Ο διεθνής συσχετισμός και ο αδύναμος κρίκος Ελλάδα

Του Θωμά Νικολάου

Μετά το ξέσπασμα της κρίσης στον παγκόσμιο συσχετισμό ισχύος, με ηγεμονεύουσα δύναμη τις ΗΠΑ, προστέθηκε ο παράγοντας αστάθεια. Από την έναρξη της κρίσης, στην πυραμίδα του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, μια σειρά εξεγέρσεων σάρωσαν ολόκληρο το φάσμα της λεκάνης της Μεσογείου και κυρίαρχα τις αραβικές χώρες αναγκάζοντας την υπερδύναμη να επαναπροσδιορίσει τις συμμαχίες της για να διασώσει την ηγεμονία της.

Οι Η.Π.Α εξακολουθούν να θεωρούν ως το σημαντικότερο στρατηγικό τους σύμμαχο τις χώρες τις ΕΕ, παρά τις διαφωνίες τους με τη γερμανική πολιτική, και σαν απώτερο σημείο σταθερότητας στην περιοχή της Αν. Μεσογείου επιθυμούν, αναγκαστικά, να παραμείνει η Ελλάδα.

Έχει σημασία να αναφερθεί στο σημείο αυτό ένας από τους τρόπους με τον οποίο σκέφτεται μια υπερδύναμη για να ηγεμονεύσει στο παγκόσμιο στερέωμα. Σύμφωνα με τον πατέρα της, Friedrich Ratzel (1844-1904), γεωπολιτική είναι: «η γεωγραφία στην υπηρεσία της πολιτικής του κράτους». Απ’ αυτόν τον ορισμό, προκύπτει μια σειρά παραγόντων που επηρεάζουν τον έλεγχο του παγκόσμιου συσχετισμού ισχύος. Με βάση τη γεωπολιτική ανάλυση η χερσόνησος της Ευρασίας αποτελεί την «καρδιά της γης» και το σημείο εκείνο, που αν ελεγχόταν από μια δύναμη ή συνασπισμό δυνάμεων θα μπορούσε να δώσει πλεονέκτημα ηγεμονίας.

Η πρώτη φορά, στη σύγχρονη ιστορία, που μια δύναμη έφτασε τόσο κοντά στο σημείο αυτό ήταν η ΕΣΣΔ μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, η οποία έλεγχε στρατιωτικά και μπορούσε να επηρεάσει πολιτικά ένα μεγάλο μέρος της περιοχής. Ο χώρος της Ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής και του Καυκάσου, παρέχει μέγιστο πλεονέκτημα εξαιτίας της ιδιομορφίας του εδάφους της και των πολύ μεγάλων ποσοτήτων φυσικού ενεργειακού πλούτου. Οι ΗΠΑ κατάφεραν να επικρατήσουν στον μεταπολεμικό κόσμο λόγω της οικονομικής αδυναμίας των κατεστραμμένων, μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, βιομηχανικών ευρωπαϊκών κρατών, των εσωτερικών αδυναμιών της ΕΣΣΔ και της γεωγραφικής τους θέσης που τους παρείχε την ασφάλεια να βρίσκονται μακριά απ’ την «καρδιά της γης» που ήταν ταυτόχρονα και επίκεντρο διαρκών πολεμικών αντιπαραθέσεων.

Με βάση τα πιο πάνω, θα φαίνονταν αστείο για κάποιον να υποστηρίξει ότι μια χώρα όπως η Ελλάδα θα μπορούσε να κόψει τα σχοινιά του διεθνούς συστήματος ισχύος χωρίς ένα επιπλέον, βασικό πλεονέκτημα, που κάνει ένα κράτος ισχυρό, την βιομηχανική παραγωγή. Κι όμως, η Ελλάδα βρίσκεται σ’ εκείνο το γεωπολιτικό σημείο, που παρουσιάζει την μεγαλύτερη αστάθεια και άρα μπορεί κανείς να μετατοπίσει δραστικά κάποιες ισορροπίες σε μια ριζοσπαστική κατεύθυνση διατηρώντας ταυτόχρονα την ανεξαρτησία του και την ασφάλειά του.

Οι τελευταίες εξελίξεις στη Συρία δείχνουν ότι οι Αμερικάνοι δεν μπορούν να ρισκάρουν την έστω και εξ’ αποστάσεως πολεμική βοήθεια που ζητούν οι αντίπαλοι του καθεστώτος Άσαντ, ενάντια στις κόκκινες γραμμές που έχει χαράξει η Ρωσία στην περιοχή. Η Τουρκία, επίσης, είναι απασχολημένη με τις εξελίξεις στη Συρία και το κουρδικό ζήτημα. Παρόλο που οι παρενοχλήσεις στο Αιγαίο συνεχίζονται η εσωτερική κοινωνική αναταραχή που στράφηκε κι ενάντια στον πόλεμο της Συρίας, μειώνει τη δυνατότητά της ν’ ανοίξει και νέο μέτωπο προς τα δυτικά της. Στην Αίγυπτο, το καθεστώς Μόρσι μπορεί να προσαρμόστηκε γρήγορα στις αμερικανικές απαιτήσεις αλλά η πτώση του έδειξε ότι σοβαρός κοινωνικός μετασχηματισμός και Αμερικανικός Ιμπεριαλισμός δεν μπορούν να συμβαδίσουν για πολύ. Παρόλο που η νέα ηγεσία είναι ξεκάθαρα αμερικανόφιλη, η νέα κατάσταση δεν επιτρέπει σε κάποιον να μιλήσει για ουσιαστική αλλαγή, εφόσον τα αιτήματα του λαού δεν ικανοποιούνται. Πρόβλημα, επίσης, παρουσιάζεται και στην περίπτωση της Λιβύης, παρόλο που το ΝΑΤΟ συμμετείχε στις επιχειρήσεις για την ανατροπή του Καντάφι, το νέο καθεστώς δεν φαίνεται ν’ ασπάζεται πλήρως τις αμερικανικές θέσεις.

Το βασικό συμπέρασμα είναι, πως η αναταραχή στην Αν. Μεσόγειο θα μπορούσε να ευνοήσει μια ελληνική κυβέρνηση που θα τα έβαζε με τον θεματοφύλακα του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, τις ΗΠΑ και θα άνοιγε δρόμους για έναν πολιτικό και κοινωνικό μετασχηματισμό, ερχόμενη ταυτόχρονα σε ρήξη με τους τοπικούς δυνάστες που συντηρούν τον γερμανικό ιμπεριαλισμό, το ευρώ και την Ε.Ε. Μια χώρα όπως η Ελλάδα, που θα άρπαζε τη σκυτάλη στην πορεία της για την ανεξαρτησία θα μπορούσε να παρασύρει κι άλλες χώρες που είναι δεμένες στα ίδια δεσμά. Η οικονομική ισχύς της Γερμανίας θα περιοριζόταν, νέα στρατηγικά διλλήμματα θα έμπαιναν όμως σε εφαρμογή οδηγώντας κάποιους να σκεφτούν ακόμα και τον πόλεμο.

Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα μπορούσε να αποτραπεί αν η χώρα τραβούσε, στην εξωτερική της πολιτική, εκείνες τις κόκκινες γραμμές που θα έκαναν ασύμφορο ένα τέτοιο ενδεχόμενο, βασισμένη σε ισχυρές συμμαχίες, που πέρα από τις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου, θα κοιτούσαν περισσότερο προς την Ανατολή παρά προς τη Δύση. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε και ρήξη με τον γόρδιο δεσμό ενός ακατανόητου ευρωπαϊσμού. Τη στιγμή εκείνη το όραμα για μια Ευρώπη της ειρήνης και της κοινωνικής δικαιοσύνης θα ήταν πολλαπλάσια ισχυρότερο από τις μνήμες δύο παγκοσμίων πολέμων.

Πηγή: sxedio-b.gr

Ο Θωμάς Νικολάου είναι πτυχιούχος τμήματος Διεθνών κι Ευρωπαϊκών Σπουδών

Διαβάστε περισσότερα...

700.000€ θα πληρώσουμε το γραφείο του Ευάγγελου Βενιζέλου

Πηγή: http://www.thepressproject.gr

Την ώρα που η έκθεση για την εκτέλεση του προϋπολογισμού μιλάει για αστοχίες και ενώ χιλιάδες γονείς ψάχνουν να βρουν που θα πάνε τα παιδιά τους σχολείο μετά το κλείσιμο εκατοντάδων μονάδων πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης το ελληνικό κράτος βρήκε 700.000€ για το γραφείο του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, Ευάγγελου Βενιζέλου.

Συγκεκριμένα στο ΦΕΚ που δημοσιεύτηκε με ημερομηνία 25 Ιουλίου 2013 και αφορά τη Σύσταση Πολιτικού Γραφείου του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης και ενιαίων θέσεων ειδικών συμβούλων-συνεργατών, μετακλητών διοικητικών υπαλλήλων και αποσπασμένων υπαλλήλων του Δημόσιου ή Νομικού Τομέα μαθαίνουμε ότι για τους εναπομείναντες μήνες του τρέχοντος έτους το κόστος θα είναι 235.000€ ενώ για κάθε επόμενο το κόστος υπολογίζεται στα 470.000€.

Οι υπάλληλοι, για τους οποίους πριν από λίγες ημέρες επιχείρησαν να περάσουν τροπολογία ώστε να εξαιρούνται της διαθεσιμότητας, είναι 20 και στο κόστος τους υπολογίζονται μόνο οι βασικές αμοιβές και όχι οι υπερωρίες και τα άλλα ειδικά επιδόματα.

Το σχετικό ΦΕΚ

ΦΕΚ 1817

Διαβάστε περισσότερα...

Δ. Καζάκης: Ευρώ ή Δραχμή; Υποδούλωση ή Ελευθερία;

του Δημήτρη Καζάκη

Ακόμη και σήμερα υπάρχουν ορισμένοι που επιμένουν ότι το δίλλημα Ευρώ ή Δραχμή, όπως έχει πολιτογραφηθεί στην κοινή διάλεκτο το αληθινό δίλλημα κοινό νόμισμα, ή εθνικό κρατικό νόμισμα, είναι ένα ψευδοδίλλημα και τέλος πάντων δεν είναι το κυρίαρχο ζήτημα. Αυτό μπορεί να το ισχυρίζεται μόνο όποιος είτε διακρίνεται για την άγνοιά του, είτε για την σκοπιμότητά του στην εξυπηρέτηση αλλότριων συμφερόντων. Κι ενώ η άγνοια δεν αποτελεί επιχείρημα και συγχωρείται, η σκοπιμότητα όχι.

Είναι αδιανόητο να χρειάζεται να λέμε και να ξαναλέμε τα αυτονόητα, αλλά αγαπητές κυρίες και κύριοι από την πρώτη στιγμή που το νόμισμα χρησιμοποιήθηκε ως βασικό συναλλακτικό μέσο αποτέλεσε την καρδιά του οικονομικού προβλήματος. Ο Αριστοτέλης διέκρινε δύο είδη οικονομίας: την «κατά φύσιν κτητική», που καλύπτει τις λογικές ανάγκες του ανθρώπου μέσα από την παραγωγή, τόσο σε επίπεδο οικογένειας όσο και σε επίπεδο πόλης και τη «χρηματιστική», που εξυπηρετεί αλόγιστες επιθυμίες πλουτισμού, άρα είναι «παρά φύσιν».

Η ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΙΚΗ

Για τον Αριστοτέλη «η χρηματιστική σχετίζεται κυρίως με το νόμισμα και έχει κύριο έργο της την εξασφάλιση μεγαλύτερου κέρδους, επειδή προσπορίζει πλούτο και χρήματα… Γι' αυτό πολύ εύλογα η τοκογλυφία είναι μισητή, επειδή το κέρδος προέρχεται από το ίδιο το νόμισμα κι όχι από τη χρήση, για την οποία προορίστηκε. Ενώ επινοήθηκε για χάρη της συναλλαγής, το νόμισμα πολλαπλασιάζεται από τον τόκο (γι' αυτό άλλωστε και ο τόκος ονομάστηκε έτσι γιατί όπως τα γεννήματα είναι όμοια με τους γεννήτορες τους, έτσι και ο τόκος είναι γέννημα χρημάτων από χρήματα). Επομένως απ' όλους τους τρόπους απόκτησης πλούτου βασικά αυτός είναι ο πιο αφύσικος.»

Επομένως, το πρώτο και βασικό βήμα για να αντιμετωπιστεί ο «παρά φύσιν» πλουτισμός και πιο συγκεκριμένα η τοκογλυφία είναι να ελέγξει η κοινωνία το νόμισμα και να το χρησιμοποιήσει αυστηρά ως γενικό ισοδύναμο, δηλαδή ως μέτρο της συναλλαγής και όχι ως μέσο πλουτισμού και συσσώρευσης χρέους. Πότε ελέγχει η κοινωνία το νόμισμα; Όταν διατηρεί για τον εαυτό της το εκδοτικό δικαίωμα του νομίσματος και κατέχει τους βασικούς μοχλούς της κυκλοφορίας του, δηλαδή πρώτα και κύρια την κεντρική τράπεζα. Πώς μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο; Με την κατάκτηση της δημοκρατίας όπου ο ίδιος ο λαός ασκεί την κυριαρχία στην χώρα του.

Το νόμισμα δεν είναι ένα απλό εργαλείο, αλλά αντιπροσωπεύει σχέσεις δύναμης, εξάρτησης, εξουσίας και εκμετάλλευσης. Συνεπώς δεν είναι αδιάφορο το τι νόμισμα διαθέτει μια οικονομία, ούτε το ποιος το εκδίδει, ή το ελέγχει. Αν ήταν έτσι, τότε γιατί δεν επετράπη στην Ελλάδα από τις Προστάτιδες Δυνάμεις να εκδώσει το δικό της νόμισμα στο έδαφός της από το κράτος της, μετά την δολοφονία Καποδίστρια και την εγκατάσταση της «ξένης ακρίδας», όπως ονόμασε ο λαός μας την Βαυαροκρατία; Γιατί για πρώτη φορά στην ιστορία της η Ελλάδα κατόρθωσε να εκδώσει το δικό της εθνικό κρατικό νόμισμα μόλις το 1949;  Πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβει κανείς ότι χωρίς το δικό σου εθνικό νόμισμα δεν μπορείς καν να σταθείς σαν χώρα; Μάλλον πολύ δύσκολο, έως ακατόρθωτο όταν φοράς τις παρωπίδες της ιδεολογίας, ή της σκοπιμότητας.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ

Ο αγώνας για εθνικό κρατικό νόμισμα έναντι των παγκόσμιων νομισμάτων με χρυσή κανόνα ή χωρίς και σε ιδιωτικά χέρα, είναι ένας αγώνας που υφίσταται ανάμεσα στους εκπροσώπους της δημοκρατίας και της απολυταρχίας πολύ πριν την βιομηχανική επανάσταση τον 19^ο αιώνα. Ο περίφημος άγγλος ποιητής Πέρσι Σέλυ έγραφε στα 1820 για την επινόηση του δημόσιου χρέους όταν για πρώτη φορά εφαρμόστηκε ως εργαλείο διακυβέρνησης: «Οι πλούσιοι, χωρίς να είναι πλέον σε θέση να εξουσιάσουν με τη βία, έχουν εφεύρει το καθεστώς αυτό ώστε να μπορούν να κυβερνούν με την απάτη. Οι πιο δεσποτικές κυβερνήσεις της αρχαιότητας δεν γνώριζαν την εφεύρεση αυτή, η οποία είναι μια συνοπτική μέθοδος για να αποσπάσει από τους ανθρώπους πολύ περισσότερα από όσα όλοι οι πραιτοριανοί φύλακες, τα αυθαίρετα δικαστήρια, και οι εισπράκτορες φόρων που έγιναν σε έσχατη περίπτωση δικαστές, δεν θα μπορούσαν ποτέ να στραγγίσουν. Ούτε η περσική μοναρχία ούτε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, όπου η θέληση ενός ατόμου αναγνωριζόταν ως ανέκκλητο δίκαιο, δεν απέσπασε ποτέ το ένα εικοστό από την αναλογία που αποσπά τώρα από την ιδιοκτησία και την εργασία των κατοίκων της Μεγάλης Βρετανίας.» Και φυσικά ζητούσε την ολοκληρωτική διαγραφή του δημόσιου ή εθνικού χρέους, όπως και το πέρασμα του δικαιώματος έκδοσης του νομίσματος στα χέρια μια δημοκρατικής διακυβέρνησης του εργαζόμενου λαού.

Το εθνικό κρατικό νόμισμα από εκείνη την εποχή συνδέθηκε με τις δημοκρατικές προσδοκίες των πιο φιλελεύθερων και φωτεινών μυαλών, αλλά και με τους αγώνες των λαών για δημοκρατία και εθνική αυτοτέλεια και ανεξαρτησία. Όταν το 1931, καταμεσής του παγκόσμιου κραχ, συναντήθηκαν στο Λονδίνο τα καλύτερα μυαλά της γηραιάς Αλβιόνος για να συζητήσουν για την κρίση, όλοι τους με μια φωνή επανέλαβαν όσα έγραφε ο Σέλυ σχεδόν έναν αιώνα νωρίτερα. Μάλιστα ένας από αυτούς ο Σερ Μπάζιλ Μπλάκετ, ξεκίνησε την ομιλία του κάπως έτσι: «Λέγεται ότι σε αναλογία με τον αριθμό τους υπάρχουν περισσότεροι ειδικοί στο σκάκι στα τρελοκομεία από οποιαδήποτε άλλη τάξη, μετά από αυτούς έρχονται οι ειδικοί στα νομισματικά…» Ειρωνευόταν εκείνους τους «ειδικούς» που θεωρούσαν δευτερεύον ζήτημα το νομισματικό και αντιμετώπιζαν το παγκόσμιο νόμισμα σε χρυσό και με αντίκρισμα χρέος το ίδιο με το εθνικό κρατικό νόμισμα που δεν συσσωρεύει χρέος.

Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Οι λαοί κατόρθωσαν να επιβάλουν μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο τη λογική του εθνικού κρατικού νομίσματος στις περισσότερες χώρες του κόσμου και έτσι άνοιξε ο δρόμος για τον μεταπολεμικό εκδημοκρατισμό του πολιτικού συστήματος, αλλά και για κατακτήσεις στα δικαιώματα της εργασίας. Είναι τυχαίο που την εποχή αυτή, την εποχή του εθνικού κρατικού νομίσματος είχαμε τις περισσότερες κατακτήσεις από ποτέ στη δημοκρατία και στα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα; Είναι τυχαίο ότι η δραστική υποχώρηση των παγκόσμιων νομισμάτων μεταπολεμικά και η κρίση του συστήματος του Bretton Woods, που ωφέλησε την σταθερότητα των εθνικών νομισμάτων ακόμη και των πιο αδύναμων οικονομιών, συνδέθηκε άρρηκτα με την κατάρρευση του αποικιοκρατικού συστήματος σε παγκόσμιο επίπεδο;

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΡΕΒΑΝΣ

Φυσικά ποτέ οι ολιγαρχίες δεν συγχώρησαν τους λαούς που επέβαλαν την λογική του εθνικού νομίσματος κι έτσι περιόρισαν δραστικά την δυνατότητα επεκτατισμού τους σε βάρος των πιο αδύναμων οικονομιών, χωρών και λαών. Οι εκπρόσωποι των πιο αρπακτικών μερίδων του διεθνούς κεφαλαίου δεν σταμάτησαν να κατηγορούν το εθνικό νόμισμα. Ο Φρήντριχ Χάγιεκ, ένας από τους πιο υστερικούς νεοσυντηρητικούς αυστριακής καταγωγής, είδωλο για τους πιο πωρωμένους θατσερικούς, εξέδωσε το 1976 ένα βιβλίο για την αποκρατικοποίηση του χρήματος (The Denationalization of Money) όπου υποστήριξε την έκδοση ανταγωνιστικών ιδιωτικών νομισμάτων που θα επέτρεπαν την υπέρβαση των συνόρων και θα έκαναν τις αγορές να συγκλίνουν σε ένα ή δύο με αποτέλεσμα να επιβληθούν ενιαίοι χρηματοπιστωτικοί κανόνες παγκόσμια. Ο Χάγιεκ δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να επαναφέρει την παλιά νομισματική θεωρία των μερκαντιλιστών του 17^ου και 18^ου αιώνα που χρησίμεψε στην δημιουργία των πρώτων σύγχρονων αυτοκρατοριών σε βάρος των πιο αδύναμων λαών, χωρών και περιοχών του πλανήτη.

Η θεωρία αυτή αν και απορρίφθηκε τότε από το σύνολο σχεδόν των σοβαρών οικονομολόγων του πλανήτη, αποτέλεσε το πιο τρελό όνειρο των μεγάλων διεθνοποιημένων τραπεζών και των πολυεθνικών που χρηματοδότησαν την διάδοσή της τόσο στα επιτελεία των κυβερνήσεων, όσο και στα πανεπιστήμια. Κι έτσι από την δεκαετία του ’80 και μετά άρχισε σιγά-σιγά να οικοδομείται. Κι έτσι το παλιό θέσφατο των εκπροσώπων της απολυταρχίας, αυτή η τόσο παλιά και απαρχαιωμένη αντίληψη που λειτουργεί ως ιδανικό μέσο επεκτατισμού των ισχυρών σε βάρος των αδύναμων, ντύθηκε με τα φανταχτερά χρώματα της παγκοσμιοποίησης και μας πλασαρίστηκε με τόνους μακιγιάζ για να περάσει ως κάτι νέο, αυτό που προέρχεται από τις πιο αντιδραστικές παραδόσεις του παρελθόντος.

Η εξαγορά των οικονομικών σπουδών και η υποβάθμισή τους ως εκεί που δεν παίρνει άλλο, βοήθησε ώστε ακόμη δεξιοί και αριστεροί να υποταχθούν στη νοσηρή του παρουσία. Ιδίως όταν πήρε την συγκεκριμένη μορφή του ευρώ και συνοδεύτηκε από πακτωλό κονδυλίων εξαγοράς του κομματικής υπαλληλίας και του περιβάλλοντος χώρου που είχαν σχηματίσει τα κόμματα γύρω τους.

ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ;

Που να σκεφτούν τα αυτονόητα. Πώς να αντιληφθούν ότι χωρίς εθνικό κρατικό νόμισμα δεν μπορεί καν να υπάρξει εθνική κυριαρχία, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί η τραπεζοκρατία και η χρεοκρατία. Πολύ περισσότερο σήμερα. Το πρόβλημα της εθνικής κυριαρχίας σήμερα δεν συνδέεται τόσο με τις δανειακές συμβάσεις, οι οποίες εύκολα καταγγέλλονται με βάση το διεθνές δίκαιο.

Το τεράστιο πρόβλημα της εθνικής κυριαρχίας βρίσκεται, πρώτα και κύρια, στο γεγονός ότι όλες οι «διεθνείς δεσμεύσεις» που έχουν επιβάλει οι δανειστές και η τρόικα στην χώρα μας έχουν περάσει στο εσωτερικό δίκαιο της χώρας και υπέρ τους έχουν νομολογήσει και τα ανώτατα δικαστήρια της χώρας. Επομένως δεν υπάρχει κανένας θεσμικός τρόπος ανατροπής ή αποδέσμευσης της χώρας υπό την υπάρχουσα νομική μορφή της από τις δεσμεύσεις που της έχουν επιβληθεί. Όποιος λέει το αντίθετο, είτε τρέφει άγνοια, είτε κοροϊδεύει τον κόσμο. Θα μου πείτε ο πρώτος είναι; Όχι, αλλά όποιος σέβεται τον εαυτό του, τούτο το λαό που υπόκειται σε μεθοδευμένη γενοκτονία και την πατρίδα του που καταστρέφεται, οφείλει τουλάχιστον να λέει πάντα και κάτω απ’ όλες τις συνθήκες την αλήθεια.

Η εθνική κυριαρχία της χώρας δεν μπορεί να διεκδικηθεί από τον λαό, ούτε μπορεί να κατακτηθεί αν δεν ενεργοποιηθεί η ακροτελεύτια διάταξη του υφιστάμενου Συντάγματος, άρθρο 120 και ειδικότερα η παράγραφος 2 που προβλέπει: «O σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.» Η παράγραφος 3 που προβλέπει: «O σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.» Και της παραγράφου 4 που προβλέπει: «H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»

Ποιος μπορεί να ενεργοποιήσει αυτή την ακροτελεύτια διάταξη του υφιστάμενου Συντάγματος; Μόνο ο ίδιος ο λαός αυτοπροσώπως με τον τρόπο που θα επιλέξει ο ίδιος. Όχι ασύνταχτα, σαν μπουλούκι, εύκολος αντίπαλος των δοσίλογων και του καθεστώτος, αλλά συντεταγμένα και οργανωμένα ανά γειτονιά και χώρο δουλειάς. Έτοιμος για όλα προκειμένου να κερδίσει την ελευθερία του.

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ

Μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο εντός ευρώ; Πόσο ανόητος, πόσο άσχετος και πόσο αναίσθητος πρέπει να είναι κάποιος για να απαντήσει ναι. Βέβαια, υπάρχουν κι εκείνοι που απαντούν ότι το δίλλημα του νομίσματος δεν μας ενδιαφέρει. Δικαίωμά τους. Όμως δεν πρέπει να μας απαντήσουν σε ορισμένα απλά ερωτηματάκια; Πώς θα γίνει να ξεφορτωθούμε το χρέος, έστω του σημαντικότερου μέρους του, όταν οι χρεωστικές απαιτήσεις των 240 δις ευρώ που δόθηκαν από το ευρωσύστημα στο ελληνικό κράτος περιήλθαν από 1/7/2013 στην αρμοδιότητα του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας; Και για να λείψουν τα δικολαβίστικα και οι ανοησίες περί επαναδιαπραγμάτευσης θα θυμίσουμε ότι σύμφωνα με το άρθρο 32 παράγραφος 8 της Ιδρυτικής Συνθήκης του ΕΜΣ προβλέπονται τα εξής: «Στον βαθμό που είναι αναγκαίο για την άσκηση των δραστηριοτήτων που προβλέπονται στην παρούσα συνθήκη, όλη η περιουσία, οι χρηματοδοτικοί πόροι και τα στοιχεία του ενεργητικού του ΕΜΣ δεν υπόκεινται σε κανέναν περιορισμό, ρύθμιση, έλεγχο και μορατόρια οποιασδήποτε φύσεως.»

Με άλλα λόγια αποκλείεται εξαρχής οποιαδήποτε διαπραγμάτευση με τον ΕΜΣ για τον περιορισμό, ρύθμιση, ή μορατόριουμ επί των χρωστικών του απαιτήσεων έναντι του ελληνικού κράτους. Να το θυμάστε αυτό κάθε φορά που κάποιος επίδοξος επαγγελματίας του πολιτικού θράσους θα σας μιλά με στόμφο για επαναδιαπραγμάτευση.

Τέλος, μπορούν να μου πουν όλες αυτές οι αγαπητές κυρίες και οι κύριοι που λένε ότι δεν τους ενδιαφέρει το δίλημμα του νομίσματος, που θα βρουν την αναγκαία χρηματοδότηση για την ελληνική οικονομία που σβήνει και την κοινωνία που πεθαίνει, χωρίς χρέος, χωρίς η χώρα να ξεπουλιέται; Από τον Άγιο Βασίλειο, βοήθειά μας; Από τον θείο Σκρουτζ; Ή από τον Ντόναλντ τον απατεώνα; Όσο αποφεύγετε να απαντήσετε πειστικά και επί του προκειμένου, τόσο εμείς δικαιούμαστε να σας αντιμετωπίζουμε σκωπτικά και με λοιδορία. Είστε το ίδιο απατεώνες με όλους τους υπόλοιπους. Και το ίδιο επικίνδυνοι γιατί το ζήτημα δεν είναι απλά θεωρητικό, αλλά από αυτό κρίνεται η ίδια η ζωή της χώρας και του λαού της. Εδώ και τώρα. Σήμερα. Κάθε μέρα που περνά μέσα στο ευρώ χιλιάδες Έλληνες χάνουν τα πάντα ακόμη και την ελπίδα για ζωή. Το να εμφανίζεται σ’ αυτήν την κατάσταση κάποιος και να τους πουλά φούμαρα, να προσπαθεί να τους εξαπατήσει και να του αποσπάσει την προσοχή από το βασικό δίλημμα τότε είναι χειρότερος από τους δημίους. Είναι σαν τους κατ’ επάγγελμα ταρτούφους που χρησιμοποιούσαν στον μεσαίωνα οι δήμιοι για να διασκεδάζουν το πλήθος και τα θύματα τους πριν την εκτέλεση προκείμενου να αποφύγουν κάποια πιθανή εξέγερση.

Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Δεν μας φτάνουν οι δήμιοι που ανοιχτά σου λένε ότι προκειμένου να διασωθεί το ευρώ δεν τους νοιάζει κι αν χαθεί η χώρα με τον λαό της πρώτο. Έχουμε και τους ποικίλους ταρτούφους που μας λένε ότι το νομισματικό δίλημμα, εκείνο που συμπυκνώνει με τον πιο άμεσο και πρακτικό τρόπο την επιλογή ανάμεσα στον ραγιαδισμό και την ελευθερία, δεν είναι κυρίαρχο, ή τέλος πάντων δεν πρέπει να μας απασχολεί.

Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΤΑΡΤΟΥΦΩΝ

Πώς μπορεί λοιπόν να υπάρξει ενότητα ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι; Πώς μπορεί να υπάρξει ενότητα ανάμεσα σ’ εκείνους που παλεύουν για την ανατροπή της δουλοπαροικίας του χρέος υπό το ευρώ με εκείνους που θέλουν μόνο μια αλλαγή στην διαχείριση εντός ευρώ; Πώς μπορεί να υπάρξει ενότητα ανάμεσα σ’ εκείνους που θέλουν λεύτερη και δημοκρατική την πατρίδα τους με εκείνους που διαπραγματεύονται απλά τους όρους της δουλοπαροικίας και του ραγιαδισμού; Όσο και να θέλουν οι ποικίλοι ταρτούφοι να ξεγελάσουν τον κόσμο, δεν πρόκειται να πείσουν ότι ο μεγάλος εχθρός είναι το μνημόνιο και οι δανειακές συμβάσεις. Γι’ αυτό και κανένας φύσει και θέσει Τραμπάκουλας δεν έχει το δικαίωμα να γίνεται άθλιος τυμβωρύχος μετατρέποντας το ηρωικό ακρωνύμιο του ιστορικού ΕΑΜ σε Εθνικό Αντιμνημονιακό Μέτωπο. Ειδικά σε μια εποχή που μνημονιακοί-αντιμνημονιακοί έχουν πλήρως αποδεχτεί το συνολικό πλαίσιο της δουλοπαροικίας του χρέους που έχει εγκαταστήσει στη χώρα μας το ευρώ.

Δεν υπάρχει κανένα πεδίο συνεργασίας ή ενότητας με δήμιους και ταρτούφους. Δεν πρόκειται να προδώσουμε τους όρκους μας και τις σημαίες μας, τις πολεμικές σημαίες ενός μαχόμενου λαού που διεκδικεί την ελευθερία του, για προσωρινά και αμφίβολα εκλογικά οφέλη μέσα από συνεργασίες με ταρτούφους της πολιτικής σκηνής. Και ταρτούφος είναι όποιος δεν θέτει ζήτημα δημοκρατίας με αφετηρία την ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματος και δεν ξεκινά από την αφετηρία του εθνικού κρατικού νομίσματος προκειμένου να διαγραφεί μονομερώς το χρέος και να ανοικοδομηθεί η χώρα χωρίς δημόσια και ιδιωτικά χρέη, χωρίς ολιγαρχίες και καθεστώτα υποτέλειας.

Εμείς επενδύουμε σε μια άλλη ενότητα. Τελείως διαφορετική. Μια ενότητα που κερδίζεται μέσα στην μάχη. Μια ενότητα που συγκροτείται βήμα το βήμα μέσα στον λαό κρατώντας ψηλά, πιο ψηλά απ’ όλους για να φαίνονται απ’ όλο τον λαό, τα πολεμικά λάβαρα που μπορούν να φέρουν την λύτρωση και την ελευθερία. Εμείς κρατάμε αυτά τα πολεμικά λάβαρα ψηλά και τα τιμούμε με τον αγώνα μας. Όσοι είναι αληθινοί πατριώτες και δημοκράτες ήδη μέσα στον αχό της μάχης έρχονται δίπλα μας και μαζί τους μάζες-μάζες αρχίζει να αφουγκράζεται το προσκλητήριο της τιμής κι ο λαός.

Αφήστε να δούμε στην πράξη ποια ενότητα θα επικρατήσει. Η δική τους, ή η δική μας; Η δική τους γύρω από τυχάρπαστες συνεργασίες με σκοπό την κοινοβουλευτική έδρα, ή η δική μας με επίκεντρο τον λαό; Πάντως ένα είναι σίγουρο. Όποιος θα στέκεται ορθός μέχρι το τέλος αυτού του πολέμου, αυτός θα είναι κι ο νικητής. Κι εμείς είμαστε από γερό σκαρί, από ξύλο γριάς ελιάς που με το λάδι της έδινε δύναμη στους αρχαίους ήρωες και γεροί σαν τον πλάτανο που στην παχιά σκιά του ξαπόσταινε πάντα ο λαός μας στην σχόλη της μάχης, ή του μεροκάματου, που για τους περισσότερους ήταν τις πιο πολλές φορές πιο σκληρό κι από τον πόλεμο. Είμαστε ίδιοι με την πατρίδα μας, γέννημα θρέμμα των πιο ζωντανών της παραδόσεων και από εμάς δεν πρόκειται να ξεμπερδέψουν ούτε οι δήμιοι, ούτε οι ταρτούφοι.

Διαβάστε περισσότερα...

Η απαίτηση για επιστροφή σε εθνικό νόμισμα τώρα και στην Ιταλία!Beppe Grillo: "Επιστροφή στην λίρα, είναι ο μοναδικός τρόπος για να δούμε φως"

Χτεσινή ανάρτηση από το επίσημο blog του Beppe Grillo. Πλέον μιλά ανοιχτά και χωρίς περιστροφές για την αναγκαιότητα εξόδου της Ιταλίας από το ευρώ και την ευρωζώνη. Μιλά για τα πλεονεκτήματα που είχε η ιταλική οικονομία στα χρόνια του εθνικού τους νομίσματος, της λίρας.

Ακολουθεί η σελίδα όπου βρίσκεται ολόκληρο το ιταλικό κείμενο, το οποίο σας παραθέτω σε μετάφραση.

Γιώτα Ζάμπρα

Τομέας Διεθνών Σχέσεων του ΕΠΑΜ

http://www.fanpage.it/beppe-grillo-tornare-alla-lira-e-l-unico-modo-per-vedere-la-luce/

Beppe Grillo: "Επιστροφή στην λίρα, είναι ο μοναδικός τρόπος για να δούμε φως"

Ο πολιτικός αρχηγός του Κινήματος 5 Αστέρια αναλύει την σημερινή οικονομική κατάσταση κι εξηγεί: "σήμερα ή πρόκειται να αποφασίσουμε αν θα...

αναδιαρθρωθεί το χρέος παραμένοντας στο ευρώ ή θα γυρίσουμε στην λίρα. Μόνο έτσι η Ιταλία θα ξαναδεί το φως της".Δεν θα παραλείψουμε να συζητήσουμε το νέο post του Beppe Grillo που αφιερώνεται στο θέμα της οικονομικής και δομικής κρίσης στην οποία περιέρχεται η Χώρα. Ο πολιτικός αρχηγός του Κινήματος 5 Αστέρια, πράγματι, σε ένα άρθρο με τον τίτλο “Ο Διάβολος φοράει .. Μέρκελ”, αναλύει τα πιθανά σενάρια της κρίσης της Χώρας μας, κάνοντας έναν παραλληλισμό με την κατάσταση του 1992, όταν ο Amato ανακοίνωνε την υποτίμηση της λίρας. 

  

Σύμφωνα με τον Γκρίλλο  από εκείνη την εμπειρία πρέπει να διδαχτούμε και να αποφύγουμε τα λάθη του παρελθόντος: “Διότι μας το ζητούσε η Ευρώπη του ευρωπαΐκού νομισματικού συστήματος στην οποία μπήκαμε το 1978 και που δεθήκαμε χειροπόδαρα με μία αυστηρή κι επιζήμια ισοτιμία που μας έκανε να παραιτηθούμε από τo εργαλείο της υποτίμησης. Τίποτε διαφορετικό σε σχέση με σήμερα”. 

