Ν. Ψιλάκης: Όταν οι Ναζί ακρωτηρίαζαν τους ήρωες της Κρήτης

Του Νίκου Ψιλάκη

Αναδημοσιευση απο το Karmanor.gr

Του έβγαλαν ένα – ένα τα δόντια. Δεν μίλησε!

Του έκοψαν ένα – ένα τα δάκτυλα. Δεν μίλησε!

Άρχισαν να του πετσοκόβουν πόδια και χέρια. Δεν μίλησε!

Κι όταν βρέθηκε κάτω από τα γερμανικά τανκς είχε ακόμη τη δύναμη να περιφρονήσει τους δήμιους του!

Ήταν παιδί, στα δεκαοχτώ του, γεμάτος όνειρα. Προτίμησε να πεθάνει ελεύθερος παρά να ζει με το στίγμα του κιοτή. Τον έλεγαν Σταύρο Ανδρεαδάκη. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Σοκαρά της Κρήτης.

Την ιστορία του Σταύρου Ανδρεαδάκη δεν την ήξερα. Τη διάβασα φέτος τον Σεπτέμβρη σε ένα φωτοτυπημένο, αλλά επαρκώς τεκμηριωμένο, φυλλάδιο γραμμένο από τον φιλίστορα δικηγόρο κ. Γιώργο Καρτσωνάκη. Το επόμενο πρωί βρισκόμουν στο Σοκαρά, ένα μικρό χωριό κοντά στο Ασήμι. Δεν είχα ξεκαθαρίσει τι ακριβώς αναζητούσα. Θεώρησα την επίσκεψη σαν ένα ταπεινό προσκύνημα στη μνήμη του ήρωα που δεν γνώρισα. Κατέληξα να γράφω ένα, επίσης ταπεινό, κείμενο – σπονδή. Ο Σταύρος, ετών δεκαοχτώ. Να λοιπόν που μερικές φορές ένα άγουρο παλικαράκι μπορεί να σηκώσει την ιστορία στους ώμους του και να γίνει ώριμος ήρωας!

 Μόνον ένας από τους αδερφούς του βρίσκεται ακόμη στη ζωή. Ο Λευτέρης, κοντά στα ογδόντα πέντε του, καλοστεκούμενος ακόμη. Διαβάζει βιβλία, ψάχνει, ταξινομεί τις αναμνήσεις τοποθετώντας τα γεγονότα σε ένα ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο. Άλλωστε, στην Κρήτη μπορεί να συναντήσει κανείς φαινόμενα που για άλλους τόπους θα ήταν εντελώς παράδοξα. Να δει βοσκούς να μελετούν ιστορίες και Ερωτόκριτους, ξωμάχους –σαν τον Λευτέρη– να ανακατεύουν στο λόγο τους ιστορικά παραδείγματα που εκπλήσσουν. Ο Λευτέρης είναι ο τελευταίος θεματοφύλακας των πικρών βιωμάτων που μετουσιώθηκαν κι έγιναν δάκρυ αστείρευτο, που μεταλλάχτηκαν κι έγιναν μνήμη ακατάλυτη, που μεταμορφώθηκαν κι έγιναν πείσμα για λευτεριά, δικαιοσύνη κι αξιοπρέπεια.

Ο «απαγορευμένος» ήρωας

Καθώς περνώ το κατώφλι βλέπω απέναντι στον τοίχο μια φροντισμένη κορνίζα με την ασπρόμαυρη φωτογραφία ενός νέου άνδρα.

-Ο Σταύρος; ρωτώ.

-Ναι, ο Σταύρος, απαντά ο γέροντας οικοδεσπότης κι ένα δάκρυ αυλακώνει το πρόσωπό του.

Αναρωτιέται κανείς αν ο πόνος μπορεί να κρατήσει τόσα χρόνια. Το δάκρυ του Λευτέρη είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους θέλουν να ξεχνούν, σε όσους θέλουν να μας κάμουν να ξεχάσουμε την ιστορία αυτού του τόπου, τα βάσανα αυτού του λαού.

Για δεκαετίες ολόκληρες το όνομα του Σταύρου ήταν σχεδόν απαγορευμένο, όπως και η θυσία του. Κανείς δεν μιλούσε για το παλικάρι του Σοκαρά, μέχρι που δυο λόγιοι του χωριού, ο Γιώργος Καρτσωνάκης και ο Σήφης Κοσόγλου, κατάφεραν να τον αποκαταστήσουν και να παραδώσουν στην ιστορική μνήμη την άσπιλη μορφή ενός παιδιού που έσφιξε τα σαγόνια –δόντια δεν του είχαν αφήσει- και έπνιξε τον αβάσταχτο πόνο για να μη μαρτυρήσει τα μυστικά του αγώνα!

Ψυχωμένο παλικάρι ο Σταύρος ανέβηκε από μικρός στα αντάρτικα λημέρια. Εκεί, στην ελεύθερη πατρίδα των Ελλήνων, γνώρισε τους Καπεταναίους και τα ανταρτόπουλα.

-Δεν ήξερα τι είναι το ΕΑΜ, ήμουν μικρός εγώ, λέει ο Λευτέρης. Για πρώτη φορά το άκουσα από τον αδελφό μου. Τον Αύγουστο του ’44 ετοιμαζόταν να φύγει από το σπίτι. Την ώρα που άλλαζε τα ρούχα του, άνοιξα ένα φάκελο που κρατούσε και τον διάβασα. Θυμάμαι ακόμη, κοντά εβδομήντα χρόνια μετά, τι έγραφε: «Ντροπή στον κρητικό λαό να τον κρατούν στη σκλαβιά μερικές χιλιάδες Γερμανοί στρατιώτες».

Λίγα λεπτά αργότερα ο Σταύρος έφευγε από το σπίτι. Έπρεπε να φέρει σε πέρας μιαν αποστολή που του είχαν εμπιστευτεί.. Να μεταφέρει ένα μήνυμα από το ΕΑΜ του Σοκαρά στα βουνά, στα Αστερούσια, στο χωριό Αχεντριάς, στον Παπαδάκη, έτσι λέγανε τον παραλήπτη.

Η αποστολή πήγε καλά. Ο Σταύρος παρέδωσε το μήνυμα και πήρε το δρόμο του γυρισμού. Κατηφόρισε από τα μονοπάτια των Αστερουσίων, έφτασε στα πρώτα χωριά του κάμπου. Περνώντας από το Μεσοχωριό βρέθηκε να περπατά μέσα στην κοίτη του ποταμού Αναποδάρη. Από εκεί περνούσε ο δρόμος για το χωριό του. Έσερνε ένα μουλάρι φορτωμένο και προχωρούσε.

Μερικές φορές, όμως, η τύχη παίζει παράξενα παιγνίδια. Οι Γερμανοί είχαν κάμποσους χωρικούς και τους είχαν ζέψει στην αγγαρεία. Δούλευαν εκεί κοντά. Οι κατακτητές, αξιωματικοί και στρατιώτες τους επιτηρούσαν.

Ο λόγος πάλι στον Λευτέρη:

-Τον είδε τον Σταύρο ένας δικός μας, Γκεσταμπίτης, ένας Πήλιος Γούσης, και λέει στον Γερμανό: «Αυτός με το μουλάρι είναι ύποπτος». Περικύκλωσε ο στρατός το παιδί, το έπιασαν. Είχε φορτωμένα δυο δεμάτια σφάκες (πικροδάφνες) στο μουλάρι. Πήρε ο αξιωματικός ένα μαχαίρι και έκοψε τα δεματικά. Οι σφάκες σκορπίστηκαν στη γη κι από μέσα τους πετάχτηκε ένα όπλο, κάμποσα φυσίγγια, και μερικά γράμματα. Το όπλο του το είχε δώσει ο Παπαδάκης να το φέρει στο χωριό, στο ΕΑΜ. Τον συνέλαβαν αμέσως, τον πήγαν στον Πύργο στο Φρουραρχείο, μετά τον πήγαν στον Χάρακα, πάλι στο Φρουραρχείο, κι από κει στις Μοίρες. Όταν ήταν στο Χάρακα φώναξαν τον πατέρα μου, ήταν γέρος άνθρωπος πια και δεν ήξερε τίποτε. «Πού είναι οι γιοί σου;» τον ρώτησαν, εμείς είμασταν τέσσερα αδέρφια. «Στο χωριό είναι», τους απάντησε. «Και ο Σταύρος;» τον ξαναρωτούν. Πάγωσε ο γέρος γιατί κατάλαβε ότι τον είχανε πιάσει. Τους απάντησε ότι ο Σταύρος βόσκει τα πρόβατα…

Στον σταυρό!

Πάνω από τις Μοίρες στα ψηλώματα, κοντά στον μικρό οικισμό Βρέλη, είχαν εγκαταστήσει φυλάκια οι κατακτητές. Εκεί πήγαν τον Σταύρο. Τον έκλεισαν σε ένα παλιό πετρόχτιστο καλύβι και άρχισαν να τον βασανίζουν. Γερμανοί και γερμανοπροσκυνημένοι προδότες εξάντλησαν την αγριότητα και το μένος τους. Άκουγαν οι κάτοικοι τις βρισιές και τα ουρλιαχτά των κατακτητών, άκουγαν και τα βογκητά του παλικαριού. Κάποιοι προσπάθησαν να πλησιάσουν, να βοηθήσουν. Το μόνο που κατάφεραν ήταν να του δώσουν ένα ποτήρι νερό.

Οι βασανιστές προσπαθούσαν να κάμουν τον Σταύρο να μιλήσει. Όσο κρατούσε το στόμα του κλειστό, τόσο θύμωναν, πείσμωναν… Σκύλιαζαν.

Στο μεταξύ ο γέρο Σταμάτης, ο πατέρας του, είχε αρχίσει τον αγώνα της αναζήτησης. Πήγε παντού. Έψαχνε το παιδί του. Αρχαία τραγωδία θυμίζει η προσπάθεια του πατέρα να σώσει το Σταύρο του. Ήθελε να παρακαλέσει. Ίσως να μαλάκωνε η καρδιά του κατακτητή. Τελικά κατάφερε να μάθει πως το παιδί του βρισκόταν στο Βρέλη.

Ό,τι κι αν γραφτεί σήμερα, τόσες δεκαετίες μετά, δεν θα μπορέσει να δώσει την εικόνα της συμφοράς. Δεν τον πρόλαβε ζωντανό τον γιο του ο γέρο Σταμάτης.

Οι κάτοικοι του μικρού οικισμού ήταν οι μάρτυρες ενός από τα πιο φρικιαστικά εγκλήματα των Γερμανών στην Κρήτη. Ήταν αυτοί που έδωσαν πληροφορίες στην οικογένεια… Οι μαρτυρίες τους, όμως, δεν σώθηκαν σε κανένα επίσημο έγγραφο. Η πατρίδα δεν θεώρησε σκόπιμο να ανασκαλέψει την υπόθεση, να τιμήσει τον ήρωα και να αποκαλύψει τη θηριωδία. Η οικογένεια, όμως, δεν μπορεί να ξεχάσει. Ξέρουν ότι του έβγαλαν τα νύχια, του έβγαλαν τα δόντια, του πετσόκοψαν τα πόδια και τα χέρια, τον κατακρεούργησαν. Ένα από τα μαρτύρια, όχι όμως το τελευταίο, ήταν ο σταυρός! Τόλμησαν ακόμη και να τον σταυρώσουν!

Ακρωτηριασμένο και αιμορραγούντα τον ανέβασαν στο σταυρό. Κι όταν οι Γερμανοί κι οι εδώ συνεργάτες τους είδαν κι απόειδαν, κι όταν κατάλαβαν πως αυτό το σκληροτράχηλο παλικάρι δεν πρόκειται να μιλήσει, τον έβαλαν κάτω από τις ερπύστριες. Αυτή θα ήταν η τελευταία απειλή.

Έβαλαν μπροστά τη μηχανή του τανκ. Ο Σταύρος έμεινε αμίλητος! Κράτησε το στόμα του κλειστό ακόμη κι όταν άρχισε να κινείται το θηριώδες όχημα, ακόμη κι όταν άρχισε να πολτοποιείται το κορμί του. Κι ύστερα τον άφησαν εκεί. Ανακατωμένες οι σάρκες με το χώμα. Τον παράτησαν άθαφτο σ’ ένα χωράφι.

Ο άταφος νεκρός                                                  

Τις νύχτες, που αλυχτούσαν τα σκυλιά και προσπαθούσαν να χορτάσουν την πείνα τους τρώγοντας ανθρώπινες σάρκες, ένας συγγενής των Ανδρεαδάκηδων πήρε την απόφαση.

Να ’τη πάλι την αρχαία τραγωδία μπροστά μας! Το ελληνικό ήθος που έρχεται μέσα από τη διαρκώς ανακυκλούμενη φωνή της Αντιγόνης. Ο θείος νόμος είναι πιο δυνατός από τον ανθρώπινο. Οι νεκρικές τιμές δεν αποτελούν τυπική υποχρέωση των συγγενών αλλά έκφραση αξιών, έκφραση ήθους. Κανένας νεκρός δεν πρέπει να μένει άταφος. Μόνο που ο Πολυνείκης, ο άταφος της αρχαίας τραγωδίας, είχε κατηγορηθεί ως εχθρός της πατρίδας του. Ο Σταύρος ήταν εχθρός των κατακτητών της πατρίδας του! Τα αρχέτυπα του πολιτισμού μας επανέρχονται κάθε φορά που μια καινούργια Αντιγόνη περιφρονεί τους νόμους των ισχυρών τούτου του κόσμου.

