Κ. Λαπαβίτσας: Θέλει και Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να Κάνει Στάση Πληρωμών;

Οι προγραμματικές θέσεις του Σύριζα, όπως κατατέθηκαν στον προσυνεδριακό διάλογο, είναι εκτενέστατες καλύπτοντας πλήθος ζητημάτων της ελληνικής κοινωνίας και του παγκόσμιου καπιταλισμού. Στο θέμα όμως της αντιμετώπισης του χρέους αφιερώνουν μόλις μία παράγραφο. Ο στόχος του Σύριζα φαίνεται να είναι η επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών συμβάσεων, η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και η αποπληρωμή όσου απομένει – μετά από μια περίοδο χάριτος – ανάλογα με το ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας.

Η παράγραφος για το χρέος είναι παρ’ όλα αυτά γραμμένη με εξαιρετική προσοχή. Δεν αναφέρει πουθενά ότι ο Σύριζα θα προβεί σε μονομερείς ενέργειες, ούτε και υπάρχει λέξη για διακοπή πληρωμής των τόκων όσο θα διαρκεί η επαναδιαπραγμάτευση. Είναι φανερό ότι οι συντάκτες των θέσεων έχουν πλήρη συναίσθηση ότι στο θέμα του χρέους διακυβεύεται κάτι πολύ σοβαρό. Θυμίζουν ανθρώπους που βαδίζουν σε ναρκοπέδιο.

Η ίδια η μορφή του κειμένου δείχνει τη σημασία που υπόρρητα αποδίδεται στο ζήτημα του χρέους. Στις πολλές χιλιάδες λέξεις των προγραμματικών θέσεων, δύο μόνο σημεία εμφανίζονται με ηθελημένα έντονους χαρακτήρες. Το πρώτο αναφέρεται στο στόχο σχηματισμού κυβέρνησης της συμπαραταγμένης Αριστεράς. Η πολιτική σημασία μιας τέτοιας εξέλιξης είναι καταφανής και πολύ φυσιολογικά το κείμενο παρέχει εκτενή ανάλυση της σπουδαιότητάς της.

Το δεύτερο βρίσκεται στη σύντομη παράγραφο περί χρέους και μας πληροφορεί ότι κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων είναι πιθανόν να υπάρξουν εκβιασμοί για διακοπή της χρηματοδότησης, έξοδο από το ευρώ και ίσως και άλλοι. ‘Δεσμεύεται΄ όμως ο Σύριζα να τους αντιμετωπίσει με όλα τα όπλα που διαθέτει, είναι έτοιμος να αναμετρηθεί και με ‘τη χειρότερη έκβαση’ και δηλώνει την εμπιστοσύνη του στον ελληνικό λαό. Κι εκεί η παράγραφος τελειώνει.

Ίσως ρωτήσει κανείς, μα έχει τόση σημασία τι λέει ένα μακροσκελέστατο κείμενο αρχών και προθέσεων; Η απάντηση είναι, ναι, έχει. Αφενός γιατί οι παραδόσεις της Αριστεράς απαιτούν ακρίβεια και καθαρότητα στις προγραμματικές θέσεις. Αφετέρου γιατί υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ο Σύριζα να σχηματίσει την επόμενη κυβέρνηση και μάλιστα σύντομα. Κι εδώ τα πράγματα μπλέκουν.

Σε πρόσφατη ομιλία του στην Πάτρα ο Αλέξης Τσίπρας απάντησε σε όσους ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχουν τα κονδύλια για να εκτελεστεί το πρόγραμμα του Σύριζα λέγοντας ότι λεφτά μπορούν να βρεθούν αν η χώρα απλώς δεν πληρώσει τους τόκους του 2013-6, τους οποίους υπολόγισε σε πάνω από 25δις. Το πρώτο που έχει να παρατηρήσει κανείς είναι ότι το ύψος των τόκων έχει έτσι κι αλλιώς υποχωρήσει δραματικά μετά το PSI. Αλλά η μη πληρωμή των τόκων από μόνη της δεν απαλλάσσει τη χώρα από το βάρος τους, αφού θα κεφαλαιοποιηθούν και κάποια στιγμή θα πληρωθούν. Ούτε αφήνει πόρους για ανάπτυξη αμέσως, αφού τα χρήματα των τόκων η Ελλάδα τα δανείζεται. Πόροι για ανάπτυξη μπορεί να υπάρξουν μόνο αν σταματήσουν όλες οι πληρωμές στο χρέος, περιλαμβανομένων των χρεολυσίων, επέλθει η δραστική μείωση του όγκου του και, το κυριότερο, απαλλαγεί η χώρα από την τραγική πολιτική της Τρόικα που επιδιώκει να δημιουργήσει δημοσιονομικό πλεόνασμα ακριβώς για να εξυπηρετείται το χρέος.

Είναι αλήθεια βέβαια ότι ο Αλέξης Τσίπρας, παρά τα όσα του προσάπτει η ΝΔ, ήταν ιδιαίτερα προσεκτικός στο σημείο αυτό και πουθενά δεν αναφέρθηκε σε στάση πληρωμών, ή ακριβέστερα σε μορατόριουμ αποπληρωμής τόκων. Παρέθεσε απλώς ορισμένα από τα οφέλη που πιστεύει ότι θα έχει η χώρα, αν καταφέρει να επαναδιαπραγματευτεί το χρέος της κατά το πρότυπο της μεταπολεμικής Γερμανίας το 1953, δηλαδή περίπου όπως προτείνουν τα προσυνεδριακά κείμενα.

Ας αφήσουμε κατά μέρος το κατά πόσο θα ήταν επιθυμητό για την Ελλάδα ένα μοντέλο αναδιάρθρωσης χρέους που εφάρμοσαν οι ΗΠΑ στην ηττημένη Γερμανία ώστε να την εντάξουν για τα καλά στη σφαίρα επιρροής τους, κι ας μείνουμε στο θέμα της στάσης πληρωμών. Γιατί μπορεί ο πρόεδρος του Σύριζα να απέφυγε να αναφερθεί σε μονομερείς ενέργειες, αλλά ο Νίκος Βούτσης δήλωσε ότι κατά την περίοδο των διαπραγματεύσεων, ίσως για πέντε ή έξι μήνες, η χώρα θα μπορούσε να σταματήσει να εκπληρώνει τις δανειακές της υποχρεώσεις. Με τα χρήματα αυτά, που τα υπολόγισε σε πάνω από 4δις, θα είχε τη δυνατότητα να εξυπηρετήσει τις άμεσες ανάγκες της. Αν χρειαζόταν μεγαλύτερο διάστημα, ο Σύριζα θα το μπορούσε να το αντιμετωπίσει μαζί ‘με το λαό’.

Είτε ομολογείται ανοιχτά, λοιπόν, είτε όχι, το θέμα της στάσης πληρωμών υφέρπει στις θέσεις του Σύριζα για το χρέος. Πως θα μπορούσε να ήταν αλλιώς; Είναι καλές οι διακηρύξεις ότι η διακοπή της εξυπηρέτησης του χρέους για διάστημα μηνών, ή ετών, και η δραστική του αναδιάρθρωση θα γίνουν μέσω διαπραγματεύσεων και χωρίς μονομερείς ενέργειες. Αν όμως, όπως είναι πιθανότερο, οι δανειστές δε συναινέσουν, τότε μια κυβέρνηση της Αριστεράς που προτάσσει την κοινωνική και εθνική επιβίωση της χώρας θα πρέπει να κάνει αυτό που οφείλει.

Αυτό φυσικά είναι το διακύβευμα της επίμαχης παραγράφου των προγραμματικών θέσεων. Η εμπειρία της Κύπρου κατέδειξε το περιεχόμενο και τη φύση των εκβιασμών που θα αντιμετωπίσει η Ελλάδα αν επιχειρήσει δυναμικά να επαναδιαπραγματευτεί το χρέος της. Μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα πρέπει συνεπώς να είναι έτοιμη για γρήγορες αποφάσεις, χωρίς να εξαρτάται από τη στήριξη των ‘χωρών του Νότου’, ή άλλων. Αν όμως προχωρήσει σε μονομερή στάση πληρωμών, θα βρεθεί τάχιστα προ του φάσματος διακοπής χρηματοδότησης και εξόδου από το ευρώ, δηλαδή στη ‘χειρότερη έκβαση’ που υπονοούν οι προγραμματικές θέσεις του Σύριζα.

Τι ακριβώς θα κάνει τότε ο Σύριζα; Η διακήρυξη ότι είναι έτοιμος να αναμετρηθεί με οποιοδήποτε ενδεχόμενο φέρνει χαμόγελο στα χείλη. Η στάση πληρωμών, η διακοπή χρηματοδότησης, η αναστολή παροχής ρευστότητας στις τράπεζες και η έξοδος από τη νομισματική ένωση είναι κατακλυσμιαία γεγονότα που απαιτούν συνεκτικό σχέδιο για να αντιμετωπιστούν. Ποιός και που έχει καταρτίσει τέτοιο σχέδιο; Μικρός ο τόπος, θα το γνωρίζαμε. Ακόμη περισσότερο, για να αντιμετωπιστούν με τρόπο που θα είναι υπέρ των λαϊκών συμφερόντων είναι απολύτως απαραίτητο να συμμετάσχουν ενεργά τα λαϊκά στρώματα σε ότι χρειαστεί να γίνει. Για να υπάρξει λαϊκή συμμετοχή όμως δεν αρκούν απλές διακηρύξεις εμπιστοσύνης. Απαιτείται πλήρης ενημέρωση, καθαρότητα στις θέσεις και συστηματική οργάνωση από καιρό. Έχουν γίνει έστω και τα στοιχειώδη γι’ αυτο;

Στα τρία χρόνια των Μνημονίων ο Σύριζα μετεξελίχθηκε με τρόπο εκπληκτικό. Το 2010 είχε ελάχιστη αντίληψη της σημασίας του χρέους, ή ακόμη και του τι συνέβαινε στη χώρα, ή την Ευρώπη γενικότερα. Γρήγορα συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να μπει μπροστά στο αντιμνημονιακό κίνημα, πράγμα που έκανε με επιτυχία κι έτσι μετατράπηκε στο κόμμα στο οποίο προσβλέπει η ελληνική κοινωνία και όχι μόνο. Πάντα όμως τόνιζε ότι παραμένει πιστός στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και ότι θα αλλάξει τα πράγματα σε συνεργασία με τους εταίρους μας, χωρίς μονομερείς δράσεις στο θέμα του χρέους και χωρίς να τεθεί σε αμφισβήτηση η παραμονή μας στο ευρώ. Είναι πολύ πιθανό επομένως οι διαμορφωτές της πολιτικής του γραμμής να ενοχλούνται σφόδρα από τη συνεχή ανακίνηση του θέματος της στάσης πληρωμών και της εξόδου από το ευρώ. Μπορεί ακόμη και να πιστεύουν ότι κάνει ζημιά στις προοπτικές της κυβέρνησης της Αριστεράς.

