιστα ο Ομπάμα, που φαίνεται να ακολουθεί τα ίχνη του Μπους, δεν έχει καν μαζί του την αμερικάνικη κοινή γνώμη που (με μια πλειοψηφία 6 στους 10 στο πλαίσιο δημοσκόπησης των New York Times / CBS News που δημοσιεύτηκε στις 6 Ιουνίου) τάχθηκε ενάντια στο ενδεχόμενο ανάληψης από τη χώρα τους ηγετικού ρόλου μεταξύ άλλων κρατών στην επίλυση συγκρούσεων.

Στο εσωτερικό της ΕΕ, η αντιπαράθεση με πρωταγωνιστές την Γαλλία και την Αγγλία, ήρθε να οξύνει τα ερωτήματα που εγείρονται για τον χαρακτήρα της ένοπλης αντιπαράθεσης και της συνεχιζόμενης αιματοχυσίας στην Συρία, που την τελευταία διετία έχει προκαλέσει περισσότερους από 93.000 νεκρούς, ενώ έχει οδηγήσει στον ξεριζωμό περισσότερους από 1,5 εκ. Σύρους, σε ένα πληθυσμό 22,5 εκ. Το ερώτημα συγκεκριμένα σχετίζεται με το χαρακτήρα της σύγκρουσης, τουλάχιστον μέχρι τώρα: Πρόκειται για μια λαϊκή εξέγερση συνέχεια της αραβικής Άνοιξης που στις απαρχές της ταρακούνησε τις φιλο-αμερικανικές αραβικές κυβερνήσεις κι η οποία στρέφεται ενάντια σε ένα τυραννικό καθεστώς; Είναι ένας εμφύλιος πόλεμος μεταξύ διαφορετικών θρησκευτικών ομάδων που σε γενικές γραμμές έχει τη σουνίτικη καταπιεσμένη πλειοψηφία στην οποία ανήκουν τα τρία τέταρτα του πληθυσμού να στρέφεται εναντίον των Αλεβιτών, απ’ όπου προέρχεται κι η οικογένεια Άσαντ, οι οποίοι αποτελούν παρακλάδι των Σιιτών; Ή, εν τέλει η Συρία έχει μετατραπεί σε ένα πεδίο μαχών όπου ξένες δυνάμεις επιχειρούν να επιβεβαιώσουν την γεωπολιτική και οικονομική επιρροή τους;

Αραβική Άνοιξη

Το έναυσμα για την αμφισβήτηση του καθεστώτος του Άσαντ δόθηκε από την αραβική Άνοιξη, που ξεκίνησε από τις χώρες του Μαγκρέμπ και συγκεκριμένα την Τυνησία, όταν μέσα στην απόγνωσή του αυτοπυρπολήθηκε ένας πτυχιούχος πλανόδιος μικροπωλητής, για να επεκταθεί γρήγορα στην Μέση Ανατολή. Επί έναν σχεδόν χρόνο μαζικές ειρηνικές διαδηλώσεις χιλιάδων Σύρων πολιτών, όπου η επί δεκαετίες υπό διωγμό και απαγορευμένη Αριστερά διαδραμάτιζε ένα σημαντικό ρόλο, αντιμετωπίζονταν από το καθεστώς του Άσαντ με μια απίστευτη σκληρότητα, ακόμη και με τανκς, προκαλώντας τον θάνατο χιλιάδων πολιτών. Τα αιτήματα των διαδηλωτών, ειδικά όσο πέρναγε ο καιρός και κάθε διαδήλωση συνοδευόταν από δολοφονίες, μαζικές συλλήψεις και φρικτά βασανιστήρια στρέφονταν κυρίως κατά της απολυταρχίας κι ως κυρίαρχο είχαν να καταργηθεί το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που ισχύει εδώ και 48 ολόκληρα χρόνια, επιτρέποντας στο καθεστώς να έχει αναστείλει την ισχύ θεμελιωδών δημοκρατικών ελευθεριών.

Αυτή η «καθαρή» μορφή σύγκρουσης (αν μπορεί να υπάρχει στην πολιτική κάτι τέτοιο…) άρχισε να θολώνει από την εποχή που η αντίσταση στο εσωτερικό της Συρίας έπαψε να είναι ειρηνική και παθητική και άρχισε να εξοπλίζεται, σημειώνοντας μάλιστα μέχρι και τον Μάιο μια σταθερή προέλαση. Ο ένοπλος χαρακτήρας της αντίστασης στη Συρία, άλλαξε άρδην τις ισορροπίες στο εσωτερικό της, καθώς η ανάγκη εξοπλισμού της επέτρεψε σε όλες τις περιφερειακές και παγκόσμιες δυνάμεις να επιδοθούν σε μια κούρσα με επίδικο πίσω από τον εξοπλισμό των ανταρτών την διεύρυνση της δικής τους επιρροής.

Η δύναμη που ξεχώρισε ήταν το Κατάρ, ενδεχομένως γιατί ήταν κι η παρθενική του εμφάνιση σε ένα τέτοιο ρόλο, που μέχρι τώρα είχαμε συνηθίσει να τον διεκδικούν υπερδυνάμεις όπως Ρωσία, ΗΠΑ, κλπ. Η αλήθεια είναι πως δεν ήταν η πρώτη φορά που το μικροσκοπικό αυτό κρατίδιο του Κόλπου παρενέβη δραστήρια στον αραβικό κόσμο, επιχειρώντας να μεταπλάσει την τεράστια οικονομική ισχύ που του παρέχει η τρίτη θέση στην λίστα των χωρών του κόσμου με τα μεγαλύτερα κοιτάσματα αερίου σε διπλωματική επιρροή. Είχε υποστηρίξει εμφανώς για παράδειγμα και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους της Αιγύπτου και το ισλαμικό κόμμα Αλ Νάχντα της Τυνησίας. Ωστόσο η περίπτωση της Συρίας ξεχωρίζει γιατί η παρέμβασή του ξεπέρασε αυτήν πολλών άλλων, μεγάλων χωρών. Ήταν τέτοιος ο ζήλος τον οποίο επέδειξε η πετρομοναρχία του Κατάρ για να αναδείξει την αντιπολίτευση σε διεθνές επίπεδο ώστε της άνοιξε ακόμη και πρεσβεία στα περίχωρα της Ντόχας. Μπορεί να μην έχουν την δυνατότητα να ανανεώνουν διαβατήρια ή να εξυπηρετούν στοιχειωδώς τους Σύρους του Κατάρ, παρόλα αυτά πρεσβεία διαθέτουν μετά μάλιστα από έναν μαραθώνιο πιέσεων στην Αραβική Ένωση (που απαρτίζεται από 22 μέλη) με στόχο να δώσει έδρα στην συριακή αντιπολίτευση. Στην ίδια την Συρία, με βάση δημοσιεύματα ευρωπαϊκών εφημερίδων, το Κατάρ έχει χρηματοδοτήσει τις αντάρτικες ομάδες με ποσά που αγγίζουν ακόμη και τα 3 δισ. δολάρια. Ο ηγέτης του Κατάρ 61χρονος σεΐχης Χαμάντ, που βρίσκεται στην εξουσία από το 1995 κι αφού πρώτα εκθρόνισε τον πατέρα του χρηματοδοτούσε με 50.000 δολάρια τον μήνα για ένα χρόνο κάθε λιποτάκτη του συριακού στρατού, με βάση πρωτοσέλιδο δημοσίευμα των Financial Times στις 17 Μαΐου, ενώ ο μισθός που έδωσε στους αντάρτες του Αλέπο τον Σεπτέμβριο του 2012 ήταν 150 ευρώ. Το Κατάρ επίσης, αναγνωρίστηκε κι ως ο πρωταγωνιστής στις αποστολές πολεμοφοδίων, σύμφωνα με το Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών για την Ειρήνη της Στοκχόλμης που ανακοίνωσε ότι μόνο μεταξύ Απριλίου και Μαρτίου 2012 έχει στείλει περισσότερες από 70 πτήσεις με πολεμικό υλικό, που έφθαναν στους αντάρτες μέσω της γειτονικής Τουρκίας.

Η τόσο τυπικά αραβική «πλημμυρίδα» υποστήριξης τμημάτων των ανταρτών από τα σουνίτικα καθεστώτα της Αραβίας ήταν που ενεργοποίησε τους συναγερμούς στην Δυτική Ευρώπη, εντείνοντας την ανησυχία μήπως οι δικές τους προσβάσεις στο πλαίσιο των ανταρτών τελικά περιθωριοποιηθούν. «Η βρετανική και γαλλική κίνηση δικαιολογείται για έναν ακόμη λόγο» έγραφαν σε εντιτόριαλ τους οι Financial Times στις 27 Μαΐου, σχολιάζοντας την πρότασή τους για κατάργηση του ευρωπαϊκού εμπάργκο στην αποστολή οπλισμού προς την συριακή αντιπολίτευση: «Θα ενδυναμώσει τους συντηρητικούς αντάρτες που μάχονται το καθεστώς του Άσαντ, στους οποίους ηγείται ο στρατηγός Σελίμ Ιντρίς, επικεφαλής του Ελεύθερου Συριακού Στρατού. Για μια χρονική περίοδο, μεγάλο μέρος του οπλισμού από το Κατάρ και την Σαουδική Αραβία κατευθύνθηκε στα χέρια στρατιωτικών μονάδων στη Συρία, που περιλαμβάνουν τζιχαντιστές, χωρίς ο στρατηγός Ιντρίς να έχει έλεγχο για το ποιός παραλαμβάνει τι. Μια προμήθεια όπλων απ’ ευθείας στον ίδιο από την Γαλλία και την Αγγλία μπορεί να ενδυναμώσει τη θέση του εντός της αντιπολίτευσης». Επομένως τα βρετανικά και γαλλικά όπλα στρέφονται κατά πρώτο λόγο εναντίον των Σαουδαράβων και Καταριανών και δευτερευόντως εναντίον του Άσαντ.