Λέει ο Λευτέρης:

- Είχα ένα θείο στο Βρέλη. Πήγε αυτός να τον πάρει από εκεί και να τον θάψει. Αλλά δεν μπορούσε ούτε να σιμώσει γιατί από πάνω, στο ύψωμα, είχανε στήσει το φυλάκιό τους οι Γερμανοί. Κανείς δεν μπορούσε να πλησιάσει εκεί κοντά. Τελικά, τόλμησε, δεν λογάριασε τον κίνδυνο, πήρε όσα κομμάτια κατάφερε να μαζέψει και τα έθαψε στην εκκλησία του Αγίου Αντωνίου. Τέσσερις φορές έχω πάει εκεί που τον σκότωσαν. Την πρώτη φορά είδα το αίμα, είχε ποτίσει τη γη, φαινόταν για πολύ καιρό.

Ύστερα από χρόνια πολλά ήρθαν και οι επίσημες επιβεβαιώσεις για τα βασανιστήρια του Σταύρου? τα έγγραφα των δικαστηρίων που μιλούσαν συγκαλυμμένα. Ήταν οι απολογίες των δοσίλογων. Τα πιο «τρανταχτά» ονόματα προδοτών που έδρασαν στη Μεσαρά ήταν ανακατεμένα στην ιστορία του μικρού ήρωα. Μετά την απελευθέρωση οι δοσίλογοι έπρεπε να απολογηθούν για τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει. Αρκέστηκαν να μιλήσουν μόνο για «σκληρά βασανιστήρια», όπως αποκαλύπτει ο Καρτσωνάκης, ο άνθρωπος που έριξε άπλετο φως στις πιο σκοτεινές πτυχές μιας υπόθεσης την οποία κάποια άνομα συμφέροντα ήθελαν να κρατήσουν στο σκοτάδι.

Μέσα από τις κρυπτικές απολογίες των δοσιλόγων, μέσα από τη σιωπή των γερμανικών πηγών, μέσα από τη συνενοχή των ντόπιων και ξένων εξουσιών, που δεν τιμώρησαν ποτέ τους εγκληματίες πολέμου, δεν είναι εύκολο να ανασυνθέσει κανείς τις λεπτομέρειες του ιστορικού παρελθόντος. Ούτε και να μάθει με πόση περιφρόνηση στάθηκε ένα παλικάρι μπροστά στο θάνατο.

Ο Λευτέρης Ανδρεαδάκης βρίσκει τη δύναμη να συνεχίσει την αφήγηση.

-Χρόνια μετά έγινε η εκταφή των οστών του. Μας είπανε στο Βρέλη: «Μην περιμένετε να βρείτε κόκαλα, δεν υπάρχουν». Βρήκαμε μόνο ένα οστό της μιας κνήμης και μια κάτω γνάθο. Ούτε δόντια, ούτε πλευρά, ούτε τίποτα. Μόνο μερικά πολτοποιημένα κόκαλα ήταν θαμμένα εκεί.

Όταν η φρίκη αποτυπώνεται σε ένα ζευγάρι στιβάνια!

Πέρασαν λίγες μέρες μετά την ταφή. Ο γέρο Σταμάτης ανηφόρησε στο Βρέλη παρέα με κάποιον συγγενή του. Ας τα έσκιαζε όλα η φοβέρα. Αλλά, ποια φοβέρα να σταματήσει έναν χαροκαμένο πατέρα; Από μακριά είδε τα αίματα. Δίπλα κομμάτια από σκισμένα ρούχα και λίγο πιο κει ένα ζευγάρι στιβάνια. Ήταν του Σταύρου!

Ο συγγενής έσκυψε, έκανε να τα μαζέψει. Τα υποδήματα του νεκρού ήταν πολύτιμα εκείνα τα χρόνια? οι άνθρωποι περπατούσαν ξυπόλητοι, θα ήταν πολυτέλεια να τα παρατήσουν εκεί. Την ώρα που τα σήκωνε δεν άντεξε. Μια κραυγή πόνου βγήκε από το στόμα του… Τα στιβάνια δεν ήταν άδεια! Μέσα στο κουφάρι τους είχαν μείνει κομμάτια από σάρκες. Τα πόδια του Σταύρου!

Ειπώθηκε ότι του έκοψαν τα πόδια με τσεκούρι. Κανείς δεν μπορεί να το επιβεβαιώσει ούτε να το διαψεύσει σήμερα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι σάρκες του ήρωα είχαν μείνει μέσα στα στιβάνια του. Και ότι τα στιβάνια αυτά ήταν σκισμένα στο ύψος των αστραγάλων, ήταν κομμένα και το πετσί κρεμόταν. Άλλο φρικτό σημάδι της συμφοράς.

Η συνέχεια της ιστορίας φανερώνει μέσα από πόσες κακοτοπιές, στερήσεις και βάσανα πέρασε αυτός ο λαός. Ο συγγενής παρακάλεσε τον γέρο Σταμάτη να πάρει τα στιβάνια και να τα δώσει στον μικρό γιο του, τον Λευτέρη. Ούτε να τ’ ακούσει ο τραγικός πατέρας. Τελικά τα πήρε άλλος συγγενής, τα πήγε σε τσαγκάρη, έκοψε τα πετσιά που κρέμονταν, τα έκανε παπούτσια και τα έδωσε σε ένα παιδί να τα φορέσει.

Τραγωδία χωρίς κάθαρση

Δώδεκα του Αυγούστου του 1944 σκοτώσανε τον Σταύρο. Πέρασαν πέντε μέρες. Και στις δεκαεφτά του ίδιου μήνα ο Σοκαράς έμελλε να ζήσει ένα από τα μεγαλύτερα δράματα της ιστορίας του. Στις δεκαέξι το βράδυ πήγε εκεί ο δοσίλογος Πρόεδρος γειτονικού χωριού. Μίλησε στους χωρικούς. Τους είπε να μη φύγει κανείς από το σπίτι του γιατί θα έρχονταν την επόμενη οι Γερμανοί για γυμνάσια. Όποιος έμενε δεν θα είχε τίποτα να φοβηθεί. Όποιος έφευγε θα πλήρωνε ακριβά την αποκοτιά του.

Το απόβραδο της άλλης μέρας βρήκε το χωριό πνιγμένο στο θρήνο. Οι Γερμανοί είχαν πράγματι μεταβεί στο Σοκαρά, αλλά όχι για γυμνάσια όπως έλεγε ο προδότης. Είχαν πάει για να σκοτώσουν! Είκοσι εφτά ήρωες ήταν τα νέα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας. Είκοσι εφτά προγραμμένοι!

Και ενώ τα σπίτια του Σοκαρά άδειαζαν, και ενώ το μοιρολόι γινόταν απελπισία και η πείνα γινόταν αχώριστος σύντροφος των επιζώντων, μια καινούργια τραγωδία χτυπούσε την πόρτα των Ανδρεαδάκηδων… Κάποιοι είχαν πιστέψει ότι ο Σταύρος είχε λυγίσει. Και ότι είχε αποκαλύψει τα ονόματα των οργανωμένων στην αντίσταση. Το τίμημα βαρύ, ασήκωτο. Δεν έφτανε η συμφορά και το μοιρολόι. Ήρθε η υποψία να χτυπήσει την πόρτα της οικογένειας. Τέτοιες εποχές κανείς δεν κάθεται να σκεφτεί. Αποδείξεις εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχαν.

Κάπως έτσι κορυφώθηκε η τραγωδία του 1944. Ο νεκρός ήρωας θα μπορούσε να γίνει φαρμακός. Και είναι αλήθεια ότι μια βαριά σιωπή σκέπασε για δεκαετίες ολόκληρες τη μνήμη του.

Λέει ο Γιώργος Καρτσωνάκης:

-Αν είχε ομολογήσει ο Σταύρος, τότε θα είχαν πιάσει τους ιθύνοντες του ΕΑΜ. Αλλά αυτούς δεν τους έπιασαν. Όλοι ξέρουν σήμερα ποιοι ήταν εκείνοι που προκάλεσαν τη σφαγή του Σοκαρά. Ο κατάλογος των προγραφών συντασσόταν για κάμποσους μήνες.

Η αποκάλυψη των μαρτυρικών καταθέσεων στο δικαστήριο των δοσιλόγων έδωσε νέα δυναμική στην ιστορία. Και νέα πνοή στη μνήμη. Την ανάστησε. Ναι, εξήντα πέντε χρόνια μετά. Το 2009, με πρωτοβουλία των Σοκαριανών, που μπορούν να περηφανεύονται σήμερα για όλους τους ήρωες τους. Και για τον Σταύρο…

Νομικό παράδοξο

Η δολοφονία του Ανδρεαδάκη έμεινε ατιμώρητη. Το δικαστήριο των δοσιλόγων που συνεδρίασε μετά την απελευθέρωση, στις 14 Μαρτίου 1946, ήξερε απλά ότι είχαν σκοτώσει ένα παιδί κοντά στο Βρέλη. Κατηγορούμενος για τη δολοφονία ο συνεργάτης των Γερμανών Μαγιάσης. Το δικαστήριο τον απάλλαξε. Όχι επειδή δεν συμμετείχε στο αποτροπιαστικό έγκλημα, αλλά… επειδή τάχατες δεν ήταν γνωστό το όνομα του θύματος. Ο Καρτσωνάκης αποκαλύπτει το σχετικό επίσημο έγγραφο και ρίχνει περισσότερο φως στην τραγωδία:

«Το δικαστήριον κηρύσσει τον κατηγορούμενο Ν. Μαγιάση αθώο λόγω αμφιβολιών της κατηγορίας ότι εξετέλεσε, μετά Γερμανού στρατιώτου, κατ΄ Αύγουστον 1944, μεταξύ Μοιρών και Αγίου Αντωνίου, ένα παιδί ηλικίας 18-19 ετών αγνώστου ονοματεπωνύμου, με την κατηγορία ότι απέκρυπτε όπλα…»

Και συνεχίζει ο φιλίστορας δικηγόρος:

«Στα παγκόσμια ποινικά χρονικά  δεν υπάρχει παρόμοιο φαινόμενο, να έχομε έναν άνθρωπο, που βρίσκεται νεκρός σε συγκεκριμένο τόπο, που προσδιορίστηκε η ηλικία του και ο χρόνος του θανάτου, που αποκαλύφθηκε η αιτία για την οποία συνελήφθη και εκτελέστηκε, να παραπέμπεται με βούλευμα κατηγορούμενος για τον φόνο αυτό και η ανάκριση, ο Εισαγγελέας (τότε λεγόταν ειδικός Επίτροπος) και τελικώς και το δικαστήριο […] να αναφέρει ότι το θύμα είναι αγνώστου ονοματεπωνύμου…»

Εν ολίγοις: Δεν υπάρχει όνομα, άρα δεν υπάρχει… έγκλημα!

Η αλήθεια, βέβαια, δεν είναι αυτή. Το όνομα ήταν γνωστό από άλλες υποθέσεις.

Όσο για τον Μαγιάση … Αυτός καταδικάστηκε πολλές φορές σε θάνατο για τα αναρίθμητα εγκλήματά του. Αλλά δεν πρόλαβαν να τον εκτελέσουν. Τον έσφαξε ένας Ανωγειανός, ο Βρέντζος ή Τηγανίτης, μέσα στο ίδιο το δικαστήριο!

Γράφε Ιστορία τα ψέματά σου αράδα

Καθώς βαδίζω στους δρόμους του Σοκαρά συλλαμβάνω τον εαυτό μου να σιγοψιθυρίζει τους γνωστούς στίχους του Βάρναλη:

 Γράψε ιστορία τα ψέματά σου αράδα

και βλόγα τον φονιά, βρίζε το θύμα…

 Είναι τραγωδία ο βασανιστικός θάνατος ενός ανθρώπου. Είναι μεγαλύτερη τραγωδία να τον βαραίνει μια αναπόδεικτη υποψία.

Χρειάστηκε να περάσουν εξήντα πέντε χρόνια μέχρι την τελική αποκατάσταση του ήρωα. Η κάθαρση θυμίζει σκηνικό αρχαίας τραγωδίας. Ο ήρωας μπορεί να αναπαύεται πλέον. Ως ήρωας!

Η ιστορία που δεν διδάσκεται:

Την ιστορία του Σταύρου Ανδρεαδάκη θα πρέπει να τη διδάσκονται τα παιδιά στα σχολεία. Όχι μόνο στα ελληνικά στα σχολεία όλου του κόσμου, και κυρίως της Γερμανίας, θα πρέπει να διδάσκεται. Για να μαθαίνουν οι μελλοντικές γενιές των ανθρώπων πόση δύναμη και πόσο κουράγιο μπορεί να κρύβει η καρδιά ενός δεκαοκτάχρονου παιδιού. Για να καταλάβουν πόση αγριότητα και απανθρωπιά μπορούν να κρύβουν οι ψυχές των ναζιστικών ανδρείκελων.

Σταύρος Ανδρεαδάκης, ετών 18. Ένας ήρωας που τον αγνόησε η ιστορία, τον περιφρόνησε η κοινωνία και τον τιμώρησε η πολιτεία!

Κανείς δεν θα μάθει ποτέ με πόση περιφρόνηση αντιμετώπισε εκείνους που του έβγαζαν ένα – ένα τα δόντια. Του έκοβαν ένα – ένα τα δάκτυλα. Του έκοψαν (μάλλον με τσεκούρια) τα πόδια.

Κανείς δεν θα μάθει τα τελευταία λόγια ενός παλικαριού που αγαπούσε τη ζωή. Και τη λευτεριά. Μπορούμε μόνο να τα μαντέψομε.

—————————————–

Απο το ίδιο site διαβάζω την ιστορία της εκτέλεσης του Μαγιάση απο τον Βρέντζο μέσα στο δικαστήριο.