Η σημερινή κατάσταση, πράγματι, χαρακτηρίζεται από την χρέωση σε “ξένο νόμισμα (τέτοιου είδους είναι το Ευρώ γιατί μας έκανε να παραιτηθούμε από την νομισματική μας κυριαρχία) μην μπορώντας να χρησιμοποιήσουμε αυτό το εργαλείο” και από την αδυναμία μας να πληρώνουμε τα επιτόκια δανεισμού. 

Έτσι σήμερα, όπως τότε θα είναι η αγορά που θα μας επιβάλλει μια απόφαση: όπως τότε επρόκειτο να εγκαταλείψουμε την κοινή νομισματική πολιτική και να υποτιμήσουμε, σήμερα θα πρεπει να αποφασίσουμε εάν θα αναδιαρθρώσουμε το χρέος παραμένοντας στο ευρώ ή επιστρέφοντας στην λίρα”. 

Μια επιλογή που τελικά δεν θα ήταν καθόλου ηχηρή, διότι “η Ιστορία είναι γεμάτη από εισόδους κι εξόδους Χωρών από κοινές νομισματικές ζώνες”.

 Αντιθέτως, συμπεραίνει ο Γκρίλλο, η ιταλική πολιτική ηγεσία “επιρρεπής στα θελήματα της Γερμανίας επέτρεψε στο να γίνει προτεραιότητα η εποπτεία του ιδιωτικού και δημοσίου χρέους μας που κετέχεται από το εξωτερικό (σε σημαντικό βαθμό προκαλούμενο από τον παραλογο μηχανισμό του Ευρώ και από το ευρωπαικό νομισματικό σύστημα)''

 ''Η ιταλική πολιτική ηγεσία πούλησε την ψυχή της στον Τεύτονα διάβολο με αντάλλαγμα την επιβίωσή της εις βάρος της κοινωνίας στην οποία φόρτωσε λιτότητα και αποπληθωρισμό”. 

Διαβάστε περισσότερα...

Κάτω τα χέρια από την Αμυντική Βιομηχανία της χώρας

Πηγή: http://aristeri-diexodos.blogspot.gr

"Πούλα!"

Η κυβέρνηση πραγματευτών και ζητιάνων Σαμαρά - Βενιζέλου (και άλλων μνημονιακών) έφτασε πλέον στο σημείο της πώλησης των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων (ΕΑΣ) και της Ελληνικής Βιομηχανίας Οχημάτων (ΕΛΒΟ) ενώ αναμφίβολα στο σχεδιασμό τους ακολουθεί η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (ΕΑΒ). Η επιχειρηματολογία τους αστεία: μιλούν για τη σημασία της ιδιόκτητης γης αυτών των εταιριών και αναζητούν αγοραστές σε τιμές ξεπουλήματος. Εξάλλου η πολιτική ξεπουλήματος έρχεται ως μια ακόμα τομή στην επίμονη πρακτική απαξίωσης των επιχειρήσεων αυτών είτε από τα μέσα ( μη πληρωμή μισθών, ελάχιστα προγράμματα για το στρατό και τις πολιτικές υπηρεσίες κ.ο.κ.) και απ' έξω (δημόσιες δηλώσεις για την χαμηλή τους ποιότητα και άλλα τέτοια). Το αποτέλεσμα της πολιτικής τους καταστροφικό: η χώρα θα μείνει χωρίς εθνική αμυντική βιομηχανία το οποίο σημαίνει: α) οικονομικό κόστος άμεσο και μακροπρόθεσμο για όλες τις επόμενες αμυντικές δαπάνες μέρος των οποίων θα μπορούσαν να καλυφθούν με εθνικές προσπάθειες οι οποίες θα είχαν και πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα στο μέλλον, β) η χώρα μένει χωρίς βιομηχανία άμυνας λες και είμαστε το Λιχτενστάιν ή το Βέλγιο (το οποίο παρεπιμπτώντως έχει...). Την ίδια στιγμή θα χάσουν τις δουλειές τους χιλιάδες συνάνθρωποι μας, στην πλειοψηφία τους με εξειδικευμένες γνώσεις και ικανότητες. Για περισσότερες πληροφορίες για τα τεκταινόμενα γύρω από το ξεπούλημα ΕΛΒΟ, ΕΑΣ βλ. εδώ.

η Δεξιά υπερασπίζεται την Πάτρίδα;;; (αστεία πράγματα...)

Η γνωστή αφήγηση ή καλύτερα το γνωστό παραμύθι θέλει την δεξιά να "προασπίζεται την Πάτρίδα". Βλακείες! 

Η δεξιά (η ΝΔ και όλοι γύρω από αυτήν, κυβερνητικοί έταιροι ή παρατρεχάμενοι) σήμερα ξεπουλά και την αμυντική βιομηχανία. Και αυτό δεν είναι μονάχα μια έκτακτη μνημονιακή επιλογή. Αντίθετα, ποτέ δεν οικοδόμησαν την αμυντική βιομηχανία της χώρας. Όλοι ξέρουμε ότι η Ελλάδα αγοράζει ιδιαίτερα ακριβό και σε μεγάλες ποσότητες εξοπλισμό και συστήματα για το στρατό ξηράς, την αεροπορία και το ναυτικό. Η αγορά τέτοιων συστημάτων διεθνώς δεν γίνεται σε λογική super market αλλά αντίθετα αποτελεί κριτήριο σύναψης στρατηγικών σχέσεων. Πλευρά της διαδικασίας πώλησης είναι και αυτή που σχετίζεται με τα "αντισταθμιστικά οφέλη" ή αλλιώς "τι θα κερδίσει η χώρα μελλοντικά για τον εαυτό της αν τώρα αγοράσει το εκάστοτε οπλικό σύστημα". Σε κάθε χώρα η πιο βασική πλευρά των αντισταθμιστικών οφελών αφορά την παραχώρηση τεχνογνωσίας στην εγχώρια αμυντική βιομηχανία ή ακόμα και την συνεργασία στην παραγωγή ή επιδιόρθωση εξοπλισμού σε διεθνές επίπεδο. Στη χώρα μας... απλά τα αντισταθμιστικά οφέλη ήταν πάντοτε "της πλάκας" με αποτέλεσμα ΕΑΣ, ΕΛΒΟ, ΕΑΒ να δυσκολεύονται να κρατηθούν, να αναπτύξουν τον κύκλο εργασιών τους και να παράξουν ανταγωνιστικά συστήματα. Φυσικά πριν ο εθνοπροδότης Σαμαράς καταγγείλει εταιρίες όπως η ΕΑΒ για χαμηλή ποιότητα θα έπρεπε να αναρωτηθεί αν έχει νόημα να προσπαθούμε να ξανανακαλύψουμε τον τροχό αντί να πάρουμε και καμιά πληροφορία από κανέναν άλλον, αν έχει νόημα να αναπτύσσει συνεργασίες μια τέτοια εταιρία με τη συνδρομή της κεντρικής κυβέρνησης ή όχι, αν έχει νόημα να αποτελεί κομμάτι μιας κεντρικής πολιτικής η υποστήριξη εγχώριων αναπτυξιακών προσπαθειών για την κάλυψη μέρους των εξοπλιστικών αναγκών της χώρας από αυτές τις εταιρίες. 

Τι αμυντική βιομηχανία θέλουμε; 

Η χώρα έχει ανάγκη την ύπαρξη και ανάπτυξη αμυντικής βιομηχανίας. Είναι κομμάτι της πολιτικής για μια χώρα ανεξάρτητη, για έναν τόπο που βασίζεται κυρίως στις δικές του δυνάμεις. Το γιατί στον κόσμο που ζούμε και μια αριστερή πολιτική περνά από την ανάπτυξη αμυντικής βιομηχανίας είναι ένα ιδιαίτερο, σημαντικό όσο και λεπτό ζήτημα. Στα πλαίσια αυτού του άρθρου δεν θα καταπιαστούμε με τη βάση αυτού του ερωτήματος. Εξάλλου για τη χώρα μας, για την ιστορία της και την γεωπολιτική της θέση νομίζουμε ότι η απάντηση είναι εν τέλει λίγο ως πολύ προφανής. Όμως πρέπει να πούμε τι αμυντική βιομηχανία θέλουμε. Και εδώ σαν πρώτη παρατήρηση πρέπει να πούμε ότι ΔΕΝ θέλουμε μια πολεμική βιομηχανία. Αντίθετα: ακόμα και ο προσανατολισμός των προς ανάπτυξη συστημάτων, ο τύπος και τα χαρακτηριστικά τους οφείλουν να εξυπηρετούν βέλτιστα το στόχο της άμυνας απέναντι σε μια ενδεχόμενη επίθεση. Κατά αυτή την έννοια τα αεροσκάφη μας δεν υπάρχει κανένας λόγος να είναι συστήματα εξαιρετικά μακράς εμβέλιας και τα άρματα μάχης οφείλουν να είναι σχεδιασμένα για τη μορφολογία του ελληνικού εδάφους. Μια αναζήτηση εις βάθος μπορεί να αναδείξει πόσο ανορθόδοξες επιλογές έγιναν για τον εξοπλισμό του στρατεύματος στο βωμό των καλών σχέσεων με τους "εταίρους" μας. Κλασσικά παραδείγματα είναι τα υποβρύχια που γέρνουν, τα άρματα μάχης Leopard τα οποία είναι σχεδιασμένα για μεγάλες πεδινές εκτάσεις (...) και άλλα πολλά. 

Θέλουμε συνεπώς μια αμυντική βιομηχανία προσανατολισμένη στο στόχο της άμυνας. Παράλληλα θέλουμε μια τέτοια βιομηχανία που παράλληλα συνεισφέρει σε ένα μεγάλο μέρος "πολιτικών" αναγκών όπως η παραγωγή - επισκευή πούλμαν, συρμών τρένου και μετρό και που ευρύτερα θα συνεισφέρει στην κάλυψη κρίσιμων αναγκών. Τέλος είναι σημαντικό η ανάπτυξη των αμυντικών συστημάτων να συνδυαστεί με μια πολιτική μεταφοράς και ανάπτυξης τεχνογνωσίας στη χώρα. Διότι η πολιτική για την ανεξαρτησία μιας χώρας από τα πολιτικά και οικονομικά κέντρα σημαίνει ότι προοπτικά εξαρτάται όλο και λιγότερο - όσο αυτό είναι δυνατό - από τις δυνάμεις του ιμπεριαλισμού. Και ως εκ τούτου στα ίδια πλαίσια, οι συνεργασίες των ελληνικών βιομηχανιών άμυνας οφείλουν να είναι πιο πολύπλευρες, λιγότερο "ευρατλαντικές" και περισσότερο ευνοικές για την ενίσχυση της γεωστρατηγικής θέσης της χώρας με γνώμονα το συμφέρον των λαών. 

Πριν κλείσουμε θέλαμε απλώς να θέσουμε μερικά ερωτήματα με άτακτο τρόπο...

...είδατε καμιά παρέμβαση της Χρυσής Αυγής για το θέμα του ξεπουλήματος ΕΛΒΟ - ΕΑΣ; Πάρε κόσμε ψεύτικες αναφορές στο έθνος...

...οι συνεχιστές της 3ης Σεπτέμβρη (χαχαχα) νοιώθουν άνετα και με το ξεπούλημα της αμυντικής βιομηχανίας;

...ο Μπάμπης Παπαδημητρίου τι έχει να πει για το ξεπούλημα αυτών των εταιριών; Χαμογελά χαιρέκακα;

...ο Άρης Πορτοσάλτε;

...η Σία; 

...τα άλλα παιδιά σε όλους ιδιωτικούς σταθμούς; 

...τι θα έλεγε η ΕΔΤ για το θέμα αν λειτουργούσε; Κάτι σαν "ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ: η κυβέρνηση πετά το βαρίδι των ΕΛΒΟ - ΕΑΣ";;;; 

...γιατί η Lockheed Martin παραχωρεί το 29% της παρασκευής της ατράκτου των F-16 αλλά ο Σαμαράς την θεωρεί "χαμηλής ποιότητας";

...γιατί το πρόγραμμα nEURON (μη επανδρωμένο αεροσκάφος σε Ευρωπαικό επίπεδο) περιλαμβάνει σημαντική συμμετοχή της ΕΑΒ αλλά ο Σαμαράς θεωρεί ότι πρέπει να κλείσει ο R&D τομέας της;

...γιατί το όχημα ΛΕΩΝΙΔΑΣ, παραγωγή της ΕΛΒΟ έχει βρει τόσο χαμηλή αποδοχή στο ελληνικό στράτευμα ενώ οι παράγοντες του στρατού το έχουν προτείνει;

...γιατί δεν ανέλαβε η ΕΛΒΟ καθοριστικό ρόλο στην παραγωγή των συρμών του Μετρο; 

...και πολλά άλλα γιατί...

Αριστερή Διέξοδος

Διαβάστε περισσότερα...

Δ. Καζάκης: Από ποιους κινδυνεύει το ΕΠΑΜ;

του Δημήτρη Καζάκη

Τα μέλη του ΕΠΑΜ ειδικά τους τελευταίους μήνες απέδειξαν ότι μπορούν να βρεθούν επάξια στην πρώτη γραμμή του αγώνα δίνοντας το δικό τους ξεχωριστό στίγμα σε επίπεδο αιτημάτων και δράσης. Το απέδειξε η παρέμβαση του ΕΠΑΜ στην ΕΡΤ που κέρδισε τις εντυπώσεις από εχθρούς και φίλους. Το απέδειξε η δράση του σε ολόκληρη την Ελλάδα που αλλάζει τα δεδομένα και ανατρέπει συσχετισμούς. Το απέδειξε η ανταπόκριση του απλού κόσμου στις θέσεις και τις παρεμβάσεις του, που χάρις σ’ αυτόν διαρρηγνύεται το βαρύ πέπλο της σιωπής από το κατεστημένο των ΜΜΕ και του επίσημου καθεστώτος.

 Τα μέλη του ΕΠΑΜ που συνεχίζουν τη δράση τους στις γειτονιές και στους χώρους δουλειάς ξέρουν πολύ καλά ποιο είναι σήμερα το καθήκον μας. Είτε το θέλουν, είτε δεν το θέλουν τα μαγειρεία του καθεστώτος, το ΕΠΑΜ αναδεικνύεται στον μοναδικό πόλο έναντι του στημένου διπολισμού του επίσημου πολιτικού και κομματικού συστήματος. Αυτό που αντιπροσωπεύει το ΕΠΑΜ τρομοκρατεί εχθρούς και άσπονδους φίλους. Όχι μόνο γιατί είναι η μόνη πολιτική δύναμη με άμεση, συγκεκριμένη και απόλυτα ρεαλιστική πρόταση εξουσίας στον αντίποδα του κυρίαρχου καθεστώτος, αλλά και η μόνη που θεμελιώνεται στην αυτοτελή δράση του ίδιου του λαού. Είναι η μόνη που απευθύνεται κατευθείαν στον ίδιο τον λαό, στον απλό κόσμο, μακριά από εντεταλμένες δήθεν πρωτοπορίες, σχήματα και πολιτικές συνιστώσες που τάχα έχει ανάγκη ο λαός για να εκφραστεί.

Τα πράγματα πλέον είναι πολύ απλά: ή αυτοί, ή εμείς. Η διαχωριστική γραμμή διακρίνεται πια ακόμη και δια γυμνού οφθαλμού, ακόμη και από τον πιο αρχάριο στα πολιτικά πράγματα. Από την μια μεριά οι δοσίλογοι και οι συνοδοιπόροι τους στην αριστερά. Κι απ’ την άλλη οι πατριώτες δημοκράτες που αγωνίζονται για εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή αυτονομία έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των αγορών που έχουν βγάλει στο σφυρί την Ελλάδα. Στην ημερήσια διάταξη έχει ήδη μπει η αναγκαία ριζική ανατροπή του καθεστώτος με στόχο την κατάκτηση της δημοκρατίας από τον ίδιο τον λαό. Έχει ήδη δημιουργηθεί η «κρίσιμη μάζα» μέσα στον κόσμο, τον απλό κόσμο, που απαιτείται για κάτι τέτοιο. Έχει κατανοήσει το πλήρες αδιέξοδο και αναζητά μια πιθανή διαφυγή προς το μέλλον, το δικό του μέλλον.

Αυτό που λείπει είναι να κατανοήσει αυτή η «κρίσιμη μάζα» τον τρόπο της ριζικής ανατροπής, τον τρόπο που μπορεί να ανατρέψει άμεσα, πρακτικά και συθέμελα το σημερινό καθεστώς. Κι αυτός δεν είναι άλλος από την γενική πολιτική απεργία με βασικό μοχλό την λειτουργική κατάληψη σε παραγωγικές μονάδες και βασικούς μηχανισμούς του κράτους.

Κανείς άλλος, εκτός από το ΕΠΑΜ, δεν κάνει τόσο συστηματική δουλειά για να κατανοήσουν οι εργαζόμενοι τη σημασία της λειτουργικής κατάληψης στις σημερινές συνθήκες σαν πρώτο βήμα της γενικής πολιτικής απεργίας. Κανείς άλλος, εκτός του ΕΠΑΜ. Και κερδίζουμε έδαφος μέρα τη μέρα καθώς οι εργαζόμενοι αηδιασμένοι από τις πουλημένες ηγεσίες της δεξιάς και της αριστεράς, αλλά και μπουχτισμένοι από συνδικαλιστικές δράσεις με σκοπό την εκτόνωση, αρχίζουν σιγά-σιγά να αντιλαμβάνονται ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Το ΕΠΑΜ έχει βαρύ καθήκον. Θα πρέπει να εκλαϊκεύει σε βαθμό τέτοιο ώστε να γίνει κτήμα του απλού κόσμου και άμεση πρακτική ανάγκη η λειτουργική κατάληψη και η ενότητα του αγώνα στη βάση των πολιτικών στόχων της ανατροπής. Το ΕΠΑΜ είναι η μόνη οργανωμένη δύναμη που ξέρει πώς να το κάνει. Το απέδειξε στην ΕΡΤ. Όμως απαιτείται δουλειά στη γειτονιά και στους χώρους δουλειάς όσο ποτέ άλλοτε. Η δουλειά του Μετώπου σ’ αυτούς τους χώρους είναι που θα κάνει την διαφορά. Όλα τα άλλα είναι για το θεαθήναι, για την τιμή των όπλων και για αυτοκατανάλωση. Τα αφήνουμε για όλους εκείνους τους πολύ «επαναστάτες» που είναι εντελώς εθισμένοι στην αυτοϊκανοποίηση.