Διπλωματικές παρεμβάσεις στην αντιπολίτευση

Η προσπάθεια των Δυτικών να παρέμβουν στο πλαίσιο των ανταρτών δεν εξαντλήθηκε στον ανταγωνισμό με το Κατάρ για το ποιός θα προσφέρει περισσότερα όπλα. Εξ ίσου εργώδη προσπάθεια κατέβαλαν οι Δυτικοί προκειμένου να αλλάξουν, προς όφελος τους και σε βάρος των ισλαμικών οργανώσεων και των αράβων φονταμενταλιστών, και τους πολιτικούς συσχετισμούς, στο πλαίσιο της Συριακής Εθνικής Συμμαχίας, που συγκεντρώνει στους κόλπους της όλες τις πτέρυγες των πολέμιων του καθεστώτος του Άσαντ: Από ακραίους ισλαμιστές μέχρι την μαρξιστική Αριστερά. Η αντιπαράθεση για τον πολιτικό έλεγχο του κογκρέσου της αντιπολίτευσης κορυφώθηκε στην Κωνσταντινούπολη τις τελευταίες μέρες του Μαΐου, όταν οι δυτικοί με την βοήθεια του πάντα πιστού Ριάντ επιχείρησαν να περιθωριοποιήσουν τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, που έχουν επί της ουσίας τον πολιτικό έλεγχο του σώματος. Έγραφε χαρακτηριστικά ο βρετανικός Economist την 1η Ιουνίου 2013, μεταφέροντας πολύ παραστατικά τον διπλωματικό πόλεμο που ήταν σε εξέλιξη: «Αγγλία, Γαλλία, Σαουδική Αραβία και Αμερική οι κύριοι υποστηρικτές της συμμαχίας που αποτελείται από 63 μέλη είχαν ζητήσει να διευρυνθεί, καθώς ηγεμονευόταν από το μπλοκ των Αδελφών Μουσουλμάνων και μια στενή τους συμμαχική δύναμη της οποίας ηγείται ένας επιχειρηματίας, ο Μουσταφά Σαμπάγκ, που αμφότεροι υποστηρίζονται από το Κατάρ. Αλλά μια πρόταση να δοθούν 20 επιπλέον θέσεις σε ένα φιλελεύθερο μπλοκ του οποίου ηγείται ο Μισέλ Κίλο, ένας βετεράνος διαφωνών χριστιανός κατέληξε σε σύγκρουση και τελικά επήλθε συμφωνία μόνο για 8 θέσεις. Δυτικοί διπλωμάτες υποστήριζαν ότι η διεύρυνση θα χάριζε στην συμμαχία περισσότερη αξιοπιστία». Με το τελευταίο προφανώς δεν εννοείται τίποτε άλλο παρά το χρίσμα της Δύσης. Αυτό δηλαδή που οι δυτικοί διπλωμάτες εννοούσαν ήταν πως χωρίς την διεύρυνση, που θα περιορίσει την επιρροή των Αδελφών Μουσουλμάνων …μην περιμένετε την υποστήριξη της Δύσης.

Αντικείμενο, τυπικά, της συνόδου που διοργανώθηκε στην Κωνσταντινούπολη ήταν η αντιπροσώπευση της Συμμαχίας στη σύνοδο υψηλού επιπέδου που προετοιμαζόταν να διεξαχθεί στην Γενεύη. Ειδικότερα αυτό που έπρεπε να αποφασιστεί ήταν κατά πόσο θα παραστεί η αντιπολίτευση στη σύνοδο της Γενεύης από τη στιγμή που έγινε σαφές ότι εκεί θα ήταν και η κυβέρνηση του Άσαντ. Προς διάψευση ελπίδων και σχεδίων ότι αντικείμενο της συνόδου θα ήταν η επόμενη μέρα του καθεστώτος του Άσαντ, αυτό που γινόταν σαφές όσο πλησίαζαν οι μέρες ήταν πως η επόμενη μέρα θα περιλαμβάνει τον Άσαντ, που ανατρέποντας όλα τα προγνωστικά επιβεβαίωσε την θέση του σε αυτή την μικρογραφία παγκόσμιου πολέμου που διεξάγεται στην Συρία, με απρόβλεπτο ως προς το παρόν τέλος. Η «μεγάλη επιστροφή» του Άσαντ, που είχε ως αποτέλεσμα να ακυρωθεί τελικά η προγραμματισμένη σύνοδος από τη στιγμή που η σπαρασσόμενη αντιπολίτευση αρνήθηκε να πάρει μέρος αντιδρώντας έτσι στην παρουσία της κυβέρνησης του Άσαντ, ήταν αποτέλεσμα τριών κυρίως εξελίξεων.

Παρέμβαση της Μόσχας

Αρχικά της αθρόας υποστήριξης που παρείχε στην Δαμασκό η Μόσχα, μέσω της αποστολής σύγχρονων αντι-αεροπορικών πυραυλικών συστημάτων S-300. Η Ρωσία, παρακάμπτοντας τις ηχηρές διαφωνίες Δυτικοευρωπαίων, Αμερικάνων και Ισραηλινών δεν όπλισε μόνο τον συριακό στρατό με ένα αποτελεσματικότατο όπλο, που δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί αποκλειστικά και μόνο αμυντικό. Έδειξε ταυτόχρονα την αποφασιστικότητά της να απλώσει μια ομπρέλα προστασίας πάνω από το συριακό καθεστώς, όπως επιβεβαίωσαν στη συνέχεια κι οι συζητήσεις για την πώληση τουλάχιστον 10 μαχητικών αεροσκαφών MiG-29 M/M2, με απώτερο στόχο να μη χάσει το πιο φιλικό της καθεστώς στη Μέση Ανατολή, που μεταξύ άλλων της παρέχει και την ναυτική βάση στο λιμάνι της Ταρσούς που είναι κι η τελευταία βάση που έχει απομείνει στη Ρωσία, εκτός των εδαφών της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης.

Ένας δεύτερος παράγοντας που λειτούργησε καθοριστικά (και τίποτε παραπάνω) ώστε η ζυγαριά να γείρει υπέρ της Δαμασκού στην μάχη με τους αντάρτες τον Ιούνιο του 2013 ήταν η ενεργός εμπλοκή της λιβανέζικης αντιστασιακής οργάνωσης Χεζμπολάχ, στο πλευρό του κυβερνητικού στρατού της Συρίας. Η σκληρή μάχη που έδωσε σώμα με σώμα στην πόλη Κουσαΐρ, μόλις λίγα χιλιόμετρα βόρεια από τα λιβανέζικα σύνορα αποδείχθηκε στρατηγικής σημασίας όχι μόνο γιατί οδήγησε για πρώτη φορά τους αντάρτες σε μια σημαντική ήττα, που αποτέλεσε σημείο καμπής του πολέμου, αλλά επίσης επειδή ακύρωσε ένα σχέδιο διαμελισμού της Συρίας, ενώ ακόμη έκοψε και τις γραμμές εφοδιασμού τους. Η Χεζμπολάχ, που οδήγησε σε ατιμωτική ήττα τον ισραηλινό στρατό στον Λίβανο κατά τη διάρκεια του πολέμου των 33 ημερών το καλοκαίρι του 2006, τώρα πιστώνεται κι άλλη μια νίκη στο πλευρό του συριακού στρατού, που είχε ωστόσο ένα τεράστιο κόστος σε τρία μέτωπα. Χάνοντας δεκάδες άνδρες που σκοτώθηκαν στη Συρία, διακινδυνεύοντας ένα νέο εμφύλιο πόλεμο στον Λίβανο (όπως φάνηκε από τις περιορισμένες ανταλλαγές πυρών και τη ρίψη οβίδων στις νότιες γειτονιές της Βηρυτού που είναι το άνδρο της) και, τέλος, το κόστος που κατέλαβε αναφέρεται και στη ρήξη που επήλθε στους δεσμούς της με τον αραβικό ριζοσπαστισμό, από τη στιγμή που στρατεύτηκε δίπλα από το τυραννικό καθεστώς του Άσαντ. Παρόλα αυτά, η επιλογή της Χεζμπολάχ ήταν η καλύτερη δυνατή. Η παρέμβασή της στο πλευρό του Άσαντ απέτρεψε, ως προς το παρόν, το Ισραήλ από το να καταγράψει μια κρίσιμη νίκη. Οι αιτίες δε γι’ αυτή την συμπόρευση δευτερευόντως (κι εάν…) πρέπει να αναζητηθούν στους θρησκευτικούς δεσμούς που συνδέουν την σιιτική οργάνωση Χεζμπολάχ με το καθεστώς του Άσαντ. Καθαρά πολιτικοί ήταν οι λόγοι που οδήγησαν την αντίσταση του Λιβάνου να γίνει η αιχμή του δόρατος του Άσαντ, διασφαλίζοντας έτσι την δική της επιβίωση.