ΔΙΚΕΣ ΔΟΣΙΛΟΓΩΝ – ΜΙΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Αναδημοσιευει ο Μανικάκος

http://wp.me/p1pa1c-jzF

Διαβάστε περισσότερα...

Κλάφ'τα Χαράλαμπε

Αγαπητέ Χαράλαμπε,

Στην αίθουσα της Βουλής, εκεί δηλαδή που έπρεπε να δώσεις εξηγήσεις για τις αποκαλύψεις του HOT DOC, ανακοίνωσες πως θα κάνεις μήνυση. Σε τέτοιες περιπτώσεις όπως η δική σου, σε μακρινές χώρες κάνουν από ευθιξία χαρακίρι, όχι μηνύσεις, αλλά ας μείνουμε στον δικό μας πολιτισμό. Στις πολιτισμένες ευρωπαϊκές χώρες λοιπόν, όταν ένα Μέσο Ενημέρωσης με τεκμηριωμένα στοιχεία παραθέσει ενοχοποιητικά στοιχεία για κάποιον υπουργό (πόσο μάλλον υπουργό Δικαιοσύνης και πρώην αρεοπαγίτη), ο υπουργός απαντά. Έτσι έχει υποχρέωση απέναντι και στον δημόσιο έλεγχο που ασκεί ο δημοσιογράφος, αλλά κυρίως απέναντι στον πολίτη ο οποίος έχει δικαίωμα να ενημερωθεί.

Εσύ, αγαπητέ Χαράλαμπε, δεν απάντησες επίσημα ούτε πριν το δημοσίευμα όταν σου απευθυνθήκαμε με όλα τα στοιχεία, ούτε μετά. Περιορίστηκες να μιλήσεις για «αθλιότητες», αλλά όπως συνέβη και με το πόθεν έσχες σου, παρέλειψες να πεις ποιές συγκεκριμένα είναι.

Όπως γνωρίζουμε και οι δύο με όσα γράμματα ξέρουμε (τα μάθαμε μάλιστα στο ίδιο σχολείο με τους ίδιους δασκάλους, αλλά κρατήσαμε απ ό,τι φαίνεται διαφορετικά πράγματα) η λέξη «αθλιότητα» δηλώνει το ψέμα που λέγεται από κάποιον, τη συκοφαντία, την κατηγορία με ανυπόστατα στοιχεία. Θα ήθελα λοιπόν, έστω και τώρα, να βρεις το θάρρος και τα επιχειρήματα, φορώντας παντελόνια όπως θα λέγαμε και στο χωριό μας, να απαντήσεις ποια από όσα δημοσιεύουμε, δεν ισχύουν. Θα στα παραθέσω και πάλι να σε βοηθήσω. Να σε βοηθήσω ή να παραδεχθείς την αλήθεια ή να σηκώσεις το βάρος του ψέματος και της δικής σου συκοφαντίας. Σε ρωτώ λοιπόν και σημείωνε για να δώσεις απαντήσεις:

1) Είναι αλήθεια ή ψέματα ότι στη δήλωση που κατέθεσες για το Πόθεν Έσχες των περιουσιακών σου στοιχείων στη Βουλή ως υπουργός δηλώνεις σπίτι 350 τετραγωνικών μέτρων το οποίο κατέχεις από κοινού με τη σύζυγό σου; Είναι αλήθεια πως το διαμέρισμα αυτό στην πραγματικότητα ειναι 631,52 τετραγωνικά όπως προκύπτει από τα στοιχεία στο υποθηκοφυλακείο; Δηλαδή έχεις δηλώσει 282 τετραγωνικά λιγότερα, άρα και αξία περιουσιακών σου στοιχείων. Γιατί;

2) Είναι αλήθεια ή ψέματα, ότι στο ίδιο σπίτι, όταν ήσουν δικαστής, δηλαδή δίκαζες πολίτες και για πολεοδομικές παραβάσεις, είχες αυθαίρετα δομήσεις την πυλωτή του σπιτιού σου και συγκεκριμένα 64 τετραγωνικά; Έτσι έχεις δηλώσει εσύ ο ίδιος στο υποθηκοφυλακείο νομιμοποιώντας αυτό το χώρο με το νέο νόμο. Πόσο ηθικό και νόμιμο ήταν αυτό για έναν αρεοπαγίτη; Τι θα πεις σε αυτούς που ενδεχομένως έχεις δικάσει αποδίδοντας Δικαιοσύνη;

3) Είναι αλήθεια ή όχι, ότι στο ίδιο υποθηκοφυλακείο φαίνεται, ότι τα δύο παιδιά σου έχουν ακίνητη περιουσία (το 50% συγκροτήματος μαιζονετών 730 τετραγωνικών) την οποία φαίνεται να αποκτούν την περίοδο που ήταν φοιτητές και δεν είχαν εισοδήματα; Άρα μπορεί να υποθέσει κάποιος, πως είναι δική σου περιουσία η οποία έχει κρυφτεί μέσω των παιδιών για να μην δηλώνεται στο πόθεν έσχες.

Όλα αυτά αγαπητέ Χαράλαμπε δεν αφορούν παλιές καταγγελίες όπως διαρρέεις στα συστημικά ΜΜΕ αντί να απαντάς επίσημα, όπως άλλωστε έκανες και στην περίπτωση της δικογραφίας Μιχελάκη που απέκρυψες. Είναι στοιχεία που αφορούν το Πόθεν Έσχες που κατέθεσες ως υπουργός στη Βουλή το 2013. Πάμε όμως και στην καταγγελία για να συνεχίσουμε τα ερωτήματα:

4) Είναι αλήθεια ή ψέματα ότι τον Αύγουστο του 2008, ο αρεοπαγίτης Ιωάννης Παπανικολάου, διαβίβασε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης καταγγελίες οι οποίες μίλαγαν για ψευδές Πόθεν Έσχες σου, για κρύψιμο περιουσιακών στοιχείων μέσω των παιδιών σου και για πολυτελή αυτοκίνητα δώρο αντιπροσώπων αυτοκινήτων που ευνοήθηκαν δικαστικά από σένα; Η ίδια καταγγελία έλεγε πως έπαιξες στο Χρηματιστήριο με προνομιακή πληροφόρηση από συγχωριανό μας, ο οποίος μάλιστα στη συνέχεια ήταν υπόδικος. Τα δε χρήματα από τις μετοχές τα μετέφερες στην Κύπρο. Υπήρχαν ή όχι αυτές οι πολύ σοβαρές καταγγελίες;

5) Είναι αλήθεια πως ενώ ο Άρειος Πάγος διαβίβασε τις καταγγελίες για να πάρει έγκριση έρευνας από το Υπουργείο αυτές αρχειοθετήθηκαν από υπάληλο χωρίς έρευνα; Στην κατ ιδίαν συζήτηση που είχαμε πριν το δημοσίευμα, υποστήριζες πως υπήρξε έρευνα που σε αθώωνε. Στην απάντηση όμως που έδωσες ως Υπουργείο λες πως απλώς αρχειοθετήθηκε. Αν λοιπόν αρχειοθετήθηκε μετά από έρευνα γιατί δεν δημοσιοποιείς την αιτιολογική πράξη της έρευνας που λέει ο νόμος; Ή μήπως δεν υπάρχει γιατί δεν υπήρξε έρευνα; Ο Καστανίδης υποστήριξε πως όταν ανέλαβε υπουργός Δικαιοσύνης δεν βρήκε ούτε καν φάκελο με την υπόθεση. Είμαι ο τελευταιος που θέλει να ισχύουν όλα αυτά για σένα, αλλά μάλλον εσύ είσαι ο πρώτος που δεν θέλεις να ερευνηθούν.

6) Ανάμεσα στο αμφισβητούμενο νομοθετικό σου έργο τον ένα χρόνο που έχεις ως υπουργός ( το έχουν κατακρίνει ακόμη και βουλευτές της ΝΔ) υπάρχουν δύο νομοθετήματα που μετά από όσα αποκαλύπτονται μοιραία θέτουν ερωτήματα μήπως έγιναν όχι για τρίτους αλλά για σένα τον ίδιο. Αν θυμάσαι, ο πρώτος νόμος που προσπάθησες να κάνεις ως υπουργός Δικαιοσύνης, ήταν αυτός που προέβλεπε πως όποιος είναι υποχρεωμένος να κάνει δήλωση Πόθεν Έσχες, αν έχει offshore ναυτιλιακή εταιρεία δεν είναι υποχρεωμένος να τη δηλώσει. Δηλαδή μπορεί να κρύψει σε αυτή μαύρο χρήμα. Για να το κάνω πιο κατανοητό, ο Τσοχατζόπουλος σήμερα δεν θα διωκόταν για τί τις offshore που του βρήκαν, καθώς δεν θα ήταν υποχρεωμένος να τις δηλώσει. Γιατί επιχείρησες να κάνεις αυτόν τον νόμο απόκρυψης; Μπορεί κάποιος να υποθέσει πως αν ισχύουν οι καταγγελίες πως έβγαλες χρήματα σε εταιρείες της Κύπρου, έκανες το νόμο. Δεν έχει σημασία αν εγώ το πιστεύω ή όχι, αλλά πώς φαίνεσαι εσύ.

7) Ανάμεσα στους άλλους νόμους έκανες και έναν που αφορά το Πόθεν Έσχες πολιτικών. Εκεί λοιπόν αφαιρείς από τις ποινές για το Πόθεν Έσχες μία παράγραφο που αφορά την πρόβλεψη αυστηρών ποινών (δήμευση περιουσίας, λογαριασμών κλπ) όσων πιαστούν να έχουν κάνει ανακριβές πόθεν έσχες στο όνομά τους ή στο όνομα των ανήλικων παιδιών τους. Γιατί αυτή η ελαστικότητα; Μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί και πάλι αν αυτό αφορά εσένα και την μεταβίβαση περιουσιακών σου στοιχείων στα παιδιά σου στην περίπτωση που ισχύουν οι καταγγελίες για την απόκρυψη περιουσιακών στοιχείων μέσω των παιδιών σου; Και πάλι δηλώνω πως δεν θέλω να πιστεύω την καταγελία αλλά πρέπει εσύ να δείξεις πως πιστεύεις στη διαφάνεια για τα πολιτικά πρόσωπα.

Μπορώ να σου γράψω και άλλα, Χαράλαμπε. Για το κατά πόσο ένας δικαστής πρέπει να κάνει πολυτελείς γάμους στα παιδιά του, να συμπεριφέρεται με υπεροψία, να διαφημίζει σχέσεις με επώνυμους που τυγχάνει λίγο αργότερα να είναι και υπόδικοι. Αλλά δεν έχει νόημα να απαντήσεις σε αυτές τις λεπτομέρειες. Μου αρκεί να απαντήσεις στα προηγούμενα βασικά ερωτήματα. Καταλαβαίνεις πολύ καλά πως το Πόθεν έσχες σου ως υπουργού θα ερευνηθεί από την αρμόδια Επιτροπή της Βουλής. Μοιραία, η μήνυσή σου, θα ενεργοποιήσει και την έρευνα για το παλιό Πόθεν Έσχες που δεν έγινε ποτέ. Αλλά το κομμάτι των ποινικών σου ευθυνών είναι ίσως το λιγότερο που πρέπει να σε απασχολεί. Όσο και να προσπαθείς να δείξεις πως όλα αυτά είναι παλιές καταγγελίες ή «αθλιότητες», όσοι συνάδελφοί σου διάβασαν το περιοδικό, σε αποκαλούν ειρωνικά «μεγάλο οικονομολόγο» που κατάφερες με το μισθό ενός δικαστή να έχεις μια τέτοια ζωή και ακίνητη περιουσία. Συνεχίζω να εύχομαι να μην ισχύουν πράγματα πέρα από αυτά που αποκαλύψαμε. Δεν μου είναι εύκολο να αποδεικνύονται τέτοια πράγματα για έναν άνθρωπο που περπατήσαμε τα ίδια σοκάκια και ήπιαμε και δυο ούζα. Αλλά Χαράλαμπε, ενώ με συνδέει μαζί σου μια σχέση χρόνων, με την αλήθεια με συνδέει μεγαλύτερη.

Νομίζω πως πριν από την Δικαιοσύνη ή τα επιχειρήματα του πολιτικαντισμού υπάρχει η αξιοπρέπεια. Αν έχεις και θες να την υπερασπίσεις βγες και απάντησε στις ερωτήσεις. Διαφορετικά έχω δικαίωμα να σου επιστρέψω το χαρακτηρισμό των αθλιοτήτων και να σημειώσω απλώς «κλάφ’ τα Χαράλαμπε». Καλό κουράγιο στις νομικές σου περιπέτειες που μόλις ξεκινούν. Πηγή: http://www.koutipandoras.gr/article/117376/klafta-haralampe

Διαβάστε περισσότερα...

Πουλήστε τα όλα!

του Καρτέσιου

Πουλήστε νερά, βουνά, λαγκάδια, παραλίες, το ηλεκτρικό ρεύμα, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τις μάνες και τους πατεράδες μας και μην ξεχάσετε τις κόρες μας. Να τις κάνετε πόρνες για να ενισχυθεί το τουριστικό ρεύμα. Για να κυριολεκτείτε κάθε φορά που αμολάτε το «πάση θυσία».

Χαρίστε τα όλα. Ποιος θα σας σταματήσει; Ποιον να φοβηθείτε; Έχετε δικό σας έναν στρατό ηλιθίων που πάντα θα σας στηρίζει και πάντα θα σας ψηφίζει. Έναν στρατό που καταπίνει αμάσητα τα περί πώλησης μόνο της «μικρής ΔΕΗ», του «μικρού ΟΣΕ», των «μικρών εθνικών οδών», της «μικρής πατρίδας» τους. Έναν στρατό που του λες «πουλάνε τη ΔΕΗ» και σου απαντάει «καλά να πάθει ο Φωτόπουλος». Λες και η κυβέρνηση πουλάει τον Φωτόπουλο κι όχι το κοινωνικό αγαθό της ενέργειας, ηλίθιε.