Λυπάμαι, αλλά η συνεχής ανακίνηση δεν οφείλεται ούτε στη μονομανία μερικών, ούτε στην αναντίρρητη κακοβουλία της ΝΔ και της παράταξης του ευρώ γενικότερα. Είναι στη φύση των πραγμάτων, όπως υπόρρητα αναγνωρίζουν και οι προγραμματικές θέσεις του Σύριζα. Αν πραγματικά θέλει να αλλάξει την Ελλάδα και όχι απλώς να σχηματίσει κυβέρνηση, ο Σύριζα έχει υποχρέωση να αντιμετωπίσει το θέμα με σοβαρότητα και όχι με διακηρυκτικές παραγράφους στα προσυνεδριακά κείμενα. Οι παραδόσεις της Αριστεράς, η απλή λογική των ψηφοφόρων, αλλά κυρίως η τραγική κατάσταση της χώρας, απαιτούν καθαρότητα από το κόμμα που θέλει να είναι ο πυρήνας της κυβέρνησης που χρειάζεται ο τόπος. Το συνέδριο είναι μία ευκαιρία.

Διαβάστε περισσότερα...

Από το Σύνταγμα στην ΕΡΤ: Θεοί και Δαίμονες μιας διετίας

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Υπάρχει μια σκηνή σε μια παλιά ταινία του Όρσον Ουέλλες (Mr. Arkadin, 1956) όπου ένας άνθρωπος περιπλανιέται σε μια ξένη πολιτεία και τα βήματά του τον οδηγούν στο νεκροταφείο της. Χαζεύοντας τα άγνωστα ονόματα πάνω στους τάφους, γρήγορα το μάτι του επικεντρώνεται στις χρονολογίες που τον αναστατώνουν. Διαπιστώνει με φρίκη ότι όλες οι ζωές των πεθαμένων ήταν πολύ σύντομες. Τρέχοντας στον ηλικιωμένο επιστάτη του νεκροταφείου, τον ρωτάει με απορία: 

«Καλά, τι συμβαίνει εδώ; Όλοι ζουν τόσο λίγο στον τόπο σας;».

Αυτός, κουνώντας το κεφάλι του με κατανόηση, του απαντάει:

«Ξέρετε, εδώ δεν γράφουμε πάνω στους τάφους τις χρονολογίες γέννησης και θανάτου, αλλά τον χρόνο που διαρκεί μια φιλία…».

Φαίνεται πως ανάλογη βιωσιμότητα με τις φιλίες αυτής της ιστορίας έχουν, και θα συνεχίσουν να...
έχουν, οι κυβερνητικές συνεργασίες των τροϊκανών δωσιλόγων στην Ελλάδα του μνημονίου.

Τα πλάνα των επικυρίαρχων έχουν επιμελώς προσέξει να αποφύγουν κάθε «στραβοτιμονιά» που θα μπορούσε να κάνει οποιοδήποτε κυβερνητικό φερέφωνό τους αν ξαφνικά ένοιωθε κάπως πιο αυτοδύναμος και πιο ισχυρός. Έτσι, ίσως αποφάσιζε να γίνει λιγότερο αναίσθητος απέναντι στην κοινωνική οργή και να σηκώσει περισσότερο το μπόϊ του μπροστά τους, θέτοντας εν κινδύνω τον μηχανισμό λεηλασίας της χώρας, που έχει ενεργοποιηθεί από το 2010.

Επειδή, όμως, ισχύει σε κάθε εποχή το γνωστό …την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη ουδείς, γι’ αυτό τα τοκογλυφικά αφεντικά φροντίζουν ούτως ώστε οι ντόπιοι μνημονιακοί κουΐσλινγκ τους να αλληλοεξουδετερώνονται με οριακές πολυκομματικές πλειοψηφίες μικρής πνοής και «τεχνοκρατικά» (βλ. Παπαδήμο) διαλείμματα. Έτσι, κερδίζουν χρόνο για να περάσουν τις απαραίτητες «μεταρρυθμίσεις» που μετατρέπουν σταθερά την χώρα σε αποικία χρέους του 21^ο αιώνα, εφαρμόζοντας την κατάλληλη κοινωνική μηχανική της συμπίεσης-αποσυμπίεσης για να αποφευχθεί, ή τουλάχιστον να μετατεθεί για αργότερα, η επικείμενη λαϊκή εξέγερση.

Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια, ο κάθε «Αντωνάκης», πρωθυπουργεύων υπάλληλος, δεν έχει περιθώρια ούτε να διανοηθεί καν ότι μπορεί να εκβιάσει τους ξένους επικυρίαρχους, έχοντας κατά νου μια διευρυμένη «πατριωτική» Πολ.Αν. στην θέση της αναξιόπιστης πια Ν.Δ. όπου αισθάνεται ασφυκτική την συνύπαρξη με την Ντόρα, τον Αβραμόπουλο και τον Κυριάκο.

Αυτή είναι η πραγματικότητα που δεν υπολόγισε ο Έλληνας πρωθυπουργός όταν έριξε την ζαριά της ΕΡΤ –κάτι ανάλογο έπαθε και ο ψευτο-Σουλτάνος της αντίπερα όχθης του Αιγαίου- ότι δηλαδή, όταν έχεις αποφοιτήσει από την διεθνή Σχολή της Υποταγής με άριστα, όταν έχεις δώσει «γη και ύδωρ», δεν μπορείς να προσδοκάς τίποτα περισσότερο από το να βρεις μια θέση στο ελικόπτερο για να σωθείς όταν ξεσηκωθεί ο λαός, ή να περιμένεις την στιγμή που θα σε πετάξουν σαν «στυμμένη λεμονόκουπα» οι Αμερικανογερμανοί εντολοδότες σου.

Η «αλλοπρόσαλλη» συμπεριφορά του λαού: επιμένει, υπομένει και απέχει

Σε αυτό το κλίμα, το κλείσιμο της ΕΡΤ από την κυβέρνηση ξαναζωντάνεψε όλους τους δαίμονες της πολιτικής μας ιστορίας και του λαϊκού κινήματος που αναπτύχθηκε μετά το ξέσπασμα της κρίσης: πολυδιάσπαση, ασυνεννοησία, ανυπαρξία στρατηγικής, ξέπνοες τακτικές, ελλοχεύων εργατοπατερισμός. Και, συγχρόνως, σηματοδότησε το τέλος εποχής για τοsuccess story της επικοινωνιακής πολιτικής Σαμαρά, που είχε ήδη φανεί με τα αδιέξοδα των «ιδιωτικοποιήσεων» και την μεγάλη υστέρηση εσόδων. Η προσωρινή παράταση που πήρε η νέα δικομματική συγκυβέρνηση οφείλεται στην απαίτηση της Μέρκελ για μια αδιατάρακτη πορεία μέχρι τις γερμανικές εκλογές.

Είναι γεγονός ότι, από τις πρώτες στιγμές που ανακοινώθηκε η αλαζονική απόφαση, ένα μεγάλο πλήθος κόσμου έτρεξε να συμπαρασταθεί στους εργαζόμενους της ΕΡΤ, αλλά και να προασπίσει το κτίριο από ενδεχόμενη εισβολή των ΜΑΤ που συζητιόταν.

Οι πρώτες βραδιές αποτύπωσαν αρκετές από τις αρετές της αγωνιστικής παράδοσης του λαού μας: ένα ενωτικό πνεύμα (είδαμε ακόμα και το ΠΑΜΕ να μένει), αγωνιστική διάθεση, τραγούδια επαναστατικά, κοινά συνθήματα για την ανατροπή. Το πρόγραμμα των εργαζομένων της ΕΡΤ και των μουσικών συνόλων ανέδειξε την πατριωτική διάσταση της αντίστασης, καθώς η ΕΡΤ, για το μεγαλύτερο κομμάτι του ελληνικού λαού, είναι ταυτισμένη με την παράδοση, με τον ελληνικό πολιτισμό, με την ύπαρξη του ίδιου του νεοελληνικού έθνους-κράτους, που σήμερα καταστρέφεται και απειλείται με συρρίκνωση. Αποκορύφωμα της συναισθηματικής και πατριωτικής φόρτισης ήταν η στιγμή που παίχτηκε ο εθνικός ύμνος από την «δακρυσμένη ορχήστρα» και τραγουδήθηκε με συγκίνηση από τους συγκεντρωμένους που την ακολουθούσαν.

Αυτά ήταν που δεν υπολόγιζε, ίσως, η κυβέρνηση, ή κάποιοι ήθελαν να τα προκαλέσουν για να πάνε σε μια σύγκρουση που νόμιζαν ότι μπορούν να την διαχειριστούν τονίζοντας την αρνητική πλευρά της εικόνας της ΕΡΤ στον λαό (λαμόγια, χρυσοπληρωμένοι, πολυθεσίτες κλπ) και εξαργυρώνοντάς το εκλογικά.

Έως εδώ, όλα έδειχναν καλά και υπήρχε μια ατμόσφαιρα αποφασιστικής αναμονής για τις εξελίξεις.

Όλα αυτά, όμως, ξεφούσκωσαν και οι διαθέσεις μεταβλήθηκαν προς το χειρότερο όταν, μετά το πρώτο σαββατοκύριακο, άρχισαν οι κυβερνητικές υποχωρήσεις στον αριθμό των απολύσεων, οι συνδικαλιστικές κωλοτούμπες και οι συνδιαλλαγές.

Ο κόσμος άρχισε να ξαναβλέπει την αρνητική εικόνα των γνωστών τηλεπαρουσιαστών στις οθόνες, να θυμάται τον ρόλο τους στην ενοχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων για να περάσει το μνημόνιο, να εξοργίζεται με την πασαρέλα επωνύμων, που ήταν σταμπαρισμένοι μνημονιακοί, από το πρόγραμμα της «υπό κατάληψη» ΕΡΤ.

Παράλληλα, άρχισαν να εμφανίζονται γνωστά «βαποράκια» της Ιπποκράτους και της Ρηγίλλης φέρνοντας «μπιλιετάκια» για τους «δικούς» τους ανθρώπους στο κτίριο της Αγ. Παρασκευής με υποσχέσεις σίγουρης πρόσληψης στο νέο φορέα, προσπαθώντας να σπάσουν την κατάληψη.

Γρήγορα άρχισαν οι διχογνωμίες και οι συγκρούσεις, ακόμα και ανάμεσα στους εργαζόμενους, οι οποίες διαδόθηκαν αμέσως σε όσους παρέμεναν στο προαύλιο, με αποτέλεσμα κάποια κινήματα να διαχωρίσουν την θέση τους και ο κόσμος να αραιώσει.

Τα πράγματα δείχνουν ότι χάθηκε μια ευκαιρία να γιγαντωθεί το κίνημα αντίστασης, παρ’ όλο που έγινε ένα βήμα μπρος με το στραπάτσο της προσπάθειας εκφασισμού από την κυρίαρχη ομάδα της προηγούμενης κυβέρνησης και τις εμπειρίες που κερδήθηκαν. Όλα, όμως, μπορούν να αλλάξουν αν η ΕΡΤ αντέξει σαν χώρος συσπείρωσης και οι εργαζόμενοι κρατήσουν πιο μαχητική στάση, πολιτικοποιώντας περισσότερο τον αγώνα τους.

