Λ. Βατικιώτης: Ακυρώνεται η ιδιωτικοποίηση ΕΥΔΑΠ – ΕΥΑΘ

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η απάντηση στο ερώτημα (που τροποποιεί ελαφρώς εκείνο του Ουμπέρτο Έκο σχετικά με τις ειδήσεις τον Αύγουστο) για το αν υπάρχουν ευχάριστες ειδήσεις στο μέτωπο των ιδιωτικοποιήσεων είναι απροσδόκητα ευχάριστη: Ναι, υπάρχουν! Πρόκειται για την ματαίωση της ιδιωτικοποίησης της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ. Το σχέδιο της κυβέρνησης για το ξεπούλημα των δύο εταιρειών ύδρευσης, με βάση όλα τα δεδομένα, παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες, σηματοδοτώντας μια πρώτη νίκη των πολιτών ενάντια στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας.

Η πρώτη φορά που βάρεσε πένθιμα η καμπάνα για τα σχέδια της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου και των πιστωτών ήταν στις 25 Μαΐου, με αφορμή την απόφαση (υπ. αρ. 1906/2014) της ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας. Η αίτηση που είχε κατατεθεί από κατοίκους της Αθήνας ζητούσε την ακύρωση της απόφασης της κυβέρνησης με την οποία μεταβιβάστηκε στο ταμείο εκποιήσεων, και κατά κόσμο ΤΑΙΠΕΔ, το 34,033% του μετοχικού κεφαλαίου της ΕΥΔΑΠ. Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας προκάλεσε πολιτικό σεισμό, παρότι τα φιλο-μνημονιακά Μέσα Ενημέρωσης επέλεξαν να θάψουν την είδηση. Από την μεριά τους ήταν απόλυτα δικαιολογημένη η υποτίμηση που επέδειξαν: Η προβολή της απόφασης του ΣτΕ, ακόμη κι αν δεν άνοιγε τον δρόμο γι’ άλλες προσφυγές, σίγουρα θα χάριζε αυτοπεποίθηση σε όσους μάχονται ενάντια στο πλιάτσικο επί της δημόσιας περιουσίας και δύναμη να συνεχίσουν με στόχο να αποτραπεί το ξεπούλημα της «μικρής ΔΕΗ», του αιγιαλού, κλπ. Επίσης, θα έδειχνε ότι η διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων, που ξεκίνησε ακριβώς πριν 3 χρόνια με το μεσοπρόθεσμο που είχε καταθέσει τότε ο Γ. Παπακωνσταντίνου ως υπουργός Οικονομικών, δεν είναι μόνο ενάντια στο δημόσιο συμφέρον και την τσέπη των πολιτών, αλλά κι ενάντια στο σύνταγμα. Αρκεί μια ματιά στην, αξιοθαύμαστη και πολλαπλά χρήσιμη είναι η αλήθεια, απόφαση του ΣτΕ.

Αντισυνταγματικό το ξεπούλημα

Με βάση το σκεπτικό της λοιπόν, «η αποξένωση του Ελληνικού Δημοσίου από την πλειοψηφία του μετοχικού κεφαλαίου της ΕΥΔΑΠ ΑΕ, του οποίου η διατήρηση είναι αναγκαία για να μη μετατραπεί η δημόσια επιχείρηση σε ιδιωτική, συνιστά παράβαση των άρθρων 5 παρ. 5 και 21 παρ. 3 του Συντάγματος». Αναλυτικότερα, ανέφερε ότι «η κατ’ ουσίαν μετατροπή της δημόσιας επιχειρήσεως σε ιδιωτική, που λειτουργεί με γνώμονα το κέρδος, καθιστά αβέβαιη τη συνέχεια της εκ μέρους της παροχής προσιτών υπηρεσιών κοινής ωφέλειας και δη υψηλής ποιότητας». Επιπλέον αναφέρεται ότι «οι υπηρεσίες της ΕΥΔΑΠ παρέχονται μονοπωλιακώς, σε μεγάλο πληθυσμό, διαβιούντα υπό δυσμενείς οικιστικές συνθήκες στον περιορισμένο χώρο της Αττικής, από δίκτυα που είναι μοναδικά στην περιοχή και ανήκουν στα πάγια περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας». Τέλος, αναφέρει η απόφαση του ΣτΕ πως «αβεβαιότητα ως προς τη συνέχεια της παροχής προσιτών υπηρεσιών κοινής ωφελείας με αυτό τον βαθμό αναγκαιότητας, δεν συγχωρείται από το άρθρο 5 του Συντάγματος», πολύ περισσότερο μετά το από 6.4.2001 ψήφισμα της Ζ’ Αναθεωρητικής Βουλής που «κατοχυρώνει το δικαίωμα στην προστασία της υγείας, καθώς και στο άρθρο 21 παράγραφος 3 που ορίζει ότι το κράτος μεριμνά για την υγεία των πολιτών».

Η τελευταία πράξη του δράματος, τουλάχιστον με την μορφή που το είχαν σχεδιάσει πιστωτές κι οι ελληνικές κυβερνήσεις, έπεσε με την γνωστοποίηση με ημερομηνία 24 Ιουνίου, όπως επιβάλει η χρηματιστηριακή νομοθεσία, από την μεριά του ΤΑΙΠΕΔ της μείωσης της συμμετοχής του στην ΕΥΔΑΠ σε 27,3% (29.074.500) από 61,333% (65.319.740). Αναφέρεται μάλιστα με σαφήνεια ότι η μεταβολή συντελέστηκε κατ’ εφαρμογή της επίμαχης απόφασης του ΣτΕ.

Μαζικοί αγώνες

Η ακύρωση της ιδιωτικοποίησης της ΕΥΔΑΠ από το ΣτΕ πιθανά ποτέ να μην είχε συμβεί αν όλα τα προηγούμενα χρόνια δεν είχε κάνει την εμφάνισή του ένα πολύμορφο και δυναμικό κίνημα που ζητούσε την ακύρωση του σχεδίου ξεπουλήματος. Τόσο στην Αθήνα, όσο και στη Θεσσαλονίκη ξεπήδησαν ενώσεις πολιτών που με πειστικότητα πρόβαλαν τις καταστροφικές συνέπειες που θα είχε η ιδιωτικοποίηση, με βάση την πλούσια εμπειρία άλλων χωρών: από το Βουκουρέστι όπου η τιμή του νερού αυξήθηκε 12 φορές απ’ όταν ιδιωτικοποιήθηκε το 2010 μέχρι τώρα, μέχρι την Αγγλία όπου το 25% του νερού χάνεται σε διαρροές λόγω κακής συντήρησης του δικτύου και στη Ν. Αφρική όπου η ιδιωτικοποίηση του νερού προκάλεσε μαζική μόλυνση… Εν είδει παρενθέσεως: προκαλεί μεγάλη εντύπωση που οι οπαδοί της ιδιωτικοποίησης, παρά τα μέσα που διαθέτουν, δεν έχουν να παρουσιάσουν ούτε ένα, μα ούτε ένα θετικό παράδειγμα από την διεθνή εμπειρία. Στην Ελλάδα για να αναπτυχθεί αυτό το μαζικό κίνημα, που αμφισβήτησε πολλές πολιτικές καριέρες, συνέβαλαν καθοριστικά κινήσεις όπως Save the Greek Water, SOSτε το νερό, Κίνηση 136, πρωτοβουλίες εργατικών ενώσεων, το δημοψήφισμα στη Θεσσαλονίκη στις 18 Μαΐου βάσει του οποίου το 98% ή 218.000 πολίτες είπαν όχι στην ιδιωτικοποίηση, η έστω κι εκ των υστέρων απόφαση της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ κι η πολύ πρόσφατη απόφαση 11 δήμων της Θεσσαλονίκης να πάρουν πίσω από την ΕΥΑΘ στοιχεία ενεργητικού που της είχαν παραδώσει όταν ήταν αμιγώς κρατική και λειτουργούσε στο όνομα του δημοσίου συμφέροντος. Με την αλλαγή ιδιοκτήτη, η «προίκα» επιστρέφεται…

Παρότι η απόφαση του ΣτΕ δεν αφορούσε την ΕΥΑΘ, πολύ γρήγορα πάγωσαν και στην Θεσσαλονίκη όλες οι κινήσεις που ήταν σε εξέλιξη για την ιδιωτικοποίηση του 67% των μετοχών της εταιρείας ύδρευσης (από το 74,017% που κατείχε το ταμείο ξεπουλήματος). Δεν αποκλείεται μάλιστα το ΤΑΙΠΕΔ να προβεί και σε μια συμβολική κίνηση δημοσίων σχέσεων επιστροφής στην κυβέρνηση των μετοχών του, για να δείξει πόσο σέβεται τις δικαστικές αποφάσεις. Στην πραγματικότητα θα ποιεί την ανάγκη φιλοτιμία, ξέροντας την απροθυμία των υποψήφιων επενδυτών να εμπλακούν σε δικαστικές διαμάχες.

ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν παραιτήθηκαν αμέσως από το σχέδιο ιδιωτικοποίησης της ΕΥΔΑΠ. Επί μέρες η γραμμή άμυνας που κυκλοφορούσε ήταν πως «δεν ιδιωτικοποιείται το νερό, αλλά η εταιρεία διαχείρισής του, ενώ το Δημόσιο θα διατηρήσει την κυριότητα στο φυσικό αγαθό και τις υποδομές». Επιχειρηματολογία που έμοιαζε καταπληκτικά με τα όσα δήλωνε η εκτελεστική αντιπρόεδρος της ευρωπαϊκής Σουέζ από την Θεσσαλονίκη, την οποία επισκέφθηκε πριν ακόμη γίνει γνωστή η απόφαση του ΣτΕ για την ΕΥΔΑΠ. Η Σουέζ που προκρίθηκε για την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ μαζί με την Ελλάκτωρ αξίζει να αναφερθεί ότι είναι χρόνια προβληματική και ζημιογόνα εταιρεία. Κι αυτό μάλιστα αντίθετα με την ΕΥΑΘ που θέλει να αγοράσει!