Πολύ περισσότερο σήμερα όπου η μια θρυαλλίδα διαδέχεται την άλλη καθώς το επίσημο καθεστώς θέλει πάση θυσία να τελειώσει το ταχύτερο δυνατό την δουλειά που έχει αναλάβει. Η συγκυρία προσφέρεται όσο ποτέ άλλοτε όχι μόνο για να απαλλαγεί ο απλός κόσμος από τα πολιτικά ερείπια του εμφυλίου σε δεξιά και αριστερά που τον στοιχειώνουν ακόμα και έχουν θέσει την ίδια την επιβίωση την δική του και της πατρίδας του εν κινδύνω, αλλά και από τους κομματικούς μηχανισμούς που τον κρατούν υπόδουλο στο χώρο δουλειάς.

Κάθε μέρα, βήμα το βήμα, η κοινωνία αποκαθάρεται από τα σκουπίδια του παλαιοκομματικού συρφετού που την κρατούσε σε καταστολή. Όσο κι αν προσπαθούν ο νέος δικομματισμός που θέλουν να στήσουν με τις εφεδρείες του σε δεξιά και αριστερά δεν πρόκειται να σταθεί. Οι εποχές έχουν αλλάξει. Καταρρέει ήδη μέσα στον κόσμο πριν καν σταθεί. Κανένα από τα επίσημα κόμματα δεν πρόκειται να επιβιώσει αυτής της κατάστασης. Κι αυτή είναι μια από τις πιο θετικές συνέπειες της σημερινής κρίσης. Μαζί τους θα χαθούν μια για πάντα και οι κομματικοί στρατοί, όλοι αυτοί που πάνω και πέρα απ’ όλα βάζουν το συμφέρον της διεστραμμένης ιδεολογίας τους, δηλαδή του κόμματός τους, δηλαδή του δικού τους ιδιοτελούς χώρου έναντι του λαού και της χώρας.

Απέναντί τους ποιος μπορεί να σταθεί; Το ΕΠΑΜ έχει αποδείξει την αξία του και γι’ αυτό έχει προκαλέσει τώρα τελευταία το μένος εχθρών και άσπονδων φίλων. Ολόκληρος ο συρφετός έχει αλυχτήσει σε διαδίκτυο και μη. Ανίκανοι και ανήμποροι να αντιμετωπίσουν το ΕΠΑΜ και τους Επαμίτες πρόσωπο με πρόσωπο μέσα στην κοινωνία, έχουν ανοίξει τον βόρβορο της συκοφαντίας, της λάσπης, της προβοκάτσιας. Συνεχίστε έτσι. Σας ικετεύουμε συνεχίστε. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι δύναμη μας δίνετε. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο πιο δυνατοί γινόμαστε όσο συνεχίζετε να αποδεικνύετε με τον τρόπο σας ότι τα αφεντικά σας μας τρέμουν. Και μην ανησυχείτε θα έρθει η στιγμή να λύσουμε τους ανοιχτούς λογαριασμούς μας με όλα τα τρωκτικά του καθεστώτος. Να είστε σίγουροι ότι στα ελικόπτερα με τα οποία θα διαφεύγουν – αν το κατορθώσουν – τα αφεντικά σας, δεν θα υπάρχει χώρος για εσάς και τότε οι ανώνυμοι θα γίνουν επώνυμοι και οι κουκουλοφόροι θα φανερώσουν το βδελυρό τους πρόσωπο. Ο καιρός – αγαπητές κυρίες και κύριοι – ο καιρός γαρ εγγύς.

Δίπλα σ’ αυτούς βέβαια υπάρχουν πάντα και οι άσπονδοι φίλοι του ΕΠΑΜ. Ξέρετε για ποιους λέω. Για όλους αυτούς που δήθεν νοιάζονται για την ενότητά του και ενδιαφέρονται να το «επανιδρύσουν» κατ’ εικόνα και ομοίωσή τους. Είναι όλοι αυτοί που νοιάζονται να το σύρουν σε συνεργασίες με τελειωμένους και μιλάνε για ενότητα ενώ πυροδοτούν κάθε λογής καυγάδες, διχόνοιες και τριβές. Έτσι έχουν μάθει μια ολόκληρη ζωή θητείας σε ότι πιο απεχθές γκρουπούσκουλο γέννησε η αποσύνθεση των χώρων της αριστεράς.

Είναι όλοι αυτοί που θέλουν δήθεν το ΕΠΑΜ πιο ριζοσπαστικό, αλλά αυτοί είναι απόντες από κάθε δράση, από κάθε αγώνα εκεί που είναι ο ζωτικός χώρος του Μετώπου, δηλαδή στις γειτονιές. Αυτοί ξέρουν καλύτερα. Ερείπια αποτυχημένων ιδεολογιών και ακόμη πιο αποτυχημένων σχημάτων του περιθωρίου, απόντες απ’ όλες τις μεγάλες μάχες του καιρού μας, αυτοί ξέρουν καλύτερα. Πώς είναι δυνατόν το ΕΠΑΜ και μια χούφτα νοικοκύρηδες, απλοί άνθρωποι του μόχθου, απαίδευτοι στις χλωμές θεωρίες μιας άλλης εντελώς ξεπερασμένης εποχής που την στοίχειωσαν μέχρι αηδίας, να καταφέρουν αυτό που όλοι αυτοί οι μεγάλοι «επαναστάτες» δεν κατόρθωσαν; Πώς είναι δυνατό να κατορθώνουν να κερδίζουν ακροατήρια, που αυτοί ούτε καν πλησίασαν; Πώς είναι δυνατό να πείθουν και να εδραιώνουν τις ανατρεπτικές θέσεις τους μέσα στον κόσμο, όταν αυτοί τρέμουν μόνο και μόνο με την ιδέα ότι πρέπει να δώσουν την μάχη της γειτονιάς;

Γι’ αυτό το ΕΠΑΜ θα πρέπει να «επανιδρυθεί», γιατί έχει χάσει την επαναστατική του ορμή. Και μας το λένε ποιοι; Οι απόντες! Οι άνανδροι που όποτε τους χρειάστηκε το κίνημα αυτοί είχαν πάντα πιο σοβαρές ασχολίες, ενώ αυτοί το θυμήθηκαν μόνο όταν ξέμειναν από λεφτά και το ΕΠΑΜ ήταν μια καλή διέξοδος για να τους γλυτώσει από τον δικαστικό κλητήρα. Έτσι είναι όλοι οι μεγάλοι «επαναστάτες», αυτοί έχουν πάντα δίκιο όταν κατάφωρα συκοφαντούν, όταν παραχαράσσουν θέσεις και γεγονότα, όταν είναι τόσο θρασύδειλοι που δεν τολμούν να αντιπαρατεθούν ενώπιος ενωπίω μέσα στις ανοιχτές διαδικασίες του Μετώπου όπου θα αντιμετωπίσουν αντίλογο, αλλά σκοπό τους είναι να κάνουν με κάθε τρόπο ζημιά. Δικαίωμά τους. Η γλίτσα μπορεί να σε κάνει να γλιστρήσεις, αλλά όλοι την σιχαίνονται.

Εμείς τη δουλειά μας. Αυτή που ξέρουμε να κάνουμε καλύτερα απ’ όλους. Δεν έχουμε να φοβηθούμε κανέναν. Ο εχθρός το γνωρίζει καλύτερα από εμάς. Γι’ αυτό και έχει κινητοποιήσει τις τελευταίες εφεδρείες του εναντίον μας: τους άσπονδους φίλους. Εμείς απλά τους λέμε: έχουμε ένα ασύγκριτο πλεονέκτημα στο οποίο κανείς, μα κανείς δεν μπορεί να μας παραβγεί. Ξέρουμε να μιλάμε με τον κόσμο, τον απλό κόσμο, τον κανονικό κόσμο, εκείνον που ξέρει τι θα πει μεροκάματο και που αρνείται να μπει σε καλούπια εγχειριδίου. Και του μιλάμε εκεί που βρίσκεται, δηλαδή στις γειτονιές, στα χωριά και στους χώρους εργασίας. Και ξέρουμε να του μιλάμε στη γλώσσα του, αλλά και να τον πείθουμε για μια ανατροπή τόσο ριζοσπαστική όσο δεν έχει φανταστεί καμιά από τις χλωμές θεωρίες της επανάστασης του εγχειριδίου που προσκυνάνε σαν εικόνισμα τα διάφορα ερείπια της αριστεράς και του αναρχισμού.

Όσο κι αν προσπαθούν εχθροί και άσπονδοι φίλοι, το ΕΠΑΜ είναι αμετακίνητο, βράχος σωστός στα πιστεύω του. Δεν μας νοιάζει τι λένε. Εμείς δεν πρόκειται να ταυτιστούμε με κανένα από τα παρακλάδια της καθεστωτικής δεξιάς και της ξεπουλημένης αριστεράς. Ούτε με τα φύρδην μίγδην θραύσματα, αποτέλεσμα της κατάρρευσής τους. Με εμάς ο εμφύλιος τελειώνει μια και καλή. Οι πολιτικές δυνάμεις που δημιούργησε ο εμφύλιος για να κρατά διχασμένο τον λαό σε δεξιά και αριστερά, παραπαίουν και εμείς δεν θα τους κάνουμε την χάρη να ενταφιαστούμε μαζί τους. Όποιος θέλει είναι ελεύθερος να τους ακολουθήσει στον τάφο. Το ΕΠΑΜ δεν πρόκειται να το κάνει. Θα τους πολεμήσουμε με πείσμα μέχρι το τέλος. Μέχρι την απελευθέρωση του λαού και της πατρίδας από ολόκληρο το καθεστώς και τις δυνάμεις που το αναπαράγουν από τα δεξιά και τα αριστερά.

Η ανατροπή του καθεστώτος από τον ίδιο τον λαό στο έδαφος της κατάχτησης της εθνικής ανεξαρτησίας και της δημοκρατίας θα σαρώσει τόσο την δεξιά, όσο και την αριστερά. Είναι τόσο σίγουρο όσο μια μαθηματική πρόταση. Θα σαρώσει κομματικούς μηχανισμούς και ιδεολογικά κολλήματα για να αποκαλύψει τις πραγματικές αντιθέσεις μέσα στον ίδιο τον λαό και στην κοινωνία στην πορεία του προς την πρόοδο.

Θα γεννήσει αναγκαστικά νέες πολιτικές δυνάμεις που θα σέβονται και θα υπηρετούν τον λαό παλεύοντας για το βάθεμα όλο και περισσότερο της δημοκρατίας, όπου η ελευθερία της σκέψης και της συνείδησης, αλλά και η αποφασιστική συμμετοχή στη διοίκηση της χώρας ακόμη και της τελευταίας νοικοκυράς, δεν θα επιτρέπει τη συγκρότηση κομματικών στρατών που νέμονται την εξουσία στο όνομα του φιλελευθερισμού, του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της λαϊκής εξουσίας, ή της νέας νοηματοδότησης του κομμουνισμού. Όλες αυτές οι διεστραμμένες ιδεολογίες, που κοιτούν ανάποδα την κοινωνία και πάντα με όρους χειραγώγησης, θα σαρωθούν όπως ο ούριος άνεμος διαλύει τα βαριά σύννεφα που κρύβουν τον δρόμο.

Κι εμείς είναι σίγουρο ότι θα είμαστε εκεί για να γιορτάσουμε την νίκη μαζί με τον λαό μας ελεύθερο και αληθινά κυρίαρχο στον τόπο του για πρώτη φορά μετά την απαλλαγή του από τον Οθωμανικό ζυγό. Αρκεί να μην χάσουμε το δρόμο μας. Κι αυτός είναι ένας: μέσα στις γειτονιές, στα χωριά και στους χώρους δουλειάς. Με τον απλό κόσμο, με τον κόσμο που δεν σκέφτεται με ιδεολογήματα, αλλά αντιμετωπίζει τη ζωή απλά και με βάση το πρακτικό συμφέρον του. Δεν έχουμε στιγμή για χάσιμο. Τώρα κρίνονται τα πάντα.

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να ασχολούμαστε με τους αρχοντοχωριάτες της ιδεολογίας, ούτε καν μέσα στις γραμμές μας. Αφήστε τους να τους γελοιοποιήσει η ίδια η ζωή όπως το κάνει δεκαετίες τώρα. Ο λαός είναι εκεί έξω και μας περιμένει. Περιμένει να εμπνευστεί για να τελειώσει μια κι έξω με τους δοσίλογους και τα τσιράκια τους. Από εμάς εξαρτώνται όλα. Κι ας αφήσουμε όλους του άλλους να παίζουν το «κίνημα» με εκδηλώσεις διαμαρτυρίας για το θεαθήναι, για την δική τους προσωπική αυτοϊκανοποίηση με τις μάζες να τους παρακολουθούν απαθείς και με οίκτο.

Διαβάστε περισσότερα...

Πάνω από 500 ξένοι φοιτητές αποφοιτούν ως ιατροί στην κεντρική Κούβα

Πηγή: http://barbudosdesierramaestra.blogspot.gr

Πάνω από 1400 ιατροί από την Κούβα και άλλες 25 χώρες θα πάρουν σήμερα το πτυχίο τους από το Πανεπιστήμιο Ιατρικών Επιστημών (UCM) στην κεντρική κουβανική επαρχία Camagüey. Αυτή θα είναι η μεγαλύτερη αποφοίτηση ξένων κατόχων υποτροφίας στην ιστορία αυτού του ινστιτούτου.

Η εκδήλωση δεν περιλαμβάνει μόνο ιατρούς, αλλά και απόφοιτους Στοματολογίας, Ψυχολογίας, Νοσηλευτικής και Τεχνολογιών Υγείας.

Περίπου το ένα τρίτο των αποφοίτων είναι ξένοι φοιτητές, οι οποίοι είχαν πρόσβαση στην κουβανική εκπαίδευση μέσω διαφόρων προγραμμάτων συνεργασίας, όπως η Ιατρική Σχολή της Λατινικής Αμερικής.

Μία τόσο μεγάλη αποφοίτηση ξένων φοιτητών, κυρίως από τη Λατινική Αμερική, αποδεικνύει πως το όνειρο του Φιντέλ Κάστρο και του Ούγκο Τσάβες για εκπαίδευση και κατάρτιση χιλιάδων ιατρών στην περιοχή, γίνεται πραγματικότητα.

Η απόφοιτοι τώρα πλέον έχουν προσωπική δέσμευση, μιας και το δικό τους όνειρο να σπουδάσουν πραγματοποιήθηκε, να παρέχουν τις ιατρικές υπηρεσίες τους οπουδήποτε το κουβανικό σύστημα υγείας τις χρειάζεται.

Διαβάστε περισσότερα...

Νέες έρευνες στο «ροζ» ξενοδοχείο του ζεύγους Μιχαλολιάκου

Πηγή: http://www.newsbomb.gr

Έρευνα διενεργείται στο ξενοδοχείο του ζεύγους Μιχαλολιάκου, καθώς η ιδιοκτήτρια του κτιρίου, Ελένη Ζαρούλια, φαίνεται να το έχει παραχωρήσει... δωρέαν σε ανώνυμη εταιρεία, η οποία με τη σειρά της, όπως αναφέρει το Έθνος της Κυριακής, το νοικιάζει σε ΕΠΕ Βορειοηπειρωτών που εμφανίζονται ως διαχειριστές.

Η ιδιοκτήτρια κυρία Ζαρούλια φαίνεται να μην έχει έσοδα, από το ξενοδοχείο καθώς στη φετινή φορολογική της δήλωση δε δήλωσε ούτε ένα ευρώ από μισθώματα.

Όσο για την κοινή φορολογική δήλωση του Νίκου Μιχαλολιάκου και της Ελένης Ζαρούλια, δείχνει ότι πέρσυ είχαν μηνιαίες αποδοχές ύψους 1.652 ευρώ καθώς η μεν κ. Ζαρούλια δεν εμφάνισε ούτε ευρώ πραγματικό εισόδημα αλλά μόνο τεκμαρτό από δωρεάν παραχωρήσεις ακινήτων, ο δε κ. Μιχαλολιάκος δήλωσε φορολογητέο εισόδημα από έκδοση εντύπων ύψους 23.000 ευρώ, από το οποίο αν αφαιρεθεί ο αναλογούν φόρος «έμειναν στην τσέπη του» 19.827 ευρώ. Συνεπώς, το καθαρό μηνιαίο εισόδημα της οικογένειας ήταν 1.652 ευρώ.

Κι όλα αυτά ενώ η εταιρεία στην οποία έχει παραχωρηθεί το ξενοδοχείο εμφανίζει τα τελευταία τέσσερα χρόνια καθαρά κέρδη μεταξύ 83.000 και 130.000 ευρώ, από τα οποία το μεγαλύτερο μέρος διανέμει ως μέρισμα στους μετόχους οι οποίοι δε φαίνονται, καλυπτόμενοι πίσω από τις μη ονομαστικές μετοχές της ΑΕ.

Μάλιστα όπως αναφέρουν άνθρωποι που πραγματοποίησαν το ρεπορτάζ επισκεπτόμενοι το ξενοδοχείο για λογαριασμό της εφημερίδας, δεν πήραν ποτέ απόδειξη αν και είχαν καταβάλει το προβλεπόμενο ποσό των 25 ευρώ.

Το δημοσίευμα κάνει επίσης αναφορά και στους αλλοδαπούς που απασχολούνται στο ξενοδοχείο, από τον ρεσεψιονίστ  μέχρι την καθαρίστρια που σέρβιρε τα ποτά στο δωμάτιο.

Διαβάστε περισσότερα...

Δ. Καζάκης: Τωρα! Σήμερα! Άμεση σταση πληρωμών. Εξοδος απο το ευρώ και την ΕΕ. ΤΩΡΑ! ΣΗΜΕΡΑ!

Διαβάστε περισσότερα...

Δ. Καζάκης: Όταν η ιδιοτέλεια σε σπρώχνει να ξεχνάς ακόμη και τα πιο προφανή…

του Δημήτρη Καζάκη

Το να κάνεις προτάσεις για την κρίση και μάλιστα της ευρωζώνης, προϋποθέτει ότι, αφενός, γνωρίζεις ποιο είναι το πρόβλημα και, αφετέρου, είσαι σοβαρός σ’ αυτά που προτείνεις. Το κατά πόσο είναι ορθά αυτά ή όχι, κρίνεται εκ των υστέρων. Τα λέμε αυτά γιατί οι περίφημες 4 προτάσεις των Βαρουφάκη, Γκάλμπρεϊθ και Χόλαντ στερούνται και σοβαρότητας και γνώσης του προβλήματος. Μάλιστα, ως προς τον χαρακτήρα τους, είναι τόσο προκλητικά υπέρ της κερδοσκοπίας στις διεθνείς αγορές χρέους και νομίσματος, που λες και τους έβαλαν να τις κάνουν οι πιο αδίστακτοι κερδοσκόποι σαν τον Σόρος.