Έναν στρατό ηλιθίων που χειροκροτούσε τη διάλυση του «κοστοβόρου» δημόσιου συστήματος...

Υγείας, που ανακήρυττε τον Άδωνη Γεωργιάδη στον πλέον αποτελεσματικό υπουργό και που τελικά όταν αναγκάζεται να πάει στα επείγοντα νοσοκομείου δέρνει όποια νοσηλεύτρια βρει μπροστά του μόλις περάσουν οι 6 ώρες αναμονής και καταλαβαίνει ότι θα περάσουν άλλες 6.

Έναν στρατό ηλιθίων που υπερασπιζόταν τις ρυθμίσεις για το γάλα και περίμενε ότι πράγματι θα έπεφταν οι τιμές. Ακόμη και τώρα που αποκαλύπτεται ότι ο Χατζηδάκης γνώριζε πριν την ψήφιση ότι οι τιμές δε θα πέσουν, ο στρατός ηλιθίων θα βρει έναν καλό λόγο για τη ρύθμιση που πέρασε με τέτοιο τρόπο ώστε τελικά να ωφεληθούν μόνο τα καρτέλ των γαλακτοβιομηχανιών.

Είναι ο ίδιος στρατός ηλιθίων που χαίρονται με τις αλλαγές στην Παιδεία και δεν αντιλαμβάνονται ότι μέσα σε 10 μέρες έχει αλλάξει τρεις φορές ο τρόπος βαθμολόγησης των γραπτών των μαθητών της Α’ Λυκείου επειδή η πολυδιαφημισμένη Τράπεζα Θεμάτων ήταν ένα μπάχαλο και μισό κι όμως κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη γι’ αυτό το τεράστιο φιάσκο.

Είναι ο στρατός ηλιθίων που θεωρεί ότι πράγματι το ΠΑΣΟΚ κάνει προσπάθειες να αλλάξει η κυβερνητική πολιτική προς το «σοσιαλιστικότερον» και «δικαιότερον». Που πιστεύει ότι υπάρχει το σοβαρό μνημονιακό ΠΑΣΟΚ που δίνει αγώνα και αντιπολιτεύεται τον κυβερνητικό εαυτό του που χωράει μέσα σ’ ένα «ναι σε όλα».

Είναι ο στρατός ηλιθίων που δεν έχει κουραστεί να εκπλήσσεται από τις «αποκαλύψεις» του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης ο οποίος όποτε παραστεί ανάγκη για στήριξη των αποφάσεων του Κούλη Μητσοτάκη σπεύδει να δώσει ως φρέσκα στη δημοσιότητα σκάνδαλα σε δημόσιες υπηρεσίες τα οποία έγιναν προ 20ετίας. Λες και δεν υπάρχει ο νόμος που στέλνει σε διαθεσιμότητα τον δημόσιο υπάλληλο ακόμη και με την υποψία εμπλοκής του σε σκάνδαλο. Λες και σε αυτή τη χώρα, ποτέ κανένα υψηλόβαθμο διορισμένο στέλεχος της Δημόσιας Διοίκησης δεν ενεπλάκη σε σκάνδαλο, αλλά απατεώνες είναι μόνο κάτι κλητήρες της Πολεοδομίας, από τους οποίους βρίθουν τα σκάνδαλα που δημοσιοποιεί ο κύριος Επιθεωρητής.

Είναι ο ίδιος στρατός ηλιθίων που δεν μπορεί (;) να καταλάβει ποιος είναι ο τελικός στόχος της δημιουργίας τυφλού μίσους εναντίον οτιδήποτε δημοσίου. Κι αυτός ο λόγος γίνεται φανερός μέσα σε μία μόνο πρόταση της ανακοίνωσης που έβγαλε η Πανελλήνια Ένωση Ιδιωτικών Κλινικών, σχετικά με την απόφασή τους να μην εξυπηρετούν πλέον ασφαλισμένους μέσω ΕΟΠΥΥ, αλλά μόνο με ζεστό χρήμα. Τελειώνει, λοιπόν, η ανακοίνωση με το εξής ειρωνικό: «Εάν ο προϋπολογισμός του ΕΟΠΥΥ δεν επαρκεί, τότε υπάρχουν οι Δημόσιες δομές του ΕΣΥ που μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες των ασθενών». Αυτές οι Δημόσιες δομές του ΕΣΥ που όταν τις διέλυε ο Λοβέρδος, ο Άδωνις Γεωργιάδης και ο Κούλης του Μητσοτάκη, ο στρατός των ηλιθίων πανηγύριζε για τις «μεταρρυθμίσεις».

Ε, λοιπόν, ηλίθιε, τώρα που τα νοσοκομεία διαλύθηκαν, ο ΕΟΠΥΥ φαλίρισε και οι ιδιωτικές κλινικές ζητάνε ζεστό παραδάκι ή θα πουλήσεις το οικοπεδάκι για να χειρουργηθείς ή θα βολευτείς στο σπίτι σου με κλύσμα από χαμομήλι. Πάντως ό,τι κι αν επιλέξεις από ένα πράγμα αποκλείεται να θεραπευτείς. Την ηλιθιότητά σου.

Διαβάστε περισσότερα...

Μηντιακός παροξυσμός: Το γερμανόφιλο καθεστώς προσπαθεί να σπάσει τον κλοιό του δικού του «Στάλινγκραντ».

«Γνωρίζω προ πολλών ετών τον κ. ΡΕΣΤΗ Βίκτωρα, ο οποίος σε ανύποπτο χρόνο μου είχε περιγράψει τα γεγονότα, που ενέπλεξαν το όνομά του, στα όσα αναφέρονται στα δημοσιεύματα. Δεν έχω κανένα απολύτως λόγο να αμφιβάλω, για τα όσα μου είπε. Συνεπώς επιβεβαιώνω ως αληθή όλα, όσα αναφέρονται στις μηνύσεις, το περιεχόμενο των οποίων έλαβα γνώση. Επιπροσθέτως, πιστεύω ακραδάντως ότι οποιοδήποτε δημοσίευμα, ή ανάρτηση αφορά επώνυμους, ή ανώνυμους πολίτες θα πρέπει- εκτός του ότι να φέρει υπογραφή- να είναι υπεύθυνο, γιατί από αναληθή δημοσιεύματα, γνωρίζω από τα 35 χρόνια που ασχολούμαι με τη δημοσιογραφία, έχουν κυριολεκτικά καταστραφεί οι ζωές ανθρώπων».

Από την ένορκη κατάθεση του Γ. Οικονομέα στην Υποδιεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, σχετικά με τη μήνυση του Β. Ρέστη κατά της δημοσ/φου, Δέσποινας Μπρούσαλη (3 Οκτωβρίου 2012).

_______________________________________________

του «askordoulakos»

Χαρακτηριστική και άκρως εύστοχη η χτεσινή ανάρτηση για το αληταριό του ΣΚΑΙ, εν όψει μάλιστα των κινητοποιήσεων κατά της... αναγκαστικής απαλλοτρίωσης της ΔΕΗ.

Σήμερα σειρά είχε το δελτίο του STAR! Το δελτίο ενός δημοσιογραφικού ζόμπι, ονόματι  Ζαχαρέα (αυτής με το βλέμμα της Μαρίας Ιωαννίδου στο «Μια Ελληνίδα στο χαρέμι») και του...

αντικειμενικού Χατζηνικολάου (ο οποίος βέβαια δεν είναι της σειράς... Κώνστα, Πρετεντέρη, Μάκη Χατζή κλπ).

Αφού πρώτα κατακεραύνωσε τους ευρωβουλευτές των κομμάτων της Αντιπολίτευσης, επειδή, λέει, δεν σεβάστηκαν το Ευρωκοινοβούλιο και το μετέτρεψαν σε Εθνικό Κοινοβούλιο, διότι–άκουσον άκουσον- αναφέρθηκαν στις γενοκτόνες πολιτικές της γερμανόφιλης κυβέρνησης Σαμαρά, εν συνεχεία τα έσουρε στους «ευρωσκεπτικιστές», οι οποίοι έδειξαν πως «δεν σεβάστηκαν θεσμούς και πρόσωπα της Ευρώπης», διότι επιτέθηκαν με δηλώσεις τους κατά των Ρομπάι-Γιούνκερ. Εκεί παρενέβη ο Χατζηνικολάου, διότι ήταν ηλίου φαεινότερον ότι... το πράγμα είχε παραξευτιλιστεί (με κίνδυνο για το... αντικειμενικό του προφίλ), λέγοντας περίπου ότι δεν βλάπτει και λίγη ένταση στο Ευρωκοινοβούλιο, όταν οι Ευρωπαίοι μας έχουν οδηγήσει στην εξαθλίωση, προσπαθώντας να μαζέψει τ’ ασυμμάζευτα του δελτίου.

Το καθεστωτικό σόου όμως δεν σταμάτησε εκεί! Στη συνέχεια το thrash κανάλι μας πήγε στη Θεσσαλονίκη και έμπλεο δημοκρατικής αγανάκτησης ενημέρωσε για την-πυξ λαξ- επίθεση κάποιων μαυροφορεμένων του... αριστερού άκρου στον καθηγητή (και παρατρεχάμενο των ΜΜΕ), Χαρτοματζίδη, ο οποίος προσπαθεί εσχάτως να ξαναγράψει την ιστορία της  πρώτης κατοχής, με διακριτικά πλυντήρια για τους συνεργάτες των Γερμανών.

Όποιος άκουσε τι είπε ο Χαρτοματζίδης για το συμβάν, η επίθεση περισσότερο θυμίζει... Βαλαωρίτου (ξέρουν οι Θεσσαλονικιοί τι είναι στη Βαλαωρίτου), παρά αριστεριστές. Έπαιξαν, μάλιστα και δηλώσεις συμπαράστασης, που έκαναν κάποιες πνευματικές ορντινάντζες του MEGA, όπως αυτός ο Θεοδωρόπουλος, που παριστάνει τον Μαρκούζε του Κολωνακίου, ενώ δεν παρέλειψαν να βγάλουν και κάποιο ειδικό σύμβουλο του Πρωθυπουργού σε διεθνή θέματα(!) να ξιφουλκίσει κατά του αριστερού άκρου... Και το ηρωικό δελτίο κατέληξε με τη «σκληρή απάντηση  του Πρωθυπουργού σε Σκοπιανό δημοσιογράφο»!

Η –ιδίως μετά τις εκλογές- χυδαία και πρόστυχη μηντιακή αντεπίθεση των γερμανόφιλων να σπάσουν τον κλοιό, στον οποίον έχουν εγκλωβιστεί. Ξέρουν καλά ότι παίζουν καθυστερήσεις, έστω κι αν οι ρυθμοί αντίδρασης της κοινωνίας δεν είναι σταθεροί. Ανησυχούν ότι η ΔΕΗ μπορεί ίσως και να πυροδοτήσει κάποιον πυρήνα αντίδρασης αλά ΕΡΤ, ο οποίος ίσως ξεφύγει,  Γνωρίζουν ότι για τη ΔΕΗ (και όχι μόνο) θα πάει κόσμος φυλακή, αλλά δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς για δύο βασικούς λόγους:

Οι μισοί από τους δοσίλογους είναι κτήνη, κοινά κακοποιά στοιχεία, που εκτελούν πρόθυμα κάθε παραγγελιά, αρκεί να από αυτές τις δουλειές να έχουν κέρδος και «δόξα». Οι υπόλοιποι είναιεκβιαζόμενοι, καθότι ο Χριστοφοράκος έχει φροντίσει γι αυτό. Υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία, των ηλιθίων και προβληματικών (πχ Άδωνις, Ντινόπουλος κλπ), η οποία πάντα μπαίνει μπροστά, για όσα ντρέπονται να κάνουν οι υπόλοιποι. Είναι ο φαύλος κύκλος/κλοιός αντιφάσεων και παλινδρομήσεων μιας σπείρας κακοποιών, που δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο εδώ που έφτασαν τα πράγματα, παρά να φέρουν τη δουλειά εις πέρας, έστω κι αν χρειαστεί να φύγουν με υποβρύχιο από τη χώρα.

Αυτός είναι κι ο λόγος, που έχουν εξαπολύσει την τελευταία μεγάλη θερινή αντεπίθεσή τους μέσω των χυδαίων ΜΜΕ τους: Μήπως και σπάσουν τον κλοιό. Ό,τι ακριβώς προσπάθησε να κάνει κι η 6η Στρατιά του Φον Πάουλους στο Στάλινγκραντ.

Και μην ξεχνάμε: Να κρατήσουμε ψηλά, το πνεύμα του Μετώπου!

από το «Βαθύ Κόκκινο»

Διαβάστε περισσότερα...

Λ. Βατικιώτης: Εθνική Τράπεζα, λίκνο της διεθνούς κερδοσκοπίας

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Τα όσα συνέβησαν στο ελληνικό χρηματιστήριο στα μέσα Μαΐου με επίκεντρο την μετοχή της Εθνικής Τράπεζας, χωρίς να ιδρώσει το αφτί κανενός εισαγγελέα, θα αποτελούσαν απλώς ένα ακραίο παιχνίδι κερδοσκοπίας. Δυστυχώς αποτελούν την επίσημη πρώτη στα όσα πρόκειται να ακολουθήσουν όχι μόνο στις τράπεζες αλλά στο σύνολο σχεδόν της ελληνικής οικονομίας, τουλάχιστον στις σημαντικότερες επιχειρή-σεις της, από τη στιγμή που τον τόνο στην ελληνική αγορά κεφαλαίων ανέλαβε να δώσει η άγρια κερδοσκοπία αξιοποιώντας τα εκατομμύρια που επένδυσε σε ελληνικές μετοχές και τις τράπεζες.