Ζημιογόνα η Σουέζ

Χαρακτηριστικά, η Σουέζ, που εμφανίζεται ως σωτήρας των ελληνικών εταιρειών ύδρευσης, το 2012 είχε ζημιές ύψους 1,3 δισ., το 2011 ζημιές 1,2 δισ., το 2010 1,16 δισ. και το 2009 εμφάνισε στα οικονομικά της αποτελέσματα ζημιές ύψους 2,28 δισ. ευρώ. Αντίθετα η ΕΥΑΘ το 2012 εμφάνισε κέρδη ύψους 24 εκ. ευρώ, ενώ διέθετε 33 εκ. ευρώ μετρητά, 135 εκ. ευρώ ίδια κεφάλαια, 74 εκ. ευρώ ετήσια έσοδα και χρηματιστηριακή αξία 220 εκ ευρώ. Από την παράθεση, και μόνο, αυτών των στοιχείων γίνεται εμφανές ότι η γαλλική πολυεθνική που έχει συγκεντρώσει δεκάδες φορές την οργή του κόσμου, διαθέτοντας το ρεκόρ των βίαιων απομακρύνσεων από το Μπουένος Άιρες και το Γιοχάνεσμπουργκ, μέχρι την Σαγκάη και το Μπορντώ, το μόνο που θέλει είναι να «βάλει χέρι» στην ρευστότητα της ΕΥΑΘ. Επίσης, να χρησιμοποιήσει την Θεσσαλονίκη για να επεκτείνει την ακτίνα δράσης της και στα Βαλκάνια. Πρέπει να αναφερθούν επίσης κι οικονομικές επιδόσεις της ΕΥΔΑΠ, μόνο και μόνο για να γίνει καλύτερη αντιληπτή η υποκρισία της κυβέρνησης καθώς για το μόνο το οποίο ενδιαφέρεται είναι να κάνει «πάσα» στο ξένο κεφάλαιο επιχειρήσεις που κάθονται επάνω σε βουνά μετρητών και ρευστότητας. Έτσι, η ΕΥΔΑΠ, με βάση τα αποτελέσματα του πρώτου τριμήνου του 2014, έχει κέρδη προ φόρων (EBITDA) 8,4 εκ. ευρώ, μετά φόρων 5,5 εκ. ευρώ και κύκλο εργασιών (όλος ο όμιλος) 70,7 εκ. ευρώ. Κοινοτοπίες περί αναποτελεσματικού δημόσιου και αποτελεσματικού ιδιωτικού τομέα, εν προκειμένω, δεν επιβεβαιώνονται…

Είναι προφανές ότι η ιδιωτικοποίηση των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ μακροπρόθεσμα θα λειτουργούσε σε βάρος των δημοσίων εσόδων, καθώς θα έχαναν μια πηγή ρευστού για την χρηματοδότηση της οικονομίας και της αναγκαίας κοινωνικής πολιτικής. Δραματικές επίσης θα ήταν οι επιπτώσεις και στην απασχόληση, καθώς θα συρρικνωνόταν ακόμη περισσότερο το προσωπικό, που ήδη έχει μειωθεί κάθετα. Στην ΕΥΑΘ για παράδειγμα, όπου η Σουέζ ήδη συμμετέχει στο μετοχικό της κεφάλαιο με ένα ποσοστό της τάξης του 5,46%, οι εργαζόμενοι από 700 έχουν μειωθεί σε 235.

Παρόλα αυτά, η απόφαση του ΣτΕ για την ΕΥΔΑΠ, δεν σημαίνει ότι η κυβέρνηση ακυρώνει οποιοδήποτε σχέδιο περαιτέρω ιδιωτικοποίησης κι ότι η μετοχική της σύνθεση θα μείνει ως έχει (Δημόσιο: 34,03%, ΤΑΙΠΕΔ: 27,3%, όμιλος Πόλσον 9,99%, νομικά πρόσωπα 21,61% και φυσικά πρόσωπα μέσω του χρηματιστηρίου 7,07%). Σαμαράς και Βενιζέλος, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους την βούληση του ελληνικού λαού, είναι πολύ πιθανό είτε να αναζητήσουν στρατηγικό εταίρο στον οποίο να εκχωρήσουν το μάνατζμεντ ή να πουλήσουν μέσω του χρηματιστηρίου τις μετοχές που διαθέτει το δημόσιο.

Σε κάθε περίπτωση το χειρότερο, με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, έχει αποτραπεί κι η κυβέρνηση με την Τρόικα υπέστησαν μια σημαντική πολιτική ήττα που πρέπει να βρει συνέχεια!

από τα «Επίκαιρα»

Διαβάστε περισσότερα...

The Independent: Τι πραγματικά προηγήθηκε στη Γάζα και δεν το λένε οι Ισραηλινοί

Δεν πρόκειται λοιπόν για την απαράδεκτη δολοφονία τριών Ισραηλινών στην κατειλημμένη Δυτική Όχθη ή για την απαράδεκτη δολοφονία ενός Παλαιστινίου στην κατειλημμένη Ανατολική Ιερουσαλήμ. Ούτε για τη σύλληψη πολλών μαχητών και πολιτικών της Χαμάς στη Δυτική Όχθη. Ούτε για τις βόμβες. Ως συνήθως, πρόκειται για τη γη.

ΟΚ, μέχρι το απόγευμα, ο λόγος θανάτου των δύο ημερών ήταν 40 προς 0 υπέρ του Ισραήλ. Αλλά ας μιλήσουμε για την υπόθεση της Γάζας για την οποία δεν θα ακούσετε τις επόμενες ώρες.

Έχει να κάνει με τη γη. Οι Ισραηλινοί που ζουν στον Σντερότ δέχονται τα πυρά των Παλαιστινίων της Γάζας και τώρα οι Παλαιστίνιοι παίρνουν αυτό που τους άξιζε. Σίγουρα. Αλλά περιμένετε. Πώς μαζεύτηκαν όλοι αυτοί οι Παλαιστίνιοι -1,5 εκατομμύριο από δαύτους- και στριμώχτηκαν στη Γάζα αρχικά; Δεν ζούσαν οι οικογένειές τους κάποτε, σε αυτό που ονομάζεται σήμερα Ισραήλ; Και τους πέταξαν έξω -ή έφυγαν για να μην πεθάνουν- όταν δημιουργήθηκε το κράτος του Ισραήλ.

Και οι άνθρωποι που ζούσαν στη Σντερότ στις αρχές του 1948 δεν ήταν Ισραηλινοί, αλλά Παλαιστίνιοι Άραβες. Το χωριό τους ονομαζόταν Huj. Ούτε ήταν εχθροί του Ισραήλ. Δύο χρόνια νωρίτερα, οι ίδιοι αυτοί Άραβες είχαν κρύψει Εβραίους μαχητές της Χαγκάνα από τον βρετανικό στρατό. Αλλά όταν ο ισραηλινός στρατός εμφανίστηκε στο Huj στις 31 Μαΐου 1948, έδιωξαν όλους τους άραβες χωρικούς στη Λωρίδα της Γάζας. Έτσι μετατράπηκαν σε πρόσφυγες. Ο Νταβίντ Μπεν Γκουριόν (πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ) το αποκάλεσε «άδικη και αδικαιολόγητη ενέργεια». Κρίμα. Οι Παλαιστίνιοι της Huj δεν μπόρεσαν ποτέ να επιστρέψουν στον τόπο τους.

Και σήμερα, πάνω από 6.000 απόγονοι των Παλαιστινίων του χωριού Huj -που τώρα ονομάζεται Σντερότ- ζουν στην αθλιότητα της Γάζας, μεταξύ των "τρομοκρατών" τους οποίους το Ισραήλ θέλει να καταστρέψει και που πυροβολούν από αυτό που παλιά ήταν το Huj. Ενδιαφέρουσα ιστορία.

Και πάλι για το δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα. Το ξανακούσαμε σήμερα. Τι θα συνέβαινε αν βομβαρδιζόταν ο λαός του Λονδίνου όπως ο λαός του Ισραήλ; Δεν θα ανταπέδιδαν; Μα ναι, αλλά εμείς οι Άγγλοι δεν έχουμε στοιβάξει περισσότερο από ένα εκατομμύριο πρώην κατοίκους της Βρετανίας σε κέντρα προσφύγων λίγα μίλια έξω από το Λονδίνο.

Η τελευταία φορά που χρησιμοποιήθηκε αυτό το αληθοφανές επιχείρημα ήταν το 2008, όταν το Ισραήλ εισέβαλε στη Γάζα και σκότωσε τουλάχιστον 1.100 Παλαιστίνιους (ο λόγος τότε ήταν: 1.100 Παλαιστίνιοι προς 13 Ισραηλινούς). Τι θα συνέβαινε αν το Δουβλίνο τελούσε υπό επίθεση ρουκετών, είχε ρωτήσει τότε ο πρέσβης του Ισραήλ; Αλλά όταν η πόλη Κρόσμαγκλεν του Ηνωμένου Βασιλείου στη Βόρεια Ιρλανδία ήταν υπό επίθεση ρουκέτας από τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας στη δεκαετία του 1970, -η RAF δεν βομβάρδισε το Δουβλίνο, για αντίποινα, σκοτώνοντας Ιρλανδές γυναίκες και παιδιά. Στον Καναδά το 2008, οι υποστηρικτές του Ισραήλ χρησιμοποιούσαν το ίδιο ψευδές επιχείρημα.

Τι θα γινόταν αν πολίτες του Βανκούβερ, του Τορόντο ή του Μόντρεαλ δέχονταν επίθεση από τα προάστια των ίδιων των πόλεών τους; Πώς θα ένιωθαν; Αλλά οι Καναδοί δεν έσπρωξαν τους κατοίκους της καναδικής επικράτειας σε κέντρα προσφύγων. Και τώρα ας περάσουμε τη Δυτική Όχθη. Πρώτον, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου είπε πως δεν μπορούσε να μιλήσει στον Παλαιστίνιο "πρόεδρο" Μαχμούντ Αμπάς γιατί δεν εκπροσωπούσε και τη Χαμάς. Τότε, όταν ο Αμπάς προχώρησε σε κυβερνητικό συνασπισμό, ο Νετανιάχου είπε πως δεν μπορούσε να μιλήσει στον Αμπάς γιατί συνεργαζόταν με τους "τρομοκράτες" της Χαμάς. Τώρα λέει πως θα συνομιλήσει μαζί του μόνο αν τα σπάσει με τη Χαμάς - αν και τότε δεν θα εκπροσωπεί τη Χαμάς.