Τα πάντα είναι ανοικτά πλέον μπροστά σε μια κυβέρνηση μικρής διάρκειας, εντελώς ανίκανης να διαχειριστεί και τον λίγο χρόνο που της δίνεται.

Οι αιτίες που εκφυλίζουν τις κοινωνικές αντιστάσεις

Η «μίνι εξέγερση» της ΕΡΤ, δύο χρόνια μετά τα γεγονότα του Συντάγματος, καταγραμμένα πλέον ως ένα νέο ορόσημο στην αντιστασιακή ιστορία του λαού μας, και τρία χρόνια μετά την εισβολή της τρόϊκας στην χώρα μας, μας οδηγούν σε κάποια συμπεράσματα.

            - Ένα μεγάλο τμήμα του λαού έχει δείξει ότι, σε μεγάλο βαθμό, ξεπέρασε το αρχικό σοκ, έχει αποβάλει τον «ιό» της ενοχοποίησης που του φύτευαν επίμονα τα ΜΜΕ από την αρχή και επιμένει να αντιστέκεται όταν του δίνεται η κατάλληλη ευκαιρία. Σίγουρα, σ’ αυτό το κοινωνικό μπλοκ την μεγαλύτερη μερίδα συμμετοχής και τα πιο γρήγορα αντανακλαστικά τα έχουν όσοι ανήκουν στα κόμματα της αριστεράς και στα νέα κινήματα που έχουν δημιουργηθεί από τις πλατείες. Υπάρχει, όμως, και ένα αξιοσημείωτο κομμάτι μεσαίων και λαϊκών στρωμάτων με προέλευση από τα καθεστωτικά κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ), ή πρώην απολίτικοι, που πλέον κινητοποιείται σε τακτική βάση. Αυτό είναι το κέρδος του Συντάγματος.
            - Η ΕΡΤ, αν και είχε όλες τις προϋποθέσεις για να γίνει «φρούριο» της αντίστασης, έχασε τον δρόμο γιατί για άλλη μια φορά οι εργαζόμενοι και οι συνδικαλιστές δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν τα συντεχνιακά συνθήματα και να προβάλουν τοκεντρικό πολιτικό αίτημα: την πτώση της κυβέρνησης, την ανατροπή των μνημονίων, την τιμωρία των ενόχων της ουσιαστικής χρεωκοπίας και τη νέα πολιτειακή πορεία για την χώρα (εθνοσυνέλευση, πραγματική δημοκρατία κλπ). Το ίδιο έγινε και στις προηγούμενες μεγάλες απεργίες του μετρό, των ναυτεργατών, των εκπαιδευτικών και των άλλων κλάδων και, όσο αυτό θα γίνεται, οι λαϊκές κινητοποιήσεις θα αποτυγχάνουν υπονομευμένες είτε από τους εγκάθετους της βίας είτε από τους επαγγελματίες εργατοπατέρες.
            - Η αρχική φάση του αντιμνημονιακού κινήματος, όπου ο λαός έπρεπε να αποτρέψει την εφαρμογή των μέτρων και την κατοχή της χώρας, έχει λήξει χωρίς τα επιθυμητά αποτελέσματα. Η μετατροπή της χώρας σε κατοχική επαρχία των γερμανικών και άλλων τοκογλυφικών συμφερόντων είναι ένας εφιάλτης που ήδη βιώνουμε όλοι μας. Σ’ εκείνη την φάση (Απρίλιος 2010 – Νοέμβριος 2012), όπου πέρασαν όλες οι δανειακές συμβάσεις και οι όροι που καθορίζουν πλέον την ζωή μας, όσοι μπήκαν μπροστά έπρεπε να τονώσουν το ευτελισμένο φρόνημα του λαού μετά από τόσα χρόνια κοσμοπολιτισμού, εθνομηδενισμού, αποπολιτικοποίησης και συλλογικής ενοχής.
Αναγκάστηκαν, λοιπόν, και καλά έκαναν, να υψώσουν τους τόνους της εξεγερσιακής ρητορείας, δίνοντας μια δραματική εικόνα του στυλ «ή τώρα ή ποτέ» για την μάχη που ερχόταν.
Απέναντί τους, όμως, ήταν μια κοινωνία κουρασμένη, γερασμένη και αποπροσανατολισμένη και, πάνω απ’ όλα, καχύποπτη σε κάθε πολιτικό κάλεσμα μετά τις απανωτές διαψεύσεις της μεταπολιτευτικής περιόδου.
Η κοινωνία έχει γυρίσει οριστικά την πλάτη σε όσους συμπεριφέρονται ως οι μοναδικοί «σωτήρες» που έχουν την μαγική συνταγή.
Στη νέα ιστορική περίοδο που μπαίνει η πατρίδα μας, με δεδομένα όλα τα δεινά και τα δεσμά που έχουν ενσκήψει, χρειάζεται άλλη διαχείριση του πολιτικού λόγου, νέες στρατηγικές, ολοκληρωμένο πολιτικό πρόγραμμα αντίστασης, μέγιστη δυνατή συσπείρωση των κοινωνικών στρωμάτων που πλήττονται.
            - Ο λαός κουράστηκε να βλέπει το πολύχρωμο «τσίρκο» της αριστεράς να ανεμίζει τις σημαίες, τα πανώ και τα λάβαρά του, πίσω από τα οποία, τις περισσότερες φορές, κρύβονται αποστεωμένα ολιγάριθμα γκρουπούσκουλα, σαν ένδειξη μιας προϊούσας πολυδιάσπασης και ασυνεννοησίας χωρίς ρεαλιστικούς λόγους. Ελάχιστες ελληνικές σημαίες ανέμιζαν στην ΕΡΤ και αυτές μόνο από μέλη του ΕΠΑΜ που ήταν εκεί.
Οι πολίτες οραματίζονται μια πανεθνική, απελευθερωτική αντίσταση με ομόνοια και πατριωτικό περιεχόμενο που θα τους ενώσει και θα τους βγάλει στους δρόμους για έναν μεγάλο σκοπό.
Και όσο αυτό δεν γίνεται αισθητό, θα είναι επιφυλακτικοί ή θα απέχουν εντελώς. Οι Έλληνες
βαρέθηκαν να βλέπουν φθαρμένα σύμβολα και πρόσωπα, να ακούν ξύλινο πολιτικό λόγο, να υφίστανται όλα τα ξενόφερτα προϊόντα της ιδεολογικής παρακμής που αρχίζει από την ευρω-
ατλαντική δεξιά μέχρι την «πολιτικά ορθή» αριστερά.
Το χειρότερο είναι ότι αυτά τα νοσηρά φαινόμενα, που υπονομεύουν κάθε προσπάθεια ανάτασης, έχουν εμφανιστεί και στα νέα κινήματα που ήταν αρκετά ελπιδοφόρα. Η πολιτική υποκουλτούρα και ο πολιτικαντισμός της πασοκικής περιόδους κινείται, δυστυχώς, διαβρωτικά σαν ιδεολογικό «πλαγκτόν» προς τον αντιστασιακό χώρο, ρυπαίνοντας κυρίως τον αντιμνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ κατά την μετεξέλιξή του σε ενιαίο κόμμα.
            - Για να ξεπεράσουμε τους δαίμονες της διάσπασης, της ήττας και του διχασμού, που μας κατατρέχουν, πρέπει να δουλέψουμε με καινούργια όπλα και άφθαρτα υλικά, απόλυτα αποφασισμένοι και αλύγιστοι, προς το όραμα μιας νέας, ριζικά μετασχηματισμένης ελληνικής κοινωνίας. Το μοντέλο που θα κληθεί να επιλέξει ο ελληνικός λαός θα πρέπει να του προσφέρει λύσεις υπαρκτές, τακτικές ρεαλιστικές και συμμαχίες σταθερές και ασφαλείς για να υλοποιηθεί.

Πρώτη προϋπόθεση γι’ αυτό, μια μεγάλη πολιτιστική αφύπνιση και αντίσταση στην κυρίαρχη κουλτούρα της χρηματοπιστωτικής Αυτοκρατορίας, καθώς και του σχεδίου της για την έσχατη παγκόσμια κυριαρχία. Μόνο έτσι ο μεγάλος Απαυδημός, η ψυχική κούραση του ελληνικού λαού εξ αιτίας της ζοφερής πραγματικότητας, θα αντιστραφεί σε μια μεγάληΑναγέννηση, που θα οδηγήσει ασφαλώς στην λεωφόρο της πολιτικής αυθυπαρξίας και εθνικής ανεξαρτησίας. Έτσι, απέναντι στον κίνδυνο των νέων «Βησιγότθων», που έρχονται να βανδαλίσουν και να βεβηλώσουν τον τόπο μας, θα μπορέσουμε να αντιτάξουμε τα λόγια από το ομώνυμο ποίημα του Μιχάλη Κατσαρού:

Μην τους φοβηθείτε… «είναι κάτι ακίνητα μαζεμένα υποκείμενα που παριστάνουν τους επιδρομείς»!

*[Από το Hellenic Nexus, τ.76, Ιούλιος 2013]

Διαβάστε περισσότερα...

Η «ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΔΟΥΛΗ» ΕΥΡΩΠΗ ΕΞΟΡΓΙΖΕΙ ΤΗ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Περιφρόνηση και οργή απέναντι στην Ευρώπη προκάλεσε σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική η πρωτοφανής και όντωςκατάπτυστη ενέργεια της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας την περασμένη εβδομάδα να απαγορεύσουν την πτήση στον εθνικό εναέριο χώρο τους του προεδρικού αεροσκάφους της Βολιβίας κατόπιν απαίτησης των ΗΠΑ…

Ούτως ή άλλως, αυτή καθαυτή μια τέτοια απαγόρευση υπερπτήσης αεροπλάνου που μεταφέρει τον ηγέτη μιας χώρας συνιστά εχθρική πράξη και παραβίαση θεμελιωδών κανόνων συμπεριφοράς στις διεθνείς σχέσεις. Αυτή η εχθρική πράξη καθίσταται ιδιαζόντως σοβαρή όταν γίνεται από ομάδα χωρών που συνορεύουν, καθώς θέτει πλέον σε κίνδυνο τη ζωή του περί ου ο λόγος ηγέτη , όταν απαγορεύεται η προσγείωση ακόμη και για ανεφοδιασμό καυσίμων. Εγγίζει δε τα όρια της πράξης κρατικής αεροπειρατείας, όταν το αεροσκάφος υποχρεώνεται να προσγειωθεί σε τρίτη χώρα και εκεί του απαγορεύεται ουσιαστικά η απογείωση, αν προηγουμένως δεν… ελεγχθούν (!) το πλήρωμα και οι επιβάτες αυτού του προεδρικού αεροσκάφους από αστυνομικούς και πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών του κράτους στο οποίο προσγειώθηκε.