Καταρχάς, οι επιφανείς αυτοί οικονομολόγοι δεν έχουν ιδέα σε τι πράγμα αναφέρονται. Για τους κυρίους αυτούς η κρίση της ευρωζώνης δεν υπάρχει. Ναι, καλά ακούσατε δεν υπάρχει. Απαρτίζεται από τέσσερεις διαπλεγμένες, άλλες, διακριτές κρίσεις, οι οποίες εκδηλώθηκαν κατά λάθος, ή εξεπίτηδες, δεν έχει καμιά σημασία. Αυτές είναι μια «τραπεζική κρίση», μια «κρίση χρέους», μια «κρίση επενδύσεων» και μια «κοινωνική κρίση». Καμιά από αυτές – ως δια μαγείας – δεν έχει σχέση με το ευρώ. Και καμιά από αυτές – πάλι ως δια μαγείας – δεν είναι συστημική, δηλαδή δεν αφορά στον τρόπο λειτουργίας του παγκόσμιου συστήματος των αγορών. Είναι κάτι που απλά συνέβη.

Εδώ που τα λέμε καμιά τους δεν έχει σχέση με τίποτε απ’ ότι έχει συμβεί τις τελευταίες δυο δεκαετίες στις παγκόσμιες αγορές κεφαλαίου. Τουλάχιστον έτσι μας παρουσιάζουν τα πράγματα οι επιφανείς οικονομολόγοι. Ούτε με την υπερδιόγκωση και τον υδροκεφαλισμό των αγορών κεφαλαίου, που έχει σαν αποτέλεσμα τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία να ανέρχονται στα 206 τρις δολ. το 2007, ήτοι στο 355% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Ούτε με το γεγονός ότι αυτή η ιστορικά πρωτοφανής συγκέντρωση χρηματοπιστωτικών περιουσιακών στοιχείων γέννησε διεθνείς τράπεζες τέρατα που ξεπερνούν σε μέγεθος ακόμη και τα μεγαλύτερα κράτη της υφηλίου. Και προκειμένου να αναχρηματοδοτούνται αυτές οι τερατογεννέσεις δημιουργήθηκε μια πρωτοφανής αγορά παραγώγων ονομαστικής αξίας 596 τρις δολαρίων τον Δεκέμβριο του 2007, η οποία τον Δεκέμβριο του 2012 έφτασε τα 632 τρις δολάρια, αλλά και μια διεθνής αγορά συναλλάγματος με ημερήσιο τζίρο το 2007 της τάξης των 3,3 τρις δολαρίων και το 2010 της τάξης των 4,0 τρις δολαρίων.

Αυτή η τερατογέννεση έκανε ακόμη και τον Λορέντζο Μπίνι Σμάγκι, παλιό μέλος της διοικούσας της ΕΚΤ, να αναρωτηθεί στις 15/4/2010: «Μήπως ο χρηματοπιστωτικός τομέας έχει μεγαλώσει υπερβολικά;» Η απάντηση ήταν ναι. Κι αυτή η τερατογέννεση δεν βρήκε πουθενά αλλού πιο γόνιμο έδαφος από την ευρωζώνη όπου το κοινό νόμισμα σχεδιάστηκε γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό, δηλαδή να δώσει την δυνατότητα στις ευρωπαϊκές τράπεζες να ελέγξουν απόλυτα – όσο πουθενά αλλού στον πλανήτη – τη νομισματική και πιστωτική κυκλοφορία όλων των κρατών μελών,  των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων της ευρωζώνης. Έτσι η ίδια η ύπαρξη του ευρώ εξαρτήθηκε από την γιγάντωση του χρηματοπιστωτικού τομέα της ευρωζώνης, αλλά και από την δυνατότητά του να παίζει έναν διεθνή ρόλο αντίστοιχο με εκείνον του δολαρίου στις παγκόσμιες αγορές κεφαλαίου και συναλλαγών.

ΠΛΗΡΩΝΕ ΚΑΙ ΜΗ ΕΡΕΥΝΑ

Το γιατί έγιναν όλα αυτά, μην το ψάχνετε. Ούτε οι επιφανείς οικονομολόγοι το ψάχνουν, δεν τους απασχολεί. Ούτε εμείς θα κάτσουμε να εξηγήσουμε ότι όλα αυτά είναι ιστορικά προϊόντα μιας πρωτοφανούς υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου σε παγκόσμιο επίπεδο.

Όχι μόνο γιατί οι επιφανείς οικονομολόγοι δεν γνωρίζουν ούτε καν τι σημαίνει «συσσώρευση του κεφαλαίου», αλλά γιατί δεν είναι ανάγκη να αντιλαμβάνεται κανείς σε βάθος τις αιτίες ενός φαινομένου, για να διαπιστώσει κάτι τόσο προφανές όπως τον τρομακτικό υδροκεφαλισμό των χρηματαγορών και των τραπεζών που κυριολεκτικά πνίγει τη σημερινή οικονομία και κοινωνία. Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις την γεωλογική σύσταση ενός τεράστιου βράχου, ή τι έγινε και έπεσε, για να διαπιστώσεις ότι έχει κυλίσει και σου έχει ισοπεδώσει το σπίτι. Αρκεί το προφανές.

Οι επιφανείς οικονομολόγοι όμως ούτε καν το προφανές δεν διαπιστώνουν. Το γεγονός δηλαδή ότι οι τερατογεννέσεις αυτές αντιστοιχούν σε τρομακτική συγκέντρωση οικονομικής δύναμης και πολιτικής ισχύος, ούτε που τους περνά από το μυαλό. Όπως και το γεγονός ότι η ίδια η λογική αυτής της συγκέντρωσης δεν τους επιτρέπει να σταματήσουν μπροστά σε τίποτε, μπροστά σε κανένα έγκλημα, σε καμιά απάτη, σε κανενός είδους κοινωνική, ή άλλη ευαισθησία προκειμένου να εξασφαλίσουν την παραπέρα επέκτασή τους σε βάρος της πραγματικής οικονομίας και της ζωντανής εργασίας, επίσης δεν τους απασχολεί. Αυτή είναι η χαρά του να είσαι διαπρεπής ακαδημαϊκός οικονομολόγος. Μπορείς να αγνοείς με τον πιο προκλητικό τρόπο τα πιο προφανή κι έπειτα να έχεις το θράσος να καταθέτεις προτάσεις που θα πρέπει οι υπόλοιποι να πάρουν στα σοβαρά.  

Ποια ήταν η κυρίαρχη τάση στην αντιμετώπιση της κρίσης σε ΗΠΑ και Ευρώπη μετά το κραχ του 2008; Το σύνολο των πόρων της πραγματικής οικονομίας, είτε με την μορφή χρήματος, είτε με την μορφή εισοδημάτων και εργασίας, τέθηκαν στη διάθεση των κεφαλαιαγορών προκειμένου να συνεχίσουν να μεγεθύνονται με ακόμη πιο εκτρωματικό τρόπο. Και μαζί μ’ αυτές οι τραπεζικοί κολοσσοί. Τα κράτη και οι διεθνείς μηχανισμοί ταυτίστηκαν όσο ποτέ άλλοτε με αυτές τις τερατογεννέσεις της χρηματαγοράς και λειτούργησαν ως μεσίτες, ως μηχανισμοί βίαιης αναδιανομής σε βάρος της κοινωνίας και της πραγματικής οικονομίας προκαλώντας μια «ανθρωπιστική κρίση» πρωτοφανών διαστάσεων ακόμη και στην καρδιά του πάλαι ποτέ ανεπτυγμένου κόσμου.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΡΑΤΟΓΕΝΝΕΣΗ

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Ας δούμε τι συνέβη με τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία, που περιλαμβάνουν την αξία κεφαλαιοποίησης των χρηματιστηρίων, τα κρατικά και επιχειρηματικά ομόλογα, καθώς και τα δάνεια. Το 1980 αυτά τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία ανέρχονταν γύρω στα 12 τρις δολάρια ήτοι το 120% του παγκόσμιου ΑΕΠ σε τρέχουσες τιμές. Μέσα σε μια δεκαετία, δηλαδή έως το 1990, τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία ανήλθαν στα 56 τρις δολάρια, ήτοι στο 263% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Η μέση ετήσια άνοδος αυτών των περιουσιακών στοιχείων τη δεκαετία 1980-90 ήταν 16,7%. Η εκτίναξη αυτή ήταν προϊόν της βαθύτερης έως τότε μεταπολεμικής ύφεσης, που συνοδεύτηκε από τη γενικευμένη «κοινωνική ρεβάνς» του Θατσερισμού και του Ρηγκανισμού παγκόσμια, καθώς και το άνοιγμα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» στις δυνάμεις της παγκόσμιας αγοράς. 

Ως το 2000 τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία είχαν ανέλθει στα 119 τρις δολάρια, ήτοι στο 310% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Στη δεκαετία 1990-2000 η μέση ετήσια άνοδός τους ήταν 7,8% και συνοδεύτηκε με την ανατροφοδότηση του χρέους των εξαρτημένων χωρών και κυρίως του λεγόμενου «τρίτου κόσμου», που συνοδεύτηκε με την επιβολή άγριων πολιτικών ιδιωτικοποίησης και ανοίγματος των αγορών παντού, την ολοκληρωτική και δόλια κατάρρευση των χωρών του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού, ώστε να χρησιμοποιηθούν από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου ως σύγχρονο Ελντοράντο για τους πιο αδίστακτους τραπεζίτες και επενδυτές. Την δεκαετία αυτή είχαμε ένα κύμα χρεοκοπιών στη Λατινική Αμερική, στην Ασία, στην Ανατολική Ευρώπη με πρώτη και κύρια την Ρωσία, που αντί να τιθασεύσουν την διόγκωση των αγορών κεφαλαίου πυροδότησαν ένα νέο τσουνάμι δανεισμού και χρηματοπιστωτικής επέκτασης διεθνώς.

Το 2007 τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία έφτασαν στο υψηλότερο σημείο τους πριν το κραχ του φθινοπώρου του 2008. Το 2000-2007 η μέση ετήσια αύξηση των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών περιουσιακών στοιχείων ανερχόταν σε 8,1%. Η εκτίναξη αυτή πυροδοτήθηκε από το άνοιγμα όλων των κρουνών χρήματος που ακολούθησε το κραχ του 2001 και την κήρυξη του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», μαζί με την τρομακτική πιστωτική επέκταση που ακολούθησε την εισαγωγή του ευρώ όχι μόνο στην ευρωζώνη, αλλά και διεθνώς.

Το κραχ του 2008 εξανέμισε 28 τρις δολάρια από τις κεφαλαιοποιήσεις των χρηματιστηρίων έως το τέλος του έτους, δημιουργώντας ένα τεράστιο πρόβλημα επενδύσεων κυρίως στις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις που δεν έχει ακόμη ξεπεραστεί. Οι υπόλοιπες κατηγορίες χρηματοπιστωτικών περιουσιακών στοιχείων γνώρισαν αύξηση κατά 11 τρις δολάρια μέσα στην ίδια χρονιά. Έτσι το σύνολο των κρατικών ομολόγων αυξήθηκαν κατά 3 τρις δολάρια, προκειμένου τα κράτη να φορτωθούν ζημιές των τραπεζών και της αγοράς. Τα ομόλογα χρηματοδότησης του χρηματοπιστωτικού τομέα αυξήθηκαν κατά 3 τρις δολάρια, για να αναπληρώσουν μέρος της χασούρας του χρηματιστηρίου. Τα τιτλοποιημένα δάνεια αυξήθηκαν διεθνώς κατά 1 τρις δολάρια, ενώ τα μη τιτλοποιημένα κατά 4 τρις δολάρια.  

Το 2008 τελικά, λόγω του κραχ, τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία υπέστησαν μια καθίζηση της τάξης του -8,3% και έπεσαν στα 189 τρις δολάρια, ήτοι στο 307% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Προκειμένου να μην συνεχιστεί αυτή η πτώση δαπανήθηκαν δεκάδες τρις δολάρια από τα κράτη και τους διεθνείς οργανισμούς, που αντλήθηκαν από την πραγματική οικονομία, τα εισοδήματα των εργαζομένων και την παραγωγή. Το αποτέλεσμα ήταν το 2009 να επανέλθουν τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία στα 206 τρις δολάρια, ήτοι στο 339% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Το 2010 ανέβηκαν στα 219 τρις δολάρια, ήτοι στο 335% του παγκόσμιου ΑΕΠ, ενώ το 2011 υπέστησαν μια ελαφρά μείωση πέφτοντας στα 218 τρις δολάρια, ήτοι στο 312% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Το 2012 όμως ξεπέρασαν τα 225 τρις δολάρια, ήτοι το 312% του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Η μεγάλη αγωνία ολόκληρου του συστήματος, από τα επιτελεία της ευρωζώνης, έως τα επιτελεία της Ουάσινγκτον έγκειται στο γεγονός ότι, παρά την τρομακτική υποτίμηση της πραγματικής οικονομίας και των εργαζομένων υπέρ των χρηματαγορών και των τραπεζικών κολοσσών, τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία δεν μπόρεσαν να επανέλθουν στους ρυθμούς ανόδου προ του 2007. Έτσι από το 2008 έως το 2012 η μέση ετήσια αύξησή τους ήταν της τάξης του 4,7%.

ΠΟΙΟΣ ΣΥΝΤΗΡΕΙ ΤΟ ΥΔΡΟΚΕΦΑΛΟ ΤΕΡΑΣ;

Γιατί όμως η επέκταση αυτού του υδροκέφαλου τέρατος είναι τόσο ζωτικής σημασίας για το κυρίαρχο σύστημα;

Πρώτο, γιατί από την επέκτασή του εξαρτώνται οι μεγαλύτερες περιουσίες του πλανήτη. Οι μεγάλες περιουσίες αποτελούνται κατά κύριο λόγο από χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία, δηλαδή από άυλα περιουσιακά στοιχεία που αντλούν αξία από μια συμβατική ή χρεωστική απαίτηση. Όπως π.χ. είναι οι τραπεζικές καταθέσεις, τα ομόλογα και οι μετοχές. Η εκρηκτική άνοδος των χρηματαγορών έδωσαν την δυνατότητα στις μεγαλύτερες περιουσίες του πλανήτη να μετατοπιστούν σε περισσότερο ρευστά περιουσιακά στοιχεία, από την γη, τα ακίνητα και άλλες μορφές ενσώματων πάγιων στοιχείων. Κι επομένως η διατήρηση, αλλά και η αύξηση αυτών των περιουσιών εξαρτάται από την δυναμική των χρηματαγορών. Όσο περισσότεροι άυλοι τίτλοι και χρεωστικές απαιτήσεις συσσωρεύονται στις ήδη εκρηκτικά διογκωμένες αγορές χρήματος και πίστης, τόσο καλύτερα για τις μεγαλύτερες περιουσίες του πλανήτη.

Πόσες είναι αυτές; Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση με τίτλο World Wealth Report από την Cap Geminiκαι την RBC Wealth Management, ο αριθμός για το 2012 των πιο πλούσιων ανθρώπων του πλανήτη με πάνω από 1 εκατομμύριο δολάρια προσωπική περιουσία ανήλθε στα 12 εκατομμύρια άτομα, δηλαδή μόλις το 0,017% του παγκόσμιου πληθυσμού. Η συνολική αξία του πλούτου που κατέχουν αυτά τα άτομα ανερχόταν την ίδια χρονιά στα 46,2 τρις δολάρια. Αν σκεφτεί κανείς ότι το 2012 το παγκόσμιο ΑΕΠ, σύμφωνα με το ΔΝΤ, ήταν 71,7 τρις δολάρια, τότε οι περιουσίες των πιο πλούσιων ανθρώπων της ίδιας χρονιάς αντιστοιχούσαν στο 64,4% του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Ποια είναι η σύνθεση αυτών των περιουσιών; Σύμφωνα με την έκθεση, το πρώτο τρίμηνο του 2013 οι περιουσίες των πιο πλούσιων ανθρώπων του πλανήτη αποτελούνταν κατά 28,2% μετρητά και καταθέσεις, 26,1% μετοχές, 20,0% γη και ακίνητα, 15,7 επενδύσεις σταθερού εισοδήματος (κυρίως ομόλογα κρατικά και επιχειρήσεων) και 10,1% από εναλλακτικές επενδύσεις (δομημένα προϊόντα,hedge funds, παράγωγα, FOREX, εμπορεύματα, ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια). Το 2007 οι περιουσίες των πιο πλούσιων ανθρώπων του πλανήτη ανέρχονταν συνολικά σε αξία στα 40,7 τρις δολάρια, εκ των οποίων το 33% ήταν μετοχές, το 27% επενδύσεις σταθερού εισοδήματος, το 17% μετρητά και καταθέσεις, το 14% σε γη και ακίνητα, ενώ το 9% σε εναλλακτικές επενδύσεις.   

Το 2007 εκτιμούσε η τότε έκθεση ότι, με βάση τους ρυθμούς επέκτασης της διεθνούς χρηματαγοράς, οι περιουσίες των πιο πλούσιων ανθρώπων του πλανήτη θα έφταναν αισίως το 2012 στα 59,1 τρις δολάρια συνολική αξία. Το κραχ του 2008 τίναξε στον αέρα την πρόβλεψη εκείνη και σήμερα εκτιμάται ότι αν επιτευχθεί μια μέση ετήσια αύξηση της τάξης του 6,5% οι περιουσίες αυτές θα φτάσουν σε συνολική αξία το 2015 στα 55,8 τρις δολάρια. Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο δεν εξαρτάται τόσο από την επέκταση της πραγματικής οικονομίας, ούτε του ΑΕΠ. Ούτε καν από την παραδοσιακή κερδοφορία των επιχειρήσεων. Εξαρτάται πρωτίστως από τον ρυθμό επέκτασης της χρηματαγοράς, από τον ρυθμό αύξησης των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων. Και κυρίως από την παραπέρα διόγκωση των χρεωστικών απαιτήσεων σε βάρος κρατών, επιχειρήσεων και νοικοκυριών. Συνεπώς από την ακόμη μεγαλύτερη διόγκωση των επενδυτικών κεφαλαίων και των μεγάλων διεθνών τραπεζών.