Για την κυβέρνηση Σαμαρά και την διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας η συμμετοχή ακραίων κερδοσκοπικών κεφαλαίων στην πρόσφατη ανακεφαλαιοποίηση της ήταν μια ακόμη ένδειξη της αναβάθμισης της οικονομίας και της εξόδου από την κρίση, του περίφημου successstory. Στην ...

πραγματικότητα οι όροι της ανακεφαλαιοποίησης ήταν τέτοιοι που η Εθνική χαρίστηκε στους κερδοσκόπους, σε βάρος όχι μόνο των ελλήνων φορολογουμένων, αλλά επιπλέον των εργαζομένων της και της ίδιας της οικονομίας. Αρκεί μια ματιά στο who is who των νέων μετοχών, για να εξακριβωθεί η «τραγική ποιότητα» των επενδυτών μας, για να χρησιμοποιήσουμε την ορολογία του Ν. Δένδια: Σόρος, το κράτος του Αμπού Ντάμπι, J.P. Morgan, Pimco, Fidelity και, μεταξύ άλλων, η Blackrock. Εκ των έσω οι Σπ. Λάτσης, Β. Μαρινάκης, Ν. Πατέρας κ.α.

Στους μετόχους εξωτερικού δεν ξεχωρίζει μόνο η συμμετοχή επαγγελματιών κερδοσκόπων που επισήμως λειτουργούν στο πλαίσιο της εξωτερικής πολιτικής της Ουάσινγκτον, σαν το μακρύ της χέρι δηλαδή. Ξεχωρίζει επίσης η παρουσία επενδυτικών κεφαλαίων-πλυντηρίων και άλλων που η συμμετοχή τους συνιστά κορυφαία σύγκρουση συμφέροντος, όπως πχ της Blackrock που για τις ελληνικές τράπεζες, μετά τους ελέγχους που διενήργησε κατ’ εντολή του ΔΝΤ, ξέρει περισσότερα κι απ’ τους μετόχους της. Γνωρίζει επομένως όχι μόνο την ακριβή χρηματοοικονομική της κατάσταση αλλά και πότε είναι η ώρα να …«βγει».

Από τους μετόχους «εσωτερικού» πρόκληση αποτελεί η παρουσία του Λάτση, που δεν αφήνει ούτε ένα ξεπούλημα δημόσια περιουσίας που να μην …τρουπώσει. Πλέον συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων που έχει, μέσω των warrants, η συμμετοχή του στο μετοχικό κεφάλαιο μπορεί να φτάσει το 6,25% του συνόλου.

Πούλαγαν αέρα οι επενδυτές!

Οι όροι της αύξησης μετοχικού κεφαλαίου της Εθνικής αποτελούν ξεπούλημα, κι ουδέποτε θα είχε προχωρήσει αν τα μέλη του ΤΧΣ δεν είχαν εξασφαλίσει με νόμο το ακαταδίωκτό τους, πρώτα και κύρια λόγω της τιμής που επελέγη: 2,2 ευρώ η μετοχή όταν η τιμή κλεισίματος στο χρηματιστήριο της πιο κοντινής ημερομηνίας (8 Μαΐου 2014) ήταν 2,58 ευρώ, ενώ η τιμή με την οποία έγινε η αύξηση μετοχικού κεφαλαίου το 2013 ήταν 4,29 ευρώ. Η έκπτωση που προκύπτει σε σχέση με πέρυσι φτάνει το 48%! Κατά συνέπεια δημιουργήθηκε ζημιά για όσους ήταν ήδη «μέσα», με πρώτο και κύριο το ΤΧΣ που μετά κι απ’ αυτή την αύξηση συνεχίζει να διατηρεί το 57% των μετοχών, από 84% που διατηρούσε πριν την πρόσφατη αύξηση. Στη συνέχεια, λόγω των επιλογών της Εθνικής, του ΤΧΣ και του επιτελείου του Στουρνάρα, ζημιά προκλήθηκε στα ασφαλιστικά ταμεία που διατηρούν τοποθετήσεις, όπως και στους μικρομέτοχους στους οποίους δεν επιτράπηκε καν να συμμετάσχουν στην αύξηση, όπως δεν επιτράπηκε σε κανέναν επενδυτή από την Ελλάδα. Το φιλέτο ήταν «μόνο για ξένους», σε μια κορυφαία περίπτωση διακριτικής μεταχείρισης μετόχων, και το σημαντικότερο μόνο για τους μεγάλους καρχαρίες κι όχι για την μαρίδα…

Το χειρότερο όμως ήταν πως ήδη είχαν διαμορφωθεί οι προϋποθέσεις για κερδοσκοπικά παιχνίδια: η τιμή που επελέγη, το κερδοσκοπικό προφίλ των νέων επενδυτών σε συνδυασμό με το περιθώριο τριών ημερών που δίνει το χρηματιστήριο για την τακτοποίηση των συναλλαγών επέτρεψαν ένα άγριο σορτάρισμα στην μετοχή της Εθνικής, που ξεπέρασε τα επιτρεπτά όρια φτάνοντας στο σημείο των «γυμνών πωλήσεων», δηλαδή χωρίς αντίκρισμα, 5,7 εκ. μετοχών μιας και το αντίκρισμα θα ήταν οι νέες μετοχές. Πρωταγωνιστές ήταν οι επενδυτές που είχαν ήδη εξασφαλίσει την αγορά των νέων μετοχών και  ξεκίνησαν να τις πουλούν πριν καν τις πάρουν στα χέρια τους, με αποτέλεσμα όταν έφτασε το πλήρωμα του χρόνου και έπρεπε να καλύψουν τις θέσεις τους να αποδειχθεί η γύμνια τους. Κι όταν αποκαλύφθηκε η αρπαχτή και για λίγες ώρες είχαν πάρει φωτιά τα τηλέφωνα αναγκάστηκαν να αγοράσουν μετοχές σε υψηλότερες τιμές, με προφανή και μεγάλη χασούρα, για να μπορούν να τις εμφανίσουν και να κλείσει όπως-όπως το θέμα που δημιουργήθηκε.

Η έρευνα που ξεκίνησε από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, ακόμη κι αν καταλήξει στην επιβολή προστίμου, δεν πρόκειται να ξαναβάλει το τζίνι στο μπουκάλι. Το συγκεκριμένο περιστατικό, όσο ακραίο κι αν είναι, στο εξής θα συμβαίνει όλο και συχνότερα, λόγω του ότι τα (κερδοσκοπικά) κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου (hedgefunds) που έχουν μαζευτεί στην Ελλάδα από το καλοκαίρι του 2013, με πρόσκληση του ίδιου του Σαμαρά κατά την επίσκεψή του στις ΗΠΑ, λειτουργούν σε αυτήν ακριβώς την – βραχυπρόθεσμη – βάση. Δεν πρόκειται για κάποια ηθική κατηγορία ή κριτική. Εκ του καταστατικού τους τα συγκεκριμένα επενδυτικά κεφάλαια ενδιαφέρονται για αποδόσεις στη βάση το πολύ ενός εξάμηνου, αναλαμβάνοντας υψηλότερους κινδύνους. Το αποτέλεσμα όμως είναι να αυξάνονται οι κλυδωνισμοί στην οικονομία, ακόμη και στο χρηματιστήριο. Η πτώση που κατέγραψε το ΧΑΑ από τις 18 Μαρτίου μέχρι τις 22 Μαΐου (από 1.370 μονάδες στις 1.151, δηλαδή 16%) με βασικό υπεύθυνο τις τραπεζικές μετοχές δεν δικαιολογούταν από πουθενά αλλού πέρα από τις βραχυπρόθεσμες μεταβολές στις θέσεις των συγκεκριμένων κεφαλαίων αντιστάθμισης κινδύνων. Η ορμητική τους είσοδος επομένως στην Ελλάδα μόνο την σταθερότητα, που υπόσχεται ο Σαμαράς, δεν δημιουργεί.

Κατ’ όνομα κρατικές οι τράπεζες

Οι κίνδυνοι μάλιστα αυξάνονται εκθετικά λόγω της επιλογής τους να τοποθετηθούν στις τράπεζες που το στίγμα τους στον επιχειρηματικό χάρτη θα γίνει πολύ πιο έντονο το επόμενο χρονικό διάστημα, όσο θα ξαναχαράσσεται ο επιχειρηματικός χάρτης, στα μέτρα των τραπεζών. Κατ’ αρχάς ακόμη κι η δική τους «ιδιωτικοποίηση» που είναι ο απώτερος στόχος αργεί. Μέχρι στιγμής παρότι οι τέσσερις μεγαλύτερες συστημικές τράπεζες έχουν αντλήσει μόνο σε δύο μήνες 8 δισ. ευρώ από το χρηματιστήριο με αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου, και τον τελευταίο χρόνο 37 δισ. από τον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, κατά πλειοψηφία ανήκουν στο ΤΧΣ, είναι δηλαδή κατ’ όνομα κρατικές. Χαρακτηρισμός που απέχει σημαντικά από την πραγματικότητα λόγω του ότι τις αποφάσεις συνεχίζουν να τις λαμβάνουν οι ίδιες αποτυχημένες ιδιωτικές διοικήσεις, αξιοποιώντας την απόφαση Τρόικας και κυβέρνησης να διατηρήσουν τα προνόμια τους από τη στιγμή που κατέβαλαν με ιδιωτική συμμετοχή το 10% στις αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου. Φυσικά, γιατί το όριο τέθηκε στο 10% κι όχι στο 30%, 40% ή 50%+1 ουδέποτε αιτιολογήθηκε, αφήνοντας ανοιχτή την μία και μοναδική ερμηνεία: τόσα μπορούσαν, τόσα έβαλαν και τα υπόλοιπα τα άφησαν για μας, που μέχρι στιγμής έχουμε επιβαρυνθεί με 211,5 δις. ευρώ για την διάσωσή τους.

Ως αποτέλεσμα μετά από δύο επιτυχείς, για τραπεζίτες και κυβέρνηση, γύρους αυξήσεων κεφαλαίου η συμμετοχή του ΤΧΣ στις τράπεζες ανέρχεται στα εξής ποσοστά: Γιούρομπανκ 35,4%, Εθνική 57,2%, Πειραιώς 67,3% και Άλφα Μπανκ 69,9%! Με άλλα λόγια, ακόμη και σήμερα, παρά μάλιστα τους σκανδαλώδεις όρους πώλησης που επέβαλλαν, η απόλυτη πλειοψηφία των μετοχών (για τις τρεις τουλάχιστον) ανήκει στο δημόσιο με την ευρεία έννοια. Δηλαδή, παραμένει στο τραπέζι η δυνατότητα πλήρους κρατικοποίησής τους, χωρίς φυσικά καμιά αποζημίωση στις διοικήσεις τους που θα πρέπει να απολογηθούν στην δικαιοσύνη για την ζημιά που έχει υποστεί το δημόσιο συμφέρον από τις πράξεις και τις παραλείψεις τους. Όπως έγινε ακόμη και στην Ιρλανδία, όπου δεν υιοθετήθηκε καν το ισλανδικό ριζοσπαστικό μοντέλο του λουκέτου, ωστόσο στελέχη της Anglo-IrishBank οδηγήθηκαν στη φυλακή αφού κρίθηκαν ένοχοι για παράνομες δανειοδοτήσεις. Στην Ελλάδα ούτε καν αυτό δεν έγινε κι οι υπαίτιοι της χρεοκοπίας τους συνεχίζουν να διοικούν τις τράπεζες, στέλνοντας τον λογαριασμό στους φορολογούμενους.

Κόκκινα δάνεια και μαύρη εργασία

Για το μέλλον μάλιστα αυτός ο λογαριασμός προβλέπεται, για πολλούς λόγους, αρκετά αυξημένος. Είναι πριν απ’ όλα το κόστος που θα απαιτηθεί για την πλήρη «ιδιωτικοποίησή» τους που θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί τα επόμενα 3,5 χρόνια. Επίσης είναι το κόστος των μη εξυπηρετούμενων δανείων, που υπερβαίνουν το 30%, αγγίζοντας σύμφωνα με έγκυρες εκτιμήσεις ακόμη και τα 70 δισ. ευρώ. Η αποτίμηση και η διαχείρισή τους, ωστόσο, είναι εξόχως προβληματική λειτουργώντας σαν γάγγραινα για την κεφαλαιακή βάση των τραπεζών για τρεις λόγους.

Πρώτο, γιατί ακόμη κι οι αναχρηματοδοτήσεις που έχουν συμφωνηθεί (πολλές εκ των οποίων έγιναν άρον-άρον) δεν εξυπηρετούνται με αποτέλεσμα η κατηγορία των «κόκκινων» δανείων να αυξάνεται συνεχώς. Δεύτερο, γιατί οι εξασφαλίσεις που τα συνοδεύουν, συνήθως ακίνητα, είναι υπερτιμημένες, με αποτέλεσμα οι ζημιές που προκύπτουν μετά την αφαίρεση των προσημειώσεων να πρέπει να αυξηθούν. Τέλος, επειδή η προτεραιότητα που διατηρεί το δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία σε περίπτωση κατάσχεσης εξανεμίζει ακόμη κι αυτά τα θεωρητικά οφέλη των τραπεζών.