Ο κλοιός γύρω από την Χεζμπολάχ άρχισε να σφίγγει από τον Μάιο με αφορμή μια (ακόμη) πρόταση που κατατέθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση από την Αγγλία για να ενταχθεί στην λίστα με τις τρομοκρατικές οργανώσεις, όπως συμβαίνει στις ΗΠΑ. Ως αφορμή γι’ αυτό το αίτημα χρησιμοποιήθηκε η αιματηρή τρομοκρατική επίθεση που σημειώθηκε στην Βάρνα της Βουλγαρίας τον Ιούλιο του 2012 εναντίον Εβραίων τουριστών. Η εμπλοκή της Χεζμπολάχ ουδέποτε αποδείχθηκε. Επίσης, η νέα κυβέρνηση της Βουλγαρίας που αποτελείται από σοσιαλιστές, διαφοροποιήθηκε με τον πιο επίσημο τρόπο από την προσπάθεια της προηγούμενης δεξιάς κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον πρώην μπράβο σε νυχτερινά μαγαζιά Μπόικο Μπορίσοφ να ενοχοποιήσει την λιβανέζικη αντιστασιακή οργάνωση. «Η Βουλγαρία δήλωσε την Τετάρτη ότι διέθετε μόνο μια ένδειξη πως η λιβανέζικη στρατιωτική οργάνωση Χεζμπολάχ μπορεί να βρισκόταν πίσω από την θανατηφόρα έκρηξη βόμβας τον προηγούμενο Ιούλιο κι ότι αυτό από μόνο του δεν δικαιολογούσε οποιαδήποτε απόφαση της ΕΕ να την εντάξει στην λίστα με τις τρομοκρατικές οργανώσεις» ανέφερε η International Herald Tribune στις 6 Ιουνίου. Συνέχιζε δε υπογραμμίζοντας τις αποστάσεις της τωρινής κυβέρνησης με την προηγούμενη, που ήταν τυφλό όργανο των Αμερικανών, όπως είχε φανεί κι από την απόφαση του Μπορίσοφ να τινάξει στον αέρα τα σχέδια των Ρώσων για τους αγωγούς: «Η νέα κυβέρνηση των σοσιαλιστών έκανε πίσω από τις κατηγορίες που είχε διατυπώσει η προηγούμενη κεντροδεξιά κυβέρνηση ότι η Χεζμπολάχ διεξήγαγε την επίθεση που προκάλεσε τον θάνατο πέντε Ισραηλινών και του βούλγαρου οδηγού τους». Η πίεση της Αγγλίας αντιμετωπίστηκε με σκεπτικισμό λόγω πολύ πιθανά του ντόμινο που θα ξεκίναγε στον ίδιο τον πολύπαθο Λίβανο, όπου η Χεζμπολάχ συγκεντρώνει ένα διόλου ευκαταφρόνητο εκλογικό ποσοστό και συμμετέχει στην κυβέρνηση. Θέτοντας εκτός νόμου η ΕΕ την οργάνωση θα είναι θέμα χρόνου η πτώση της κυβέρνησης και η επανεμφάνιση των οικείων κακών στη χώρα των κέδρων, δηλαδή ενός νέου εμφύλιου πολέμου.

Την σοβαρότερη και πιο άμεση απειλή ωστόσο για την Χεζμπολάχ (και πλήθος μαχητικών παλαιστινιακών οργανώσεων όπως η Χαμάς που χρησιμοποιούν την Δαμασκό ως έδρα τους) αντιπροσωπεύει η πτώση του καθεστώτος του Άσαντ στη Συρία. Σε συγκερασμό δε με ένα παραπάνω από βέβαιο ενδεχόμενο κυριαρχίας στην μετα-Άσαντ εποχή οργανώσεων και κέντρων φιλικών προς την Δύση και το Ισραήλ, τότε οι δυνάμεις της αντίστασης θα βρίσκονταν σε ένα κλοιό θανάτου. Κι αυτός ο κίνδυνος δεν είναι καθόλου θεωρητικός. Στην Λιβύη για παράδειγμα, όπου η άγρια δολοφονία του Αμερικάνου πρέσβη τον Σεπτέμβρη του 2012 έφερε στην επιφάνεια μια κατάσταση διόλου αρεστή στους Αμερικάνους που έχει επιβληθεί μετά την δολοφονία του Καντάφι, παρόλα αυτά η εκπαίδευση της αστυνομίας περνάει στο ΝΑΤΟ. Οι Αμερικάνοι δηλαδή έχουν το «προνόμιο» να παρεμβαίνουν όταν κι όποτε αποφασίζουν, ακόμη και σε μια χώρα όπου το δικό τους σχέδιο για την επόμενη μέρα τινάχτηκε στον αέρα. «Προνόμιο» που προφανώς δεν διέθεταν επί Καντάφι…

Στη Συρία ωστόσο δεν απολαμβάνουν αυτή τη δυνατότητα παρότι το καθεστώς του Άσαντ δεν ήταν εχθρικό απέναντι στις ΗΠΑ, όπως πχ το Ιράν. Μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 συνεργάστηκε αρμονικά με τους Αμερικανούς και δεν αρνήθηκε να παραδώσει παλαιστίνιους καταζητούμενους. Παρόλα αυτά τόσο οι ΗΠΑ όσο κι ο μόνιμος ταραχοποιός της Μέσης Ανατολής, το Ισραήλ, που έχει τις υψηλότερες κατά κεφαλήν πολεμικές δαπάνες στον δυτικό κόσμο, ποτέ δεν συνεργάστηκαν πλήρως με το καθεστώς του Άσαντ. Γι’ αυτό τον λόγο αντιμετώπισαν την ένοπλη εξέγερση που ξεκίνησε στον απόηχο της αραβικής άνοιξης σαν μια πρώτης τάξης ευκαιρία για να παρέμβουν στην κατεύθυνση επιβολής μιας φιλικής τους κυβέρνησης πρακτόρων και συνεργατών. Ή, εναλλακτικά, να διασπάσουν την Συρία, όπως έκαναν με την Γιουγκοσλαβία και το Ιράκ. Εκεί αποσκοπούσαν για παράδειγμα οι βομβαρδισμοί του Ισραήλ στα περίχωρα της συριακής πρωτεύουσας στις 6 Μαΐου, χωρίς μάλιστα να είναι κι η πρώτη φορά.

Χέρι βοήθειας από την Χεζμπολάχ

Στη βάση όλων αυτών των εξελίξεων, δεν υπήρχε κανένα χρονικό περιθώριο για την Χεζμπολάχ αν ήθελε να μην βρεθεί μπροστά σε τετελεσμένα που ως κοινό γνώρισμα θα είχαν μια εκ βάθρων ανατροπή των συσχετισμών στην Μέση Ανατολή. Γι’ αυτό κι αποφάσισε να πολεμήσει στην πόλη Κουσαΐρ. Δεν ήταν όμως η Χεζμπολάχ που ανέτρεψε την ισορροπία δυνάμεων εις βάρος των ανταρτών.

Η κλεψύδρα είχε γυρίσει ανάποδα από τη στιγμή που η σπίθα της αραβικής άνοιξης έσβησε ή καλύτερα συνετρίβη στις μυλόπετρες των γεωπολιτικών αντιθέσεων. Όταν συγκεκριμένα το κύμα της οργής ενάντια στον Άσαντ έχασε την αρχική δυναμική και την αυτοτέλειά του και κηδεμονεύτηκε από τις πετρομοναρχίες που προφανώς μες στην ανιδιοτέλειά τους θεωρούν το αγαθό της δημοκρατίας τόσο πολύτιμο ώστε προτιμούν να το χαρίζουν στους άλλους, στα γειτονικά κράτη, παρά στους λαούς τους… Κι αυτός είναι ο τρίτος παράγοντας που επέβαλε την αναπάντεχη επιστροφή του Άσαντ, όταν όλοι τον θεωρούσαν πολιτικά νεκρό. Ένα αντάρτικο που υποστηρίζεται από την ισραηλινή αεροπορία και τα αμέτρητα πετροδολάρια διεφθαρμένων και γραφικών σεΐχηδων που το μοναδικό όραμα το οποίο έχει να προσφέρει είναι σκηνές κανιβαλισμού και ατελείωτη θρησκευτική βία, όπως αυτή που μαίνεται στο γειτονικό Ιράκ μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών, τι κοινωνική αποδοχή να συναντήσει και ποια διεθνή ερείσματα να βρει στους λαούς άλλων χωρών;