Η ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΕΘΝΗ ΑΡΠΑΚΤΙΚΑ

Δεύτερο, από τον υδροκεφαλισμό των διεθνών χρηματαγορών εξαρτάται και η διασυνοριακή κίνηση κεφαλαίου, η οποία περιλαμβάνει τον δανεισμό, τις άμεσες ξένες επενδύσεις και τις αγορές μετοχών και ομολόγων άλλων χωρών. Η διασυνοριακή κίνηση κεφαλαίου αποτελεί την βασική κινητήρια δύναμη της παγκοσμιοποίησης και του ανοίγματος των οικονομιών παγκόσμια στις δυνάμεις της διεθνούς αγοράς. Από 0,5 τρις δολάρια το 1980, ήτοι το 4% του παγκόσμιου ΑΕΠ, έφτασε έως το 2000 στα 4,9 τρις δολάρια, ήτοι στο 13% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Το 2007 κορυφώθηκε στα 11,8 τρις δολάρια, ήτοι στο 20% του παγκόσμιου ΑΕΠ, για να πέσει την επόμενη χρονιά στα 2,2 τρις δολάρια και το 2009 στα 1,7 τρις δολάρια. Το 2010 ανάκαμψε στα 6,1 τρις δολάρια για να πέσει στα επόμενα δυο χρόνια στα 5,3 τρις δολάρια το 2011, δηλαδή στο 8% του παγκόσμιου ΑΕΠ και στα 4,6 τρις δολάρια το 2012, ήτοι στο 6% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Συνολική πτώση από την εποχή της κορύφωσης το 2007 της τάξης άνω του 60%.

Η δημιουργία της νομισματικής ένωσης και του κοινού νομίσματος διευκόλυνε όσο δεν έπαιρνε το άνοιγμα των οικονομιών στην χρηματιστική παγκοσμιοποίηση. Κύριος μοχλός τα διασυνοριακά δάνεια που στην ευρωζώνη αυξήθηκαν κατά 19% την περίοδο 2000-07. Ποσοστό ρεκόρ παγκόσμια. Μεγάλος κερδισμένος το ευρωπαϊκό τραπεζικό καρτέλ με επικεφαλής την ΕΚΤ, το οποίο επεκτάθηκε με πρωτοφανείς ρυθμούς τόσο εντός της ευρωζώνης, όσο και εκτός, διαμέσου κυρίως του διατραπεζικού δανεισμού, τον απευθείας δανεισμό σε ξένους δανειολήπτες και της αγοράς ξένων ομολόγων και μετοχών. Η συνολική αξία των διασυνοριακών απαιτήσεων σε εκκρεμότητα των ευρωπαϊκών τραπεζών ανήλθε από 8,1 τρις δολάρια το 2000 σε 20,7 τρις δολάρια το 2007.

Αν σκεφτεί κανείς ότι το ΑΕΠ ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2007 ανερχόταν σε 15,7 τρις δολάρια από 10,6 τρις δολάρια το 2000, αντιλαμβάνεται κανείς τις διαστάσεις επέκτασης του ευρωπαϊκού τραπεζικού καρτέλ. Έως το 2007 οι Ευρωπαϊκές τράπεζες κατείχαν το 74% του συνόλου όλων των διασυνοριακών τραπεζικών απαιτήσεων που προέρχονταν από τις ανεπτυγμένες οικονομίες. Το τσουνάμι αυτό τραπεζικής επέκτασης διευκόλυνε την επέκταση των μεγάλων ευρωπαϊκών επιχειρηματικών ομίλων και επενδυτών. Οι ετήσιες άμεσες ξένες επενδύσεις από Ευρωπαίους επενδυτές αυξήθηκαν από 1,1 τρις δολάρια το 2000 στα 1,6 τρις δολάρια το 2007, ενώ οι διασυνοριακές επενδύσεις χαρτοφυλακίου (ομόλογα και μετοχές) αυξήθηκαν από 1,2 σε 1,4 τρις δολάρια την ίδια περίοδο. Το 60% αυτών των επενδύσεων ήταν ενδοευρωπαϊκές.

ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ Η ΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΛΕΟΝΤΟΣ

Η Γερμανία απέσπασε την μερίδα του λέοντος. Χάρις κυρίως στην ευρωζώνη μετατράπηκε σε μια από τις κυρίαρχες οικονομίες στην εξαγωγή κεφαλαίου στην Ευρώπη και παγκόσμια. Από 3,3% του ΑΕΠ της που ήταν το 2000 η καθαρή διεθνής επενδυτική θέση της Γερμανίας, εκτινάχθηκε στο 26,5% το 2007 για να φτάσει το 2012 στο 40,4%. Δηλαδή το 2012 η Γερμανία εξήγαγε σε καθαρή βάση (δηλαδή μείον το κεφάλαιο που εισήχθη στην Γερμανία) κεφάλαιο αξίας κοντά στο 1,1 τρις ευρώ. Περί τα 100 δις λιγότερο απ’ όσο εισήγαγε καθαρά το σύνολο των χωρών της ευρωζώνης την ίδια χρονιά.

Το 2001 η Γερμανία αντιπροσώπευε λιγότερο από το 2,4% του συνολικού εξαγόμενου κεφαλαίου παγκόσμια. Την επόμενη ακριβώς χρονιά η Γερμανία ανεβαίνει ορμητικά στο 9,2% του συνολικού εξαγόμενου κεφαλαίου παγκόσμια και κατακτά την 2^η θέση ανάμεσα στις χώρες καθαρής εξαγωγής κεφαλαίου με πρώτη την Ιαπωνία (20,9%). Το 2007 η Γερμανία κατείχε το 14,5% της παγκόσμιας εξαγωγής κεφαλαίου με πρώτη αυτή την φορά την Κίνα (21,3%) και τρίτη την Ιαπωνία (12,1%). Το 2012 η Γερμανία κατείχε το 14,8% της παγκόσμιας εξαγωγής κεφαλαίου και ήταν πρώτη ανάμεσα στις χώρες που εξήγαν κεφάλαιο στην παγκόσμια οικονομία με δεύτερη την Κίνα (13,3%).     

Ο αγώνας της Γερμανίας είναι να κρατήσει πάση θυσία αυτή την δεσπόζουσα θέση στην εξαγωγή κεφαλαίου παγκόσμια. Ωστόσο, η εξαγωγική δυναμική της Γερμανίας εξαρτάται πρώτα και κύρια από το όλο και μεγαλύτερο άνοιγμα των υπολοίπων χωρών της ευρωζώνης ως οικονομίες καθαρής υποδοχής κεφαλαίου. Έστω κι αν χρειαστεί να τους επιβληθεί με την πιο απροκάλυπτη βία, καθώς η διασυνοριακή επέκταση του τραπεζικού καρτέλ που το εξασφάλιζε μέχρι πριν 2-3 χρόνια έχει υποστεί καθίζηση. Από το τέλος του 2007 οι ευρωπαϊκές τράπεζες έχουν μειώσει τον διασυνοριακό δανεισμό και τις άλλες απαιτήσεις τους κατά 3,7 τρις δολάρια, εκ των οποίων τα 2,8 τρις δολάρια προέρχονται από ενδοευρωπαϊκές απαιτήσεις. Το 50% περίπου αυτής της μείωσης προέρχεται από τον διασυνοριακό διατραπεζικό δανεισμό. Το υπόλοιπο αποδίδεται σε πωλήσεις επιχειρηματικών και κρατικών ομολόγων, καθώς και μετοχών άλλων χωρών.

Προκειμένου να διασωθεί το τραπεζικό καρτέλ της ευρωζώνης οι κυβερνήσεις, η ΕΚΤ και τα επιτελεία του ευρώ έστησαν ολόκληρο μηχανισμό με στόχο να αντισταθμίσουν την χασούρα των τραπεζών. Οι ενισχύσεις που εισέπραξε και εξακολουθεί να εισπράττει το τραπεζικό καρτέλ της ευρωζώνης, το βοήθησε να αντισταθμίσει την πτώση στις διασυνοριακές απαιτήσεις του με την αύξηση της πιστωτικής εκμετάλλευσης της εγχώριας αγοράς. Έτσι ο εγχώριος δανεισμός και οι αγορές εγχώριων ομολόγων στην ευρωζώνη αυξήθηκαν κατά 3,8 τρις δολάρια από τα τέλη του 2007. Το αποτέλεσμα ήταν σε 11 από τις 17 χώρες της ευρωζώνης τα ενεργητικά των τραπεζών να αυξηθούν αντί να συρρικνωθούν.

ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Αυτή είναι η πραγματικότητα της κρίσης στην ευρωζώνη και όχι η διαπλοκή των τεσσάρων κρίσεων που μας επικαλούνται οι επιφανείς οικονομολόγοι. Επομένως, το πρώτο και βασικό ερώτημα που προκύπτει αβίαστα είναι το εξής: Είναι βιώσιμο αυτό το «μοντέλο» χρηματοπιστωτικής επέκτασης με τους τραπεζικούς κολοσσούς από την σκοπιά της πραγματικής οικονομίας και της κοινωνίας; Ούτε κατά διάνοια. Γιατί λοιπόν θα πρέπει να συνεχιστεί αυτή η χρηματιστική επέκταση και μάλιστα με όρους νομισματικής ένωσης που μας έχει οδηγήσει στην κρίση που βιώνει με πρωτοφανή τρόπο κάθε λαϊκό νοικοκυριό; Γιατί θα πρέπει να ενισχυθούν οι τράπεζες με ρευστότητα και ανακεφαλαιοποιήσεις, αντί να τις αφήσουμε να χρεοκοπήσουν προκειμένου να «κουρευτεί» δραστικά η εκτρωματική διόγκωση της χρηματαγοράς που σαν ένα τεράστιο καρκίνωμα παρασιτεί πάνω στην πραγματική οικονομία;

Ο λόγος είναι απλός και δεν έχει καμιά σχέση ούτε με την κρίση, ούτε με την ανάκαμψη. Όπως κι αν την βλέπει κανείς. Η λογική που προτάσσει την ενίσχυση και τη διάσωση της χρηματαγοράς και των τερατογεννέσεών της έχει σαν αφετηρία την διασφάλιση των συμφερόντων των μεγάλων περιουσιών. Κι όντως. Αν αφεθούν οι διεθνείς τράπεζες και οι χρηματαγορές να πέσουν, να χρεοκοπήσουν, προκειμένου να ανοικοδομηθούν από την αρχή, από μηδενικής βάσης και μάλιστα με όρους εγχώριων αναγκών κάθε μιας εθνικής οικονομίας, τότε θα συντριβούν οι μεγάλες περιουσίες και θα καταρρεύσει η χρηματιστική αρχιτεκτονική της παγκοσμιοποίησης που εξασφαλίζει την εσαεί μεγέθυνσή τους. Βέβαια, σε μια τέτοια περίπτωση η ζωντανή εργασία και το προϊόν που παράγει θα απαλλαχθεί από το καθεστώς δουλοπαροικίας χρέους που της επιβάλλουν οι διεθνείς χρηματαγορές κι έτσι οι εργαζόμενοι θα μπορούν να διεκδικήσουν καλύτερους όρους ζωής και εργασίας, ενώ η οικονομία θα ανασάνει.

Τι έρχονται λοιπόν και προτείνουν οι επιφανείς οικονομολόγοι; «Ούτε μία, ούτε δύο αλλά τέσσερις νέες προτάσεις για την επίλυση της κρίσης στην Ευρωζώνη,» όπως μας πληροφορούν οι δημοσιογράφοι της πλάκας, ή της διατεταγμένης υπηρεσίας.

Η πρώτη πρόταση αναφέρει ότι «οι τράπεζες οι οποίες έχουν ανάγκη ανακεφαλαιοποίησης από τοESM να απευθύνονται απευθείας Ταμείο, αντί να υποχρεώνεται η κάθε κυβέρνηση να δανείζεται για λογαριασμό της τράπεζας.» Εδώ μένει κανείς άναυδος. Δεν ξέρουν οι επιφανείς οικονομολόγοι ότι ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας δανείζει με εγγύηση των κρατών της ευρωζώνης, δηλαδή με εγγύηση των ευρωπαίων φορολογουμένων; Δεν ξέρουν ότι κάθε δανεισμός από τον ESM συνοδεύεται αναγκαστικά με μνημόνιο εφαρμοζόμενης πολιτικής, είτε πρόκειται για δανεισμό ανακεφαλαιοποίησης τραπεζών, ή απευθείας κάποιου κράτους-μέλους; Δεν ξέρουν, ή το κάνουν γαργάρα;

Επίσης, επισημαίνουν οι επιφανείς οικονομολόγοι ότι οι κυβερνήσεις πρέπει να έχουν το δικαίωμα να παραιτούνται από την εποπτεία και την επίλυση των παθογενειών μιας προβληματικής τράπεζας, με αποτέλεσμα οι μετοχές να περάσουν στο ESM και την ΕΚΤ. Κι έτσι ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα μπορεί να ασκηθεί έλεγχος στις ατασθαλίες, τις απάτες και τις λοβιτούρες των τραπεζιτών. Εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι οι ομότιμοί τους στον ESM και την ΕΚΤ θα ασκήσουν πραγματικό έλεγχο. Με την κάλυψη των θεσμικών οργάνων της ευρωζώνης θα μπορέσει να συγκαλυφθεί η λεηλασία του δημόσιου και ιδιωτικού χρήματος από τις τράπεζες, αλλά και τις χρηματαγορές, για να μείνουν μόνο τα τραπεζικά χρέη και οι μαύρες τρύπες που θα πρέπει να εγγυηθούν τα κράτη μέλη της ευρωζώνης, δηλαδή οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι. Αυτό το νόημα έχει και η Τραπεζική Ένωση που μεθοδεύεται από την ευρωζώνη.

Οι πιο κερδισμένοι απ’ όλους θα είναι οι κερδοσκόποι ομολόγων και συναλλάγματος. Όπως ο Σόρος. Γιατί; Διότι πολύ απλά θα έχουν καταφέρει να κερδοσκοπήσουν με τον δανεισμό της ευρωζώνης υπό την εγγύηση όχι καθενός ξεχωριστά από τα κράτη μέλη, αλλά όλων των κρατών μελών μαζί. Το πιο τρελό τους όνειρο βγαίνει αληθινό. Είναι το καλύτερο δώρο που μπορεί να τους κάνει κανείς μετά το β(ευ)ρωομόλογο.

Η δεύτερη πρόταση αναφέρει ότι «η συνθήκη του Μάαστριχτ, επιτρέπει σε κάθε μέλος-κράτος της Ε.Ε. να εξυπηρετεί εθνικό χρέος μέχρι το 60% του Α.Ε.Π.. Από την αρχή της κρίσης το 2008, τα περισσότερα μέλη της Ευρωζώνης έχουν ξεπεράσει αυτό το όριο. Προτείνουμε να δώσει η ΕΚΤ στα κράτη-μέλη την ευκαιρία να μετατρέψουν το χρέος τους με την σύμβαση του Μάαστριχτ, ενώ τα εθνικά μερίδια από το χρέος που θα μετατραπεί, θα συνεχίσουν να εξυπηρετούνται από το κάθε κράτος μέλος». Η πρόταση αυτή όχι μόνο δεν μειώνει το χρέος του κράτους οφειλέτη, αλλά μετατρέπει την ΕΚΤ σε εγγυητή της πληρωμής του έναντι των δανειστών. Υπάρχει κάποια καλύτερη πρόταση για τους κερδοσκόπους που θέλουν να παίξουν παιχνίδια με τα υποτιμημένα κρατικά ομολόγα της ευρωζώνης; Και μάλιστα υπό την εγγύηση της ΕΚΤ.

Η τρίτη πρόταση κάνει λόγο για ένα νέο επενδυτικό πρόγραμμα με το οποίο θα καταπολεμηθεί δήθεν η ύφεση. «Η Ε.Ε. έχει ήδη μια στρατηγική ανάκαμψης και επαναφοράς στο Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Ανάκαμψης για το 2020, το οποίο στην ουσία έχει «συρρικνωθεί» από την λιτότητα. Προτείνουμε να ξεκινήσει η Ε.Ε. ένα νέο επενδυτικό πρόγραμμα για να καταπολεμηθεί η ύφεση, να ενισχυθεί η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στον ιδιωτικό τομέα και να ολοκληρωθούν οι δεσμεύσεις της Συνθήκης της Ρώμης, για την αναβάθμιση του επίπεδου ζωής.»

Στην πραγματικότητα προτείνουν την επανεκκίνηση του Ευρωπαϊκού Προγράμματος Ανάκαμψης για το 2020, το οποίο σκόνταψε όχι στην λιτότητα, όπως λένε οι επιφανείς οικονομολόγοι, αλλά στην κατάρρευση της διασυνοριακής ροής κεφαλαίου εντός της ευρωζώνης και εκτός. Να μην ξεχνάμε ότι το συγκεκριμένο Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα στην ουσία του προωθείται με τα μνημόνια και το νέο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης που έχει τεθεί ήδη σε ισχύ και στερεί ακόμη και την σύνταξη του προϋπολογισμού από τις αρμοδιότητες των κρατών μελών.

Η τέταρτη πρόταση αφορά τη δημιουργία ενός «εκτάκτου προγράμματος Κοινωνικής Αλληλεγγύης, το οποίο θα εγγυηθεί την πρόσβαση στη διατροφή και στις βασικές ενεργειακές ανάγκες όλων των Ευρωπαίων, μέσω της δημιουργίας μιας Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Τροφίμων, και θα ακολουθεί το μοντέλο του αντίστοιχου προγράμματος των ΗΠΑ και ένα Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Ελάχιστης Ενέργειας. Αυτά τα προγράμματα θα χρηματοδοτηθούν από την Κομισιόν». Με άλλα λόγια η κρίση της κοινωνίας θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με προγράμματα φιλανθρωπίας και κουπόνια σίτισης. Και μάλιστα για τους αναξιοπαθούντες. Μάλιστα η πρότασή τους προβλέπει χρηματοδότηση από την κομισιόν, αλλά δεν κάνει λόγο ούτε καν για την αποκατάσταση των κρατικών συστημάτων κοινωνικής μέριμνας και πρόνοιας που σφαγιάζονται από την ευρωζώνη.