Πάνω από 13 ολόκληρες ώρες παρέμεινε καθηλωμένο στο έδαφος το αεροπλάνο του Προέδρου της Βολιβίας Εβο Μοράλες στο αεροδρόμιο της Βιέννης, επειδή οι κυβερνήσεις της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας αρνούνταν να δώσουν άδεια υπερπτήσης, αν προηγουμένως δεν ερευνούσαν το αεροσκάφος Αυστριακοί πράκτορες! Το ακόμη πιο εξωφρενικό είναι δε ότι το Παρίσι, η Ρώμη, η Μαδρίτη και η Λισαβόνα ενεργούσαν κατά τον απαράδεκτο αυτό τρόπο υπακούοντας σε εντολή της Ουάσιγκτον στο πλαίσιο μιας υπόθεσης, η οποία υποτίθεται ότι είχε κάνει έξαλλους τους Ευρωπαίους εναντίον των… Αμερικανών!

Απύθμενη άβυσσος ευρωπαϊκής υποκρισίας, όπως αποδεικνύεται. Τρελαίνεται κανείς όταν συνειδητοποιεί ότι όλη αυτή η ιστορία κρατικής αεροπειρατείας εκ μέρους των Ευρωπαίων έλαβε χώρα επειδή οι κυβερνήσεις των εμπλεκομένων ευρωπαϊκών κρατών παραβίασαν θεμελιώδεις κανόνες διακρατικής συμπεριφοράς, γιατί η CIA τους μεταβίβασε κάποιες «φήμες» ότι δήθεν στο αεροπλάνο του Εβο Μοράλες βρισκόταν και ο νεαρός Αμερικανός πράκτορας Εντουαρντ Σνόουντεν. Αυτός δηλαδή, που αποκάλυψε ότι η μυστική υπηρεσία των ΗΠΑ NSA παρακολουθεί όλο τον πλανήτη και όλους τους ηγέτες των συμμαχικών της, των φιλικών και φυσικά και των εχθρικών κρατών, αλλά πρωτίστως τους εταίρους των Αμερικανών.

Η σοσιαλιστική κυβέρνηση της Γαλλίας, η κεντροαριστεροδεξιά κυβέρνηση της Ιταλίας και οι δεξιές κυβερνήσεις της Ισπανίας και της Πορτογαλίας συνήργησαν δηλαδή σε επιχείρηση κρατικής αεροπειρατείας κατ’ απαίτηση της CIA στη βάση «φημών»! Φαίνεται παρανοϊκό, αλλά είναι η ωμή και σκληρή, πικρή αλήθεια. Αυτή η πραγματικότητα όμως έχει ευρύτατες συνέπειες σε όλους τους πολιτικούς τομείς.

Οταν αποκαλύπτεται π.χ. ότι ο Φρανσουά Ολάντ δρα περιδεής κατ’ εντολήν της CIA, είναι προφανώς γελοίο να περιμένει κανείς από ένα τέτοιο πολιτικό ανθρωπάκι να ηγηθεί της αντίστασης των ευρωπαϊκών χωρών του Νότου προς το Τέταρτο Ράιχ της Γερμανίας! Ακόμη και αν ο Σνόουντεν βρισκόταν όντως στο προεδρικό αεροσκάφος της Βολιβίας, τι τον ένοιαζε τον Ολάντ αν ο Μοράλες έπαιρνε μαζί του τον Αμερικανό πράκτορα στη χώρα του; Από πού κι ως πού θα έπρεπε η Γαλλία να απαγορεύσει την υπερπτήση του αεροπλάνου του Βολιβιανού προέδρου για τον λόγο αυτόν; Θα τρελαθούμε εντελώς; Ο θλιβερός ευρωπαϊκός Τύπος επιχειρεί να υποβαθμίσει το θέμα σε ένα «ατυχές» περιστατικό που συνέβη επειδή οι «φήμες» της CIA -που ακόμη θα γελούν στο Λάνγκλεϊ, στην έδρα της, με τον αυτοεξευτελισμό των Ευρωπαίων και δη των Γάλλων- αποδείχθηκαν «αβάσιμες». Υπονοούν δηλαδή έτσι πως αν όντως είχαν βρει τον Σνόουντεν μέσα στο αεροπλάνο του Μοράλες, δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα με την κρατική αεροπειρατεία!

Το μοναδικό κακό ήταν ότι δεν βρήκαν τον Σνόουντεν και εκτέθηκαν, ενώ αν τον είχαν βρει όλα θα ήταν εντάξει! «Η Ευρώπη πέφτει στην παγίδα του ιμπεριαλιστικού στερεότυπου στην ξαφνική διένεξη με τη Βολιβία» αναστενάζουν στον τίτλο σχετικού ρεπορτάζ τους οι «Φαινάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου. «Η προσγείωση του αεροσκάφους επέτρεψε στις αριστερές λατινοαμερικανικές δυνάμεις να επιτεθούν στη Δύση» προσθέτει ο υπότιτλος, αντιστρέφοντας πλήρως την πραγματικότητα. Το πρόβλημα δηλαδή δεν είναι η κρατική αεροπειρατεία των Ευρωπαίων, αλλά η… επίθεση των αριστερών κατά της Δύσης! «Αυτό που έκανε η επίθεση (σ.σ. κατά του Μοράλες) είναι ότι μας ένωσε περισσότερο» δήλωσε, αντιθέτως ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο.

*Δημοσιεύθηκε στο “ΕΘΝΟΣ” την Δευτέρα 8 Ιουλίου 2013

Διαβάστε περισσότερα...

Νίκος Ξυλούρης, ο αρχάγγελος της Κρήτης

Σαν σήμερα, το 1936, ήρθε στη ζωή ο Νίκος Ξυλούρης, ένας Κρητικός μουσικός και τραγουδιστής που έμελλε να σφραγίσει την ελληνική παραδοσιακή μουσική με το έργο του. Του Αρίστου Αναγνώστου.

Πηγή: http://tvxs.gr/

Γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου του 1936 στα Ανώγεια της Κρήτης. Είναι 5 χρονών όταν οι κατακτητές Γερμανοί καίνε το χωριό του και μεταφέρουν τους κατοίκους του, πρόσφυγες στο Μυλοπόταμο. Επιστρέφουν στ΄ Ανώγεια μετά την απελευθέρωση. Από πολύ μικρός δείχνει την κλίση του στο τραγούδι και στη λύρα. Στα δώδεκα ο πατέρας του τού αγοράζει την πρώτη του λύρα για να εξελιχθεί πολύ γρήγορα σ΄ έναν από τους πλέον περιζήτητους σε γάμους, βαφτίσια και λοιπές κοινωνικές εκδηλώσεις, οργανοπαίχτες και τραγουδιστές της περιοχής του.

Σε ηλικία 17 χρόνων κατεβαίνει για πρώτη φορά να δουλέψει στο Ηράκλειο, στο κέντρο " Κάστρο". Όπως λέει αργότερα σε αφηγήσεις του, «εκεί αρχικά τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα.... Εις τα ορεινά χωριά της Κρήτης δεν ημπορούσε να εισχωρήσει αυτό που εισχώρησε στις πόλεις. Εκεί χόρευαν ταγκά, βαλς, ρούμπες, σάμπες και είμαστε υποχρεωμένοι εμείς να τα μαθαίνουμε αυτά τα τραγούδια, να τα παίζουμε στα πανηγύρια και στους γάμους, για να μπορούμε να ζήσουμε και ΄μεις, να βγάλουμε τα έξοδα μας και να τους κάνουμε σιγά-σιγά ν΄ αλλάξουνε και να αγαπήσουνε την κρητική μουσική». Στα τέλη του 1958 πραγματοποιεί την πρώτη του ηχογράφηση για δίσκο. Είναι το τραγούδι " Κρητικοπούλα μου" ("μια μαυροφόρα όταν περνά").

Λίγους μήνες, πριν, είχε παντρευτεί την Ουρανία Μελαμπιανάκη, κόρη ευκατάστατης οικογένειας του Ηρακλείου. Εγκαθίστανται στο Ηράκλειο οι οικονομικές δυσκολίες είναι στην αρχή μεγάλες. Το 1960 γεννιέται το πρώτο τους παιδί, ο Γιώργος, και 6 χρόνια μετά το δεύτερο, η Ρηνιώ. Την επιτυχία του πρώτου εκείνου τραγουδιού ακολουθούν αρκετές ακόμα ηχογραφήσεις σε μικρά δισκάκια. Ακριβώς το 1966 βγαίνοντας για πρώτη φορά από την Ελλάδα, συμμετέχει σ΄ ένα φολκλορικό φεστιβάλ στο Σαν-Ρέμο και να παίρνει το πρώτο βραβείο. Το 1967 ανοίγει στο Ηράκλειο το πρώτο κρητικό κέντρο τον "Ερωτόκριτο". Τα πράγματα έχουν γίνει αισθητικά καλύτερα γι΄ αυτόν. Τον Φεβρουάριο του 1969 ηχογραφεί την ανοιχτή "Ανυφαντού", ένα τραγούδι που "σπάει τα ταμεία" μέσα στην παραδοσιακή δισκογραφία της εποχής. Τον Απρίλη εκείνης της χρονιάς έρχεται για πρώτη φορά για εμφανίσεις στην Αθήνα, στο κέντρο "Κονάκι" και το Σεπτέμβριο εγκαθιστάτε μόνιμα στην πρωτεύουσα. Ο σκηνοθέτης Ερρίκος Θαλασσινός ,με τον οποίο γνωρίζονται στο "Κονάκι", μιλάει γι΄ αυτόν στον συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο,

Ήδη όμως από το 1965 οι δυνατότητες του αλλά και ο χαρακτήρας του έχουν προκαλέσει το ενδιαφέρον του διευθυντή -τότε- της δισκογραφικής εταιρείας COLUMBIA, του Τάκη Λαμπρόπουλου. Μετά και την επιτυχία της "Ανυφαντούς", το καλοκαίρι του 1970 ο Λαμπρόπουλος κατεβαίνει μαζί του στ΄ Ανώγεια, γίνονται κουμπάροι και ξεκινούν μια συνεργασία σε νέα πλαίσια. Πέρα από τα παραδοσιακά τραγούδια της Κρήτης η φωνή του Ξυλούρη θα περάσει στη σύγχρονη "έντεχνη" δημιουργία επώνυμων συνθετών. Μέσω απ' αυτές τις επιλογές, μέλλεται η γνήσια κρητική έκφραση και το παραδοσιακό τραγούδι της Κρήτης να αποκτήσουν μια πανελλήνια εμβέλεια, μια δυναμική που ποτέ δεν είχαν στο παρελθόν, όσο μεγάλοι κι αν ήταν οι καλλιτέχνες, τραγουδιστές κι οργανοπαίχτες που την υπηρέτησαν. Με τον Γιάννη Μαρκόπουλο συνεργάζονται για πρώτη φορά στο "Χρονικό", μια ενότητα τραγουδιών που θέτει σε νέα βάση τη σχέση της παράδοσης με το παρόν. Έξι μήνες μετά κυκλοφορεί ο δίσκος-αναφορά στα "Ριζίτικα" της Κρήτης.