Κοινή συνισταμένη των παραπάνω είναι ότι τα κεφάλαια που θα απαιτηθούν για να περάσουν οριστικά την διαχωριστική γραμμή ζωής και θανάτου θα αυξάνεται. Θα ξεπεράσει ακόμη και τις προβλέψεις των stresstests που παρήγγειλε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κι αναμένεται να δημοσιοποιηθούν τον Οκτώβριο, κι εκτιμώνται, το ανώτερο, σε 5 δις. ευρώ. Καθόλου τυχαία δεν είναι η απόφαση του ΤΧΣ να διατηρήσει τα 11,5 δις. ευρώ που περίσσεψαν μέχρι στιγμής από τα 50 δις. της ανακεφαλαιοποίησης. Στο κόστος της ιδιωτικοποίησης και των κόκκινων δανείων προστίθεται η υποχρέωση αποπληρωμής ως τις 28 Φεβρουαρίου 2015 στην ΕΚΤ 40 δις. ευρώ τα οποία είχαν δανειστεί οι ελληνικές τράπεζες τα τελευταία χρόνια κι επίσης το μέρισμα στους κερδοσκόπους.

Η υπόσχεση που έδωσε η διοίκηση της Εθνικής στις 20 Μαΐου για διανομή μερίσματος δεν στρεφόταν στους μικρομετόχους που έχουν καταστραφεί από την αγορά της μετοχής της Εθνικής – αρκεί να σκεφτούμε ότι πριν την κρίση η τιμή της ξεπερνούσε τα 150 ευρώ! Η διοίκηση της Εθνικής στους κερδοσκόπους απευθυνόταν που αγόρασαν Εθνική προσβλέποντας στο μέρισμα! Από την μια λοιπόν αυξημένες απαιτήσεις από την άλλη η απαίτηση για κέρδη. Σε αυτό το βωμό θα θυσιαστούν χιλιάδες ποιοτικές θέσεις εργασίας που θα καταργηθούν στο όνομα των συνεργιών (ενδεικτικό γεγονός είναι η αναγγελθείσα πρόσληψη χαμηλόμισθων υπαλλήλων στην Εθνική μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος εθελούσιας συνταξιοδότησης), θα μειωθούν μισθοί και θα κλείσουν χιλιάδες υπερχρεωμένες επιχειρήσεις προκειμένου να ρευστοποιηθούν τα περιουσιακά τους στοιχεία για να ταϊστεί ο μινώταυρος της κερδοσκοπίας.

Το μέλλον επομένως που μας επιφυλάσσουν οι τράπεζες απορροφώντας πόρους που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για δημόσιες επενδύσεις και την δημιουργία θέσεων εργασίας, είναι πιο ζοφερό από το παρελθόν, όσο παραμένουν ιδιωτικές και δεν εθνικοποιούνται, ακόμη και τώρα.

από το «Unfollow»

Διαβάστε περισσότερα...

Γ. Σιδέρης: Το δίλημμα του ΣΥΡΙΖΑ και η χώρα

του Γιάννη Σιδέρη*

«…Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών επιβάλλει την επικαιροποίηση αυτής της πολιτικής στρατηγικής μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ από δεύτερο κόμμα έγινε πρώτο, καίτοι τα ποσοστά του παρέμειναν σταθερά. Δύο τρόποι υπάρχουν να ερμηνεύσει κανείς αυτό το αποτέλεσμα και από την ερμηνεία προκύπτει και η στρατηγική για το μέλλον. Ο ένας είναι να θεωρηθεί αυτό το αποτέλεσμα το μέγιστο που μπορεί να πετύχει ο ΣΥΡΙΖΑ και να αναζητηθούν κυβερνητικές συμμαχίες και ο άλλος να θεωρηθεί το εφαλτήριο για την εκτίναξη στην αυτοδυναμία. Σ’ αυτήν την περίπτωση το δίλημμα στην κοινωνία πρέπει να τεθεί όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται. Δεν συνεργαζόμαστε με κανέναν. Η επιλογή είναι: ΣΥΡΙΖΑ αυτοδύναμος ή ξανά εκλογές με το δίλημμα ακόμη πιο ισχυρό».

Ο εκβιασμός είναι προφανής. Προέρχεται βέβαια από το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τις πολιτικές επιλογές του. Αδυνατώντας να πρωταγωνιστήσει στις πολιτικές εξελίξεις, εγκλωβισμένος στις επιδιώξεις των συγκυβερνώντων, το μόνο που του μένει είναι μια ρητορική μη ρεαλιστική και συνάμα άκρως εκβιαστική προς τους πολίτες, ώστε να συσπειρώσει εκλογικά όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ποσοστό αντιμνημονιακών ψηφοφόρων, σε μια προσπάθεια ακραίας πόλωσης που δεν συνάδει βέβαια με τις ιδεολογικές καταβολές του! Ας δούμε όμως πως ο κ. Μηλιός επιχειρηματολογεί υπέρ του πολωτικού διλήμματος που ο ίδιος θέτει στην κοινωνία.

«Για να επιλέξει το κόμμα ποια από τις δύο στρατηγικές θα ακολουθήσει πρέπει να ορίσει ποιο είναι το διακύβευμα. Κατά την άποψή μου το διακύβευμα είναι ο σκληρός πυρήνας της πολιτικής μας: η διαπραγμάτευση του χρέους. Το δίλημμα αυτοδυναμία ή συνεργασίες στην πραγματικότητα αποτελεί μια μετωνυμία του διλήμματος: Διαπραγμάτευση για τη βιωσιμότητα του χρέους με δεδομένη την κατάργηση του Μνημονίου ή σταθεροποίηση της σημερινής κατάστασης με μικρές περιθωριακές βελτιώσεις;»

Διαπραγμάτευση για την βιωσιμότητα -μάλλον εννοεί το κατά πόσο είναι το χρέος εξυπηρετήσιμο- του χρέους με δεδομένη την κατάργηση του Μνημονίου είναι η επιλογή που προκρίνει ο ΣΥΡΙΖΑ! Για τα όσα έχουν προκληθεί στην χώρα, τι προτίθεται να πράξει; Γιατί, αν δεν κάνω λάθος, αυτά που επεδίωκαν οι δανειστές τα έχουν ήδη πετύχει! Υπό αυτήν την οπτική η κατάργηση των Μνημονίων, δεδομένου πια ότι ο ΕΜΣ θα είναι αυτός που θα επιληφθεί πλέον την εφαρμογή των “μεταρρυθμίσεων”, είναι κενός λόγος! Για να μην μιλήσουμε και για την διαπραγμάτευση για το χρέος, διαπραγμάτευση που πρέπει να κάνουμε με τους δανειστές, πράγμα το οποίο αυτομάτως μας τοποθετεί σε μειονεκτική θέση, αν συνυπολογίσουμε μάλιστα την δεδομένη θέση του ΣΥΡΙΖΑ να μην θέσουμε καν θέμα νομίσματος!

«Η δεύτερη θέση είναι αυτή που εκφωνείται σε διάφορες αποχρώσεις από τις δυνάμεις που αυτοπαρουσιάζονται ως δυνάμει σύμμαχοι του ΣΥΡΙΖΑ. Η ΔΗΜ.ΑΡ. καθιστά σαφή τη θέση της ψηφίζοντας “παρών” για τον κ. Στουρνάρα, ανεξάρτητοι βουλευτές ψηφίζουν υπέρ της διαθεσιμότητας δημοσίων υπαλλήλων, το Ποτάμι επιτίθεται συνεχώς στη στρατηγική αναδιανομής του ΣΥΡΙΖΑ και είναι στην ίδια ευρωομάδα με το ΠΑΣΟΚ και το ΠΑΣΟΚ – Ελιά είναι η γκροτέσκ εκδοχή της Μαρίας Αντουανέτας. Είναι προφανές ότι συνεργασία με οποιαδήποτε από αυτές τις δυνάμεις σημαίνει μια άλλη διαπραγμάτευση από αυτήν για την οποία μας ψήφισαν οι πολίτες. Η εκφώνηση λόγου υπέρ *αυτών* των συνεργασιών είναι ένα σήμα στην κοινωνία το οποίο μόνο κακό μπορεί να μας κάνει. Είναι μεγάλη ανάγκη να επιμείνουμε στη στρατηγική της πολιτικής αυτοδυναμίας για να πετύχουμε τον μεγάλο στόχο μας, που δεν είναι άλλος από την ανατροπή υπέρ των κοινωνικά αδύναμων».

Έτσι τελειώνει το άρθρο του Γ. Μηλιού, όπου πλέον η αντίφαση είναι προφανής. Το κόμμα που ο λαός το 2012 εκτόξευσε τα εκλογικά του ποσοστά όταν αιχμή της ρητορικής του ήταν η σύγκρουση χωρίς προαπαιτούμενα, όταν η πρακτική του ήταν πρωτίστως κινηματικού χαρακτήρα, να βρίσκεται τώρα εγκλωβισμένο σε κοινοβουλευτικά παιχνίδια και να αναγκάζεται να αναζητά αυτοδυναμία την ίδια στιγμή που καλεί σε συνεργασία διάφορους πολιτικούς φορείς!

Η μεταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ στον ευρωπαϊκό “ρεαλισμό” ευθύνεται όσο κανείς άλλος για το μούδιασμα του κινήματος και την συντηρητικοποίηση του λαού, όπως αυτή εκφράστηκε ξεκάθαρα στις πρόσφατες ευρωεκλογές.

Ο λεγόμενος “αντιμνημονιακός” χώρος πρέπει να επαναπροσδριοριστεί, μια και τα δεδομένα έχουν αλλάξει σημαντικά από το 2010. Ούτε καν ο όρος “αντιμνημονιακός” μοιάζει πλέον να έχει νόημα! Οι πολίτες έχουν υποστεί τέτοια πτώση του βιοτικού τους επιπέδου, που λίγοι μπορούν να σκεφτούν κάτι πέρα από την επιβίωση. Η χώρα μετατρέπεται πια σε χώρο χωρίς κυριαρχικά δικαιώματα. Τα μνημόνια εκτέλεσαν την αποστολή τους! Μόνο ένας άλλος φορέας που θα εκφραστεί πολιτικά, που θα ξεπερνά διαχωριστικές γραμμές που διχάζουν, που θα δώσει ελπίδα και πίστη στον λαό για το αύριο σε μια κατεύθυνση δημοκρατική και εθνικά κυρίαρχη, μπορεί να αντιστρέψει το κλίμα.

Γι’ αυτό πρέπει να εργαστούμε όλοι. Από τον απλό πολίτη ως τα στελέχη του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αλλιώς, πολύ σύντομα θα μιλάμε ως κάτοικοι μιας περιφέρειας στην φεντεραλιστική ευρώπη της γερμανικής κηδεμονίας. Σε αυτό βέβαια, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν συμφωνεί, όπως ο κ. Μηλιός λέει στο ίδιο άρθρο:

«Ο ΣΥΡΙΖΑ αρνείται πεισματικά να συνδράμει στην υποτιθέμενη διαπραγμάτευση που κάνει ο κ. Σαμαράς με τους φίλους του, δεν πρόκειται να συμφωνήσει ότι τίθεται ζήτημα «εθνικής διαπραγμάτευσης» (όπως υπενθύμισε πρόσφατα σε συνέντευξή του ο Γ. Σταθάκης). Ο εχθρός των πληττόμενων κοινωνικών στρωμάτων δεν είναι μόνο το κεφάλαιο και οι ελίτ στο εξωτερικό, αλλά κυρίως στο εσωτερικό. Με το εσωτερικό μέτωπο η σύγκρουση θα είναι πιο δύσκολη αλλά και πιο σημαντική (όπως υπενθύμισε πρόσφατα σε συνέντευξή του ο Γ. Δραγασάκης). Για τον λόγο αυτόν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υιοθετεί μια ρητορική που λέει ότι ο κ. Σαμαράς πιέζεται από τους δανειστές και υποκύπτει, αλλά αντίθετα συστηματικά αποκαλύπτει ότι οι μνημονιακές κυβερνήσεις χρησιμοποιούν την τρόικα και το χρέος ως φόβητρο για να εφαρμόσουν πολιτικές που ευνοούν τα κοινωνικά συμφέροντα που εκπροσωπούν».

Δηλαδή, κατά τον κ. Μηλιό και κατ’ επέκτασιν κατά τον ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Σαμαράς δεν προάγει τα συμφέροντα των δανειστών, αλλά χρησιμοποιεί αυτούς για την εξυπηρέτηση του ντόπιου κεφαλαίου! Το ότι η χώρα εκχωρεί κυριαρχία προς όφελος ξένων δυνάμεων, δεν είναι το κυρίαρχο ζήτημα! Κατά τον κ. Μηλιό, τα οφέλη που αποκομοίζουν οι εκπρόσωποι της ντόπιας ελίτ από την επιβαλλόμενη από τους δανειστές πολτική είναι το μείζον! Με αυτήν την ρητορική όμως, οι πολίτες που βλέπουν την χώρα να υποχωρεί συνεχώς με αντάλλαγμα μια νεφελώδη ευρωπαϊκή πορεία, δεν αντιλαμβάνονται την εναλλακτική λύση εξουσίας που ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει! Έτσι, μοιραία, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αναγκασμένος να εκβιάζει μέχρι τις εκλογές για αυτοδυναμία.

Και όλοι εμείς, είμαστε αναγκασμένοι να βρούμε τον τρόπο που θα προτείνουμε λύσεις διεύρυνσης της δημοκρατίας και ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας, είτε με τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε χωρίς αυτόν!

* Ο  Γιάννης Σιδέρης είναι μέλος του ΕΠΑΜ Πάτρας

Διαβάστε περισσότερα...

ΔΕΗ: Απεργίες σε όλες τις μονάδες παραγωγής ρεύματος από το βράδυ της Τετάρτης!