Εν κατακλείδει ο πόλεμος στην Συρία, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές ήταν και συνέχεια της αραβικής άνοιξης και εμφύλιος και εισβολή ξένων δυνάμεων και ένας περιφερειακός πόλεμος δι’ αντιπροσώπων. Η τύχη του δε κρίθηκε από τη στιγμή που η σκυτάλη έφυγε από τα χέρια των πρωταγωνιστών της αραβικής Άνοιξης για να καταλήξει, μετά από πολλά, σε οργανώσεις χρηματοδοτούμενες από τα πιο σκοταδιστικά καθεστώτα της Μέσης Ανατολής και τον ιμπεριαλισμό. Η επαπειλούμενη σοβαρή εμπλοκή των ΗΠΑ, που δεν μπόρεσαν να αντέξουν τη νίκη της Χεζμπολάχ, με μια μορφή ανάμειξης άγνωστη όσο γράφονται αυτές οι γραμμές (παραμένοντας δηλαδή ανοιχτό αν θα προκρίνουν την ανακήρυξη ζωνών απαγόρευσης πτήσεων ή μόνο την εκπαίδευση από την CIA και τον εξοπλισμό των ανταρτών) θα σημάνει απότομη κλιμάκωση του πολέμου και νέα ποτάμια αίματος. Στο στρατόπεδο δε των αντιπάλων του Άσαντ, ισοδυναμεί με την οριστική και αμετάκλητη ηγεμονία των πιο επιθετικών κύκλων που εκφράζουν τα συμφέροντα της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

από το περιοδικό «NEXUS»

Διαβάστε περισσότερα...

Εβδομηνταένα χρόνια πέρασαν από τον «αγώνα του θανάτου»

Πηγή: sday.gr

Όταν μια χούφτα ποδοσφαιριστών από το Κίεβο ταπείνωσε τους ναζί

Έχει καταγραφεί στην ιστορία σαν μια από τις περιπτώσεις που ένας ποδοσφαιρικός αγώνας ξεφεύγει από τα στενά πλαίσια ενός αθλητικού γεγονότος. Αντίθετα, το αποτέλεσμα δεν έχει να κάνει μόνο με την επιτυχία στον αγωνιστικό χώρο, αλλά με την αντίστοιχη στη μάχη της υπεράσπισης των ιδεών.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση μάλιστα, στην υπεράσπιση του σοσιαλισμού, της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας. Μιας μάχης που στο τέλος μπορεί να περιμένει ο θάνατος, αλλά όταν αυτό γίνεται για τα ιδανικά τότε ακόμα και το τέλος περιβάλλεται με τιμή.

Η ιστορία του περίφημου «αγώνα του θανάτου» στο κατεχόμενο από τους ναζί Κίεβο το 1942, όπου κατέληξε στην εκτέλεση 15 Σοβιετικών ποδοσφαιριστών από την Ουκρανία, αφού τόλμησαν να αμφισβητήσουν με συγκεκριμένο τρόπο τους κατακτητές, είναι συγκλονιστική. Αλλά και διδακτική.

Γιατί δείχνει ότι…

μια χούφτα άνθρωποι γαλουχημένοι με τις αρχές της Οκτωβριανής Επανάστασης δεν υπέκυψαν και δεν πρόδωσαν τα ιδανικά τους ούτε όταν βρέθηκαν… κατάφατσα με το θάνατο.

Η αρχή

Κίεβο 1941. Η πείνα, η εξαθλίωση αλλά και οι εκτελέσεις σε καθημερινή βάση είναι η πραγματικότητα στην ουκρανική πόλη που στενάζει κάτω από το ζυγό των ναζί, ενώ η επιχείρηση «Μπαρμπαρόσα» βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Κατά την κατάκτηση του Κιέβου οι ναζί πιάνουν περίπου 630.000 αιχμαλώτους ανάμεσά τους και πολλούς αθλητές που ανήκουν στην ομάδα της Ντιναμό Κιέβου.

Μιας ομάδας που είχε ιδρυθεί το 1927 από δυο νεαρούς Σοβιετικούς αξιωματικούς της αστυνομίας προκειμένου και στο Κίεβο (όπως και σε άλλες πόλεις) να υπάρχει παράρτημα του αθλητικού σωματείου Ντιναμό Κλαμπ που είχε ιδρύσει η Σοβιετική Αστυνομία. Μάλιστα, το γεγονός ότι οι περισσότεροι αθλητές αιχμάλωτοι ήταν αστυνομικοί έκανε τους ναζί να τους θεωρήσουν επικίνδυνους μπολσεβίκους και φυσικά έτυχαν… ειδικής μεταχείρισης. Όμως, η τύχη έπαιξε ένα καθοριστικό παιχνίδι.

Ο επικεφαλής ενός αρτοποιείου που είχαν ανοίξει οι ναζί για τις ανάγκες του στρατού και δούλευαν Ουκρανοί εργάτες Γιόζεφ Κόρντιτς είχε μια απρόοπτη και καθοριστική συνάντηση. Ξαφνικά συνάντησε ένα πρωί σε άθλια κατάσταση από τις κακουχίες και τραυματισμένο από τον πόλεμο ίσως το μεγαλύτερο όνομα της προπολεμικής ποδοσφαιρικής Ντιναμό Κιέβου (αλλά και του τότε σοβιετικού ποδοσφαίρου) τον Κόλια Τρούσεβιτς.

Αφού τον πήρε στο αρτοποιείο όπου ανάμεσα στους εργάτες υπήρχαν αρκετοί αθλητές της ομάδας του Κιέβου, η ιδέα της συγκρότησης μιας ποδοσφαιρικής ομάδας άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά στις αρχές του 1942.

Ο Τρούσεβιτς άρχισε να ψάχνει για πρώην συμπαίκτες που ίσως να είχαν επιζήσει της γερμανικής επιδρομής όπως και για υπόλοιπους γνωστούς του παίκτες από άλλες ομάδες. Σε λίγο καιρό είχαν συγκεντρωθεί αρκετοί τόσο από την Ντιναμό όσο και από άλλους συλλόγους.

Η ώρα της καταξίωσης

Την ίδια εποχή, στα πλαίσια της προπαγάνδας των ναζί στην πόλη και με τη βοήθεια ενός δοσίλογου του Ουκρανού εθνικιστή και πρώην ποδοσφαιριστή του Γκιόργκι Σφετσόφ επανέφεραν το ποδόσφαιρο στην πόλη δημιουργώντας παράλληλα και μια ομάδα τη Ρουχ. Ο Σφετσόφ προσπάθησε να πείσει όσους παίκτες ήταν στο αρτοποιείο και αποτελούσαν σπουδαία ονόματα του ποδοσφαίρου (ιδιαίτερα μάλιστα τον Τρούσεβιτς) να ενταχθούν στην ομάδα κυρίως για προπαγανδιστικούς λόγους.

Το γεγονός όμως ότι ήταν συνεργάτης των Γερμανών και οι υπόλοιποι ποδοσφαιριστές της Ρουχ ήταν ομοϊδεάτες του δεν ενθουσίασε τους πρώην Σοβιετικούς ποδοσφαιριστές που με μπροστάρη τον Τρούσεβιτς αρνήθηκαν και δημιούργησαν τον δικό τους σύλλογο που ονόμασαν FC Start. Toν Ιούνιο του 1942 ορίζεται η έναρξη του λεγόμενου ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος Κιέβου με τον πρώτο αγώνα να είναι αυτός μεταξύ της Ρουχ και της Σταρτ.

Για τον δοσίλογο Σφετσόφ το παιχνίδι είναι ένα μεγάλο στοίχημα, προκειμένου να τιμωρήσει την άρνηση των σοβιετικών αθλητών αλλά και να γίνει πιο αρεστός στους ναζί εάν η Ρουχ νικούσε. Οι παίκτες της Ρουχ ήταν κατάλληλα προετοιμασμένοι. Άδειες από τις δουλειές τους, καλύτερο υλικό εξοπλισμό, οργανωμένη προπόνηση. Στην αντίπερα όχθη, οι παίκτες της Σταρτ εκτός από τις μάλλινες φανέλες που κάπου είχαν βρει εγκαταλειμμένες τίποτα άλλο οργανωμένο. Ο καθένας ό,τι παπούτσια έβρισκε, προπόνηση στα διαλείμματα της δουλειάς (αφού το αρτοποιείο οι ναζί το ήθελαν ανοιχτό 24 ώρες). Όμως είχαν κάτι άλλο…

Το πάθος να υπερασπιστούν τα ιδανικά τους. Κάτι που φάνηκε στα λόγια του Τρούσεβιτς λίγο πριν τον αγώνα, αφού σύμφωνα με μαρτυρίες τόνισε στους συμπαίκτες τους. «Δεν έχουμε όπλα να τους πολεμήσουμε. Θα παίξουμε με τα χρώματα της σημαίας μας. Οι φασίστες θα καταλάβουν ότι αυτό το χρώμα είναι ανίκητο». Και πραγματικά το τελικό σκορ 7-2 υπέρ της Σταρτ μαρτυράει το τι έγινε στο γήπεδο. Και ήταν μόνο η αρχή. Ακολούθησαν οι νίκες επί μιας ομάδας Ούγγρων στρατιωτών (συνεργάτες των Ναζί) με 6-2, μιας αντίστοιχης Ρουμάνων στρατιωτών (επίσης συνεργάτες) με 11-0 και μιας επίλεκτης του γερμανικού στρατού με 6-0.