Βλέπετε οι μεγάλοι κερδοσκόποι διεθνώς έχουν ανακαλύψει ότι η φιλανθρωπία είναι μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες βιομηχανίες στον κόσμο. Ιδίως για τα επόμενα χρόνια, όπου η καταστροφή της κοινωνίας θα γενικευτεί προκειμένου να στηριχθούν οι τράπεζες και οι χρηματαγορές. Κι έτσι το μόνο που χρειάζονται είναι επιφανείς οικονομολόγους που, γεμάτοι ηθική αγανάκτηση, να προτείνουν χρηματοδοτούμενα προγράμματα φιλανθρωπίας προς εκμετάλλευση των ιδιωτικών κυκλωμάτων φιλανθρωπίας και φυσικά των γνωστών και μη εξαιρετέων ΜΚΟ, που συνήθως αποτελούν το alter egoτων πιο μεγάλων και των πιο αδίστακτων κερδοσκόπων παγκοσμίως. Βλέπε πάλι Σόρος.  

Η πρόταση αυτή χαρακτηρίζει το ήθος, το επίπεδο και τον χαρακτήρα εκείνων που την προτείνουν. Λίγο ακόμη και θα κλείνουν τους αναξιοπαθούντες σε ευρωπαϊκά εργασιακά κάτεργα, όπως τα βρετανικά workhouses της εποχής του Ντίκενς, ή τα άσυλα για απόρους που λειτουργούν κατά χιλιάδες στις ΗΠΑ και φροντίζουν να διαχειρίζονται και να στιγματίζουν τα εκατομμύρια των δικαιούχων τους ως φύσει και θέσει απόβλητα της ζωής. Αλλά μην ανησυχείτε. Αυτή την φορά θα έχουν λευκούς τοίχους – όπως τα ψυχιατρεία – μεγάλες τηλεοράσεις και ιντερνέτ για να χαζεύουν οι έγκλειστοι ωφελούμενοι τους επιφανείς οικονομολόγους να εκφράζουν τον αποτροπιασμό τους για την πρωτοφανή κοινωνική κρίση. Αληθινά, άξιος ο μισθός τους!

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 21/7/2013

Διαβάστε περισσότερα...

Infowar: ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ

Η στήριξη του νεοναζισμού περνά μέσα από το ξαναγράψιμμο της ελληνικής ιστορίας, όπως στην περίπτωση της πηγάδας του Μελιγαλά..

Έχει γίνει πλέον συνήθεια για τον λεγόμενο κεντρώο χώρο, δηλαδή τα δυο κόμματα που κυβερνούν την Ελλάδα σχεδόν αδιάλειπτα από το τέλος της δικτατορίας, να επιτίθενται με μίσος σε όποιον φωνάζει το σύνθημα ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο οποίος σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει το φασιστικό ξέσπασμα της Χρυσής Αυγής στη Βουλή, έκανε πριν από μερικές ημέρες το παρακάτω σχόλιο: “Όταν κάποιος μιλάει για ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ, τότε θα ακούσει και το εξίσου απαράδεκτο για τον Γράμμο και το Βίτσι”.

Στόχος αυτών των τοποθετήσεων είναι οι δυνάμεις των Ελλήνων, που αντιστάθηκαν στους κατακτητές να ταυτιστούν με τη ναζιστική πολεμική μηχανή και τους συνεργάτες της. Οι δωσίλογοι της κατοχής γίνονται ένα με τους ανθρώπους που πολεμούσαν για την ελευθερία της πατρίδας τους. 

Η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (υπό τις διαταγές της οποίας κινούνταν ο ΕΛΑΣ στο Μελιγαλά) συγκρίνεται με τους γερμανοτσολιάδες.

Προφανώς σε μια μάχη όπως αυτή του Μελιγαλά σκοτώθηκαν και στις δυο πλευρές και άνθρωποι που δεν έφταιγαν σε τίποτα. Αυτή είναι η φρίκη του πολέμου. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι μπορούμε να αφαιρέσουμε το περιστατικό από το ιστορικό του πλαίσιο και να ξεχάσουμε ότι ήταν μια από τις μεγαλύτερες μάχες ανάμεσα στους ανθρώπους που απελευθέρωσαν την Ελλάδα και στους συνεργάτες των Ναζί.

Μέχρι πριν από μερικά χρόνια παρόμοιες θέσεις εξέφραζαν μόνο νεοναζιστές και υποστηρικτές της χούντας. Σήμερα έχουν περάσει στο λεγόμενο «πολιτικό κέντρο» – ίσως την πιο εξτρεμιστική δύναμη που γνώρισε η χώρα τις τελευταίες δεκαετίες.

Αν όμως σήμερα μας ζητάνε να καταδικάσουμε την μάχη απέναντι στους συνεργάτες των Ναζί, αύριο θα μας ζητήσουν να καταδικάσουμε τον Κολοκοτρώνη, που έσφαζε τους νενέκους φωνάζοντας “φωτιά και τσεκούρι στους προσκηνυμένους”. Ήταν μήπως και αυτός άγιος; Σε καμία περίπτωση και σίγουρα στις στιγμές της μάχης έφυγαν από τα βόλια των μαχητών του αθώοι άνθρωποι. Στο συλλογικό υποσυνείδητο του λαού μας όμως παραμένει ήρωας και για τη σκληρή στάση του απέναντι στους Έλληνες προδότες.

Μήπως στο μέλλον, στο πλαίσιο της εθνικής συμφιλίωσης, θα πρέπει να αναθεωρήσουμε και τη στάση μας και για τον Εφιάλτη και να δικαιολογήσουμε τη συνεργασία του με τις δυνάμεις του Ξέρξη;

Η Ελλάδα του Προμηθέα δεν μπορεί να συγκρίνεται με αυτή των δεσμοφυλάκων του -του Κράτους και της Βίας – όπως και η Ελλάδα του Περικλή Κοροβέση δεν οφείλει να συγχωρέσει την Ελλάδα του βασανιστή Μπάμπαλη. Όσο και αν μας το ζητούν οι νεοορθόδοξοι της δεκαετίας του ’90 και οι αναθεωρητές του 21ου αιώνα, ο ελληνικός λαός έχει γνώση ποιοι είναι οι πατριώτες και οι ποιοι οι προδότες και τους αντιμετωπίζει ανάλογα.

Στην προσπάθειά του όμως να προωθήσει τη θεωρία των άκρων, και έτσι να νομιμοποιήσει την άνοδο του νεοφασισμού τον οποίο χρησιμοποιεί σαν εργαλείο, το λεγόμενο πολιτικό κέντρο δεν διστάζει να ξαναγράψει την Ελληνική ιστορία εξισώνοντας τους θύτες με τα θύματα. Η εθνική συμφιλίωση όμως δεν μπορεί να περνά από το δρόμο της διαστρέβλωσης της ιστορίας, διαφορετικά θα δημιουργήσει νέα, χειρότερα τέρατα στο μέλλον.

Οι στιγμές που ζούμε είναι σαν μια ανολοκλήρωτη σκηνή από το Θίασο του Αγγελόπουλου: Οι χίτες και οι ταγματασφαλίτες, αφού πέρασαν από το πλυντήριο των κομμάτων εξουσίας, ξαναγίνονται χίτες και ταγματασφαλίτες εγκαταλείποντας ακόμη και αυτή την αστική νομιμότητα πίσω από την οποία κρύβονταν όλα αυτά τα χρόνια.

Άρης Χατζηστεφάνου

Υ.Γ Αξίζει να θυμηθούμε ένα παλαιότερο κείμενο από την ομάδα του “Ιού” που συνοψίζει με εξαιρετικό τρόπο ιστορικές πηγές για το τι πραγματικά συνέβη στον Μελιγαλά:

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
“Αυτό που κανείς -εκτός από τους ίδιους τους ναζί- δεν φαίνεται (ή δεν θέλει) να θυμάται, είναι ποιοι ακριβώς είναι θαμμένοι στην περίφημη Πηγάδα. Η επιλεκτική αυτή αμνησία δεν είναι καθόλου περίεργη.

Η διακριτική αποσιώπηση της ταυτότητας των νεκρών αποτελεί συστατικό στοιχείο των «μνημοσύνων» του Μελιγαλά ήδη από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και συνδέεται με τη γενικότερη στρατηγική βάσει της οποίας επιχειρήθηκε στη χώρα μας η «δικαίωση» του ένοπλου δωσιλογισμού.

Με δυο λόγια: αυτό που συνήθως αποκρύπτει η φιλολογία περί «αθώων θυμάτων» είναι (α) το ιστορικό γεγονός ότι ο Μελιγαλάς υπήρξε βάση και ορμητήριο των ένοπλων συνεργατών της Βέρμαχτ που το 1943-44 έπνιξαν στο αίμα τη Μεσσηνία και τους γύρω νομούς και (β) ότι το μακελειό του 1944 ήταν το αποτέλεσμα μιας από τις σκληρότερες μάχες που έδωσε ο ΕΛΑΣ, με εξουσιοδότηση του συμμαχικού στρατηγείου και της κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Ας δούμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

*Κωμόπολη 2.482 κατοίκων το 1940, ο Μελιγαλάς χρησιμοποιήθηκε το 1941-43 ως βάση ιταλών καραμπινιέρων (1941-43) και μιας διλοχίας γερμανικού στρατού (1943-44).

*Οταν την άνοιξη του 1944 οι Γερμανοί συγκρότησαν τα Τάγματα Ασφαλείας, ένοπλους δωσιλογικούς σχηματισμούς με αποστολή την «αξιοποίηση της αντικομμουνιστικής μερίδας του ελληνικού λαού» για τη μετατροπή της αντιφασιστικής Αντίστασης σε εμφύλιο πόλεμο και την «εξοικονόμηση γερμανικού αίματος», εγκαταστάθηκε εκεί το 3ο Τάγμα Ασφαλείας Καλαμών-Μελιγαλά. Την υποστήριξή του ανέλαβε μια «πολιτική επιτροπή», με πρόεδρο τον πολιτευτή Περικλή Μπούτο και μέλη τον κοινοτάρχη, δυο δικηγόρους κι ένα γιατρό (Θεοδωρόπουλος 2001, σ. 133-4).

Ο τρόπος με τον οποίο «αξιοποιήθηκε» από τους ναζί αυτή η δωσίλογη «μερίδα του ελληνικού λαού» ήταν αναμενόμενος: Δεν πρόλαβε να εγκατασταθεί το Τάγμα στο Μελιγαλά, και τα γερμανικά αρχεία καταγράφουν τη συμμετοχή του σε «εκκαθαριστικές επιχειρήσεις» των κατοχικών στρατευμάτων. 

Στηριγμένοι στη Βέρμαχτ, οι ταγματασφαλίτες αναλαμβάνουν να κονιορτοποιήσουν τη μαζική βάση του ΕΑΜ με μαζικές συλλήψεις, βασανιστήρια, εκτελέσεις και κάψιμο σπιτιών, εγκαινιάζοντας ένα φαύλο κύκλο βίας και αντεκδικήσεων, που θα οδηγήσει στις εκτελέσεις των ημερών της Απελευθέρωσης.

Η μάχη και η σφαγή

Η συμβολή τους στην πολεμική προσπάθεια του Αξονα υπήρξε ουσιαστική. Δεν είναι μόνο ο προϊστάμενός τους, αντιστράτηγος των SS Βάλτερ Σιμάνα που, στην τελική έκθεσή του προς τον Χίμλερ (2.11.44), διαπιστώνει ότι τα Τάγματα Ασφαλείας «ήταν πολύτιμες βοηθητικές μονάδες στην ενεργό καταπολέμηση των συμμοριών». Βρετανική έκθεση του 1944 τονίζει πως «η τοπική γνώση των προσώπων και του χώρου από τα Τάγματα Ασφαλείας, τους προσδίδει μοναδική αξία για τους Γερμανούς, που μπορούν έτσι να κρατήσουν την Ελλάδα με έναν ελάχιστο αριθμό δυνάμεων», (ΔΙΣ 1998, σ. 43). Αποκαλυπτική είναι τέλος η πρακτική της Βέρμαχτ να περιλαμβάνει τους νεκρούς, τραυματίες ή αγνοούμενους ταγματασφαλίτες στους πίνακες των δικών της απωλειών.

*Για τη στάση του πληθυσμού, αρκετά εύγλωττες είναι οι μεταπολεμικές αναμνήσεις του υποδιοικητή του Τάγματος Μελιγαλά, ταγματάρχη Καζάκου, για τις εκκαθαριστικές του καλοκαιριού του 1944 στον Ταΰγετο: «Η επιχείρησις αύτη απέβη άκαρπος», σημειώνει, «καθ’ όσον ο ΕΛΑΣ είχεν οργανώσει σχεδόν ολόκληρον την ύπαιθρον (Μεσσηνίας και Λακωνίας) από του εργάτου μέχρι του ανωτάτου τιτλούχου, ώστε επληροφορήθη εγκαίρως φαίνεται την όλην προπαρασκευήν» των Γερμανών και των συνεργατών τους.

Αντισυνταγματάρχης πλέον του ελληνικού στρατού, ο συντάκτης των παραπάνω γραμμών φροντίζει πάντως να διευκρινίσει, εν έτει 1955, ότι «η στάσις των Αρχών κατοχής υπήρξε ειλικρινής και φιλική» απέναντι στη μονάδα του (ΔΙΣ 1998, σ. 193). Αναφερόμενος πάλι στην αποχώρηση της Βέρμαχτ, δεν διστάζει να καταγγείλει τους Γερμανούς για «προδοτικήν στάσιν» (σ. 197).

*Οι Γερμανοί εγκατέλειψαν το Μελιγαλά στις 4.9.1944 και την Καλαμάτα την επομένη. Ο ΕΛΑΣ μπήκε στην μεσσηνιακή πρωτεύουσα στις 9 Σεπτεμβρίου, μετά ολοήμερη μάχη με τον εκεί «λόχο ασφαλείας» και τη χωροφυλακή. Στις 13 Σεπτεμβρίου ήρθε η σειρά του Μελιγαλά, όπου είχαν οχυρωθεί οι εναπομείναντες ταγματασφαλίτες. Οταν η ηγεσία τους απέρριψε το κάλεσμα του ΕΑΜ να καταθέσουν τα όπλα και να τεθούν στη διάθεση της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, το λόγο είχαν τα όπλα. Οι αντίπαλες δυνάμεις ήταν ισοδύναμες αριθμητικά (1.000-1.200 ένοπλοι εκατέρωθεν), ενώ οι αντάρτες διέθεταν την υποστήριξη χιλιάδων χωρικών του εφεδρικού ΕΛΑΣ, που συνέρρεαν από τα πέριξ με αυτοσχέδιο οπλισμό.

Η μάχη κράτησε τρεις ολόκληρες μέρες (13-15.9.44). Το τελικό ανακοινωθέν του ΕΛΑΣ αναφέρει ότι σκοτώθηκαν 60 αντάρτες και 800 «ράλληδες». Ο δεύτερος αριθμός περιλαμβάνει προφανώς χοντρικά και τους εκτελεσμένους των επόμενων ημερών.

*Παρά τις αντιφάσεις, τις υπερβολές και τις αποσιωπήσεις τους, οι διαθέσιμες αφηγήσεις δίνουν μια γενική ιδέα όσων συνέβησαν μετά τη μάχη: Αρχικά σημειώθηκαν σποραδικοί φόνοι και καταστροφές περιουσιών. Ακολούθησε το ξεκαθάρισμα των συλληφθέντων με συνοπτικές διαδικασίες, από μια επιτροπή με επικεφαλής τους δικηγόρους Βασίλη Μπράβο και Γιάννη Καραμούζη. Από σημειώματα που δημοσιεύθηκαν αργότερα στον τοπικό εθνικόφρονα τύπο προκύπτει ότι αποφασιστικό ρόλο σ’ αυτή τη διαδικασία έπαιξαν οι τοπικές οργανώσεις της Εθνικής Πολιτοφυλακής, στις οποίες είχε ανατεθεί η συγκέντρωση στοιχείων για την προηγούμενη δράση κάθε αιχμαλώτου. Οσοι καταδικάζονταν οδηγούνταν σε ένα εγκαταλειμμένο ξεροπήγαδο έξω απ’ την κωμόπολη (την «Πηγάδα») κι εκτελούνταν.

*Πόσοι ήταν; Το 1945, το ιατροδικαστικό συνεργείο του Καψάσκη ανακοίνωσε ότι ξέθαψε 708 πτώματα. Στο μνημείο είναι γραμμένα 787 ονόματα από 61 πόλεις και χωριά. Η εθνικόφρων φιλολογία προβάλλει φυσικά πολύ μεγαλύτερα νούμερα: «περί τους 1.500 εις την Πηγάδα» μετρά ο Κώστας Καραλής (1958), «περί τα 1.800 άτομα πάσης ηλικίας και φύλου» βρίσκουν το Αρχηγείο Χωροφυλακής (1962) και ο καθηγητής Απόστολος Δασκαλάκης (1973), 1.900 τους θέλει ο Κων/νος Αντωνίου (1965), «άνω των 3.500 κατά τους μετριωτάτους υπολογισμούς» τους προτιμά η χουντική ιστορία του ΓΕΣ (1973).

Ο Κοσμάς Αντωνόπουλος, πάλι, αναφέρει 2.100 «δολοφονηθέντες», παραθέτει όμως τα στοιχεία μόλις 699. Το βιβλίο που διανέμει ο «Σύλλογος Θυμάτων» περιέχει 1.144 ονόματα, ο συγγραφέας του όμως δείχνει μάλλον αναποφάσιστος: αλλού μιλάει για 1.500 νεκρούς (σ. 118), αλλού για «1.500 και πλέον» (σ. 115), αλλού για πάνω από 2.000 (σ. 26 & 166) κι αλλού για «5.000 εκατέρωθεν» (σ. 23). Σε κάθε περίπτωση, οι αριθμοί περιλαμβάνουν όχι μόνο τους «σφαγιασθέντες» αλλά και τους νεκρούς της τριήμερης μάχης.

*Την αντίθετη τάση επιδεικνύουν οι συγγραφείς της εαμικής πλευράς. Η αναλυτικότερη σχετική πηγή υπολογίζει 120 σκοτωμένους στη μάχη και 280-350 εκτελεσμένους στην Πηγάδα (Ξιάρχος 1982, σ. 38), ενώ δεν λείπουν αναφορές μέχρι και σε 1.200 νεκρούς.

*Πιο ενδιαφέρουσα απ’ αυτή την… κολοκυθιά αποδεικνύεται η εξέταση του καταλόγου της έκδοσης του «Συλλόγου Θυμάτων». Σε σύνολο 1.144 ονομάτων (οι 108 κάτοικοι Μελιγαλά) υπάρχουν μόνο 18 γυναίκες, 18 ηλικιωμένοι, ένας έφηβος και κανένα παιδί. Ολοι οι υπόλοιποι, το 96,8% του συνόλου, είναι άντρες λίγο πολύ μάχιμης ηλικίας. Κάθε άλλο παρά σφαγή «γυναικόπαιδων», δηλαδή…

Μνημόσυνο ακατονόμαστων

Ευθύς εξαρχής, οι εκδηλώσεις στη μνήμη των «σφαγιασθέντων» πήραν ρεβανσιστικό χαρακτήρα.