Στο μεταξύ, ο εξαιρετικός αριστερός Ισραηλινός φιλόσοφος Ούρι Αβνέρι -που στα 90 του χρόνια παραμένει ευτυχώς δυνατός- έχει επισημάνει την τελευταία εμμονή της χώρας του: τον κίνδυνο πως η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και στη Συρία (ISIS) θα κινηθεί δυτικά από το ιρακινό / συριακό "χαλιφάτο" και θα φτάσει στην ανατολική όχθη του Ιορδάνη Ποταμού. "Και ο Νετανιάχου είπε" σύμφωνα με τον Αβνέρι, "αν δεν τους σταματήσει η ισραηλινή φρουρά εκεί (στον Ιορδάνη), θα εμφανιστούν στις πύλες του Τελ Αβίβ". Η αλήθεια, βέβαια, είναι πως η ισραηλινή αεροπορία θα έχει διαλύσει τον ISIS με το που τολμήσει να περάσει το σύνορο του Ιορδάνη από το Ιράκ ή τη Συρία.

Η σημασία αυτού, ωστόσο είναι πως αν το Ισραήλ κρατήσει τον στρατό του στον Ιορδάνη (για να προστατεύσει το Ισραήλ από τον ISIS), ένα μελλοντικό κράτος της Παλαιστίνης δεν θα έχει σύνορα και θα είναι ένας θύλακας εντός Ισραήλ, περιτριγυρισμένο από όλες τις πλευρές από περιοχές που κατέχει το Ισραήλ.

"Κάτι σαν τις αυτόνομες περιοχές των Μπαντουστάν" λέει ο Αβνερί. Με άλλα λόγια, δεν θα υπάρξει ποτέ ένα "βιώσιμο" παλαιστινιακό κράτος. Άλλωστε, δεν είναι ο ISIS το ίδιο με τη Χαμάς; Bέβαια και δεν είναι, αλλά δεν θα μας το πει ποτέ αυτό ο Μαρκ Ρέγκεβ, εκπρόσωπος του Νετανιάχου. Όχι. Μάλιστα μιλώντας στο Al Jazeera, είπε πως η Χαμάς ήταν "μια εξτρεμιστική τρομοκρατική οργάνωση όχι πολύ διαφορετική από τον ISIS στο Ιράκ, τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο, την Μπόκο Χαράμ...". H Xεζμπολάχ είναι σιίτικη πολιτοφυλακή που μάχεται μέχρι θανάτου στη Συρία ενάντια στους σουνίτες μουσουλμάνους του ISIS. Και η Μπόκο Χαράμ -χιλιάδες χιλιόμετρα από το Ισραήλ- δεν αποτελεί απειλή για το Τελ Αβίβ.

Αλλά καταλαβαίνετε τι παίζει. Οι Παλαιστίνιοι της Γάζας -και παρακαλώ ξεχάστε για πάντα τους 6.000 Παλαιστινίους οι οικογένειες των οποίων διώχθηκαν από την γη του Σντερότ- είναι σύμμαχοι με τους δεκάδες χιλιάδες ισλαμιστές που απειλούν τον Μαλίκι της Βαγδάτης, τον Άσαντ της Δαμασκού ή τον πρόεδρο Τζόναθαν της Αμπούχα. Και σε τελική ανάλυση, αν ο ISIS κατευθύνεται προς τη Δυτική Όχθη, γιατί η κυβέρνηση του Ισραήλ συνεχίζει να χτίζει αποικίες εκεί -παράνομα σε αραβική γη- για Ισραηλινούς πολίτες;

Δεν πρόκειται λοιπόν για την απαράδεκτη δολοφονία τριών Ισραηλινών στην κατειλημμένη Δυτική Όχθη ή για την απαράδεκτη δολοφονία ενός Παλαιστινίου στην κατειλημμένη Ανατολική Ιερουσαλήμ. Ούτε για τη σύλληψη πολλών μαχητών και πολιτικών της Χαμάς στη Δυτική Όχθη. Ούτε για τις βόμβες. Ως συνήθως, πρόκειται για τη γη.

Πηγή:http://left.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Δ. Καζάκης: Γιατί είναι τόσο δύσκολο να αντιληφθούμε το αυτονόητο;

του Δημήτρη Καζάκη

Άλλη μια παρωδία κοινοβουλευτισμού ζήσαμε χθες. Με 51 ψήφους υπέρ, έναντι 46 κατά και ένα «παρών» από τον Νικήτα Κακλαμάνη πέρασε χθες το απόγευμα το νομοσχέδιο για το 30% της ΔΕΗ. Απουσίαζαν οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής, Ηλίας Παναγιώταρος και Ηλίας Κασιδιάρης, είχαν με πιο σοβαρά θέματα να ασχοληθούν.

Μετά την υπερψήφιση του νομοσχεδίου για τη ΔΕΗ, κατατέθηκαν οι πρώτες προτάσεις των κομμάτων της Αντιπολίτευσης για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ υπογράφουν 71 βουλευτές, την προτάση των Ανεξάρτητων Ελλήνων 14, την πρόταση των Ανεξάρτητων Βουλευτών επίσης 14 και την πρόταση της ΧΑ 16 βουλευτές. Σήμερα κατατίθεται η πρόταση της ΔΗΜΑΡ ενώ την δική του πρόταση θα καταθέσει και το ΚΚΕ. Βάλτε τώρα που γυρίζει.

Τελικά, έξι προτάσεις δημοψηφίσματος θα κατατεθούν. Μαζί με της ΧΑ επτά. Κι όλοι αισθάνονται ικανοποιημένοι. Κάνανε το καθήκον τους. Η αντιπαράθεση με το ξεπούλημα της χώρας έχει αναχθεί σε κάποια εκδοχή δημοψηφίσματος.

Δεν έχει σημασία που καμιά από τις προτάσεις δεν έχει πραγματικό αντίκρισμα. Θυμίζουμε εδώ ότι η πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ για δημοψήφισμα βασίζεται στο άρθρο 116 του Κανονισμού της Βουλής.

Πρέπει να προσυπογράψουν την πρόταση τα δύο πέμπτα των βουλευτών για να εισαχθεί προς συζήτηση και για να γίνει αποδεκτή απαιτούνται τα τρία πέμπτα. Δηλαδή φέξε μου και γλίστρησα.

Ποιο είναι το αίτημα;

Ποιο όμως είναι το επίδικο ζήτημα; Να μην πουληθεί η "μικρή ΔΕΗ", ή να μην επιτραπεί ούτε στο ελάχιστο το άνοιγμα του δικτύου παραγωγής, μεταφοράς και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας στις δυνάμεις αγοράς; Τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά. Η αγορά δεν μπορεί να εξασφαλίσει με κανένα τρόπο τις οικονομίες κλίμακας που απαιτεί μια ορθολογική ανάπτυξη ενός ενιαίου πανεθνικού δικτύου ηλεκτρικής ενέργειας, το οποίο μπορεί να εξασφαλίσει επάρκεια στη χώρα και φθηνές τιμές ειδικά για τα λαϊκά νοικοκυριά. Με όρους αγοράς αυτό είναι αδύνατο.

Αυτό μπορεί να γίνει μόνο από μια ενιαία και αδιαίρετη ΔΕΗ. Όχι μια ΔΕΗ Α.Ε., έρμαιο της χρηματιστικής κερδοσκοπίας και της ασυδοσίας των κυβερνώντων. Από μια ΔΕΗ που οφείλει να ανήκει ολοκληρωτικά στο κράτος και να λειτουργεί με όρους πλήρους διαφάνειας, οικονομικής ιδιοσυντήρητης, ανεξαρτησίας από κάθε κυβέρνηση, χωρίς διορισμένες διοικήσεις και εκλεκτούς των κομματικών μηχανισμών και υπό καθεστώς άμεσου κοινωνικού και κοινοβουλευτικού ελέγχου.

Η επιλογή είναι καθαρή. Ας αναρωτηθούμε το εξής απλό. Μπορεί να υπάρξει ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος χωρίς να έχει υπό τον έλεγχό του τουλάχιστον τις τηλεπικοινωνίες, την ενέργεια, το νερό και τις μεταφορές; Μπορεί να υπάρξει έστω εθνική άμυνα, χωρίς αυτούς τους κρίσιμους και στρατηγικούς τομείς υπό τον άμεσο έλεγχο του κράτους;

Τηλεπικοινωνίες η Ελλάδα δεν διαθέτει από τότε που ο όμιλος ΟΤΕ ξεπουλήθηκε στην Deutsche Telecom. Η χώρα και ο πληθυσμός της έχουν μετατραπεί σε καταναλωτές τηλεπικοινωνιών, αλλά το δίκτυο των τηλεπικοινωνιών δεν το ελέγχουν, δεν τους ανήκει καν. Έρμαιο των ξένων ιδιωτών που ελέγχουν το σύστημα είναι και οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας. Είναι σαν να εξαρτούν τις τηλεπικοινωνίες τους από τούρκους παρόχους. Από άποψη ουσίας είναι το ίδιο.

Το ίδιο πάει να γίνει τώρα και με την ΔΕΗ.

Μόνο μια χώρα που θέλει να αυτοκαταλυθεί, που το κράτος της έχει μετατραπεί σε απλή βιτρίνα ιδιωτικών συμφερόντων, πρωτίστως ξένων, που η ίδια η εθνική της άμυνα δεν έχει κανένα μα κανένα νόημα, προχωρά στο ξεπούλημα αυτών των τόσο κρίσιμων και στρατηγικών τομέων. Μόνο ένας λαός που αναζητά τρόπους εθνικού και κοινωνικού αυτοχειριασμού, αποδέχεται τέτοιες επιλογές.