Τον Μάιο του 1971 ξεκινούν κοινές εμφανίσεις στην μπουάτ "Λήδρα" στην Πλάκα. Μέσα στην καρδιά της δικτατορίας η φωνή του Ξυλούρη, είτε λέει τα τραγούδια του Μαρκόπουλου, είτε παραδοσιακά τραγούδια της Κρήτης, γίνεται σημαία αντίστασης. "Πότε θα κάνει ξαστεριά" ,"Αγρίμια κι αγριμάκια μου"...Ακολουθούν δυο ακόμα κύκλοι τραγουδιών του Γιάννη Μαρκόπουλου, η "Ιθαγένεια" και ο "Στρατής ο θαλασσινός" αλλά και συνεργασίες με τον Σταύρο Ξαρχάκο ("Διόνυσε καλοκαίρι μας", "Συλλογή"), τον Χριστόδουλο Χάλαρη ("Τροπικός της παρθένου", "Ακολουθία") και τον Χρήστο Λεοντή ("Καπνισμένο τσουκάλι"). Το καλοκαίρι του 1973 κρατά τον καθοριστικό ρόλο τραγουδιστή σε μια παράσταση που ανεβάζουν η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος στο θέατρο "Αθήναιον" με αντικείμενο την ιστορική διαδρομή της Ελλάδας στα νεότερα χρόνια. Είναι "Το μεγάλο μας τσίρκο" .

Μέσα από τις αναφορές και τα τραγούδια του βρίσκει τρόπο έκφρασης το τεταμένο πολιτικό κλίμα που οδηγεί στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Είναι από τις ελάχιστες επώνυμες παρουσίες στο χώρο που βλέπουν το φως της δημοσιότητας από τις εφημερίδες εκείνων των ημερών."Ο Νίκος Ξυλούρης ήταν χτες στο Πολυτεχνείο" ενημερωνουν, μετατρέποντας τον ήδη φορτισμένο πολιτικά τραγουδιστή σε "Κόκκινο πανι" της μεταλλαγμένης δικτατορικής κυβέρνησης που ακολουθεί. Από τη "Λύδρα" στην "Αρχόντισσα", μετά στην "Αποσπερίδα". Ξανά στη "Ληδρα", μετά στο "Κύτταρο" και στο "Θεμέλιο". Είναι οι έξι σταθμοί του στις μπουάτ μέχρι το 1979. Τα μεταπολιτευτικά χρόνια τραγουδά κάποια ακόμα τραγούδια του Χρήστου Λεοντή, του Σταύρου Ξαρχάκου και του Γιάννη Μαρκόπουλου. Παράλληλα ηχογραφεί τα "Αντιπολεμικά" τραγούδια του Λίνου Κόκοτου και του Δημήτρη Χριστοδούλου και κάποια μελοποιημένα από τον Ηλία Ανδριόπουλο ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη. Επανέρχεται όμως και στα παραδοσιακά τραγούδια της Κρήτης, ενώ λέει και κάποια λαϊκά τραγούδια του Στέλιου Βαμβακάρη. Με τον "Αργαλειό", το "Φιλεντέμ", τον "Πραματευτή" αλλά και το "Μεσοπέλαγα αρμενίζω" ακούγεται ξανά έντονα η φωνή του. Τώρα λέει και πάλι "τραγούδια ζωής". 

Είναι όμως η τελευταία φορά που ακούγεται. Ύστερα από ταλαιπωρία ενός χρόνου με την επάρατη νόσο, φεύγει για πάντα στις 8 Φεβρουαρίου του 1980.

Θυμάμαι τη μέρα που πέθανε ο Νίκος Ξυλούρης.

Ήμουν 7 χρονών, αλλά η φωνή του είχε προλάβει να ζυμωθεί με τα υπόλοιπα αριστερά ακούσματα που είχα μέσα στο σπίτι. Ατμόσφαιρα Μεταπολίτευσης. Το ΠΑΣΟΚ δεν είχε έρθει στην εξουσία, αν και το σύνθημα για την Αλλαγή είχε αρχίσει να ωριμάζει. Η καμπάνα παντελόνι, το εφαρμοστό πουκάμισο και η φαβορίτα «φοριόντουσαν» ακόμη. Θυμάμαι τη μέρα που πέθανε ο Ξυλούρης, το είχε πει και στην τηλεόραση που ήταν ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ και που όσο ο «Ψαρονίκος» ήταν εν ζωή, τον απέφευγαν. Το «Πότε θα κάμει ξαστεριά» ήταν από τα πρώτα τραγούδια που μας έμαθε η δασκάλα, όταν άλλαξε η χρονιά και η κυβέρνηση. Το ’μαθα με την πρώτη. Φαίνεται τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ο Ξυλούρης το είχε κάνει σημαία της αντίστασης, μεσούσης της Χούντας, και οι φοιτητές ύμνο τους την μέρα της εξέγερσης της Νομικής, στις 21 Φεβρουαρίου του 1973, που ήταν και η μέρα που γεννήθηκα… Όταν πέρασε ένας χρόνος από το θάνατό του, η τηλεόρασης της Αλλαγής είχε φροντίσει να του κάνει ένα αφιέρωμα. Θυμάμαι και εκείνο το βράδυ. Έχω την εικόνα του Ξυλούρη με την καμπάνα, την φαβορίτα και το στενό εφαρμοστό πουκάμισο, να τραγουδά το «Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί». Ήταν από τα «Τραγούδια της Φωτιάς» το 1975.

Διαβάστε περισσότερα...

Το σπαθί του Μπολιβάρ και η "ανικανότητα" της Ελληνικής αριστεράς ...

Στο αποκορύφωμα της πολιτικής κηδείας του Ούγκο Τσάβεζ, ο διάδοχός του εναπόθεσε στο φέρετρο του '' κομμαντάντε'' ένα πιστό αντίγραφο του σπαθιού του Σιμόν Μπολιβάρ, ενώ  όλοι οι παριστάμενοι,τόσο οι συμαπτριώτες του όσο και οι προερχόμενοι από τις άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής, φώναζαν το σύνθημα '' alerta que camina la espada de Bolivar por America Latina''.

Tο σύνθημα αυτό, που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει... πως το σπαθί του Μπολιβάρ ''προχωρά γιά την Λατινική Αμερική'', ακούγεται από τις κορυφές των Ανδεων μέχρι τις εκβολές του Ρίο ντε λα Πλάτα γιά πάνω από δύο αιώνες, ενώνοντας στην κοινή προσευχή γιά την Εθνική Απελευθέρωση τους μαχητές του Σαντίνο, τους ''montonerros''  του Περόν, τους '' barbudos'' του Κάστρο και του Γκεβάρα, αλλά και τους εθελοντές της Unitad Popular του Σαλβαντόρ Αλλιέντε.

Είτε με τα όπλα, είτε με την ψήφο, οι λαοί της Λατινικής Αμερικής γράφουν την ιστορία του αντιαποικιακού και απελευθερωτικού τους αγώνα σε συνθήκες που προσομοιάζουν έντονα με αυτές της Νότιας Ευρώπης.

Γιατί η κοινή μοίρα μας είναι η διαρκής αναζήτηση της πολιτικής χειραφέτησης και της οικονομικής αυτοδυναμίας σε ένα διεθνές περιβάλλον που, διαχρονικά, περιορίζει ή και στραγγαλίζει αυτή την προοπτική,καταδικάζοντας τους λαούς μας σε υπανάπτυξη, εξάρτηση και στέρηση στην πράξη των δικαιωμάτων που απορρέουν από την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας.

Υπάρχουν όμως και έντονες διαφοροποιήσεις στα ιδεολογικά χαρακτηρηστικά των πολιτικών κινημάτων και κομμάτων που ''γέννησε''  τόσο η Λατινική Αμερική, όσο και η Ευρώπη τον τελευταίο αιώνα, με σημαντικότερη την αντίληψή τους γιά το Έθνος και τον εθνικό χαρακτήρα του αντιαποικιακού αγώνα.

Ετσι, τα Κινήματα της Λατινικής Αμερικής, ο Περονισμός, οι  Σαντινίστας, ο Γκεβαρισμός, ακόμα και η '' Θεολογία της Απελευθέρωσης'' του Καμίλλο Τορές και των άλλων προοδευτικών μορφών της Καθολικής Εκκλησίας, στηρίζονται σε ένα μήνυμα και έναν ''λόγο'' καθαρά πατριωτικό, γιά την δυτική αντίληψη, ενδεχομένως και ''εθνικιστικό'', που αντιλαμβανεται την Λατινική Αμερική ως ενα φυλετικό, πολιτιστικό και  θρησκευτικό σύνολο, συμπερλαμβάνοντας μάλιστα και την Βραζιλία , παρά την γλωσσική διαφορά.

Το στοιχείο της κοινωνικής απελευθέρωσης, της ένταξης των φτωχών αγροτικών και εργατικών στρωμάτων στην αναπτυξιακή πορεία της χώρας, της μετάβασης από την φεουδαρχική οργάνωση της παραγωγής σε μιά ιδιότυπη μείξη αστικής και αυτοδιαχειριζόμενης οικονομιας, η εδραίωση ενός κράτους πρόνοιας με καταπολέμηση του αναλφαβητισμού και παροχή δωρεάν υπηρεσιών υγείας,συνδυάζονται άρρηκτα με την  ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας στην οικονομία, στις πλουτοπαραγωγικές πηγές, που βρίσκονται άμεσα ή έμμεσα στην κατοχή ξένων συμφερόντων.

Αυτό εξηγεί και την διαχρονική, μαζική στήριξη σε αυτά τα πολιτικά κινήματα, παρά τις μεγάλες ενδογενείς αδυναμίες τους και τον συχνά αυταρχικό τους χαρακτήρα.

Στην Ευρώπη αντιθέτως, το ζήτημα της κοινής αναπτυξιακής προοπτικής, έμοιαζε λυμένο, ιδιαίτερα μετά την λήξη του Β Παγκοσμίου Πολέμου και την  δημιουργία πρώτα της ΕΟΚ και ύστερα της Ε.Ε.

Γι αυτό και στα πολιτικά κινήματα της Αριστεράς,ο πατριωτικός λόγος που είχε αποτελέσει την βάση πάνω στην οποία συγκροτήθηκαν όλα τα μαζικά αντιφασιστικά και αντιναζιστικά πολιτικά μέτωπα, υποχώρησε μπροστά σε μιά ''νέα'' ανάγνωση που θεωρούσε δεδομένη την ειρηνική συνύπαρξη των ευρωπαικών εθνών, την κοινή τους αναπτυξιακή πορεία και την προοπτική μιάς διαρκώς επεκτεινόμενης ευημερίας μέσω των παροχών του κοινωνικού κράτους  και της κατανάλωσης.

Η αντιπαράθεση γινόταν πλέον στο εσωτερικό της ΕΕ μα αντικείμενο το μοίρασμα της ευημερίας μεταξύ του βιομηχανικού Βορρά και του αγροτικού Νότου.