Απεργίες "όπου υπάρχει παραγωγή ρεύματος" σε όλη την χώρα από το βράδυ της Τετάρτης, με την κατάθεση του νομοσχεδίου για την πώληση της "μικρής ΔΕΗ" στην Βουλή - Συλλαλητήριο και στην Αθήνα την Πέμπτη στις 19.00 έξω από τα κεντρικά γραφεία της ΔΕΗ στην Χαλκοκονδύλη - Ανοιχτό το ενδεχόμενο επιστράτευσης των εργαζομένων αφήνει η κυβέρνηση δια της κυβερνητικής εκπροσώπου - Στο Αμύνταιο την Τετάρτη ο Αλέξης Τσίπρας

Απεργίες των εργαζομένων σε όλες τις μονάδες της ΔΕΗ σε όλη την Ελλάδα ξεκινούν από τα μεσάνυχτα της Τετάρτης. Μετά την κατάθεση του νομοσχεδίου για τη «μικρή ΔΕΗ» στη Βουλή το απόγευμα της Τετάρτης, οι εργαζόμενοι θα συγκεντρώνονται στις μονάδες όπου εργάζονται, θα ενημερώνονται στις πύλες για τις εξελίξεις, χωρίς να πραγματοποιούν καταλήψεις, και δεν θα προσέρχονται στη δουλειά τους για εργασία.

Απεργιακές κινητοποιήσεις θα γίνουν σε όλους τους Ατμοηλεκτρικούς Σταθμούς ΑΗΣ (Αγίου Δημητρίου, Καρδιάς, Αμυνταίου και Μελίτης στη Δυτική Μακεδονία), σε όλα τα ορυχεία (λεκανοπέδιο Κοζάνης, Πτολεμαΐδας, Φλώρινας, καθώς και εκείνα του Νοτίου Πεδίου, της Καρδιάς, της Μαυροπηγής και του Αμυνταίου), στα υδροηλεκτρικά έργα του Πολυφύτου, της Σφηκιάς, του Εδεσσαίου και του Άγρα, στον ΑΗΣ Κομοτηνής, το υδροηλεκτρικό έργο του Θησαυρού στη Δράμα, το υδροηλεκτρικό έργο στο Πουρνάρι της Άρτας και σε όλο το υδροηλεκτρικό σύστημα του Αλιάκμονα.

Συλλαλητήριο και στην Αθήνα την Πέμπτη στις 19.00 έξω από τα κεντρικά κτίρια της Επιχείρησης στη Χαλκοκονδύλη από την ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ. Στο συλλαλητήριο καλεί και η ΜΕΤΑ, τονίζοντας: "Η υπεράσπιση του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα της ΔΕΗ, αποτελεί παλλαϊκό καθήκον και δεν αφορά μόνο τους εργαζόμενους σ’ αυτή, γι’ αυτό και η πάλη για την μη ψήφιση του σχεδίου νόμου, που εκποιεί και διαλύει τη ΔΕΗ, αποτελεί πρώτιστο καθήκον αυτή την περίοδο για το σύνολο των εργαζομένων."

Στις απεργιακές κινητοποιήσεις της ΓΕΝΟΠ – ΔΕΗ και η Ένωση Τεχνικών

Με επιστράτευση απειλεί η κυβέρνηση

Με πρόσχημα – για άλλη μια φορά – την... ενόχληση των τουριστών, η κυβερνητική εκπρόσωπος Σοφία Βούλτεψη – μιλώντας στον ΣΚΑΙ - άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο επιστράτευσης των εργαζομένων της ΔΕΗ.

Σε μια προσπάθεια αντιστροφής της πραγματικότητας, χαρακτήρισε "σαμποτάζ κατά του κράτους" τυχόν μπλακ άουτ από τις κινητοποιήσεις, αλλά "στρατηγική απόφαση της κυβέρνησης" την εκποίηση της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού.

"Σε στρατηγικές αποφάσεις της κυβέρνησης δε μπορεί ο συνδικαλισμός να παρεμβαίνει... Δεν είναι δική τους η ΔΕΗ και το ρεύμα, δεν έχουν δικαίωμα να κατεβάζουν διακόπτες, αποτελεί σαμποτάζ κατά του κράτους... 20 εκατ. τουρίστες να έρθουν και να μην έχουν κλιματισμό; Δεν θα κυβερνήσουν οι συνδικαλιστές, δεν θα γίνει όμηρος η χώρα. Η κυβέρνηση θα πάρει όλα τα μέτρα για να μη συμβεί αυτό» διεμήνυσε η Σοφία Βούλτεψη.

Δήλωσε, πάντως, πως θα υπάρξουν βελτιώσεις στο νομοσχέδιο που αναμένεται να κατατεθεί αύριο στη Βουλή.

Ο Αλέξης Τσίπρας στο Αμύνταιο

Στο μεταξύ, στο Αμύνταιο θα μεταβεί αύριο, Τετάρτη, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας. Στις 12 το μεσημέρι θα επισκεφθεί τον ΑΗΣ και το ορυχείο Αμυνταίου - Φιλώτα Φλώρινας. Στη συνέχεια θα παραστεί σε ανοιχτή συνάντηση με τους συνδιοργανωτές του συλλαλητηρίου και τους φορείς της περιοχής στο πνευματικό κέντρο του Δήμου Αμυνταίου.

Στις 8 το βράδυ της ίδιας μέρας θα πραγματοποιηθεί στην κεντρική πλατεία Αμυνταίου συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τη δημιουργία και πώληση της «μικρής ΔΕΗ».

Με χθεσινό σχόλιο του γραφείο τύπου, ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε λόγο για "απομονωμένη κοινωνικά κυβέρνηση", που "προσπαθεί να ολοκληρώσει το νέο κύκλο μνημονιακών δεσμεύσεων, αρνούμενη να αποδεχτεί τη συντριπτική ήττα της πολιτικής της σε όλα τα επίπεδα".

"Με το ξεπούλημα της ΔΕΗ και των αιγιαλών, δεν διστάζει να δείξει την καθολική πολιτική της τύφλωση και την γύμνια της απέναντι στους πολίτες που στις εκλογές του Μαΐου απαίτησαν αλλαγή της ασκούμενης πολιτικής", αναφέρει χαρακτηριστικά ο ΣΥΡΙΖΑ.

Υπενθυμίζεται ότι το νομοσχέδιο για την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ εμπεριέχει διατάξεις που παραβαίνουν και την κοινοτική νομοθεσία. Σχετικά εδώ

- See more at: http://left.gr/news/dei-apergies-se-oles-tis-monades-paragogis-reymatos-apo-vrady-tis-tetartis#sthash.TLHhU9Re.dpuf

Διαβάστε περισσότερα...

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ - Η Ζωή του Μπράιαν (Monty Python’s)

ΠΡΟΒΟΛΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ..

O λάθος άνθρωπος στην λάθος στιγμή. Ο Brian Cohen είναι ένας Εβραίος που έχει την ατυχία να γεννηθεί την ίδια μέρα με τον Χριστό. Στην διάρκεια της ζωής του τα μπερδέματα που προκύπτουν από αυτήν την παράξενη σύμπτωση δεν θα τον αφήσουν να ησυχάσει. Σε αντίθεση με τον Χριστό, εκείνος το μόνο που θέλει είναι η απελευθέρωση της Ιουδαίας από τους Ρωμαίους. Στην προσπάθεια του αυτή θα μπλέξει με επαναστατικές οργανώσεις, οι οποίες αποτελούν γραφειοκρατικές καρικατούρες, που δεν κάνουν τίποτα για να αποτινάξουν τον ρωμαϊκό ζυγό. Στην συνέχεια, θα ερωτευτεί μια γυναίκα που και αυτή τελικά θα δει στο πρόσωπο του τον ήρωα.

Γυρισμένη το 1979. Η ομάδα των “Monty Python” στην τρίτη της ταινία επιχειρεί να δει με μια ανατρεπτική ματιά τα γεγονότα που αποτέλεσαν την βάση του χριστιανισμού. Παρόλη την ανεκτικότητα της Δύσης και την κατοχύρωση ήδη από την εποχή του Διαφωτισμού της ανεξιθρησκίας και της ελευθερίας του λόγου, η ταινία συνάντησε δυσκολίες.

Σκηνοθεσία: Terry Jones Σενάριο: Graham Chapman , John Cleese, Terry Gilliam, Eric Idle, Terry Jones, Michael Palin Παίζουν: Graham Chapman John Cleese, Terry Gilliam , Eric Idle , Terry Jones , Michael Palin

FACEBOOK: https://www.facebook.com/events/1396550087234154 

Η παρακολούθηση της ταινίας είναι ελεύθερη. Ωστόσο, οι παρευρισκόμενοι που έχουν τη δυνατότητα μπορούν να πάρουν ένα κουπόνι του ΕΠΑΜ ή να ρίξουν τον οβολό τους στο ειδικό κουτί ενίσχυσης για τα έξοδα του πυρήνα μας.

ΑΦΙΣΑ

Υπάρχει μικρό ΜΠΑΖΑΡ με διάφορα ενδιαφέροντα αντικείμενα και βιβλία.

ΕΠΟΜΕΝΗ ΠΡΟΒΟΛΗ:Παρασκευή 11-7-2014

Δελφών 108 και Κυνουρίας - Άνω Γλυφάδα

Διαβάστε περισσότερα...

Ουδέν καινόν υπό τον ήλιον..*

   *..τίποτα καινούργιο δεν συμβαίνει. Όλα τα έχουμε ξαναδεί!

     Ο καθένας μόνος του και ένας-ένας δεν θα καταφέρουμε τίποτα.

     

Τώρα που η επίθεση τους θα ενταθεί,

     ..τώρα που οι απάτριδες κυβερνήτες σκοπεύουν να δώσουν το αίμα, το δικό μας αίμα που έχουν τάξει ότι θα δώσουν στους τοκογλύφους,

     ..τώρα είναι η ανάγκη να βρεθούμε όλοι μαζί!

     Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε με τον διπλανό μας σε όλα. Ούτε καν σε πολλά ή λίγα. Σε δυό-τρία βασικά αν συμφωνούμε, αρκεί!

     Δεν χρειάζεται σχεδόν ούτε καν να συμπαθούμε ο ένας τον άλλον! Ας αγαπάμε την πατρίδα και τα παιδιά μας, κι αυτό φτάνει.

     Όλα αυτά έχουν συμβεί δεκάδες φορές. Με άλλο τρόπο, με άλλο πρόσωπο. Και κάθε φορά η λύση ήταν μία: γενικός ξεσηκωμός.

     Πάντα υπήρξε η απογοήτευση πως τίποτα δεν κινείται, κανείς δεν αντιδρά,....

     ..κι όμως πάντα βρισκόταν ο ''τρελός'', ή η  ''κακιά στιγμή''  που θα ξεσήκωνε, ή μάλλον θα έβαζε την φωτιά στο φυτίλι της εξέγερσης.

     Ας μη μας φοβίζουν οι λέξεις. Ούτε οι έννοιες που αυτές φέρνουν.

     Πόσο πιό κακό υπάρχει στην λέξη ''εξέγερση'', απ' όσο στην λέξη ''προδοσία'', ''τυραννία'',''λεηλασία'';

     Ποιός πρέπει να ντρέπεται και να φοβάται; Αυτοί ή εμείς;

      Ποιός όμως κινδυνεύει να χάσει την ζωή του, το μέλλον των παιδιών του, κόπους και θυσίες και εργασία και βιός και υγεία;

     Εμείς, που στο χέρι μας είναι να διώξουμε τους προδότες, να ξανακερδίσουμε την ζωή που θέλουν να μας στερήσουν.

     Τώρα όμως! Πριν ματώσουμε περισσότερο!..

     Άλλη μιά επανάσταση δεν θάναι κάτι καινούργιο.

     Θά ναι όμως μιά λύση..

     Ίσως όχι η ιδανική, αλλά αυτή που αυτοί μας έχουν αφήσει!..

από το "Ουδέν Σχόλιον"

Διαβάστε περισσότερα...

Θ. Καρτερός: Το μάθημα του Νότη Παπαδόπουλου

του Θανάση Καρτερού

Τελευταία μέρα του Ιούνη, λίγο πριν τις οχτώ το πρωί, έξω από σούπερ μάρκετ. Οι υπάλληλοι κουβαλούν και αδειάζουν στους κάδους τα σκουπίδια του καταστήματος. Και ένα συνηθισμένο ζευγάρι, άνθρωποι από αυτούς που αποκαλούμε της διπλανής πόρτας, ψαρεύουν ήδη εκεί μέσα τρόφιμα, κοιτάζοντας ταυτόχρονα γύρω τους με αμηχανία -μήπως τους πάρει το μάτι κανενός γνωστού προφανώς. Σκουπίδια από την παραγωγή στην κατανάλωση, πριν προλάβουν καλά-καλά να πέσουν στον κάδο.

Τελευταία μέρα του Ιούνη, μεσημεράκι. Ουρά έξω από το κοινωνικό παντοπωλείο της γειτονιάς. Περιμένουν με υπομονή, μπαίνουν ένας-ένας, παίρνουν ο καθένας το κάτι τις του και αποχωρούν. Μια νεαρή κοπέλα συναντά μια άλλη ακριβώς απ' έξω και απολογείται για τη σακούλα της: Είναι για τη θεία μου, που δεν μπορεί να κινηθεί. Και λέει ψέματα φυσικά, δεν είναι καθόλου για τη θεία της, είναι για την ίδια και την οικογένειά της.

Τα ξέρουμε, θα πείτε. Όλοι σκοντάφτουμε πάνω τους, λυπόμαστε, θυμώνουμε και τρομάζουμε...