Το τέλος…

Οι νίκες της Σταρτ είχαν πάρει μια μορφή αντίστασης, αφού οι κάτοικοι του Κιέβου έβλεπαν με αυτόν τον τρόπο την αμφισβήτηση των κατακτητών. Από την άλλη, οι ναζί και ντόπιοι συνεργάτες είχαν αρχίσει να θορυβούνται από το γεγονός και ιδιαίτερα μετά την ήττα της ομάδας του γερμανικού στρατού. Γι’ αυτό και αποφάσισαν να ορίσουν αντίπαλο της Σταρτ μια ομάδα επίλεκτων της Λουτβάφε, τη Φλάκελφ. Το πρώτο πείραμα στις 6 Αυγούστου αποτυγχάνει πλήρως για τους κατακτητές, αφού η ομάδα της Λουτβάφε χάνει με 5-1. Τώρα οι ναζί όρισαν αγώνα ρεβάνς τρεις μέρες μετά στις 9 Αυγούστου.

Την ίδια ώρα ζητούν διπλασιασμό της παραγωγής του αρτοποιείου, με αποτέλεσμα στους παίκτες να μένει κάτι λιγότερο από τρεις ώρες τη μέρα για ύπνο. Αρχίζουν να απειλούν με εκτελέσεις και επιβάλλουν κλίμα τρομοκρατίας στους εργαζόμενους του αρτοποιείου έχοντας σαφή στόχο να τρομάξουν τους ποδοσφαιριστές που εργάζονται εκεί.

Ο λαός του Κιέβου όμως την ημέρα του αγώνα ξέροντας τις τακτικές των ναζί δίνει βροντερό «παρών» κατακλύζοντας το γήπεδο της Ζενίτ και αψηφώντας τις δυνάμεις κατοχής που πάνοπλες έχουν περικυκλώσει το γήπεδο και τους γύρω χώρους. Η γερμανική ομάδα εμφανίζεται με 7 καινούργιους παίκτες σε σχέση με το πρώτο παιχνίδι, ενώ διαιτητής αναλαμβάνει ένας αξιωματικός των SS.

Η αντίδραση των ποδοσφαιριστών της Σταρτ στο ξεκίνημα να μην χαιρετίσουν φασιστικά (παρά το γεγονός ότι τους είχαν επιβάλει να το κάνουν) αλλά να βάλουν το χέρι στο μέρος της καρδιάς έδειξε στον κόσμο ότι παρά τις δύσκολες συνθήκες και το γεγονός ότι οι Γερμανοί ήθελαν πάση θυσία τη ρεβάνς δε θα τους κάνουν τη …χάρη. Και πραγματικά έτσι έγινε. Παρά τα τερτίπια του διαιτητή και την αντιαθλητική συμπεριφορά των αντιπάλων παικτών το τελικό σκορ έγραψε 5-3 υπέρ της Σταρτ ξεσηκώνοντας όλους όσοι βρέθηκαν στις εξέδρες.

Την ίδια ώρα Γερμανοί αξιωματούχοι και στρατιώτες δεν μπορούν να κρύψουν την ταπείνωση. Και αποφασίζουν να δράσουν… Διατάσσουν «έκτακτη ανάκριση» και αμέσως μετά το παιχνίδι οι ποδοσφαιριστές οδηγούνται στα γραφεία της γερμανικής διοίκησης. Δυο μέρες μετά, κάποιοι θα τους δουν να φορτώνονται σε στρατιωτικό φορτηγό με ισχυρή συνοδεία. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που κάποιος πολίτης του Κιέβου είδε τους ήρωες παίκτες της Σταρτ…

Διαβάστε περισσότερα...

Κάτι... περισσότερο από ένα φανελάκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Η μετάβαση Σαμαρά στην Ουάσιγκτον άνοιξε τον ασκό των σεναρίων και των διοχετευμένων «πληροφοριών» για το τι θέλει ή δεν θέλει να κάνει η κυβέρνηση. Όμως, στα σοβαρά τώρα, ποιος λογαριάζει σοβαρά τη γνώμη της;

Ο «κύκλος» του Μαξίμου φροντίζει να διατυπώνει τις μέγιστες δυνατές προσδοκίες εν όψει της συνάντησης με τον Ομπάμα. Προσπαθεί επίσης να «πουλήσει» την προοπτική κουρέματος του χρέους ζητώντας εμμέσως και σχεδόν... δημοσίως από τις ΗΠΑ να παρέμβει στο θέμα του κουρέματος και να «μαλώσει» τη Γερμανία λίγο πριν από τις εκλογές της.

Είναι χαρακτηριστική η κυβερνητική «διαρροή», η οποία αναφέρει ότι:

«Ο πρωθυπουργός, ο οποίος αναχωρεί αργά αύριο το απόγευμα για την Ουάσιγκτον, δεν....

πρόκειται να θέσει το ζήτημα του κουρέματος, αλλά ευελπιστεί ότι η προοπτική της ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους θα αναδειχθεί από τον αμερικανό Πρόεδρο και θα λάβει χαρακτηριστικά υποδείξεων προς το Βερολίνο. Τον δρόμο ενός νέου κουρέματος, άλλωστε, υποδεικνύει τους τελευταίους μήνες σχεδόν ανοικτά το ΔΝΤ, που απηχεί σε σημαντικό βαθμό τις θέσεις της Ουάσιγκτον, παρά την κατηγορηματική άρνηση της γερμανικής κυβέρνησης να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση».

Ο ίδιος ο Αντ. Σαμαράς φρόντισε να κάνει τις «κατάλληλες» δηλώσεις εν όψει του ταξιδιού του λέγοντας σε συνέντευξή του στα «Νέα»:

«Πιστεύω ότι οι ανησυχίες των ΗΠΑ για τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο συμπίπτουν με τις αντίστοιχες δικές μας ανησυχίες. Και τα συμφέροντα της Ελλάδας, να υπάρξει δηλαδή ασφάλεια και σταθερότητα στην περιοχή μας, συμπίπτουν με τις αντίστοιχες επιδιώξεις της αμερικανικής πολιτικής. Εκτός, λοιπόν, από τους μακροχρόνιους συμμαχικούς δεσμούς μας, σήμερα υπάρχει μια νέα σύμπτωση συμφερόντων και επιδιώξεων μεταξύ μας. Και σε αυτήν μπορούμε να επενδύσουμε μακροχρόνια.

Αυτά όλα έχουν διάσταση γεωπολιτική ασφαλώς, αλλά έχουν και οικονομική διάσταση. Διότι δεν μπορεί να υπάρξει σταθερότητα χωρίς ανάπτυξη και ευημερία».

Από την άλλη ο κατ’ εξοχήν αρμόδιος για την τήρηση του μνημονιακού «προγράμματος», ο ΥΠΟΙΚ Γ. Στουρνάρας, λέει σε όλους τους τόνους – και σε συνέντευξή του στο Bloomberg – ότι «δεν βλέπει» κούρεμα του ελληνικού χρέους στο μέλλον.

Είναι μάλιστα χαρακτηριστική η εξής φράση του: «Δεν υπάρχει σχέδιο Β. Όλα έχουν συμφωνηθεί στο Eurogroup. Όλα τα στοιχεία είναι εκεί. Έχουμε εποικοδομητική συνεργασία με την τρόικα για την κάλυψη του κενού».

Οι διάφοροι κυβερνητικοί και μιντιακοί παράγοντες ελπίζουν ότι οι αντικρουόμενες εικόνες με τις οποίες τροφοδοτούν την κοινωνία θα προκαλέσουν όση σύγχυση χρειάζεται ώστε το πρωθυπουργικό ταξίδι να μπορεί να κριθεί επιτυχημένο. Ώστε οι συνήθως αμφίσημες διατυπώσεις να αξιοποιηθούν επικοινωνιακά.

Όμως το πολιτικό πρόβλημα της κατεστραμμένης Ελλάδας δεν μπορεί να περιμένει διεξόδους με επικοινωνιακά «κόλπα» και αμφισημίες που θυμίζουν την πασίγνωστη φράση «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ».

Οι μνημονιακές κυβερνήσεις πράγματι κινήθηκαν και κινούνται χωρίς «σχέδιο Β» από την αρχή της κρίσης. Εξ ου και ουδέποτε διαπραγματεύθηκαν το ελάχιστο με τους δανειστές και την τρόικά τους. Ουδέποτε επίσης αποπειράθηκαν τη δημιουργία στενών σχέσεων με όσες δυνάμεις αντιτίθενται σφόδρα – για τους δικούς τους πολύ σοβαρούς λόγους – στην καταστροφική πολιτική της Γερμανίας.