Ολα θα είχαν εξελιχθεί ίσως πολύ διαφορετικά αν δεν είχε προχωρήσει η ΟΝΕ όπως προχώρησε, βάζοντας δηλαδή '' το κάρο πριν από το άλογο'', αλλά η φωνή του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν ''φωνή βοώντος εν τη ερήμω'' στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν προειδοποιούσε πως ''αυτή ΔΕΝ είναι Ευρώπη ''.

Το περίφημο ''κοινό νόμισμα'' που εισέβαλε σε οικονομίες εντελώς διαφορετικών ταχυτήτων, έχει ως αποτέλεσμα σήμερα την ουσιαστική υποδούλωση του ευρωπαικού νότου, των εθνών και των λαών μας, σε ένα τευτονικό τέταρτο ράιχ.

Καθώς ξεκαθαρίζει πιά ο πραγματικός κατοχικός χαρακτήρας της μνημονιακής πολιτικης, το μόνο ερώτημα που παραμένει αναπάντητο είναι ποιές πολιτικές δυνάμεις θα εκφράσουν το αντικατοχικό, πατριωτικό αίτημα των κοινωνιών που πλήττονται ή καλύτερα των εργατικών, αγροτικών και αστικών τμημάτων τους-γιατί όπως συμβαίνει πάντα, διαχρονικά, σε τέτοιες περιόδους, υπάρχουν και τα δοσιλογικά τμήματα των κοινωνιών που στηρίζουν την κατοχή γιατί επωφελούνται αυτής.

Το μάθημα της Ιστορίας προς όσους επιδιώκουν να παίξουν τον ρόλο του εκφραστή και του Ηγέτη των αντικατοχικών στρωμάτων του Λαού, είναι καθαρό.

Ο Αγώνας αυτός είναι Πατριωτικός και Δημοκρατικός, γιατί απέναντί του βάζει την ξένη εξαρτηση και την ντόπια ,ξενόδουλη και αυταρχική εξουσία.

Πατριωτικός Αγώνας σημαίνει στήριξη στις ρίζες, στις Αξίες και στην Παράδοση του Λαού.

Σημαίνει ταύτιση με την αφήγηση που ο Λαός αποδέχεται ως αυθεντική εξιστόρηση της καταγωγής του, των βιωμάτων του και των προσδοκιών του.

Όταν η ελληνική Αριστερά κατάφερε αυτή την ταύτιση, το αποτέλεσμα ονομάστηκε ΕΑΜ.

Σήμερα, η ελληνική Αριστερά, παρά την εντεινόμενη πολιτική, οικονομική και, κυρίως ανθρωπιστική κρίση των τεσσάρων προηγούμενων ετών και τα όσα διαφαίνονται να ακολουθούν, δεν καταφέρνει ακόμα να ταυτιστεί με την πλειοψηφία του Λαού που απορρίπτει, αντιδρά , αντιστέκεται, ή, έστω, αμφισβητεί.

Αντιθέτως, συχνά προκαλεί με τον λόγο και τις πράξεις της σύγχυση  απογοήτευση  ακόμα και οργή, όπως με την πρόσφατη αμφισβήτηση ουσιαστικά του εθνικοαπελευθερωτικού χαρακτήρα της Επανάστασης του 1821.

Κι όμως, αρκεί μιά προσεκτική ανάγνωση του περίφημου ''λόγου στην Λαμία'' του Άρη Βελουχιώτη, γιά να καταλάβει και ο πλέον φανατικός αρνητής της ιδέας του Εθνους- ο Άρης κάνει λόγο και γιά ''Φυλή''- πως το ΕΑΜ  και ο ΕΛΑΣ δεν συγκροτήθηκαν στην βάση της ''ταξικής πάλης'', αλλά με όραμα την ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ.

Το ίδιο όραμα, συνδεδεμένο άρρηκτα με την πολιτική χειραφέτηση, την Δημοκρατία και την Λαική 

Κυριαρχία που ενέπνευσε τον Αγώνα του 1821, αλλά και όλους τους πολεμικούς ή ειρηνικούς Αγώνες του ελεύθερου ελληνικού βίου.

Αν η ελληνική Αριστερά δεν αντιληφθεί εγκαίρως πως βρισκόμαστε ξανά σε συνθήκες που απαιτούν ευρύτατες πολιτικές συμμαχίες με κοινό στόχο την Εθνική Απελευθέρωση, η Ελλάδα κινδυνεύει πράγματι να μπεί σε μιά περιδίνηση βίας και απελπισίας που θα καταστρέψει το μέλλον όχι μιάς. αλλά πολλών γενεών.

Αυτό είναι το μήνυμα που πρέπει να αντιληφθούν όσοι επιμένουν να αναδεικνύουν άστοχα και άκαιρα ζητήματα που διχάζουν αντί να ενώνουν.

Η εικόνα από την κηδεία του Τσάβεζ, του Ηγέτη ενός επιτυχημένου πολιτικού εγχειρήματος, ήταν σαφής. 

Το σπαθί του Μπολιβάρ, δηλαδή η Παράδοση, η Ταυτότητα, η Ενότητα, το Εθνος.

Το Εθνος είναι που νικά.

http://citypress-gr.blogspot.com

Διαβάστε περισσότερα...

ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ !

Πηγή: ΕΠΑΜ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ

Έπραξαν εις γνώση τους και Ενάντια στο Διεθνές Δίκαιο με βάση το από το 1962 ενσωματωμένο Δόγμα Κάλβο, που ορίζει το δικαίωμα προστασίας της Εθνικής Κυριαρχίας και του Εθνικού Συμφέροντος:

"Το κάθε κράτος μπορεί νόμιμα –ως ελεύθερη και χωρίς προϋποθέσεις, εξωτερικές και εσωτερικές, έκφραση, πραγμάτωση και αυτοπροστασία της Εθνικής του Κυριαρχίας- να κατάσχει (σε περίπτωση παράνομων πράξεων), να απαλλοτριώσει, ή να εθνικοποιήσει, ημεδαπές και αλλοδαπές, κρατικές και ιδιωτικές, ιδιοκτησίες και επενδύσεις στην εδαφική του επικράτεια, με αναγκαστικά κύριο και πρωταρχικό σκοπό την διασφάλιση και προστασία της Εθνικής του Κυριαρχίας και γενικότερα του Δημοσίου του Συμφέροντος (νοουμένου εδώ και με την δευτερεύουσα οικονομική, αλλά κυρίως με την πρωταρχική έννοια του, ήτοι αυτή της Εθνικής του Κυριαρχίας), με ή χωρίς αποζημίωση των πρώην ιδιοκτητών (Συντ. 1,17,106)."

Για όσους ενδιαφέρονται, ακολουθεί το πλήρες άρθρο:

Το «δόγμα Calvo»: 

H Μονομερής διαγραφή του εξωτερικού χρέους στο Ελληνικό και Διεθνές Δίκαιο.

Το κάθε κράτος μπορεί νόμιμα –ως ελεύθερη και χωρίς προϋποθέσεις, εξωτερικές και εσωτερικές, έκφραση, πραγμάτωση και αυτοπροστασία της Εθνικής του Κυριαρχίας- να κατάσχει (σε περίπτωση παράνομων πράξεων), να απαλλοτριώσει, ή να εθνικοποιήσει, ημεδαπές και αλλοδαπές, κρατικές και ιδιωτικές, ιδιοκτησίες και επενδύσεις στην εδαφική του επικράτεια, με αναγκαστικά κύριο και πρωταρχικό σκοπό την διασφάλιση και προστασία της Εθνικής του Κυριαρχίας και γενικότερα του Δημοσίου του Συμφέροντος (νοουμένου εδώ και με την δευτερεύουσα οικονομική, αλλά κυρίως με την πρωταρχική έννοια του, ήτοι αυτή της Εθνικής του Κυριαρχίας), με ή χωρίς αποζημίωση των πρώην ιδιοκτητών (Συντ. 1,17,106).

Ως «επενδύσεις» εδώ νοούνται αδιακρίτως και ισότιμα, οι βιομηχανικές επενδύσεις, οι επενδύσεις εκμετάλλευσης ορυκτού πλούτου (concession agreements), αλλά και επενδύσεις (δανειακών) κεφαλαίων, ήτοι χρηματικά δάνεια με την μορφή ομολόγων, εντόκων γραμματείων κλπ. Τα δικαιώματα αυτά προστασίας της Εθνικής Κυριαρχίας και Εθνικού Συμφέροντος, έχουν ενσωματωθεί στο διεθνές δίκαιο τυπικά από το 1962 (βλ. βιβλ. Works in the UN Comission on Permanent Soevereignty over Natural Resources & Resolution 1804 (XVII) by the UN General Assembly on 14-12-1962) κι αποτελούν μια τροποποίηση του «δόγματος Calvo» (Calvo`s doctrine), το οποίο εισηγήθηκε ο Αργεντίνος δικαστής Calvo το 1868 (στον κολοφώνα της αποικιοκρατικής εκμετάλλευσης του τρίτου κόσμου από της ευρωπαϊκές κυρίως αποικιοκρατικές χώρες).

Σύμφωνα με το δόγμα αυτό, όταν μια ξένη επένδυση (βιομηχανική ή δανειακή-κεφαλαιακή με την μορφή δανείων και ομολόγων), διακρατική (με την μορφή διεθνών συνθηκών), η μεταξύ κράτους και ιδιωτών επενδυτών (με την μορφή συμβολαίων), δημιουργήσει, στην χώρα λειτουργίας της, συνθήκες άνισης και αήθους οικονομικής εκμετάλλευσης του ντόπιου πληθυσμού υπέρ της, ή του κράτους καταγωγής της – οδηγώντας αναγκαστικά και στην συνακόλουθη απώλεια της Εθνικής Κυριαρχίας της χώρας λειτουργίας της υπέρ του κράτους καταγωγής της, ή υπέρ της επένδυσης της ίδιας!- τότε το κράτος λειτουργίας της έχει το νόμιμο δικαίωμα να άρει την ανισότητα αυτή με οποιοδήποτε τρόπο, συμπεριλαμβανομένης και της εθνικοποιήσεώς της «επένδυσης» για λόγους «Εθνικού Συμφέροντος» (public utility), με την καταβολή (nationalization), ή όχι (expropriation) αποζημίωσης στον ιδιοκτήτη της επένδυσης.

Το «Εθνικό Συμφέρον» εδώ εννοιολογικά ταυτίζεται –σύμφωνα με όσα προείπαμε – κυρίως με την διασφάλιση, αλλά και την έκφραση της Εθνικής Κυριαρχίας του κράτους λειτουργίας της «επένδυσης».

Σε κάθε περίπτωση, το καταβλητέο και το ύψος της αποζημίωσης θα κριθεί και θα καθοριστεί αποκλειστικά από τα δικαστήρια του κράτους λειτουργίας της «επένδυσης» και με βάση τις οικονομικές συνθήκες και ανάγκες του ντόπιου πληθυσμού. Η εφαρμογή (υλοποίηση) του δόγματος Calvo, συνιστά ταυτόχρονα, την έκφραση (άσκηση) και την αυτοπροστασία της Εθνικής Κυριαρχίας του κράτους λειτουργίας της επένδυσης.