-τι μας περιμένει αύριο. Πολλοί μάλιστα είμαστε όχι θεατές, αλλά πρωταγωνιστές τους. Τα ξέρετε, εντάξει. Ένα όμως δεν ξέρετε: Ότι όλοι οι άνθρωποι που περιμένουν έξω από κοινωνικά παντοπωλεία, βυθίζονται σε κάδους σκουπιδιών, παραδέρνουν στην καθημερινή έρημο της επιβίωσης, θα συμπεριφέρονταν αλλιώς αν είχαν διαβάσει Νότη Παπαδόπουλο. Ναι, ναι, τον δημοσιογράφο του Συγκροτήματος.

Διότι ο Νότης Παπαδόπουλος τους αποδεικνύει ότι δεν έμαθαν ακόμα το μάθημά τους. Ο Νότης Παπαδόπουλος στιγματίζει το απαράδεκτο να ζουν ακόμα και σήμερα πάνω από τις δυνατότητές τους, να φορτώνουν τις πιστωτικές τους κάρτες, να μην ζητούν αποδείξεις, να κλέβουν το κράτος. Ο Νότης Παπαδόπουλος προειδοποιεί ότι αυτή η άφρων συμπεριφορά θα εμποδίσει τη ρύθμιση του χρέους, με ολέθριες συνέπειες. Και ο Νότης Παπαδόπουλος, τέλος, προβλέπει ότι αν με αυτά τα "σκέρτσα" καταφέρουμε να οδηγηθούμε και σε εκλογές, θα μοιάζει με παιγνίδι η Αγγλία της Θάτσερ μπροστά στην Ελλάδα της αφροσύνης μας.

Τραγικό να μην φτάνουν αυτές οι σοφές διαπιστώσεις του Νότη Παπαδόπουλου μέχρι το τελευταίο νοικοκυριό. Θα άλλαζαν όλα. Δεν μπορεί αλήθεια το έγκυρο Βήμα, με τη βοήθεια της κυβέρνησης και την ευγενική χορηγία κάποιας τράπεζας, να διανείμει το συγκεκριμένο άρθρο παντού όπου εκδηλώνεται το ανεπίδεκτο μαθήσεως των Ελλήνων; Στους κάδους σκουπιδιών ιδιαιτέρως;

από την «Αυγή»

Διαβάστε περισσότερα...

Ολιγοπωλιακή βιομηχανική γεωργία αποφασίστηκε στο Eurogroup για την Ελλάδα

Πηγή: http://www.avgi.gr/

Αν σας έλεγαν, ότι σε δέκα χρόνια από τώρα θα υπάρχουν μόνο τέσσερις εταιρείες, που θα αναλαμβάνουν την καλλιέργεια, παραγωγή, επεξεργασία των αγροτικών προϊόντων, τα οποία θα διοχετεύουν σε μία μόνο εταιρεία, με σκοπό να τα εξάγει, εξουδετερώνοντας κάθε παραγωγό ή αγρότη, που δεν συνεργαζόταν, θα λέγατε, ότι συνωμοσιολογούμε. Αν σας παραθέταμε τη σχετική μελέτη, που εγκρίθηκε (εκτός από την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους) στοEurogroup της 5ης Μαΐου 2014;

Πριν λίγο καιρό οι παραγωγοί των λαϊκών απήργησαν. Κάθε φορά, που ένας κλάδος αντιδρά, θεωρείται, ότι το κάνει για να μη χάσει τη βολή του. Έτσι επικρατεί ο απαραίτητος για τη διακυβέρνηση των Ελλήνων εσωτερικός διχασμός. «Αιτία της απεργίας δεν ήταν μόνο οι θέσεις στις λαϊκές, όπως όλα τα συστημικά Μέσα δείξανε», εξηγεί ο Λεωνίδας, παραγωγός που πουλάει τα προϊόντα του σε λαϊκές της Αθήνας, «αλλά η εξαφάνιση των παραγωγών», προσθέτει.

Για την υλοποίηση του σχεδίου, θα αντληθούν κεφάλαια από το ΕΣΠΑ, την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και το Ελληνικό Επενδυτικό Ταμείο, στο οποίο θα συμμετάσχει και η γερμανική αναπτυξιακή τράπεζα KfW

«Mέχρι τις αρχές του ‘90, όταν έβγαινες από σταθμούς του ΗΣΑΠ ή του Μετρό, έβλεπες κάποιους πλανόδιους πωλητές, που είχαν στους πάγκους διάφορα φρούτα. Αυτοί εξαφανίστηκαν. Τώρα μάλλον θέλουν να κάνουν το ίδιο. Αυτή τη φορά όμως τον έλεγχο θα έχουν μεγάλες αλυσίδες, για παράδειγμα... αρτοποιείων. Ούτως ή άλλως όλο και περισσότερες αλυσίδες τέτοιων ξεφυτρώνουν κοντά σε σταθμούς του ηλεκτρικού ή του μετρό, γιατί να μην επεκταθούν και στον τομέα αυτό; Και ποιος θα τους ελέγχει εκείνους; Εμάς τους «μικρούς» εύκολα μας γραπώνουν και μας «βγάζουν απ' τη μέση», διαπιστώνει εξαγριωμένος ο Λεωνίδας. «Αυτοί θέλουν να μας εξοντώσουν», φωνάζουν κι άλλοι παραγωγοί σε διπλανούς πάγκους, που άκουσαν τη συζήτηση.

Εν ολίγοις «λαϊκές στο στόχαστρο», είναι το πόρισμα των παραγωγών. Είναι όμως μόνο οι λαϊκές; Ή το σχέδιο είναι μεγαλύτερων βλέψεων από ό,τι θα μπορούσαμε να φανταστούμε;

Το μεγαλόπνοο σχέδιο και ο δρόμος για την "Ανάπτυξη" στα χέρια τεσσάρων εταιρειών

Στο Eurogroup της 5ης Μαΐου ο τότε υπουργός Οικονομικών, Γιάννης Στουρνάρας, πέραν της διαπραγμάτευσης του χρέους πήγε εφοδιασμένος με έναν οδηγό ανάπτυξης για την Ελλάδα με άξονα τα επόμενα 10 χρόνια! Το σχέδιο βασίστηκε στη μελέτη "Greece 20/20" της εταιρείαςMcKinsey (του 2012 με χρηματοδότες τον ΣΕΒ και την Εθνική Τράπεζα) καθώς και σε μελέτη τουΙΟΒΕ.*

Μάλιστα ένας τετρασέλιδος οδηγός του σχεδίου αυτού παρουσιάστηκε κατά τη συνεδρίαση του EuroWorking Group στις Βρυξέλλες από τον πρόεδρο του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων (ΣΟΕ), Πάνο Τσακλόγλου, ενώ για την υλοποίησή του τα κεφάλαια θα αντληθούν από το ΕΣΠΑ, την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ), το Ελληνικό Επενδυτικό Ταμείο, στο οποίο θα συμμετάσχει και η γερμανική αναπτυξιακή τράπεζα KfW. Η KfW (δια του εκτελεστικού αντιπροέδρου της Λ.Κ. ΦΟΥΝΚΕ) υπέγραψε τη συμμετοχή της στο Ελληνικό Επενδυτικό Ταμείο για τον σκοπό αυτό μαζί με τον τότε υπουργό Οικονομικών, Γιάννη Στουρνάρα και τον τότε υπουργό Ανάπτυξης, Κωστή Χατζηδάκη στις 23 Απριλίου 2014.

«Στόχος η ενοικίαση κενής-αδρανούς δημόσιας γης σε τέσσερις μεγάλες εταιρείες προκειμένου να εγκαταστήσουν μονάδες για παραγωγή, επεξεργασία και εξαγωγή προϊόντων βασισμένες πάντα σε νέες μεθόδους. Έτσι και η εξασφάλιση νέων θέσεων εργασίας θα επιτευχθεί και η Ελλάδα δίνοντας σημασία στη μαζική παραγωγή προϊόντων με τη χρήση της εξελιγμένης τεχνολογίας θα αναδειχθεί σε μεγάλη εξαγωγική δύναμη».

Φυσικά αναφέρεται και στην παροχή κινήτρων στους παραγωγούς για να εξάγουν τα προϊόντα τους, καλύτερη εκπαίδευση στον τομέα της γεωργίας, αλλά και τη θέσπιση βελτιωμένου συστήματος πιστοποίησης των προϊόντων των παραγωγών.

Τα ερωτήματα που εγείρονται

Έστω ότι τίθεται σε εφαρμογή:

Α) Ποιος θα δίνει στις τέσσερις μεγάλες εταιρείες που θα ασχοληθούν την πιστοποίηση; Ποιος θα τις ελέγχει; Και κυρίως... ποιοι θα είναι οι ιδιοκτήτες αυτών των εταιρειών;

Β) Οι αγρότες θα παράγουν και οι τέσσερις εταιρείες θα αγοράζουν για επεξεργασία τα προϊόντα. Πώς θα εξασφαλιστεί, ότι οι παραγωγοί δε θα θιγούν πωλώντας για ένα κομμάτι ψωμί τη σοδειά τους, όταν οι τέσσερις θα διαμορφώνουν τις τιμές μεταξύ τους δημιουργώντας συνθήκες μονοπωλίου; Εκ των πραγμάτων εάν επιτρέπεται μόνο σε τέσσερις εταιρείες η εξαγωγή των προϊόντων, ένας παραγωγός, που μόνος του καλλιεργεί και εξάγει τα τρόφιμα, δε θα έχει άλλη επιλογή παρά να αποταθεί σε αυτές.

Τα τελευταία χρόνια πολλοί νέοι άνθρωποι στράφηκαν στη γη, έκαναν συνεταιρισμούς, καλλιεργούν κρόκο, σπαράγγια, ελιές, παράγουν παραδοσιακά προϊόντα, όπως χυλοπίτες, ελαιόλαδο και παράγωγα των ελιών, και πλήθος άλλων τροφίμων, τα οποία και εξάγουν, παρουσιάζουν σε εκθέσεις διατροφής στο εξωτερικό. Όταν όμως τέσσερις θα καθορίζουν τις τιμές εξαγωγής, οι άνθρωποι αυτοί, μόνοι τους, δε θα μπορούν να σταθούν σε μια αχανή αγορά.

Την ίδια στιγμή οι εν λόγω εταιρείες θα μπορούσαν να αναλάβουν αποκλειστικά την παραγωγή προϊόντων εξαλείφοντας έτσι και τη γεωργία, εκτός κι αν αυτή πραγματοποιείται μόνο στο πλαίσιο των δικών τους παραγωγικών αναγκών. Ο κάθε παραγωγός αντί να πουλάει αντί πινακίου φακής τη σοδειά του, θα πηγαίνει κατ' ευθείαν σε αυτές να εργαστεί. Και η γεωργία, ως βασικός πυλώνας της ελληνικής ανάπτυξης θα λάβει μορφή βιομηχανίας. Όμως ο απλός πολίτης, που σκέφτεται τη γη ως το μόνο σίγουρο μέσο εξασφάλισης των προς το ζην; Απλώς ξεχνάει αυτή την επιλογή.

Ένα ερώτημα ακόμη: Καλύτερη εκπαίδευση στον τομέα της γεωργίας: Αυτό σημαίνει, ότι θα εκπαιδεύονται οι γεωργοί να χρησιμοποιούν μεταλλαγμένα, επειδή κοστίζουν λιγότερο και παράλληλα έτσι επιτυγχάνεται μαζικότερη παραγωγή; Η ποιότητα, η θρεπτική αξία των τροφίμων θυσία στον βωμό του κέρδους!

Μία εταιρεία διαχείρισης της διανομής και αποθήκευσης

Στη συνέχεια κάνει λόγο για μια μόνο δημόσια ή ιδιωτική εταιρεία (και εδώ γεννάται βέβαια το ερώτημα σε ποιον θα ανήκει), την Εταιρεία Ελληνικών Τροφίμων (Greek Food Company), που μεταξύ άλλων:

«...Α) Θα καθορίζει το δίκτυο των παραγωγικών μονάδων και θα αποτελεί δεξαμενή τροφίμων προς εξαγωγή... Β) Θα διαχειρίζεται τη διανομή και αποθήκευση των προϊόντων εντός της χώρας»...

Δηλαδή αυτά που θα παράγουν οι τέσσερις μόνο εταιρείες παραγωγής και επεξεργασίας τροφίμων, θα πηγαίνουν στη μία μόνο εταιρεία, από όπου θα προγραμματίζεται η διανομή.

Ποιος όμως θα διασφαλίζει, ότι θα καταμετρώνται σωστά οι εσωτερικές ανάγκες κατανάλωσης, και ότι δε θα κρατούν το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής για να το εξάγουν δημιουργώντας ελλείψεις σε προϊόντα, που τώρα αυτονόητα υπάρχουν στο καθημερινό τραπέζι μας; Κάτι αντίστοιχο είχαν κατά νου και με το παράλληλο εμπόριο φαρμάκων, αλλά οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες εξάγουν το μεγαλύτερο ποσοστό, με αποτέλεσμα να λείπουν από τα ράφια των φαρμακείων σωρεία φαρμάκων, όπως εξηγούν και οι φαρμακοποιοί, που ζητούν ξανά και ξανά την παύση του παράλληλου εμπορίου.

Οι υπογραφές μπήκαν! Βασικός άξονας υλοποίησης η προαναφερθείσα μελέτη. Πρόκειται για προγράμματα, που θα πραγματοποιηθούν! Όχι για θεωρίες συνωμοσίας!

* Παρατίθεται ο σύνδεσμος της μελέτης της εταιρείας McKinsey, η οποία συντάχθηκε στα αγγλικά, και ειδικά στις σελίδες 55 έως 58 αναφέρεται με στατιστικές και γραφήματα σε όσα αναφέρθηκαν στο ρεπορτάζ.

http://www.mckinsey.com/locations/athens/greeceexecutivesummary_new/pdfs/executive_summary_english_new.pdf

Διαβάστε περισσότερα...