Σήμερα το πρωθυπουργικό επιτελείο ομολογεί ότι στρέφει το βλέμμα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού αναζητώντας στήριξη. Όμως η όποια στήριξη δεν είναι τζάμπα ούτε βερεσέ. Θα πρέπει ο πρωθυπουργός στις αποσκευές του να κουβαλάει εμπράγματες εγγυήσεις προς τον πρόεδρο των ΗΠΑ, οι οποίες μάλιστα δεν είναι καν βέβαιο πως θα θεωρηθούν άμεσα εξαργυρώσιμες.

Οι εποχές έχουν αλλάξει πολύ συγκριτικά με την εποχή (Ιανουάριος του 2002) που ο Κ. Σημίτης προσέφερε, κατά το δικό του ταξίδι στην Ουάσιγκτον, ως δώρο στον Μπους τζούνιορ τα νέα ευρώ και το περίφημο... φανελάκι με το σήμα των αλήστου μνήμης Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Κάτι μας λέει ότι ο νυν πρωθυπουργός θα κληθεί να αφήσει στην Ουάσιγκτον κάτι... περισσότερο από ένα φανελάκι. Και χωρίς... «σχέδιο Β».

από το «ΠΟΝΤΙΚΙ»

Διαβάστε περισσότερα...

Όταν η δουλειά είναι... ντροπή (ΒΙΝΤΕΟ)

Πηγή: Εργατικός Αγώνας

Τι συμβαίνει σήμερα όταν δηλώνεις στους γονείς σου ότι είσαι ο μοναδικός που βρήκε δουλειά; Και τι εργασία μπορεί να είναι αυτή;

Ένα χιουμοριστικό βίντεο από την Ισπανία όπου θεωρείται δεδομένο ότι κανείς δεν έχει εργασία στην εποχή της Τρόικας και του ΔΝΤ.

Κάποτε, σε μια κοινωνία όπου όλοι εργαζόταν, ο άεργος ξεχώριζε. Όμως, τι γίνεται σήμερα που τα πράγματα αντιστρέφονται και ο εργαζόμενος ξεχωρίζει σαν τη μύγα μέσα στο γάλα; Η απάντηση στο βίντεο (σε μετάφραση-υποτιτλισμό από τον Εργατικό Αγώνα).

Διαβάστε περισσότερα...

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ - ΕΠΕΙΓΟΝ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΕΠΑΜ ΓΙΑ ΠΕΜΠΤΗ 08-08-2013

ΕΠΕΙΓΟΝ ΚΑΛΕΣΜΑ 

Εμείς οι ΕΠΑΜίτες γνωρίζουμε, καιρό τώρα, την εξελισσόμενη καταστροφή που έχει επιβληθεί στη ζωή των πολιτών. Μια κατοχική, φασιστική κυβέρνηση, με μέτρα βίας και καταστολής, έχει οδηγήσει τη χώρα σ’ ένα κλοιό θανάτου με αμέτρητες αυτοκτονίες, υπέρμετρη ανεργία και συνεχή εξαθλίωση.

Ακόμη και τα κοινωνικά αγαθά, όπως το ρεύμα και το νερό, ανάγκες ΒΑΣΙΚΕΣ για την επιβίωση του καθενός μας, χρησιμοποιούνται ως εργαλεία απειλής και καταστολής του λαού, επιβάλλοντας χαράτσια και συνεχείς αυξήσεις σ’ ένα κοινό ανήμπορο πλέον ν ανταποκριθεί οικονομικά.

Σε αυτό το κλίμα προστίθεται η αναλγησία που εφαρμόζεται μέσω των υπαλλήλων, οι οποίοι υιοθετώντας τη θέση του «υπαλλήλου» και του «εφαρμοστή του νόμου» αρνούνται να επιτρέψουν διακανονισμούς, οι οποίοι να είναι οικονομικά εφικτοί. Ιδιαίτερο πρόβλημα παρουσιάζεται στη ΔΕΗ Αγ. Αναργύρων, όπου εκατοντάδες πολίτες προσπαθούν καθημερινά να πετύχουν μια λύση στο πρόβλημα τους, ανάμεσα σ’ αυτούς και η συναγωνίστρια Ντίνα Κοέδρου.

Συνεπώς καλούμε σε αγωνιστική παράσταση διαμαρτυρίας από κοινού με το κίνημα «Δεν Πληρώνω» στη ΔΕΗ Αγ. Αναργύρων, Νικολάου Πλαστήρα 103, όλους τους συναγωνιστές των πυρήνων της Αττικής, την Πέμπτη 8 Αυγούστου 2013, στις 12:00 το μεσημέρι, με πανό, σημαίες και ενημερωτικά φυλλάδια, προκειμένου να θέσουμε τους υπαλλήλους προ των ευθυνών τους και να δείξουμε στους συμπολίτες που συνωστίζονται στις ουρές, πως μόνο η συλλογική δράση και η αγωνιστικότητα μπορεί να ανατρέψει αυτόν τον εφιάλτη._

Καλή αντάμωση στον αγώνα.

Το συντονιστικό του Οργανωτικού Γραφείου

Διαβάστε περισσότερα...

Μ. Θεοδωράκης: Η Σπίθα και η τακτική της σαλαμοποίησης

του Μίκη Θεοδωράκη

Από τη στιγμή που πάτησε το πόδι της στη χώρα μας η Τρόικα, όλες οι αποφάσεις της έχουν τηρηθεί από την εκάστοτε Κυβέρνηση και Βουλή, δηλαδή από το σημερινό Σύστημα Εξουσίας, στο ακέραιο. Για κάθε περίπτωση εφαρμόζεται σχολαστικά το ίδιο σενάριο. Η Τρόικα αναγγέλλει το νέο μέτρο, στα κανάλια αρχίζουν οι συζητήσεις, στα κόμματα ξεκινούν οι ζυμώσεις, στη Βουλή γίνονται οι γνωστές αψιμαχίες και τελικά το μέτρο ψηφίζεται και εφαρμόζεται.

Στην αρχή ο Λαός είχε ελπίδες ότι με τη μαζική παρουσία του μπροστά στη Βουλή θα επηρέαζε την ψηφοφορία. Σιγά-σιγά όμως απογοητεύτηκε και μετά τη μεγάλη συγκέντρωση στο Σύνταγμα στις 12 Φεβρουαρίου του 2012 έπαψε πια να πιστεύει στον εαυτό του. Τρόικα και Κυβέρνηση πήραν θάρρος και τα μέτρα άρχισαν να γίνονται ολοένα και πιο σκληρά.

Γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει μαζικό κίνημα συνενωμένο, εφαρμόζουν την τακτική της σαλαμοποίησης. Είναι βέβαιοι ότι οι αντιδράσεις θα περιορίζονται στον κύκλο των θυμάτων και σε ενέργειες εντυπωσιασμού από τα δήθεν αντιμνημονιακά κόμματα μέσα και έξω από την Βουλή και χτυπούν πότε τον ένα και πότε τον άλλο κλάδο χωρίς να φοβούνται πια τον λαό που στην ουσία έχει εξελιχθεί σε ένα παθητικό παρατηρητή.

Ας πάρουμε την περίπτωση της ΕΡΤ. Πώς θα αντιδρούσε ο λαός σ’ αυτή την καθαρά γκανγκστερική κίνηση εάν είχε ακόμα ελπίδες όπως πριν τις 12 του Φλεβάρη; Ας το πάρουμε απόφαση, ότι για τους λόγους που εμείς αναπτύξαμε, ο ελληνικός λαός πάγωσε. Δεν αντιδρά παρά μονάχα την ώρα που θα ρθει η σειρά του γνωρίζοντας ότι το Σύστημα τελικά θα επιβάλει την απόφασή του. Πόσοι και ποιοι έχουμε μείνει έξω από το Σύστημα; Ουσιαστικά μονάχα εμείς. Που γνωρίζουμε ότι αν το Σύστημα αλωνίζει σήμερα ανενόχλητο, είναι γιατί ο κόσμος π ου έμαθε να παλεύει στους δρόμους και στις πλατείες, κατά το μεγαλύτερο μέρος του, έχει εναποθέσει τις ελπίδες του στα αριστερά κόμματα της Βουλής. Η υπόλοιπη μάζα του Λαού, το 70%-80% που έμαθε να θεωρεί τους αριστερούς μπροστάρηδες στους αγώνες του, έχει πια πεισθεί ότι δεν έχουν φέρει ως σήμερα κανένα αποτέλεσμα οι αγώνες μέσα στην Βουλή και στα ΜΜΕ (όλα του συστήματος), στους οποίους δυστυχώς έχουν επικεντρώσει οι ηγεσίες της Αριστεράς τις προσπάθειές τους για την λύση της κρίσης. Οι αγώνες αυτοί δεν ανέτρεψαν καμμιά ψηφοφορία. Δεν προσέφεραν την παραμικρή βοήθεια στα θύματα που χάνουν την εργασία τους ούτε μπόρεσαν να σταματήσουν την λεηλασία των περιουσιών, ακόμα και των πιο μικρών με τα χαράτσια κλπ.