Μάλιστα-σύμφωνα με το ίδιο αυτό «δόγμα» και όπως είπαμε ήδη- η δικαστική αρμοδιότητα για τα προκύπτοντα νομικά ζητήματα στην διαδικασία εθνικοποίησης της «επένδυσης», ανήκουν αποκλειστικά στον κράτος υποδοχής και λειτουργίας της επένδυσης, το κυρίαρχο νομικό πλαίσιο και τα δικαστήρια του οποίου θα καθορίσουν, κυρίαρχα, το περιεχόμενο, την αναγκαιότητα της εθνικοποίησης, την αντικειμενική αλήθεια του κινδύνου του Εθνικού Συμφέροντος του λαού από την λειτουργία της επένδυσης στην επικράτειά του και τελικά την νομιμότητα της εθνικοποίησης, καθώς και την καταβολή ή όχι αποζημίωσης στον πρώην ιδιοκτήτη της.

Η εκδίκαση της υπόθεσης της εθνικοποίησης στο δικαστήρια του αλλοδαπού κράτους-επενδυτή και σύμφωνα με το δικό του δίκαιο, αποκλείεται. Το «δόγμα Calvo» έτσι, στερεί τις ξένες (κρατικές και ιδιωτικές) επενδύσεις από την «διπλωματική ασυλία» και την «νόμιμη» στρατιωτική των προστασία από το ισχυρότερο κράτος-επενδυτή. Το «δόγμα Calvo» συνιστά συνεπώς μια μορφή «δικαστικού εθνικισμού».

Με τον τρόπο αυτό, εξασφαλίζεται και διασφαλίζεται διεθνώς, η δίκαιη κατανομή του πλούτου με όρους αμοιβαίου σεβασμού, ισότητας και δικαιοσύνης μεταξύ των κρατών και των λαών των και αποκλείεται η συνέχιση και επαναφορά της δουλείας –με άλλη μορφή- και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Το «δόγμα» Calvo, ήταν η πρώτη αντίδραση του Δικαίου κατά της άγριας και απάνθρωπη εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο στις αποικιοκρατούμενες χώρες από τους ευρωπαίους δυνάστες αποικιοκράτες του 19ου αι.

Έκτοτε το δόγμα αυτό, συμπεριελήφθη σε όλα τα συντάγματα των κρατών της Ν. Αμερικής και κατέστη μέρος και του Διεθνούς Δικαίου από το 1962 με τις προαναφερόμενες συνθήκες: Works in the UN Comission on Permanent Soevereignty over Natural Resources & Resolution 1804 (XVII) by the UN General Assembly on 14-12-1962.

Οι αρχές του «δόγματος Calvo» ενσωματώθηκαν στο άρθρο 106, σε συνδυασμό με το άρθρο 28 παρ.1 του Ελληνικού Συντάγματος. Η αναγκαστική ισχύ των παραπάνω αρχών του «δόγματος Calvo» στα πλαίσια του Διεθνούς και Εθνικού Δικαίου για την ακύρωση των Διεθνών Συνθηκών και η δέσμευση των αντισυμβαλλομένων μερών της Δανειακής Σύμβασης της «ελληνικής κυβέρνησης και της Τρόικας», για τον σεβασμό και την εφαρμογή των σχετικών δικαστικών αποφάσεων, συνομολογείται στο άρθρο 6 παρ.6α,β, της Σύμβασης (του κεφ: Αποπληρωμή, Πρόωρη Αποπληρωμή, Υποχρεωτική Αποπληρωμή και Ακύρωση).

Στο «δόγμα Calvo» και στην συναφή παραπάνω συνθήκη του Διεθνούς Δικαίου στηρίχθηκαν οι 10άδες των νόμιμων εθνικοποιήσεων κατά διάφορων, ευρωπαϊκών κυρίως, αποικιοκρατικών εταιρειών και επιχειρήσεων που λειτουργούσαν σε αποικιοκρατούμενες χώρες του τρίτου κόσμου και οι οποίες λυμαίνονταν τον ντόπιο πλούτο σε συνθήκες ανθρώπινης δουλείας και εξευτελισμού του ντόπιου λαού.

Στο νομικό αυτό πλαίσιο στηρίχθηκε επίσης και η άρνηση αποπληρωμής των εξωτερικών δανείων από την κυβέρνηση του Ι. Μεταξά το 1934, η οποία δικαιώθηκε με την ιστορική απόφαση του διεθνούς δικαστηρίου αρ. 78/15-06-1934 καθώς και η άρνηση της Αργεντινής το 2003 της αποπληρωμής των εξωτερικών της χρεών και η οποία (Αργεντινή) δικαιώθηκε επίσης με την από 8 Μαΐου 2007 απόφαση του Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου για το ίδιο θέμα. Και τέλος, στο νομικό αυτό καθεστώς στηρίχθηκε και η νομιμότητα της δημοψηφισματικής απόφασης του Ισλανδικού λαού να αρνηθεί την αποπληρωμή των εξωτερικών του χρεών το καλοκαίρι του 2009, χωρίς ουδεμία συνέπεια.

Συμπέρασμα πρώτο: Τα παραπάνω, απορρέοντα από το Διεθνές Δίκαιο, αναφαίρετα και μη-παραιτήσιμα υπέρ του Ελληνικού Λαού, δικαιώματα, θα μπορούσε να ασκήσει η προδοτική ελληνική κυβέρνηση και δεν το έκανε. Μπορούσε δηλαδή, νόμιμα να αρνηθεί την αποπληρωμή των εξωτερικών της χρεών, τόσο των αρχικών της προς τις ιδιωτικές ξένες τράπεζες, όσο και των μετέπειτα δανειστών της, ήτοι των κρατών μελών της ΕΕ και του ΔΝΤ, για αντικειμενικούς λόγους έκτακτης εθνικής ανάγκης και προστασίας του Εθνικού της Συμφέροντος (Συντ.106).

Αντ` αυτού όμως, η ελληνική κυβέρνηση, δολίως και προδοτικά, όχι μόνο δεν τον έκανε, αλλά προτίμησε να εξοφλήσει πλήρως τους ξένους τοκογλύφους, με τίμημα, την διάπραξη μιας ουσιαστικής βιολογικής, οικονομικής και ηθικής γενοκτονίας των Ελλήνων πολιτών της.

Όχι μόνο έκοψε τις ληξιπρόθεσμες οφειλές της προς τους Έλληνες πολίτες (κηρύσσοντας έτσι εσωτερική χρεοκοπία), για τις παρεχόμενες από τους τελευταίους επιχειρηματικές υπηρεσίες των (δημόσια έργα, προμηθευτές νοσοκομείων, επιστροφές φόρων κλπ.) προς αυτήν, αλλά και έκοψε, βαναύσως, απολυταρχικά και αλύπητα, μισθούς και συντάξεις, σε χαμηλομισθωτούς και χαμηλοσυνταξιούχους, σπρώχνοντας τους τελευταίους στα όρια της βιολογικής των εξαφάνισης και της ηθικής των απαξίωσης και εξαθλίωσης, έκλεισε νοσοκομεία και σχολεία και αρνήθηκε να χορηγήσει δωρεάν τα βιβλία στα σχολεία.

Επέβαλε τέλος, θανατηφόρους-στην κυριολεξία- φόρους, καθώς και έκτακτα χαράτσια στην ακίνητη περιουσία, τα οποία ενσωματώνονται στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, με ποινή για την μη-πληρωμή των, την διακοπή του ρεύματος των ελληνικών σπιτιών αδιακρίτως!

Αν δεν είναι αυτή δόλια προαίρεση και διάπραξη Εσχάτης Προδοσίας κατά του Ελληνικού Λαού από την «ελληνική» Κυβέρνηση και του κοινοβουλίου που νομοθετεί τα μέτρα αυτά, τότε ποία είναι;

Συμπέρασμα δεύτερο: H από 08-05-2011 Διεθνής Δανειακή Σύμβαση της «ελληνικής κυβέρνησης» με την Τρόικα, για τον δανεισμό της πρώτης από την δεύτερη με το ποσό των 120 δις. ευρώ, είναι επί της ουσίας αυτοδίκαια άκυρη (όχι απλά ακυρώσιμη) διότι:

α) Θυσιάζει το (οικονομικό κατ` αρχήν) Δημόσιος Συμφέρον του Ελληνικού Λαού, υπέρ των ξένων τοκογλυφικών οικονομικών δολοφόνων (Τρόικα, ξένες τράπεζες), σε βαθμό συνακόλουθης, έμμεσης μεν, αλλά ουσιαστικής κατάλυσης της Εθνικής Κυριαρχίας της Ελλάδος (σύμφωνα με όσα προαναφέραμε)

β) Παραβιάζει άμεσα και κατάφωρα την Εθνική Κυριαρχία της Ελλάδος με συγκεκριμένους όρους, με τους οποίους η «ελληνική» κυβέρνηση εκχωρεί παράνομα σε ξένες δυνάμεις και τις τρείς συνιστώσες της Λαϊκής Κυριαρχίας, ήτοι την Νομοθετική, Εκτελεστική και Νομοθετική, καθώς και -το σπουδαιότερο-την εδαφική της ακεραιότητα σε αυτές, δια του αδιανοήτου όρου της Δανειακής Σύμβασης, με τον οποίο η «ελληνική Κυβέρνησης παραιτείται από την ασυλία, λόγω Εθνικής Κυριαρχίας, επί της εδαφικής ακεραιότητας και όλων των περιουσιακών στοιχείων της Ελλάδος!».

γ) Παραβιάζει το άρθρο 28 παρ.3 Συντ. σύμφωνα με το οποίο είναι δυνατή η εκχώρηση μέρους της εθνικής μας κυριαρχίας μόνο με τον όρο του σεβασμού του δημοκρατικού πολιτεύματος και των αρχών της ισότητας και αμοιβαιότητας. Και τούτο διότι η Διεθνής Δανειακή Σύμβαση της Ελλάδος με την Τρόικα περιέχει τον όρο αρ.7 παρ.1 («Πληρωμές») με τον οποίο, απαγορεύει τον συμψηφισμό των (ενδεχομένων) οφειλών των μελών-κρατών της ΕΕ (μέρος της Τρόικας) με το δάνειο της Ελλάδος που συνομολογείται με την Δανειακή αυτή Σύμβαση. Τούτο συνεπάγεται την παραβίαση των προαναφερομένων αρχών της ισότητας και αμοιβαιότητας, συνεπώς και την παράνομη και προδοτική μονομερή εκχώρησης της εθνικής μας κυριαρχίας σε ξένες δυνάμεις (Τρόικα).