Όχι πώς ενδιαφέρει τους κυβερνώντες. Αυτοί έχουν κάνει τις επιλογές τους. Το ερώτημα είναι με όλους τους άλλους. Αλήθεια, τι περιμένουν άλλο να δουν; Ξεπουλιούνται τα πάντα. Η ενέργεια με την ΔΕΗ είναι μόνο η αρχή. Ήδη έχουν δρομολογηθεί για συγκεκριμένα ιδιωτικά συμφέροντα το 90% των παραλιών της Ελλάδας. Σειρά προς πώληση έχουν πάρει και οι αρχαιολογικοί χώροι. Τι θα απομείνει από τούτη την χώρα; Ο ραγιάς λαός της;

Γιατί δεν μπορούμε να τα βρούμε;

Χάνεται η πατρίδα! Τι άλλο θα πρέπει να γίνει για να το αντιληφθούν οι κομματικοί σχηματισμοί; Τι άλλο περιμένουν; Να ξεσπάσει πρώτα πόλεμος για να δούμε όλοι πόσο ανοχύρωτη χώρα μας έχουν καταντήσει; Να οδηγηθεί στη σφαγή ο λαός, όπως οδηγήθηκε στην Ουκρανία, ή όπως συμβαίνει σήμερα στη Μέση Ανατολή από μια "ανίερη συμμαχία" σιωνιστών και τζιχαδιστών; 

Γιατί δεν κάνουμε το αυτονόητο; Γαιτί δεν συμμαχούμε όλοι όσοι αντιτασσόμαστε σ' αυτές τις πολιτικές, στη βάση ορισμένων πολύ άμεσων και ζωτικών αιτημάτων που μπορούν, αφενός, να αναχαιτίσουν το ξεπούλημα της χώρας. Και, αφετέρου, να ενώσουν όλο τον λαό πάνω σε πολύ συγκεκριμένα προβλήματα όπως τα χρέη προς την εφορία, τις τράπεζες, τα ασφαλιστικά ταμεία, τα εργασιακά και το συνταξιοδοτικό, κοκ.

Ας το σκεφτούμε λίγο. Τι είναι πιο αποτελεσματικό ενάντια στην κυβερνώσα συμμορία; Το κουβεντολόι για δημοψήφισμα, ή να διατρανώσουμε όλοι μαζί και από κοινού, μέσα στον λαό, ότι όποιος επενδύσει στο ξεπούλημα της χώρας, θα χάσει τα λεφτά του. Τόσο απλά.

Ας βάλουμε στην άκρη τις πολλές και εξαιρετικά σημαντικές διαφορές μας. Άλλωστε το ποιος έχει δίκιο θα αποδειχθεί αναπόφευκτα μέσα στην ίδια την πράξη. Ο αγώνας και η ελεύθερη ζύμωση θέσεων και απόψεων είναι εκείνη που τελικά κρίνει το αποτέλεσμα. Ας αναδείξουμε αυτό που μας ενώνει: η εδώ και τώρα σωτηρία του λαού και της πατρίδας. Τόσο δύσκολο είναι να τα βρούμε πάνω σ' αυτά;

Πάντως το ΕΠΑΜ θα αναλάβει για μια ακόμη φορά την πρωτοβουλία να συναντηθεί με όλες τις δυνάμεις της λεγόμενης αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, Ανεξάρτητοι), ώστε να διερευνηθεί η δυνατότητα κοινής δράσης και συμπαράταξης - παρά τις μεγάλες διαφορές μας - σε ορισμένα πολύ κρίσιμα μέτωπα για την ίδια την επιβίωση του λαού και της πατρίδας. Το ίδιο ισχύει για τις δυνάμεις και τα κινήματα που δρουν εκτός κοινοβουλίου. Για να δούμε. Πόσο δύσκολο είναι τελικά να αντιληφθούμε όλοι το αυτονόητο;

Διαβάστε περισσότερα...

Κ. Βεργόπουλος: Πατριωτισμός και αντιπατριωτισμός

Σημείωση του διαχειριστή του blog: Ο Πατριωτισμός είναι ένας και δεν υπάρχει "αριστερός" και "δεξιός" πατριωτισμός. Κάποτε αυτός ο διαχωρισμός με βάση τις ταμπέλες πρέπει να τελειώνει, αν θέλουμε να δούμε άσπρη μέρα! Όλοι μαζί οι πατριώτες, αριστεροί και δεξιοί, οφείλουμε να δώσουμε τον Αγώνα για την Απελευθέρωση του Έθνους!

του Κώστα Βεργόπουλου

Άραγε ο πατριωτισμός, δηλαδή η υπερά-σπιση της χώρας, του λαού και της κοινωνίας, αποτελεί στην εποχή μας κάτι «ξεπερασμένο», ένα «μη πρόβλημα», που «θολώνει τα κρίσιμα πεδία της Αριστεράς», όπως διατείνονται κάποιοι από το χώρο της, ή μήπως παραμένει πάντα ένα πραγματικό πρόβλημα, που στις μέρες μας επανέρχεται με ανανεωμένη οξύτητα, ώστε η Αριστερά να μην μπορεί να το αγνοεί;

Σε πρόσφατη ομιλία του, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ διευκρίνισε ότι ο «αριστερός πατριωτισμός» αποτελεί έναν από τους τρεις βασικούς πυλώνες της πολιτικής του. Αναφέρθηκε στον Άρη Βελουχιώτη, ο οποίος στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής τόνιζε ότι ενώ το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα, «εμείς έχουμε πατρίδα τις πεζούλες μας, που είναι το μοναδικό καταφύγιό μας».

Όσοι υποστηρίζουν ότι ο πατριωτισμός είναι παρωχημένο πρόβλημα, επικαλούνται γι' αυτό κάποια υποθετική νέα πραγματικότητα της παγκοσμιοποίησης. Ωστόσο, αυτή η αναφορά θα είχε βάση εάν είχε όντως δημιουργηθεί νέα πραγματικότητα. Σήμερα, αυτή ακριβώς η υποθετική πραγματικότητα αποδεικνύεται εικονική, αιτία διεθνούς κρίσης και διαιωνιζόμενης αστάθειας σε όλα τα επίπεδα. Πώς να μην υποθέσει κάποιος ότι οι θιασώτες της ιδέας πως ο πατριωτισμός έχει ξεπεραστεί παίρνουν πολύ στα σοβαρά τον εικονικό κόσμο του κεφαλαίου που σύρεται σήμερα σε βαθύ αδιέξοδο; Αντίθετα με τις διαβεβαιώσεις τους, από όλα τα μέρη του κόσμου ανέρχονται οι αντιστάσεις στην αποτυχημένη θεολογία της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και στο επίκεντρο όλων βρίσκεται η αγωνία για προάσπιση των κοινωνιών και των πατρίδων απέναντι στον κίνδυνο της αποδόμησης.

Στην Ισπανία, ανερχόμενη κοινωνική δύναμη είναι οι Podemos, που διεκδικούν την επανίδρυση της κοινωνίας, με βάση λαϊκές συνελεύσεις, «χωρίς κομματικές ταμπέλες και ιδεολογίες». Ο ηγέτης τους Πάμπλο Ιγκλέσιας επαναφέρει την έννοια του πατριωτισμού, που έχει εγκαταλειφθεί από το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Για την «πολιτικά ορθή» Αριστερά, η αναφορά στην κοινωνία ως σύνολο εκτίθεται στις αμαρτίες του «λαϊκισμού» και του «εθνικισμού». Μιλώντας για «πατρίδα», οι Podemos ενοχοποιούνται για «βολιβαριανά οράματα», εμπνεόμενα από τον Τσάβες και τη Λατινική Αμερική.

Στη Γαλλία, ο Ρεζίς Ντεμπρέ επισημαίνει ότι η γαλλική Αριστερά έχει γίνει «γαλλοφοβική», «λαοφοβική» και «κοινωνιοφοβική», αφού εγκατέλειψε τις έννοιες «λαός», «κοινωνία», «έθνος». Η άνοδος του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου, τονίζει ο ίδιος, αποτελεί δείκτη ιδεολογικής αποσύνθεσης των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων. Η «Ουμανιτέ» του ΚΚΓ σε κύριο άρθρο της αναγνωρίζει ότι «έχουμε χάσει την έννοια του πατριωτισμού και οφείλουμε να την ανακτήσουμε. Ο πατριωτισμός δεν αποτελεί αίρεση. Είναι δημιούργημα της Αριστεράς της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 και ο αριστερός διεθνισμός που ακολούθησε δεν καταργεί τον πατριωτισμό, αλλά τον εμπλουτίζει. Η εθνική γαλλική σημαία και η κόκκινη σημαία βαδίζουν χέρι χέρι στη γαλλική ιστορία και πάντοτε η πατριωτική Αριστερά ήταν αυτή που δημιούργησε τους μεγάλους σταθμούς της ιστορίας».

Όταν σήμερα οι κοινωνίες απειλούνται με αφανισμό, όταν στην Ευρώπη γίνεται λόγος για εγκαθίδρυση σχέσεων αποικιακού τύπου μεταξύ Βορρά και Νότου, επισημαίνει ο Ιγκλέσιας, υποψήφιος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς για την προεδρία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, είναι προφανές ότι το πρόβλημα του πατριωτισμού όχι μόνον δεν είναι «ξεπερασμένο», αλλά επανέρχεται και αποκτά νέα επικαιρότητα στην εποχή μας. Ανάμεσα στην ολιγαρχία του μεγάλου χρήματος και στην «πολιτικά ορθή» Αριστερά, που αποδέχεται τους όρους παιχνιδιού της πρώτης, αναδύονται σήμερα οι μεγάλες λαϊκές και δημοκρατικές πλειοψηφίες, που απειλούνται από αμφότερες τις πλευρές: τόσο από την επιθετικότητα της πρώτης όσο και με την ανεκτικότητα και ουσιαστική κάλυψη από τη δεύτερη. Ο αριστερός πατριωτισμός, τονίζει ο Ιγκλέσιας, αποτελεί το «συνεκτικό ιστό», που συνενώνει τις κοινωνικές πλειοψηφίες απέναντι στις αντίστοιχες διεθνοποιημένες ολιγαρχίες.