*Το πρώτο μνημόσυνο (24.6.45) καταλήγει σε απόπειρα λιντσαρίσματος των αντιστασιακών που κρατούνταν στη φυλακή της κωμόπολης (Β. Κλεφτόγιαννης, «Οπως τα ‘ζησα», σ. 143-4).

*Από το Σεπτέμβριο του 1945 η τελετή τυποποιείται, με φαινομενικό οργανωτή την κοινότητα και ουσιαστικό τη νομαρχία. Συμμετέχουν οι πολιτικές, εκκλησιαστικές, αστυνομικές και στρατιωτικές αρχές, τοπικοί πολιτικοί, τα σχολεία. Επί χούντας θα καθιερωθεί και αθλητικό τουρνουά ποδοσφαίρου και ανώμαλου δρόμου, με κύπελλα που αθλοθέτησαν τοπικοί παράγοντες και οι κυλινδρόμυλοι «Ευαγγελίστρια» («Θάρρος» 17.9.67).

*Παράλληλα, «διευθετείται» ο χώρος των εκδηλώσεων. Βασιλικό διάταγμα του 1953 συστήνει ερανική επιτροπή με πρόεδρο το μητροπολίτη και μέλη το νομάρχη, το διοικητή Χωροφυλακής κ.ά. Από τον δημοσιευμένο απολογισμό του εράνου, πληροφορούμαστε ότι τη μερίδα του λέοντος «συνεισέφεραν» τα σχολεία και οι φαντάροι: 244.413 και 65.529 δρχ. αντίστοιχα, σε σύνολο 332.614 («Σημαία» 19.9.54). Μ’ αυτά τα λεφτά χτίζεται παρεκκλήσι, «καλλωπίζεται» η Πηγάδα και υψώνεται ένας τεράστιος σταυρός.

Η τελική διαμόρφωση (μάντρες, πάρκινγκ κ.λπ.) θα γίνει επί χούντας, με πιστώσεις και επίβλεψη Ασλανίδη.

*Η χουντική επταετία γνωρίζει άλλωστε το απόγειο του ιδιότυπου αυτού γιορτασμού. Το 1967 το μνημόσυνο τιμά με την παρουσία του ο Παττακός, εξηγώντας ότι «η 21η Απριλίου απέτρεψε νέον Μελιγαλάν» και ανακοινώνοντας την αναβάθμιση της κοινότητας των 1.800 κατοίκων σε «ιστορικό» δήμο («Εθνος» 18.9.67).

*Το 1968 παρευρίσκεται πρώτη φορά ο «ανώτατος άρχων» της χώρας, στο πρόσωπο του αντιβασιλιά Ζωιτάκη («Θάρρος» 24.9.68). Το 1969, η επιμνημόσυνη λειτουργία μεταφέρεται από την κεντρική εκκλησία της κωμόπολης στο χώρο της Πηγάδας και η τροχαία εκδίδει προληπτικές οδηγίες για την κυκλοφορία («Θάρρος» 21.9.69).

*Το 1973, ενόψει φιλελευθεροποίησης, οι αρχές δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους για το μνημόσυνο. Ειδικά δρομολόγια λεωφορείων και τρένων μεταφέρουν «προσκυνητάς» απ’ τους γύρω νομούς («Θάρρος» 14-16.9.73).

Αποκαλυπτικότερη είναι η «φρονηματιστική» λειτουργία της Πηγάδας τον υπόλοιπο χρόνο. Από τις τακτικές καταχωρίσεις του δελτίου πληροφοριών της νομαρχίας, πληροφορούμαστε ότι μεταφέρονται ομαδικά εκεί για «προσκύνημα» φαντάροι, ευέλπιδες, σπουδαστές επαγγελματικών σχολών, «κλιμάκια φοιτητών», δημόσιοι υπάλληλοι, φιλοξενούμενοι της «Εθνικής Εστίας», ταξιδιώτες των προγραμμάτων του «Εθνικού ιδρύματος» και -φυσικά- ολόκληρα σχολεία.

*Μετά τη Μεταπολίτευση ο επίσημος γιορτασμός συνεχίζεται, χωρίς ιδιαίτερους ενθουσιασμούς. Τον τόνο δίνουν τώρα οι δυναμικές εμφανίσεις της ακροδεξιάς: βασιλόφρονες που διαβεβαιώνουν ότι «σύντομα θα επιστρέψει ο Κωνσταντίνος», χουντικοί που προπηλακίζουν τον κοινοτάρχη «διότι ανεφέρθη στην αποκατάσταση του κοινοβουλευτισμού» (1976) και γιουχάρουν το νομάρχη (1977), χιτλερικοί που ψαρεύουν στα θολά νερά μιας εθνικοφροσύνης σοκαρισμένης απ’ την περιθωριοποίησή της… Ο τοπικός τύπος καταγράφει τα συνθήματα: «Τη λύση θα δώσει ο στρατός», «Ο Φλωράκης στο Γουδί», «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους».

*Ο κύκλος κλείνει το 1982, όταν το υπ. Εσωτερικών γνωστοποιεί στο δήμο τον τερματισμό της συμμετοχής των επίσημων κρατικών αρχών, «επειδή οι εκδηλώσεις αυτές αποτελούσαν κηρύγματα μισαλλοδοξίας και τροφοδοτούσαν επί 40 χρόνια το διχασμό». Τη σκυτάλη στην οργάνωση του μνημοσύνου παίρνει πια ο «Σύλλογος Θυμάτων Πηγάδας», που ιδρύθηκε το 1980.

*Από κοντά και η Ν.Δ., που βλέπει το μνημόσυνο του 1982 ως τη δέουσα απάντηση στην επίσημη αναγνώριση της εαμικής Αντίστασης. Ο νεαρός βουλευτής Αντώνης Σαμαράς ανακοινώνει π.χ. με ειδικό δελτίο τύπου την έλευσή του «για να παραστεί στο Μνημόσυνο των σφαγιασθέντων από τους εαμοκομμουνιστές» («Ελευθερία» 18.9.82). Σταδιακά, ωστόσο, η λογική του «μεσαίου χώρου» επικρατεί και τα φερέλπιδα στελέχη αποφεύγουν πια να δίνουν το παρών.

Η σταδιακή αυτή περιθωριοποίηση έχει, ωστόσο, ένα απροσδόκητο αποτέλεσμα: πρώτη φορά τα πράγματα λέγονται με το όνομά τους και οι πεσόντες ταγματασφαλίτες «τιμώνται» ως τέτοιοι. Ενα χαρακτηριστικό των επίσημων γιορτασμών ήταν η διακριτική αποφυγή κάθε αναφοράς στα δωσίλογα Τάγματα Ασφαλείας, με την προσφυγή σε εξωραϊστικά σχήματα λόγου: «αγρίως σφαγιασθέντες υπό αναρχικών στοιχείων», «μαρτυρικώς σφαγιασθέντες εθνικόφρονες πατριώτες», «θυσιασθέντες διά το μεγαλείον και την ελευθερίαν της Πατρίδος», «Ηρωες και Μάρτυρες οίτινες προσεφέρθησαν ολοκαύτωμα εις τον βωμόν της υπερτάτης θυσίας», ακόμη και «αδίκως σφαγιασθέντες διά την ελευθερίαν και τα ανθρώπινα δικαιώματα»!

*Μετά το 1982, αντίθετα, οι ομιλητές του «απολίτικου», «οικογενειακού» μνημοσύνου δεν αισθάνονται τέτοιου είδους αναστολές: «Το ΚΚΕ, το ΕΑΜ και το ΕΛΑΣ υπήρξε χειρότερος κατακτητής από τους Γερμανούς και τους Ιταλούς» διαβάζουμε π.χ. στον πανηγυρικό που εκφώνησε το 1999 η Ειρήνη Δορκοφίκη, διαβεβαιώνοντας τους συγκεντρωμένους ότι ο χαρακτηρισμός των ταγματασφαλιτών ως «προδοτών» και «συνεργατών των κατακτητών» δεν είναι παρά «αισχρή συκοφαντία» των κομμουνιστών και λοιπών «ευρωλιγούρηδων».

Στην ομιλία πάλι του 1997, ο δικηγόρος Βασίλειος Δημαρέσης ξεκαθαρίζει: «Οι ηρωικοί νεκροί μας δεν πολέμησαν με Ελληνες, διότι οι Κομμουνιστές έπαυσαν να είναι Ελληνες, τα εγκλήματά τους είναι εγκλήματα ξένων, εγκλήματα γενοκτονίας»!

Αραγε, τι απ’ όλα αυτά θα μπορούσαν να «αμαυρώσουν» οι επίσημοι νοσταλγοί του Χίτλερ;

Τα ξεχασμένα θύματα

Μια ελάχιστα γνωστή πτυχή της τραγωδίας του Μελιγαλά αφορά τα θύματα των «αγρίως σφαγιασθέντων» ταγματασφαλιτών της Πηγάδας. Εδρα ιταλών καραμπινιέρων, γερμανικής διλοχίας και του Τάγματος Ασφαλείας, η κωμόπολη χρησιμοποιήθηκε σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής ως στρατόπεδο συγκέντρωσης, χώρος βασανιστηρίων και τόπος εκτελέσεων αντιστασιακών και ομήρων. 

Η απουσία μιας ολοκληρωμένης καταγραφής όσων σκοτώθηκαν απ’ τους ταγματασφαλίτες είναι αποκαλυπτική για το κλίμα που επικράτησε στην περιοχή, τόσο κατά τα μετεμφυλιακά χρόνια όσο και αργότερα. Καταφανώς ελλιπή, τα διαθέσιμα στοιχεία είναι ωστόσο διαφωτιστικά.

Ο απολογητής των ταγματασφαλιτών Κοσμάς Αντωνόπουλος παραθέτει τα ονόματα 27 ατόμων που εκτελέστηκαν στο Μελιγαλά από τις κατοχικές δυνάμεις. Οι 6 είναι κάτοικοι της κωμόπολης. Από τον πίνακα απουσιάζουν ωστόσο τα περισσότερα ονόματα που γνωρίζουμε από άλλες πηγές («Η Ελληνική Αντίστασις 1941-1945», Αθήναι 1964).

Στο «Μεσσηνιακό βιογραφικό λεξικό» του Νίκου Καράμπελα (1962) αναφέρονται τα ονόματα 16 εκτελεσμένων στο Μελιγαλά το 1943-44. Στο δικό του βιβλίο ο Σπύρος Ξιάρχος καταγράφει τρεις ομαδικές εκτελέσεις 22 ατόμων κι άλλους 23 μεμονωμένους φόνους («Η αλήθεια για το Μελιγαλά», Καλαμάτα 1982, σ. 46-47). Απροσδιόριστο παραμένει, τέλος, πόσοι απ’ τους 924 εκτελεσμένους Μεσσήνιους που μνημονεύονται σε πρόσφατη έκδοση, θανατώθηκαν στην έδρα του Τάγματος (Τάσος Αποστολόπουλος, «Μεσσηνιακή εκατόμβη 1940-1944», Καλαμάτα 2000).

Αποκαλυπτικότερες είναι κάποιες επιμέρους λεπτομέρειες: Στις 27.4.44 ο ΕΛΑΣ Λακωνίας σκότωσε σε ενέδρα τον γερμανό στρατηγό Κρεντς και 3 συνοδούς του. Ο «Στρατιωτικός Διοικητής Ελλάδος» διέταξε σε αντίποινα τον τουφεκισμό 200 «κομμουνιστών» στο σκοπευτήριο της Καισαριανής κι όσων χωρικών θα συναντούσαν τα στρατεύματά του στην ύπαιθρο μεταξύ Μολάων και Σπάρτης. Οπως διαβάζουμε στη σχετική ανακοίνωση, οι ταγματασφαλίτες του Παπαδόγκωνα έσπευσαν να τιμήσουν με τον τρόπο τους τη μνήμη του γερμανού στρατηγού: «Υπό την εντύπωσιν του κακουργήματος τούτου, Ελληνες εθελονταί εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς» («Καθημερινή» 30.4.44). Σαράντα απ’ αυτές τις «αυτόβουλες» εκτελέσεις έγιναν από το Τάγμα Ασφαλείας Καλαμών-Μελιγαλά την Πρωτομαγιά του 1944 – τριάντα στην Καλαμάτα και δέκα στο νεκροταφείο του Μελιγαλά. Μεταξύ των τελευταίων ήταν και μια 18χρονη επονίτισσα, η Ασπασία Ξιάρχου, από τη γειτονική Ανθούσα. Είχε πιαστεί (και βασανιστεί) από τους ταγματασφαλίτες ενώ επέστρεφε από την Καλαμάτα για το μνημόσυνο της μάνας της. Ενας κρατούμενος διέφυγε και, την επομένη, εκτελέστηκαν στη θέση του άλλοι δύο (Γιάννης Σχινάς, «Η εθνική Αντίσταση στη Μεσσηνία», Αθήνα 1984, σ. 98-99).

Ακολούθησε στις 15.6.44 ο τουφεκισμός 10 κρατουμένων στο Μελιγαλά (ανάμεσά τους 2 γυναίκες κι ένας ηλικιωμένος ανάπηρος) -σε αντίποινα, προφανώς, για το θανάσιμο τραυματισμό του ταγματασφαλίτη ταγματάρχη Γεωργανά στην Καλαμάτα. Την επομένη, 27 κρατούμενοι, 22 άντρες και 5 γυναίκες, τουφεκίστηκαν από το λόχο Καλαμάτας στις όχθες του Νέδοντα.

Δυόμισι δεκαετίες μετά την επίσημη αναγνώριση της ΕΑΜικής Αντίστασης, μάταια θ’ αναζητήσει κανείς στο Μελιγαλά ή τα περίχωρά του κάποιο μνημείο γι’ αυτούς τους πεσόντες. «Δεν έχω ακούσει ποτέ κάτι τέτοιο», ήταν η απάντηση του προέδρου του «Συλλόγου Θυμάτων Πηγάδας» κ. Μανιάτη, όταν τον ρωτήσαμε για τους εκτελεσμένους από το Τάγμα Ασφαλείας. Στην Καλαμάτα, μια λιτή στήλη (χωρίς ονόματα ή αριθμούς) στήθηκε από το Δήμο στο χώρο των εκτελέσεων, μακριά από τα μάτια του κοινού, μόλις το 2002. Η επιγραφή κάνει λόγο για «εκτελεσθέντες πατριώτες από τους Γερμανούς και τους συνεργάτες τους», αποφεύγει όμως να αναφέρει την ακριβή ταυτότητα των εκτελεστών.

Επιστρέφοντας στην Αθήνα, σταματήσαμε στο επιβλητικό μνημείο για τους 204 εκτελεσμένους της Παλιόχουνης, λίγο πριν από τη Μεγαλόπολη. Απ’ αυτούς, οι 154 είχαν συλληφθεί από ταγματασφαλίτες στην Καλαμάτα και τουφεκίστηκαν απ’ τη Βέρμαχτ σε αντίποινα για την καταστροφή γερμανικής φάλαγγας απ’ τον ΕΛΑΣ. Το τμήμα της επιγραφής που πληροφορεί ότι σκοτώθηκαν «από τους Γερμανούς» έχει σβηστεί με φαιοπράσινη μπογιά”.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Τάσος Κωστόπουλος

«Η αυτολογοκριμένη μνήμη. Τα Τάγματα Ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη» (Αθήνα 2005, εκδ. «Φιλίστωρ»).

Η κατοχική δράση των ταγματασφαλιτών, οι διασυνδέσεις και η αντιμετώπισή τους από το μεταπολεμικό «κράτος των εθνικοφρόνων». Εμφαση στην επιχειρηματολογία και τα ιδεολογήματα με τα οποία επιχειρήθηκε (και επιχειρείται ξανά στις μέρες μας) η «δικαίωση» του ένοπλου δωσιλογισμού.

Ηλίας Θεοδωρόπουλος

«Η πηγάδα του Μελιγαλά» (2α έκδοσις, Αθήνα 2001).

Προπαγανδιστική έκδοση που διανέμεται από το «Σύλλογο Θυμάτων Πηγάδας Μελιγαλά». Ενδιαφέρον παρουσιάζουν ο αναλυτικός πίνακας με τα στοιχεία των σκοτωμένων και οι φιλοχουντικές κορόνες του συγγραφέα.

Σπύρος Ξιάρχος

«Η αλήθεια για το Μελιγαλά» (Καλαμάτα, Μάιος 1982).

Περιγραφή της μάχης του Μελιγαλά από ένα τοπικό εαμικό στέλεχος. Χρήσιμη, κυρίως γιατί διασώζει πολλές κρίσιμες «λεπτομέρειες» που η κυρίαρχη αφήγηση κατά κανόνα αποσιωπά.

Διονύσιος Παπαδόπουλος

«Η ιστορία των Ταγμάτων Ασφαλείας» (εφημ. «Μεσσηνία» 19.5-8.9.1952).

Η εκδοχή του (επιζήσαντος) διοικητή των ταγματασφαλιτών του Μελιγαλά, δημοσιευμένη λίγο μετά την αποστρατεία και απαλλαγή του για το αποτυχημένο πραξικόπημα του ΙΔΕΑ. Ακολούθησε η περιγραφή της αιχμαλωσίας και της διάσωσής του, την οποία ο ίδιος αποδίδει στις σχέσεις του με την Ιντέλιτζενς Σέρβις («Μεσσηνία» 15.9-17.11.1952).

Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, «Αρχεία Εθνικής Αντίστασης» (Αθήνα 1998, 8 τόμοι).

Στον 8ο τόμο περιλαμβάνεται η μεταπολεμική (1955) εξιστόρηση της δράσης του Τάγματος Ασφαλείας Καλαμών-Μελιγαλά από τον (επιζήσαντα) υποδιοικητή του, Παναγιώτη Καζάκο.

Βασίλης Κλεφτόγιαννης

«Οπως τα ‘ζησα. Μαρτυρία μιας βασανιστικής πορείας» (Αθήνα 1994).

Αυτοβιογραφία ενός ελασίτη από το Μελιγαλά που πήρε μέρος στις μάχες με τους ταγματασφαλίτες της κωμόπολης.

Διαβάστε περισσότερα...