Επομένως ποιος εμποδίζει σήμερα τα σκληρά μέτρα που εξακολουθεί να παίρνει η Τρόικα; Και ποιος προστατεύει αυτούς που χάνουν τη δουλειά τους και την περιουσία τους από τους φόρους, τις τράπεζες και τις κατασχέσεις των σπιτιών τους; Ένας εχθρός με συνεργούς Έλληνες αλωνίζει ανενόχλητα σκορπώντας την απόγνωση και την ερήμωση. Η συμμετοχή των συστημικών κομμάτων της ιστορικής Αριστεράς σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας για χαμένες εκ των προτέρων περιπτώσεις είναι για να ρίξουν στάχτη στα μάτια του λαού, για να δικαιολογήσουν την αδιέξοδη πολιτική του χτυπήματος του Συστήματος από τα μέσα. Και είπα στην αρχή ποια είναι τα αποτελέσματα.

Ποιος είναι ο βασικός υπεύθυνος; Είναι όλοι αυτοί που αντί να οργανώσουν ένα παλλαϊκό Μέτωπο Αντίστασης κατά του Συστήματος, έχουν μεταβληθεί σε συστηματικούς Συστημικούς αφήνοντας στη μοίρα του τον λαό.

Εάν η Σπίθα είχε μαζικότητα και δύναμη, θα μπορούσαμε να κινητοποιούμε σε κάθε επίθεση της Τρόικα μια μάζα δεκάδων χιλιάδων. Σ’ αυτή την περίπτωση αντί για 5.000-10.000 διαμαρτυρόμενοι στην ΕΡΤ, θα ήμασταν 50.000, μια δύναμη ικανή να ματαιώσει το γκανγκστερικό χτύπημα. Με εκατό και διακόσιους -και πολλούς λέω- αγωνιστές, κινδυνεύουμε να χαρακτηριστούμε οργάνωση περιθωριακή, γραφική, με μοναδική κερδισμένη μια Συστημική Δύναμη, όπως είναι λ.χ. ο ΣΥΡΙΖΑ, που αντιμετωπίζει την κάθε τέτοια περίπτωση σαν ευκαιρία δημόσιας προβολής. Το Κράτος έδειξε ότι δεν ιδρώνει το αυτί του με τέτοιες αδιέξοδες μορφές διαμαρτυρίας. Εξ άλλου αν ο Σαμαράς έκανε πίσω, θα έχανε τη θέση του. Σκέφτεστε μόνο πόσοι επίδοξοι πιστοί στην Μέρκελ και στον Σόιμπλε περιμένουν στη σειρά να γίνουν πρωθυπουργοί; Ο αγώνας επομένως δεν θα δοθεί εκεί, γιατί είναι εκ των προτέρων χαμένος.

Και δεν σας κάνει εντύπωση ότι ένα κόμμα του 27% δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει ένα μεγάλο αριθμό διαδηλωτών στην περίπτωση της ΕΡΤ; Με άλλα λόγια οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ δεν ακολουθούν την ηγεσία τους, γιατί γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται για κινήσεις Αντίστασης και Ανατροπής αλλά για μια τακτική εντυπωσιασμού. Εμείς τι λέμε και τι κάνουμε σ’ αυτή την περίπτωση;

Το τι πρέπει να κάνουμε, έχει ήδη δημοσιευθεί.

Τελειώνοντας υπενθυμίζω ότι έχουμε αποφασίσει στο διάστημα αυτό να ασχοληθούμε εντατικά με την διαμόρφωση της πολιτικής μας, ώστε να είμαστε ικανοί να περάσουμε στο στάδιο της μαζικοποίησης. Εάν στο μεταξύ συμβαίνουν γεγονότα όπως λ.χ. της ΕΡΤ, μήπως δεν είχαμε μια εξέχουσα παρουσία; Δώσαμε το παρών με το παραπάνω. Από τη στιγμή όμως που το Συνδικάτο αποφασίζει να καταλάβει την ΕΡΤ, τα δεδομένα αλλάζουν. Οπότε τα μέλη και τα στελέχη μας όφειλαν να έρθουν σε επαφή μαζί μου, για να μελετήσουμε τη νέα κατάσταση και να αποφασίσουμε και πάλι για την συμβολή μας και τον χαρακτήρα της. Δεν μου είναι δυνατόν να μαθαίνω από τα δελτία Τύπου τις πρωτοβουλίες των Σπιθιστών, τις συγκρούσεις, τις συλλήψεις και τις κρατήσεις. Πόσο μάλλον που όπως είδατε, εγώ αναλύω την παρούσα κατάσταση με ένα διαφορετικό βλέμμα. Είμαστε ριζοσπάστες ή θέλουμε να βοηθήσουμε κάποιους να φτάσουν στην ατμομηχανή, ώστε να είναι οι πρώτοι που θα υποδεχθεί με κατακόκκινα λουλούδια η ίδια η κ. Μέρκελ και ο Σόιμπλε στον τελικό σταθμό, στο Βερολίνο, όταν θα φτάσουν εκεί με όλο τον συρμό πίσω τους.

Το Παλλαϊκό Μέτωπο δεν θα γίνει από τους πολιτικάντες και τους μηχανισμούς τους αλλά από τον απλό λαό. Κι αυτή είναι η προοπτική των αγωνιστών, που βλέπουν μακριά, ως την Εθνική Ανεξαρτησία.

Πρέπει λοιπόν για τα κόμματα και τα κινήματα που μας πλησιάζουν να έχουμε μερικές αρχές, που δεν πρέπει να παραβαίνουμε για κανένα λόγο:

Α. Είμαστε αντι-συστημικοί.

Β. Είμαστε ριζοσπάστες.

Γ. Πιστεύουμε μόνο στον ενημερωμένο, οργανωμένο και αποφασισμένο λαό.

Δ. Τελικός μας στόχος είναι η Εθνική Ανεξαρτησία.

Τα 5 κεφάλαια αποτελούν το Α και το Ω για την συγκρότηση του αληθινού Σπιθιστή. Και θα μας χρειαστούν όταν έρθουν οι αληθινές δράσεις που θα συσπειρώνουν και θα οδηγούν μπροστά και πάντα μπροστά.

Αθήνα, 30.7.2013

Υστερόγραφο

Το κείμενο αυτό γράφτηκε κάτω από την πίεση των γεγονότων και δυστυχώς αδίκησα το μεγάλο λαϊκό κίνημα του 2011 και των αρχών του 2012. Κίνημα της Σπίθας, των αγανακτισμένων και των δεκάδων άλλων κινημάτων. Που τράνταξε το σύστημα, έριξε δύο κυβερνήσεις, συνέτεινε σε αρνητικές εξελίξεις μέσα στα κόμματα εξουσίας. Πρόβαλε στην Ευρώπη και σ’ όλο τον κόσμο την θέληση, τη δύναμη και την αποφασιστικότητα των εκατοντάδων χιλιάδων πατριωτών απ’ τη μια μεριά κι από την άλλη το απαίσιο πρόσωπο της βίας ενός παραπαίοντος Συστήματος Εξουσίας που στηρίζεται σε ξένα δεκανίκια έτοιμο να καταρρεύσει και τέλος ανέδειξε τον ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, γιατί στην ιδεολογική μάχη για την στρατηγική του λαϊκού Κινήματος επικράτησαν οι αυταπάτες των οπορτουνιστών που ξεγέλασαν τους αριστερούς κυρίως ψηφοφόρους ότι υπάρχει τάχα η εύκολη λύση μέσα από το Σύστημα. Τέλος θα πρέπει να συνδέσουμε το απότομο «φούσκωμα» της Χρυσής Αυγής με τον τρόμο της διεθνούς αντίδρασης μπροστά στην άνοδο του αντιστασιακού κινήματος, που σ’ αυτές τις περιπτώσεις δημιουργεί αντισώματα-αντίβαρα, όπως έκανε και στα 1945 και 1958 με τη μορφή παρακρατικών οργανώσεων.

Τώρα προχώρησε ένα βήμα παραπάνω χαρίζοντας μιαν επίφαση δημοκρατικότητας  σε καθαρά φασιστικά στοιχεία, για να εξαπατά τον Λαό και να αποκτά λαϊκό έρεισμα κι ακόμα να ευτελίζει με την παρουσία τους την ελληνική Βουλή που στον τραυματισμό της από τον αντιδημοκρατικό ρόλο της ιστορικής Αριστεράς που έχει μετατραπεί σε άλλοθι για τις ανομίες των τροϊκανικών κομμάτων, προστίθεται ο ευτελισμός, ώστε το πλήγμα για το σύμβολο της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας να γίνει θανάσιμο.