Πολλαπλασιάζονται σήμερα οι αναφορές στον Ιταλό μαρξιστή Αντόνιο Γκράμσι (1891-1937), προς εντοπισμό του «κοινού αισθήματος» και ανανέωση των εννοιών «δημοκρατία», «λαός», «έθνος», «κοινωνική δικαιοσύνη». Εμπεδώνεται η πεποίθηση ότι η σημερινή κρίση, αφού θίγει ανθρώπινες και κοινωνικές αξίες στη βάση τους, δεν αντιμετωπίζεται σαν απλό οικονομικό ζήτημα ούτε από μόνο ένα τμήμα της κοινωνίας, αλλά θέτει απαράκαμπτο πρόβλημα κοινωνικών συμμαχιών και «επανίδρυσης» της κοινωνίας σε νέες βάσεις. Ο μαρξισμός, τονίζουν οι Ισπανοί, δεν είναι θρησκευτικό δόγμα προς ομφαλοσκόπηση και αυτοϊκανοποίηση των μεμυημένων σε αυτό, αλλά «εργαλείο δράσης» για τη σύμπηξη της «λαϊκής ενότητος».

Εάν κάποιοι πιστεύουν ότι με την κοινωνική συμμαχία χάνουν την καθαρότητά τους, ίσως ήλθε η στιγμή για να πληροφορηθούν, όπως διευκρίνιζε στον ελληνικό Μεσοπόλεμο ο Κωνσταντίνος Καραβίδας (1890-1973), ότι η καθαρότητα δεν υπάρχει παρά μόνον στα βιβλία, στη φαντασία και στο μοναχισμό, ενώ στην πραγματική ζωή τα προβλήματα παραμένουν πάντα σύνθετα, συμφυρματικά και αμφίσημα. Δεν ακολουθούν οι κοινωνίες τις θεωρίες, αλλά οι θεωρίες τις κοινωνίες. Εάν σήμερα στην Ευρώπη καταρρέει το μεταπολεμικό «κοινωνικό συμβόλαιο», που βασίστηκε στο κράτος δικαίου και στο κοινωνικό κράτος, εάν η γηραιά ήπειρος περιέρχεται σε συνθήκες «έκτακτης ανάγκης», με τις ανισότητες να εκτινάσσονται σε επίπεδα Λατινικής Αμερικής, τη δημοκρατία να κλονίζεται και την Αριστερά να παραμένει ουδέτερη, καταφεύγοντας σε «κοινωνιακά» ζητήματα (μειονοτικά δικαιώματα παντός είδους και προς πάσα χρήση), τότε ο «πατριωτισμός» και η «παλλαϊκή ενότητα», ακόμη και εάν θεωρηθούν «λαϊκισμοί», δεν αποτελούν ζητήματα «παρωχημένα», αλλά αντίθετα ανταποκρίνονται σε επείγουσα ανάγκη της σημερινής κοινωνίας, τουλάχιστον όπως η ίδια το προσλαμβάνει.

από την «Ελευθεροτυπία» μέσω του "partisan.gr"

Διαβάστε περισσότερα...

Κάποιοι έχουν περισσότερη... εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη.

«Η δημοκρατία της ολιγαρχίας είναι αυτή, που επιτρέπει στο κεφάλαιο να μισθώνει την εξουσία. Η μορφή αυτού του μισθώματος, λέγεται εκλογές...».

Μπορίς  Μπερεζόφσκι, Ρώσος μεγιστάνας.

____________________________________

του "askordoulakos"

Άλλη μια περίπτωση λαμπρών λειτουργών της «Δικαιοσύνης» (δικηγόρου και εισαγ-γελέα) ανέδειξαν οι υποκλαπείσες συνομιλίες για τα στημένα ματς. Αυτή τη φορά, πρωταγωνιστεί ο (όνομα και πράγμα) Θ. Σοφός, δικηγόρος, να «πασάρει» στον Μαρινάκη κάποιον ...ανεξάρτητο δικαστικό λειτουργό και συγκεκριμένα Εισαγγελέα, τον οποίο ο πάνσοφος Σοφός χαρακτηρίζει ως άνθρωπο «ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ», ο οποίος «ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ» τον Μαρινάκη και ήθελε, λέει, να έρθει σε συνεννόηση με τον Πρόεδρο της ΠΑΕ Ολυμπιακός!

Όταν κι η κουτσή Μαρία γνωρίζει ότι τη σήμερον ημέρα, άπαντες παρακολουθούν άπαντες, ...
πόσο ηλίθιος (ή και ξετσίπωτος) είναι άραγε, κάποιος δικηγόρος που λέγεται Σοφός και μιλάει άνευ προφυλάξεων και άνετα από το τηλέφωνο, για «πιασμάν» δικαστικούς λειτουργούς, ήτοι αγορασμένους και στημένους;

Πρώτον: Πρέπει άμεσα ο Δικηγορικός Σύλλογος, στον οποίον ανήκει ο «συνάδελφός» μου Σοφός, να τον καλέσει στο πειθαρχικό για περαιτέρω εξηγήσεις (ας αλλάξω πλευρό για να μην ξυπνήσω ε;)

Δεύτερον: Πρέπει άμεσα ν’ αποκαλυφθεί το όνομα του Εισαγγελέα ...εμπιστοσύνης (ας ξαναλλάξω πλευρό για να μην ξαναξυπνήσω ε;). Τέτοιοι άνθρωποι είναι άκρως αντικοινωνικοί κι επικίνδυνοι και ομιλώ εκ προσωπικής πείρας. Η πλειοψηφία των Εισαγγελέων στην Αθήνα είναι απ’ αυτούς τους τραγικούς τύπους, οι οποίοι –για να το πω σχηματικά-κατάφεραν να  βρουν γυναίκα (ή άντρα) μόλις τέλειωσαν τη Σχολή Δικαστών.

Είναι πρόθυμα εκτελεστικά όργανα κάθε εξουσίας και κάθε κατακτητή, αφού θεωρούν ότι έχουν ορκιστεί πίστη-όχι στο Σύνταγμα, το νόμο, αλλά στην εξουσία. Νομίζουν ότι δικάζουν-όχι στο όνομα του ελληνικού λαού, αλλά στο όνομα του  εκάστοτε πρωθυπουργού, υπουργού, ή προϊσταμένου τους.

Είναι από τους ανθρώπους, που αν τους αφαιρέσεις την εισαγγελική ιδιότητα, δε μπορούν να δέσουν ούτε τα κορδόνια τους! Είναι αυτοί, που ελαφρά τη καρδία δίνουν βάση σε γελοίες και προκλητικές καταθέσεις αστυνομικών και διατάσσουν προφυλακίσεις παιδιών σαν το Μάριο Ζέρβα και το φοιτητή με τα πράσινα all star στη Θεσ/νίκη.

Με λίγα λόγια, είναι Εισαγγελείς εμπιστοσύνης!

Και μην ξεχνάμε: Να κρατήσουμε ψηλά, το πνεύμα του Μετώπου!

από το "Βαθύ Κόκκινο"

Διαβάστε περισσότερα...

Μ. Ιγνατίου: Ο Σαρκοζί και οι Έλληνες πολιτικοί

του Μιχάλη Ιγνατίου

Η δικαστική έρευνα εναντίον του πρώην προέδρου της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζί, προκάλεσε εντύπωση σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο πανίσχυρος την εποχή της προεδρίας του πρώην πρόεδρος, έφυγε από τα δικαστικά γραφεία ταπεινωμένος, ενώ ήδη οι αναλυτές των γαλλικών εκλογικών πραγμάτων συμφωνούν ότι ψαλιδίστηκαν οι ελπίδες του για πανηγυρική επάνοδο στην πολιτική.

Η υπόθεση μου θύμισε τη σύλληψη του Ντομινίκ Στρος Καν και τη δική του ταπείνωση από την Αστυνομική Διεύθυνση της Νέας Υόρκης, που τον έσυρε με χειροπέδες ενώπιον των δημοσιογράφων. Αρκετοί τότε ισχυρίστηκαν ότι η υπόθεση στήθηκε από τον Νικολά Σαρκοζί, επειδή ο Στρος Καν βρισκόταν στο τελικό στάδιο λήψης της απόφασης για να αντιμετωπίσει τον τότε πρόεδρο στις εκλογές. Ο πρώην διευθυντής του ΔΝΤ εγκατέλειψε την πολιτική και ο Σαρκοζί έχασε από έναν άχρωμο και, όπως αποδεικνύεται μέχρι τώρα, κακό πρόεδρο. Ο Φρανσουά Ολάντ ασχολείται περισσότερο με τους περιστασιακούς έρωτές του και έχει αφήσει στον αυτόματο πιλότο τη Γαλλία και την οικονομία της.

Ενας βρώμικος κόσμος είναι ο πολιτικός και ουδείς πρέπει να έχει την παραμικρή αμφιβολία γι' αυτό, δεδομένης της στάσης της πλειονότητας των πολιτικών σε όλο τον κόσμο. Στη χώρα μας δεν νομίζω ποτέ ότι θα νιώσουμε την ευχαρίστηση και τη μεγάλη ικανοποίηση να γίνουμε μάρτυρες της σύλληψης και καταδίκης όσων ευθύνονται γι' αυτήν την άνευ προηγουμένου τραγωδία του ελληνικού λαού. Το αυτί των πολιτικών δεν… ιδρώνει, διότι η αλληλοκάλυψη είναι μία τέχνη που γεννήθηκε στην Ελλάδα. Θεωρούν ότι ο Ακης Τσοχατζόπουλος πλήρωσε για όλους, και η αλήθεια είναι ότι ο πρώην υπουργός Άμυνας, ακόμα και τώρα που βρίσκεται ταπεινωμένος στη φυλακή, δεν κάρφωσε κανέναν από το παλιό ΠΑΣΟΚ, γνωρίζοντας προφανώς ότι οι άγραφοι νόμοι της πολιτικής είναι χειρότεροι από αυτούς της ιταλικής μαφίας.

Ο κ. Πάγκαλος, που είχε εκστομίσει τη φράση ότι «την (ελληνική) σημαία θα την πάρουν οι άνεμοι», προσπάθησε να επιρρίψει τις ευθύνες σ' όλους μας με τον αστήρικτο ισχυρισμό ότι «μαζί τα φάγαμε». Οι πολιτικοί είναι αυτοί που κατέστρεψαν την Ελλάδα και εύχομαι να έχουμε και εμείς την τύχη να δούμε πρωθυπουργό στο γραφείο του ανακριτή και στη συνέχεια στη φυλακή. Θα είναι για όλους μας μία ευτυχισμένη ημέρα...

από το «Έθνος»

Διαβάστε περισσότερα...

Το Ε.ΠΑ.Μ. για τις εξελίξεις στο μέτωπο της ΔΕΗ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο καταδικάζει κατηγορηματικά τη νέα αυθαιρεσία της συγκυβέρνησης να επιστρατεύσει για μια ακόμα φορά κλάδο εργαζομένων. Σήμερα, επιστρατεύει τους εργαζόμενους στη ΔΕΗ επειδή αντιτίθενται στις επιλογές της για το οριστικό ξεπούλημα του στρατηγικού, ακόμα και για την ασφάλεια της χώρας, τομέα της ενέργειας, με προεκτάσεις στον ορυκτό πλούτο και τη διαχείριση των επιφανειακών υδάτων.

Βεβαίως η εξέλιξη της επιστράτευσης ήταν και αναμενόμενη και προειλημμένη. Η συγκυβέρνηση, προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των έμμεσων ή άμεσων χρηματοδοτών της και έχοντας απολέσει και τα τελευταία ψήγματα κοινωνικής νομιμοποίησης, λειτουργεί χειρότερα και από χούντα. Λειτουργεί ως μια συμμορία από παρανόμους του κοινού ποινικού δικαίου και ως τέτοια μόνο με νέες παρανομίες, με εξαγορές συνειδήσεων των βουλευτών, με στυγνούς εκβιασμούς και τελικά μόνο με την απροκάλυπτη βία μπορεί να εφαρμόζει τις, εκτός κάθε έννοιας συνταγματικής και πολιτικής νομιμότητας, επιλογές της. Επιλογές, που οδηγούν απροκάλυπτα πια, σε τεμαχισμό της χώρας και στη μετατροπή της σε χώρο ειδικών ζωνών οικονομικής εκμετάλλευσης.

Το Ε.ΠΑ.Μ. είχε έγκαιρα και πολλές φορές προειδοποιήσει. Όσο οι συνδικαλιστικές ηγεσίες επιμένουν σε αδιέξοδες «τουφεκιές» στον αέρα, έτσι και μόνο για την τιμή των «όπλων» και δεν προχωρούν άμεσα σε λειτουργικές καταλήψεις παντού. Όσο τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν δηλώνουν ξεκάθαρα, ότι όχι μόνο δεν αναγνωρίζουν τις παράνομες ενέργειες του καθεστώτος, αλλά και ότι οι υπεύθυνοι για την κατάσταση της χώρας, ως υπόλογοι εσχάτης προδοσίας, θα οδηγηθούν στις φυλακές, μαζί με τους επίδοξους «επενδυτές» που βιάζονται να ξεκοκαλίσουν τη δημόσια περιουσία. Όσο παραμένουν σε αυτό το κοινοβούλιο που ακόμα και η «συμβουλευτική» της χούντας θα ωχριούσε μπροστά στον τρόπο λειτουργίας του και στις αυθαιρεσίες που νομοθετεί κατά παράβαση κάθε συνταγματικής επιταγής, αλλά και της κοινής λογικής. Τόσο οι συγκυβερνώντες και οι εγχώριοι και ξένοι πάτρωνές τους θα συνεχίζουν ακάθεκτοι το καταστροφικό τους έργο και τη λεηλασία της χώρας.

Ας αφήσουν λοιπόν στην άκρη τους πολιτικαντισμούς και τις αδιέξοδες προτάσεις περί δημοψηφισμάτων, αφού είναι γνωστό το πόσο δύσκολο, στις παρούσες συνθήκες, είναι να συγκεντρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός των 120 βουλευτών προκειμένου να εισαχθεί προς συζήτηση στη Βουλή η πρόταση είτε του ΣΥΡΙΖΑ, είτε του ΚΚΕ, είτε κάποιος συνδυασμός αυτών των δύο. Και πολύ περισσότερο δύσκολο είναι η παρούσα Βουλή να εγκρίνει τελικά τη διενέργεια του δημοψηφίσματος.

Το Ε.ΠΑ.Μ. ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ την Πέμπτη 26 Ιουνίου στο  ξενοδοχείο «ΤΙΤΑΝΙΑ», με σκοπό την ενότητα όλων των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, προκειμένου να μην περάσουν οι σχεδιασμοί του καθεστώτος. Ζήτησε όμως, δημόσια και επί τόπου, να μάθειμέχρι που είναι αποφασισμένοι όλοι οι συμμετέχοντες να το φτάσουν. Απάντηση όμως δεν πήρε, παρά μόνο την πλήρη αποσιώπηση της παρέμβασής του. Φαίνεται, ότι αυτή η σιωπή απετέλεσε την πιο κραυγαλέα απάντηση που συμπληρώθηκε με την πρόταση περί δημοψηφίσματος. Κατά την άποψή μας είναι φανερό, ότι δεν έχουν σκοπό να το πάνε πουθενά. Ίσως θεωρούν, ότι αν αφήσουν τα πράγματα να κυλίσουν, κάνοντας μόνο κινήσεις εντυπωσιασμού, η συγκυβέρνηση θα πέσει ως ώριμο φρούτο. Όσον αφορά στα τετελεσμένα, ποιος νοιάζεται, αφού μάλιστα υπάρχει και η δόκιμη θεωρία της «καμένης γης»;

Πλανώνται πλάνην οικτράν! Το καθεστώς μπορεί να αποτελείται από τυχοδιώκτες και κοινωνικά ανάλγητους που συμπεριφέρονται, έχοντας ελεύθερο το πεδίο, ως κοινοί κακοποιοί, αλλά μόνον αφελείς δεν είναι. Όσο η αντιπολίτευση θα αρνείται να αναγνωρίσει το πρόβλημα στη ρίζα του, ότι δηλαδή βρισκόμαστε σε κατάσταση πλήρους ανωμαλίας, οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής και συνταγματικής και να αποφασίσει να έλθει σε ολοκληρωτική ρήξη με το κατοχικό καθεστώς, τόσο αυτό θα κατοχυρώνει τη θέση του και θα σπέρνεται η απογοήτευση στον λαό και η παραίτησή του από οποιαδήποτε αντίδραση.

Το Ε.ΠΑ.Μ. δεν είναι αντίθετο στη διενέργεια του οποιουδήποτε δημοψηφίσματος προτείνεται, αλλά δεν τρέφει αυταπάτες για τη σοβαρότητα της πρότασης, ή για την αποτελεσματικότητά της. Σε αντίθετη με αυτήν την ατελέσφορη πρόταση, καλεί τους πάντες σε ένα νέο μεγάλο Ανένδοτο Αγώνα. Ο αγώνας αυτός απαιτεί, ως πρώτη αναγκαία προϋπόθεση και κορυφαία πολιτική πράξη, την παραίτηση των κομμάτων της αντιπολίτευσης από το κοινοβούλιο, για να τεθούν επικεφαλής μιας μεγάλης πορείας προς τον λαό και να ενωθούν μαζί του. Ταυτόχρονα απαιτεί από τα συνδικάτα λειτουργικές καταλήψεις παντού και από τους πολίτες ολοκληρωτική στάση πληρωμών προς το κράτος και τις τράπεζες. Δημιουργώντας έτσι, όλα αυτά μαζί, συνθήκες Γενικής Πολιτικής Απεργίας. Μιας Γενικής Πολιτικής Απεργίας η οποία πέραν της οξύτατης πολιτικής κρίσης που θα δημιουργήσει, αλλάζοντας ριζικά τους όρους της αντιπαράθεσης, θα οδηγήσει άμεσα, ή σχεδόν, τη συγκυβέρνηση σε πτώση. Θα αλλάξουν με αυτόν τον τρόπο, αποφασιστικά οι συσχετισμοί στην κοινωνία, θα αναπτερωθεί το ηθικό των χειμαζόμενων πολιτών και θα διαγραφεί μια νέα νικηφόρα πορεία για τον λαό και για την απελευθέρωση της χώρας από τα δεσμά που της χάλκευσαν.

Αθήνα 5 Ιουλίου 2014

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.ΠΑ.Μ.

Διαβάστε περισσότερα...

Δ. Καζάκης: Αναμνήσεις από το κοντινό μας μέλλον...

του Δημήτρη Καζάκη

Απρόσμενες αυξήσεις τιμών του ηλεκτρικού ρεύματος έως και 700%, επαναλαμβανόμενες διακοπές και "μπλακ άουτ", αυστηρός περιορισμός της χρήσης ηλεκτρικών συσκευών ανά νοικοκυριό, ή επιχείρηση διότι το δίκτυο δεν επαρκεί, επιβολή ορίων κατανάλωσης, πρόστιμα, ή προσαυξήσεις για κατανάλωση πέραν των ορίων, αυτόματη διακοπή συνδέσεων λόγω καθυστέρησης στην πληρωμή λογαριασμών, χαράτσι επανασύνδεσης, κοκ. Αυτά μας υπόσχονται όσοι επιδιώκουν την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ.

Δεν έχει παρά να δει κανείς τι συμβαίνει στην γειτονική μας Βουλγαρία, όπου έχει επέλθει η ιδιωτικοποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας. Δεν έχει παρά να δει κανείς τι συμβαίνει στη Βρετανία, όπου ο κατακερματισμός του ενιαίου δικτύου και η πώλησή του σε ιδιώτες παρόχους, έχει μετατρέψει το ηλεκτρικό σε είδος εν ανεπαρκεία. Ιδίως για τα πιο φτωχά νοικοκυριά.