Όσοι δεν κατάλαβαν ότι δεν υπάρχουν «εύκολες λύσεις», όσοι δεν κατάλαβαν το Ή ΟΛΑ Ή ΤΙΠΟΤΑ, οι ανυπόμονοι και οι βιαστικοί, όσοι δηλαδή θέλουν να ξεγελούν τους εαυτούς τους και να έχουν αυταπάτες, δεν μπορεί να έχουν θέση σε ένα Κίνημα που όχι μόνο με λόγια αλλά και με πράξεις έχει αποδείξει ότι ο Λαός μπορεί. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι έχουμε απέναντί μας τεράστιες δυνάμεις με μεγάλη πείρα και τεράστια μέσα. Για μας που είμαστε από την αρχή ο Στόχος, είναι σημαντικό ακόμα και το γεγονός ότι υπάρχουμε. Και μάλιστα βρίσκονται ανάμεσά μας ορισμένοι που γνωρίζουν τα κρυφά μονοπάτια που οδηγούν στις κορυφές χωρίς να ταξιδεύουν πάνω σε ξένες ράγες. Υπομονή. Επιμονή. Πίστη. Θέληση. Αυτοθυσία και συνεχής αγώνας.

Αθήνα, 31.7.2013

Διαβάστε περισσότερα...

Σώκρατες: Όταν το ποδόσφαιρο παιζόταν διαφορετικά

Πηγή: http://seisaxthia.wordpress.com

Οργισμένοι φίλαθλοι και αφιονισμένοι οπαδοί, στημένα αποτελέσματα, ρατσιστικά σχόλια προς έγχρωμους παίχτες, κασέτες με συνομιλίες μεγαλοπαραγόντων, κακό θέαμα, υποσχέσεις εξυγίανσης χιλιοειπωμένες, ελπίδες παρατημένες στα χείλη του ανέμου. Τζόγος, παράπονα, κροτίδες, φωτοβολίδες και καπνογόνα. Απογοήτευση. Το ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου περιγράφει ένα σκηνικό απόλυτης παραίτησης, καθώς και μια καθημερινότητα διαβρωμένη στην κάθε της πτυχή. Συνηθισμένοι στο λάθος, τείνουμε να ταυτίζουμε το σύμπτωμα με το ίδιο το φαινόμενο, την παρακμή με τον κανόνα, να περιγράφουμε ένα άθλημα καθαυτό με όρους αρνητικούς και να ξεχνούμε τις όποιες άλλες του πτυχές και εκφάνσεις. Μορφές βγαλμένες από τη σύντομη ιστορία του ποδοσφαίρου, έρχονται να μας υπενθυμίσουν τις άπειρες μεταμορφώσεις που έλαβε το άθλημα, τις διαφορετικές θερμοκρασίες και συμπεριφορές και τελικά να περιγράψουν πιθανές κατευθύνσεις. Καμία από τις μορφές αυτές δεν μοιάζει τόσο εμβληματική, τώρα όσο και τότε, όσο του βραζιλιάνου ποδοσφαιριστή Σόκρατες.

Οργισμένο είδωλο

Ο Sσcrates Brasileiro Sampaio de Souza Vieira de Oliveira, (όπως είναι το πλήρες όνομά του) γεννήθηκε στην Belem της βόρειας Βραζιλίας, το 1954. Άρχισε την καριέρα του το 1974 στην ομάδα της Μποταφόγκο, ενώ ταυτόχρονα σπούδασε ιατρική στο τοπικό πανεπιστήμιο παίρνοντας το πτυχίο του ενώ ήταν ακόμα παίχτης (μετά το τέλος της καριέρας του απέκτησε και ένα διδακτορικό στη φιλοσοφία). Το παράδοξο αυτό είναι μόνο ένα από τα πολλά στοιχεία που θα κάνουν τον Σόκρατες να ξεχωρίζει από το στερεότυπο που μέχρι και σήμερα συντηρούμε για τους ποδοσφαιριστές. Με ύψος 1,93 (υπερβολικά ψηλός ακόμα και για σήμερα) με μακριά μαλλιά και ατημέλητη γενειάδα κατάφερνε η ίδια η παρουσία του στα γήπεδα να αποτελεί δήλωση. Λάτρης της παγωμένης μπύρας και καπνιστής δύο πακέτων την ημέρα, ο βραζιλιάνος αποτελούσε μια εξαίρεση και εκτός γηπέδων. Και όμως κατάφερε να κερδίσει μια σειρά πρωταθλημάτων, να θεωρείται σήμερα ένας από τους μεγαλύτερους μεσοεπιθετικούς στην ιστορία του ποδοσφαίρου και να γίνει αρχηγός της εθνικής Βραζιλίας του 1982, της καλύτερης ίσως ομάδας στην ιστορία που δεν κατάφερε να σηκώσει το τρόπαιο. Όταν ρωτήθηκε ποια είναι τα είδωλά του (με τους δημοσιογράφους να περιμένουν μια κοινότοπη απάντηση τύπου Πελέ, Γκαρίντσα κ.τ.λ.) αυτός απάντησε: Ο Φιντέλ Κάστρο, ο Τσε Γκεβάρα και ο Τζον Λένον.

Η «κορινθιακή δημοκρατία»

Ο ίδιος σε μια πρόσφατη συνέντευξή του τονίζει: «Στο ποδόσφαιρο συμβαίνει το εξής παράδοξο, ως μονάδα ο εργαζόμενος έχει μεγαλύτερη δύναμη από τον εργοδότη. Κρατά τις μάζες στα χέρια του». Ήταν ακριβώς αυτή η δύναμη που ο Σόκρατες θα χρησιμοποιούσε ώστε να δημιουργήσει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές στην ιστορία του αθλήματος. Η Κορίνθιας είναι μέχρι και σήμερα μια από τις σημαντικότερες ομάδες του Σάο Πάολο. Ιδρύθηκε το 1910 από μετανάστες εργάτες, ενώ παραμένει συνδεδεμένη με την εργατική τάξη της χώρας. Πατώντας σε αυτό το έδαφος, ο Σόκρατες μαζί με τον συμπαίκτη του αμυντικό Βλαντίμιρ, θα ξεκινήσει το ιδεολογικό κίνημα της Democracia Corintiana. Οι παίκτες θα αναλάβουν τον έλεγχο της ομάδας τους. Σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα της Βραζιλίας, όπου η διοίκηση ήταν υπεύθυνη και όριζε κάθε πτυχή της ποδοσφαιρικής αλλά και κοινωνικής ζωής του ποδοσφαιριστή, οι παίκτες της Κορίνθιας αποφάσιζαν για οτιδήποτε, από το καθημερινό πρόγραμμα προπόνησης μέχρι τις μεταγραφές που έκανε η ομάδα. Όλοι οι παίχτες, οι τεχνικοί και οι παράγοντες ήταν απόλυτα ίσοι, με μια απόλυτα δημοκρατική ψήφο. Ο λόγος ενός τεχνικού του γηπέδου είχε την ίδια σημασία με αυτόν του προέδρου ή του αρχηγού της εθνικής Βραζιλίας, του Σόκρατες. Το πείραμα αποκτά μεγαλύτερη σημασία αν αναλογιστεί κανείς πως έλαβε χώρα την περίοδο της βραζιλιάνικης χούντας.

Το 1982, η ομάδα κέρδισε το πρωτάθλημα της περιφέρειας του Σάο Πάολο, με τη λέξη «Δημοκρατία» τυπωμένη στη μπλούζα της στη θέση των ονομάτων των παικτών. Το 1984, το κίνημα θα καταφέρει να κατεβάσει στους δρόμους του Σάο Πάολο 1,5 εκατομμύριο κόσμο ζητώντας δημοκρατικές εκλογές.

Την επόμενη χρονιά ο Σόκρατες θα μετακομίσει για πολιτικούς λόγους στην Ιταλία και την Φιορεντίνα. Θα επιστρέψει στην Βραζιλία μετά από ένα μίζερο, όπως ο ίδιος τον περιγράφει, χρόνο και μετά από την περιπλάνηση του σε διάφορες ομάδες, θα αποσυρθεί το 1989. Σήμερα ο Σόκρατες ζει στη γενέτειρα του, αρθρογραφεί σε διάφορες εφημερίδες και δουλεύει ως γιατρός.

Το παράδειγμα του Σόκρατες περιγράφει το ποδόσφαιρο ως μια πραγματική κοινωνική δραστηριότητα, την ομαδικότητα ως πυρήνα και ουσία του παιχνιδιού και αποδεικνύει μια εναλλακτική ματιά ενσαρκωμένη σε έναν από τους σημαντικότερους παίχτες που έπαιξαν ποτέ. Όπως ο ίδιος σημείωνε για την αποτυχία του μουντιάλ του 1982: «Αυτό που έχει πραγματικά σημασία στο ποδόσφαιρο είναι η ομορφιά, η νίκη έρχεται δεύτερη και τελικά αυτό που μένει, είναι η ευχαρίστηση που σου προκαλεί το παιχνίδι». Η εφαρμογή τέτοιων αντιλήψεων και ταυτόχρονα η ύπαρξη προσωπικοτήτων όπως ο Σόκρατες, είναι τα στοιχεία που πραγματικά λείπουν από το σημερινό ποδοσφαιρικό κόσμο κάτω από τους προβολείς των τόσων χιλιάδων κεριών.

Διαβάστε περισσότερα...