Μετά την ιδιωτικοποίηση ολόκληρο το δίκτυο από την παραγωγή έως την κατανάλωση, λειτουργεί πάντα στα όρια. Έτσι κάθε φορά που ο χειμώνας είναι λίγο πιο βαρύς από το...
συνηθισμένο, ή το καλοκαίρι λίγο πιο ζεστό, αρχίζουν οι διακοπές και τα μπλακ άουτ. Αυτός είναι ο κανόνας όχι μόνο για την Βρετανία, αλλά ακόμη και για τις ΗΠΑ, όπου ο εφιάλτης της Enron στοιχειώνει ακόμη πολιτείες όπως της Νέας Υόρκης.

Κι όλα αυτά γιατί; Για τα υπερκέρδη πολύ συγκεκριμένων ιδιωτικών συμφερόντων που θέλουν να εκμεταλλευτούν την μονοπωλιακή θέση που κατέχει η ηλεκτρική ενέργεια για την οικονομία και την κοινωνία. Δεν υπάρχει κανένας άλλος λόγος.

Ολοταχώς πίσω...

Άλλωστε το τι σημαίνει ιδιώτης πάροχος ηλεκτρικής ενέργειας, το γνωρίζει πολύ καλά η ίδια η Ελλάδα. Μέχρι το 1955 η παροχή ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα ήταν αποκλειστικά στα χέρια ιδιωτών και μάλιστα ξένων εταιρειών. Ήταν η εποχή των ιδιωτικών ηλεκτρικών εταιρειών που υποστήριζαν τα δίκτυα κυρίως των αστικών κέντρων.

Χαρακτηριστική περίπτωση ήταν ιδιωτική Ηλεκτρική Εταιρεία Αθηνών και Πειραιά, η οποία ιδρύθηκε το 1925 από αγγλοαμερικανικά κεφάλαια. Το αποτέλεσμα ήταν  το ηλεκτρικό ρεύμα να συνιστά είδος πολυτελείας όχι μόνο για τα λαικά νοικοκυριά, αλλά και για τις περισσότερες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Το κόστος του ηλεκτρικού ήταν τέτοιο που δεν επέτρεπε όχι μόνο την επέκταση της οικιακής κατανάλωσης, αλλά ούτε καν την ανάπτυξη βιοτεχνικής και βιομηχανικής παραγωγής.

Κι όπως μπορεί εύκολα να αντιληφθεί ο καθένας, ο ιδιώτης πάροχος ενός τόσο κρίσιμου κοινωνικού αγαθού, είχε στα χέρια του ένα σαρωτικό μέσο εκβιασμού. Έτσι οι άνοδοι της τιμής του ρεύματος και οι εκβιασμοί με μπλακ άουτ ήταν συνεχείς με κύριο σκοπό να αποσπούν από την εκάστοτε κυβέρνηση πλουσιοπάροχες κρατικές επιδοτήσεις με πρόσχημα τον "εκσυγχρονισμό" της ηλεκτρικής υποδομής.

Ήδη από την εποχή του μεσοπολέμου είχε αναδειχθεί σαν αίτημα η εθνικοποίηση των ηλεκτρικών εταιρειών, αφενός, για να πάψει η ασυδοσία και οι εκβιασμοί του ιδιώτη παρόχου και, αφετέρου, για να επιτευχθεί επιτέλους ο εξηλεκτρισμός της χώρας. Την εποχή των ιδιωτικών ηλεκτρικών εταιρειών έως την εποχή που τις απορόφησε η ΔΕΗ, μόλις το ένα στα τρία νοικοκυριά διέθετε μόνιμη παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, ενώ ολόκληρη η επαρχία ζούσε στο σκοτάδι με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Μετά την απελευθέρωση και εν μέσω μιας απόλυτα κατεστραμμένης χώρας, η σημασία του εξηλεκτρισμού για την ανοικοδόμηση, αλλά και η απελευθέρωση του ηλεκτρικού από τα δεσμά των ιδιωτών παρόχων, αναδείχθηκε σε παλλαϊκό αίτημα αιχμής. Τα κυρίως ξένα συμφέροντα που έλεγχαν τις ιδιωτικές ηλεκτρικές εταιρείες συνέχιζαν τον χαβά τους. Εκβιασμοί για νέες επιδοτήσεις, συνεχείς αυξήσεις του ηλεκτρικού ρεύματος, διακοπές ηλεκτροδότησης σε φτωχογειτονιές και βιοτεχνικές περιοχές, κοκ.

Η δικτατορία των ξένων εταιρειών

Να τι έγραφε η εφημερίδα Ελευθερία στις 7/9/1948: "Ο αγών, τον οποίον ο υπουργός μεταφορών κ. Καραμανλής μετά θάρρους ανέλαβε προς απαλλαγήν της ελληνικής οικονομίας από την δικτατορίαν των ξένων εταιρειών, είναι άξιος παντός επαίνου και πάσης υποστηρίξεως. Ειδικώς προκειμένου περί της Ηλεκτρικής Εταιρείας, η οποία γίνεται πρόξενος συνεχών και σοβαρότατων ζημιών εις βάρος της παραγωγής, πρέπει να ληφθούν σύντονα και σύντομα μέτρα."

Ο Καραμανλής της εποχής εκείνης είχε κάνει σημαία του να απαλλάξει την οικονομία από την δικτατορία της διαβόητης Πάουερς και των άλλων ξένων εταιρειών που εκμεταλλεύονταν "φυσικά μονοπώλια", όπως ήταν η ηλεκτροδότηση, το νερό και οι τηλεπικοινωνίες. Το καθεστώς αυτό δεν μπορούσε να συνεχιστεί. Αποτελούσε τροχοπέδη ακόμη και στην ίδια την ιδέα της ανοικοδόμησης.

Υπό καθεστώς ιδιωτικών ηλεκτρικών εταιρειών η ρευματοκλοπή είχε πάρει διαστάσεις μάστιγας. Κάθε τρεις και λίγο η Ηλεκτρική Εταιρεία Αθηνών-Πειραιά εξέδιδε δημόσιες αυστηρές διακοινώσεις με απειλές για όσους τολμούν να κλέψουν από το δίκτυό της. Το ίδιο συμβαίνει και στις λαϊκές συνοικίες των μεγαλουπόλεων, όπως της Νέας Υόρκης, ή του Λονδίνου, όπου έχει ιδιωτικοποιηθεί η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος.

 Όμως κάτι τέτοιο ήταν και είναι απόλυτα φυσιολογικό επακόλουθο της κατάστασης πανάκριβου ρεύματος που η ίδια η Ηλεκτρική Εταιρεία είχε δημιουργήσει προκειμένου ο ιδιώτης πάροχος να προσπορίζεται μονοπωλιακά υπερκέρδη.  Ενώ κάθε φορά που εκτιμούσε ότι χρειαζόταν έκτακτη κεφαλαιακή ενίσχυση, ο ιδιώτης πάροχος ξεκινούσε τις διακοπές ρεύματος. Η δικαιολογία ήταν πάντα η ανάγκη "εκσυγχρονισμού" του δικτύου ή της ηλεκτροπαραγωγής και πάντα με κρατικά χρήματα.

Η λύτρωση με την ΔΕΗ...

Η ΔΕΗ με νόμο άρχισε να εξαγοράζει τις ιδιωτικές ηλεκτρικές εταιρείες το 1955 και να δημιουργεί ένα ενιαίο σύστημα παραγωγής, μεταφοράς και διάθεσης  ηλεκτρικού ρεύματος σε πανεθνικό επίπεδο. Μόνο από τις οικονομίες κλίμακας μιας τέτοιας προσπάθειας έδωσε την δυνατότητα στην ΔΕΗ από το 1956 να εφαρμόσει για πρώτη φορά το ενιαίο τιμολόγιο και να ρίξει την τιμή ρεύματος στο 10% από το επίπεδο που το κρατούσαν οι ιδιώτες πάροχοι.

Με την ΔΕΗ εξηλεκτρίστηκε η Ελλάδα. Όχι μόνο στην επαρχία, αλλά και στις πόλεις. Πάνω από το 60% των νοικοκυριών της χώρας απέκτησε σταθερή σύνδεση ηλεκτρικού ρεύματος χάρις στην ΔΕΗ. Ταυτόχρονα με το πανεθνικό της δίκτυο και τα έργα υποδομής, μπόρεσε να μειώσει δραστικά το κόστος παραγωγής και διάθεσης του ηλεκτρικού ρεύματος, έτσι ώστε να μετατρέψει το ηλεκτρικό ρεύμα σε αληθινό δημόσιο αγαθό προσβάσιμο σε όλους.

Χωρίς ενιαία κρατική ΔΕΗ εξηλεκτρισμός δεν θα υπήρχε, ούτε θα μπορούσε να αναπτυχθεί η παραγωγή στην Ελλάδα. Ας μην ξεχνάμε ότι η ΔΕΗ έως το 2001, διατηρούσε γύρω στους 33 χιλιάδες μόνιμο τακτικό προσωπικό, σχεδόν το διπλάσιο απ' ότι σήμερα, με παραγωγικότητα υψηλότερη τουλάχιστον κατά 20% από οποιαδήποτε άλλη ιδιωτική εταιρεία στη βιομηχανία και με τιμή ηλεκτρικού ρεύματος μόλις στο 1/3 του σημερινού ήταν πάντα πλεονασματική. Λέμε πλεονασματική γιατί το αν η επιχείρηση παρουσίαζε κέρδη ή όχι εξαρτιόταν αποκλειστικά από την πολιτική βούληση της εκάστοτε κυβέρνησης.

Μετά το 2001 όταν ο πρύτανης της διαπλοκής Κ. Σημίτης άρχισε την ιδιωτικοποίησή της με πρώτη πράξη την μετοχοποίησή της και την απαρχή του κατακερματισμού της, η τιμή άρχισε να καλπάζει και η σκόπιμη απαξίωση του δικτύου, αλλά και οι πολιτικές των διοικήσεων έκαναν τις διακοπές ρεύματος μέρος της καθημερινότητας του έλληνα πολίτη.

Φυσικά η ΔΕΗ, όπως και όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις, χρησιμοποιήθηκε ως βιτρίνα ασύδοτου χρηματισμού, κομματισμού, άκρατου δανεισμού για τις μαύρες τρύπες του προϋπολογισμού, κοκ. Πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς; Τέτοιες κυβερνήσεις είχαμε και έχουμε, οι οποίες ανέκαθεν θεωρούσαν το κράτος, το ταμείο και την περιουσία του, ως δικό τους ιδιωτικό φέουδο.

Κι αφού αυτές οι κυβερνήσεις λεηλάτησαν όσο δεν έπαιρνε τις δημόσιες επιχειρήσεις, μαζί και την ΔΕΗ, τώρα θέλουν να επιστρέψουν την Ελλάδα πίσω στην κατάσταση των ιδιωτικών παρόχων, των ιδιωτικών ηλεκτρικών εταιρειών. Να παραδώσουν δηλαδή την χώρα και τον λαό της στη δικτατορία των ιδιωτικών μονοπωλίων. Βαφτίζουν την οπισθοδρόμηση, πρόοδο και μας υπόσχονται την επιστροφή στην Ελλάδα του μεσοπολέμου όπου το ηλεκτρικό ρεύμα ήταν αγαθό πολυτελείας. Ειδικά για τα λαϊκά νοικοκυριά.

Διαβάστε περισσότερα...

Απ. Αποστολόπουλος: Ο κόσμος δεν είναι ακόμα πολυπολικός

Του ΑΠ.ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Οι ΗΠΑ επέβαλλαν πρωτοφανές πρόστιμο 9 (εννέα) δισεκατομμυρίων δολαρίων στη γαλλική τράπεζα PARIBAS επειδή, λέει, είχε παράνομα δοσοληψίες με το Σουδάν. Οι ΗΠΑ απειλούν να επιβάλλουν και σε άλλες γαλλικές τράπεζες παρόμοια πρόστιμα, ουσιαστικά να τις χρεοκοπήσουν. Ο Πούτιν δήλωσε ότι οι ΗΠΑ εκβιάζουν τη Γαλλία για να μην παραδώσει φρεγάτες Mistral, πληρωμένες ήδη από τη Μόσχα. Καμία άλλη χώρα ή ομάδα χωρών στον Κόσμο δεν μπορεί, αυτή τη στιγμή, να ενεργήσει με τον ίδιο τρόπο εναντίον μιας άλλης, συμμάχου ή αντίπαλης. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να το κάνει εναντίον των ΗΠΑ. Αυτό και μόνο αρκεί για να γίνει αντιληπτό ότι ο σημερινός Κόσμος δεν είναι πολυπολικός, έχει επικρατούσα Δύναμη, τις ΗΠΑ. Χαρακτηριστικό της κάθε κυρίαρχης Δύναμης είναι η δυνατότητα να δρα αυθαίρετα, δηλαδή χωρίς φόβο αντιποίνων, οπουδήποτε θεωρήσει (αυθαιρέτως) ότι θίγονται ή μπορεί να θιγούν τα συμφέροντά της όπως αυτή τα ορίζει-με το έτσι θέλω. ΗΕΣΣΔ είχε αυτό το χαρακτηριστικό αλλά μόνο στο χώρο της επικράτειάς της, το Σύμφωνο της Βαρσοβίας.

Πολλοί μιλούν για αλλεπάλληλες αποτυχημένες επεμβάσεις των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, τη Συρία κλπ. Ωστόσο η αποτυχία είναι συζητήσιμη αν σκεφτούμε ότι οι πιο ενοχλητικοί παράγοντες στην περιοχή, ο Σαντάμ και ο Καντάφι, εξοντώθηκαν και τα Κράτη, Ιράκ και Λιβύη, διαλύθηκαν έτσι ώστε να ανασχεδιαστεί ο χάρτης της περιοχής σύμφωνα με τα αμερικανικά συμφέροντα. Το χάος είναι προϋπόθεση του ανασχεδιασμού και οι ΗΠΑ έχουν γίνει απαραίτητες τόσο στους ισλαμιστές όσο και στα νέα καθεστώτα (Αίγυπτος, Ιράκ του Μαλίκι κλπ) προκειμένου να διασωθούν και να επικρατήσουν των αντιπάλων τους. Μόνο στη Συρία οι ΗΠΑ δεν φαίνεται να εκπληρώνουν, για την ώρα, τους στόχους τους αλλά η Ρωσία πληρώνει ακριβά τη νικηφόρα στήριξή της στον Άσαντ με το άνοιγμα του μετώπου στην Ουκρανία. Η ΕΕ, με αφορμή την Ουκρανία, έχει καταντήσει ο γελωτοποιός του Αμερικάνου Βασιλιά, βλάπτει τον εαυτό της και αισθάνεται περήφανη γι’ αυτό. Ξεγελιόμαστε επειδή δεν φτάνει πια να φταρνιστούν οι ΗΠΑ για να πάθει πνευμονία η Ευρώπη και επειδή οι αμερικανοί δεν μπορούν με ξεδιάντροπα πραξικοπήματα, αλά ελληνική Χούντα, ή επεμβάσεις στη Λατινική Αμερική να επιβάλλουν τη θέλησή τους. Οι ΗΠΑ είναι σε πορεία φθοράς αλλά μπορούν ακόμα με άλλους, ποικίλους, τρόπους να επιβάλλουν τη θέλησή τους όπως οι «χρωματιστές επαναστάσεις», ή η «αραβική Άνοιξη»- που ενθουσίασε τόσους στην Αριστερά. Κανένα λαϊκό Κίνημα ή κυβέρνηση δεν μπορεί να αγνοήσει αυτή την πραγματικότητα. Η Αριστερά στην Ελλάδα διαλαλεί ότι οι κυβερνήσεις των τελευταίων (τουλάχιστον) ετών είναι υποτελείς και η ΧΑ δεν είναι παρά ο δυναμικός ή και εγκληματικός ξενοκίνητος βραχίονας του Συστήματος. Αλλά αν είναι έτσι τότε υπάρχει ήδη εσωτερικό δυναμικό αντίστασης σε κάθε φιλολαϊκή αλλαγή, ενώ το λαϊκό Κίνημα δεν είναι ούτε στα σπάργανα. Η υπόθεση της «μικρής ΔΕΗ» αποκάλυψε πολλά για πολλούς και είναι ενδεικτική για το δρόμο που ο ΣΥΡΙΖΑ θα όφειλε να είχε ακολουθήσει από την επομένη των εκλογών του Ιουνίου του 12.

Ιστορικά, κάθε ισχυρός πόλος, με επίκεντρο μια Πόλη, το Έθνος/Κράτος ή μια Αυτοκρατορία, είχε την τάση να καταλάβει τον ευρύτερο δυνατό χώρο, αρχίζοντας από τη γειτονιά του. Ο Καπιταλισμός δεν διαφέρει ως προς αυτό, από προηγούμενα Συστήματα, από την Αθηναϊκή Δημοκρατία, την Περσική αυτοκρατορία, τη Ρώμη ή τους Οθωμανούς. Ούτε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» εξαιρείται αν δεν αγνοήσουμε ηθελημένα ότι και η ΕΣΣΔ είχε αντίστοιχη στάση, τον καιρό της δόξας της, έναντι των «συμμάχων» της. Το επίμαχο, όμως, είναι ότι ο Καπιταλισμός-παγκόσμιος πλέον- είναι συναρθρωμένος και λειτουργεί στη βάση Εθνών/Κρατών. Το καταλαβαίνουμε με ένα αρνητικό παράδειγμα: ο Σοσιαλισμός (ασχέτως ερμηνείας) επανήλθε στο χώρο της Ουτοπίας (ή της επιθυμίας) χωρίς την ΕΣΣΔ. 

Από αυτό το πραγματιστικό και αναντίρρητο γεγονός προκύπτει η ανάγκη πατριωτισμού, ως φυσική αντίδραση επιβίωσης. Δεν έχουμε απέναντι το αόρατο πρόσωπο του Θεού/ Καπιταλιστή αλλά το πολύ συγκεκριμένο της Μέρκελ, του Ομπάμα, του Πούτιν, της Γερμανίας, των ΗΠΑ, της Ρωσίας. Ο πρώην υφυπουργός Οικονομικών του Ρήγκαν, ο Πολ Γκρεγκ Ρόμπερτς, δήλωσε σε συνέντευξή του ότι οι πανίσχυρες αμερικανικές Εταιρίες υποστηρίζουν την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ επειδή από το αμερικανικό Κράτος αντλούν την ισχύ τους. Το δολάριο δεν είναι όργανο γενικώς του Καπιταλισμού αλλά μπορεί και να τον υπονομεύει εφ’ όσον επιτυγχάνει το στόχο του: να διασφαλίζει την υπεροχή των ΗΠΑ παγκοσμίως, αδιαφορώντας αν μιλάμε για την ΕΣΣΔ, τη Ρωσία, τη Γερμανία ή την ΕΕ. Όποιος αποπειράθηκε να θίξει το δολάριο υπέστη ανεπανόρθωτη ζημιά, πχ ο Σαντάμ. Στις Βρυξέλλες τόλμησαν να συζητήσουν παρασκηνιακά την αντικατάσταση του δολαρίου με το ευρώ ή ένα «καλάθι νομισμάτων» και η ΕΕ, πρωτίστως η Γερμανία, υποχρεώνεται τώρα να βλάψει τον εαυτό της παίρνοντας μέτρα κατά της Ρωσίας. Η ΕΕ υπογράφει τη συμφωνία οικονομικής σύνδεσης με τις ΗΠΑ από τη θέση επαρχιακού υποτελούς, σύμφωνα με διεθνείς αναλυτές. Για να μη βάζουμε διαρκώς το κάρο μπρος από το βόδι ας μείνουμε στα στοιχειώδη: Χωρίς ισχυρό λαϊκό Κίνημα καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει τομές. Χωρίς αποτελεσματικούς κρατικούς μηχανισμούς θα είναι ευάλωτη. Μόνο ο Μπενούλης με τα λόγια χτίζει ανώγεια και κατώγεια.

Διαβάστε περισσότερα...