δ) Καταλύει έμμεσα, αλλά ουσιαστικά, την Εθνική μας Κυριαρχία, δια της κατάλυσης του Εθνικού (οικονομικού) Συμφέροντος της Ελλάδος (εδώ θεωρουμένου με την οικονομική του σημασία), δια της παρ. α,ii του υποκεφαλαίου «Υποχρεώσεις» του κεφαλαίου της: «Παροχές, εγγυήσεις και Υποχρεώσεις», σύμφωνα με το οποίο: «Ο Δανειολήπτης δεσμεύεται να μην χορηγήσει σε οποιονδήποτε άλλο πιστωτή ή κάτοχο του δημοσίου χρέους (εσωτερικού ή εξωτερικού), προτεραιότητα σε σχέση με τους Δανειστές (της Τρόικας)». Ταυτόχρονα βέβαια, ο όρος αυτός, καθίσταται μπούμερανγκ κατά της εγκυρότητας της Σύμβασης αυτής, διότι καταλύσει την Εθνικής μας Κυριαρχία.

ε) Η αναφερθείσα τέλος Διεθνή Δανειακή Σύμβαση (Συνθήκη), είναι και τυπικά άκυρη, διότι δεν έχει επικυρωθεί με κυρωτικό νόμο από την βουλή με την ελάχιστη πλειοψηφία των 180 βουλευτών, όπως προβλέπεται ρητά στο άρθρο 28 παρ.2 Συντ. Το γεγονός όμως της μη-ψήφισης της Σύμβασης αυτής από την Βουλή, δεν την καθιστά νομικά ανίσχυρη –και συνεπώς δεν απαλλάσσει τα υπογράφοντα αυτήν μέλη της ελληνικής κυβέρνησης από τις πολιτικές και ποινικές των ευθύνες- διότι και μόνο η υπογραφή της απ` τα μέλη της «ελληνικής» κυβέρνησης, συνιστά Estoppel κατά το Διεθνές Δίκαιο, δηλαδή συνιστά μια δεσμευτική για την ελληνική κυβέρνηση υπόσχεση και δέσμευση (ένα ρητό συμβόλαιο) προς τα αντισυμβαλλόμενα κράτη για την πιστή εφαρμογή της.

Επιπλέον, η έμπρακτη τελικά εφαρμογή της Σύμβασης αυτής, παρά την μη-ψήφισή της από την Βουλή, συνιστά έναν ακόμα επιπρόσθετο επιβαρυντικό παράγοντα του εγκλήματος της Εσχάτης Προδοσίας κατά της Ελλάδος από την «ελληνική» Κυβέρνηση, διότι καταδεικνύει τον δόλο της τελευταίας στην διάπραξη του εγκλήματος αυτού και αποκαλύπτει το εγκληματικό της πάθος για την εκτέλεση της, προδοτικής και ακρωτηριαστικής για την Ελλάδα, Δανειακής αυτής Διεθνούς Σύμβασης.

Η υπογραφή συνεπώς τη Συνθήκης αυτής, αλλά και η έμπρακτη εφαρμογή της, συνιστά τον ορισμό της Εσχάτης Προδοσίας της «ελληνικής» Κυβέρνησης και της Βουλής –που υπογράφει τους νόμους του Μνημονίου που ψηφίζονται σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης- κατά της Ελλάδος. Συναφώς και η άρνηση της Κυβέρνησης να καταγγείλει και κηρύξει μονομερώς, έστω υστερόχρονα, άκυρη της Συνθήκη αυτή με ειδικό ακυρωτικό νόμο-δεδομένου ότι όλες οι διεθνείς συνθήκες κυρώνονται στην Βουλή με κυρωτικούς νόμους (άρθρο 28 παρ.2 Συντ.), ή έστω να ζητήσει την ακυρότητά της στα ελληνικά δικαστήρια, επικαλούμενη (η ελληνική κυβέρνηση) την, δια της Συνθήκης αυτής, κατάλυση της Εθνική μας Κυριαρχίας- συνιστά διάπραξη της Εσχάτης Προδοσίας κατά της Ελλάδος και εκ παραλείψεως, ενώ ταυτόχρονα καταδεικνύει και τον δόλο της Κυβέρνησης στην διάπραξη αυτού, του ειδεχθεστέρου όλων, εγκλήματος.

Το ερώτημα που καλείται η δικαιοσύνη, κυρίως όμως η ιστορία, να απαντήσει τώρα είναι το εξής: Mε ποίο τίμημα άραγε προδόθηκε η χώρα μας;

Τέλος, επειδή δια της προδοτικής αυτής Σύμβασης καταλύεται κατάφωρα η Εθνική Κυριαρχία της Ελλάδος, ως συνεργοί της «ελληνικής» κυβέρνησης στην διαπραχθείσα Εσχάτη Προδοσία κατά της Ελλάδος, θεωρούνται και είναι και τα μέλη της Τρόικας, που είναι αντισυμβαλλόμενα στην Σύμβαση αυτή, σύμφωνα με το Ελληνικό και Διεθνές Δίκαιο.

Συμπέρασμα τρίτο: Από τα παραπάνω εξηγείται συνεπώς και η επιμονή των κατακτητών της Τρόικας να ζητήσουν και η «ελληνική» κυβέρνησης να δεχτεί, να συμπεριληφθούν στην Δανειακή αυτή Σύμβαση οι άκρως προδοτικοί όροι περί «παραίτησης της Ελλάδος, αμετάκλητα και χωρίς όρους, από το δικαίωμα ασυλίας της επί όλων των περιουσιακών στοιχείων της» και από το «δικαίωμά της για την δικαστική της προσφυγή και προστασία στην και από την Ελληνική Δικαιοσύνη(!), στην διαδικασία εκτέλεσης της Σύμβασης αυτής», για την οποία «ισχύει το Αγγλικό Δίκαιο»!

Κι αυτό έγινε διότι, όλοι, οι Τροϊκανοί και η κυβέρνηση, γνωρίζουν ότι η Ελλάδα, θα μπορούσε να επικαλεσθεί και να ασκήσει το αναφαίρετο και μη-παραιτήσιμο δικαίωμα της «εθνικής της κυριαρχίας» στην εδαφική της επικράτεια. και να αρνηθεί την αποπληρωμή όλων των εξωτερικών της δανείων και χρεών της, για λόγους Εθνικού της Συμφέροντος.

Οι Τροϊκανοί εγνώριζαν επίσης ότι, μια (μελλοντική) αληθινά πατριωτική ελληνική κυβέρνηση, θα μπορούσε να ασκήσει το αναφαίρετο αυτό δικαίωμά της τής Εθνικής της Κυριαρχίας και να καταγγείλει και να ακυρώσει μονομερώς, με ειδικό ακυρωτικό νόμο, την προδοτική αυτή Δανειακή Σύμβαση, για τον λόγο ότι η τελευταία καταλύει της Εθνική Κυριαρχία της χώρας μας.

Και η μονομερής καταγγελία της Σύμβασης αυτής και για τον παραπάνω λόγο από την Ελλάδα, θα ήταν μια πράξη με την οποία η τελευταία θα εξέφραζε και προστάτευε την Εθνική της Κυριαρχία, στην οποία περιλαμβάνονται και η Νομοθετική και Δικαστική Εξουσία της (legislative and judicial reserved domain of sovereignty).

Για τον λόγο ακριβώς αυτό, η μονομερής αυτή καταγγελία της Σύμβασης δεν θα συνιστούσε παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, αλλά αντίθετα πράξη σεβασμού και πιστής εφαρμογής του! Είναι προφανές ότι οι Τροϊκανοί, ακριβώς για τους παραπάνω λόγους, ζήτησαν και η «ελληνική» κυβέρνηση δουλικά και προδοτικά δέχτηκε, να συμπεριληφθούν οι παραπάνω δύο προδοτικοί όροι στην Δανειακή αυτή Σύμβαση.

Ταυτόχρονα όμως, οι δύο αυτοί προδοτικοί όροι, γύρισαν μπούμερανγκ εναντίον των κατακτητών και της κυβέρνησης, διότι αυτοί (οι όροι) καθιστούν την Δανειακή Σύμβαση (Διεθνή Συνθήκη) αυτοδίκαιο άκυρη, διότι παραβιάζουν την Εθνική Κυριαρχία ενός κράτους μέλους της εννόμου Διεθνούς Κοινότητας που προστατεύεται από το Διεθνές Δίκαιο.

Α) Βιβλιογραφία Διεθνούς Δικαίου, αφορώσα το Δίκαιο των Διεθνών Συνθηκών1) Law of Treaties 1966 (Jus Cojens) (art. 43,50)2) Vienna Convention (Conference) on the Law of Treaties (+Annex), 1968, 1969, (into force on 1980) (art. 42,44,46,48, 50, 51, 52, 53, 60,62)3) Charter of the United Nations (art.2 par.4, 6, 7 and art. 81), Chapter VII, IX, XI 4) League of Nations Covenant (art. 15 par. 5) Treaty of Rome 1957 (art 211) 6) Γνωμάτευση Επιτροπής Διεθνούς Δικαίου του ΟΗΕ (UN) για της «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης των κρατών» (States` State of Emergency) (1613η Συνάντηση, 17 Ιουνίου 1980)7) Απόφαση του Permanent Court of International Justice με αρ. 78/15-06-1939 (απόφαση «Ι. Μεταξά», η οποία περιλαμβάνεται στην δικογραφία) Τhe Law of Treaties. Chapter VVX, p. 603-635, on the “Principles of Public International Law, by Prof. Ian Brownlie, Clarendon Press, ed. 4th ed. 1990 Β

) Βιβλιογραφία Διεθνούς Δικαίου, αφορώσα την Αρχή της Αποκλειστικής και Μόνιμης Εθνικής Κυριαρχίας των Κρατών επί των Φυσικών των Πλουτοπαραγωγικών Πηγών.1) European Convention on Human Rights –Protocol I 2) American Convention on Human Rights (Art. 21)3) African Convention on Human Rights (Art. 14)4) UN General Assembly Resolution on 21-12-1952 (for the rights of self-determination) 5) 3d Committee of the UN General Assembly, 1955 (for the rights of self-determination)6) Works in the UN Commission on Permanent Sovereignty over Natural Resources7) Resolution 1804 (XVII) by the UN General Assembly on 14-12-19628) UN General Assembly Resolution 3201 (S-VI) on 01-05-1974 (Declaration on the Establishment of a New International Economic Order)9) UN General Assembly adopted the Charter of the Economic Rights and Duties of States, on 12-12-1974, (Art. 2) 10) “Injury to the persons and property of Aliens on state territory”, Chapter XXIII, p.518-552, on the “Principles of Public International Law, by Prof. Ian Brownlie, Clarendon Press, ed. 4th ed. 1990 11) “The Relation of Municipal and International Law, Ch.II, p.32-57, on the “Principles of Public International Law, by Prof. Ian Brownlie, Clarendon Press, ed. 4th ed. 1990 Γ) α) Ελληνικό Σύνταγμα (άρθρα 1, 28 παρ.1-3, 59-62, 86, 97) β) Ελληνικός Ποινικός Κώδικας (άρθρα 134, 134Α, 14 παρ.2) Δ) Ενοποιημένη Απόδοση της Συνθήκης για την Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ) (άρθρα 2-7, 126, 136, 169) Δημ. Αντωνίου

Διαβάστε περισσότερα...

Άρης Χατζηστεφάνου: Πραξικοπηματική ανατροπή του Μόρσι

Σημείωση δική μας: Συνεχίζουμε με την παράθεση αντικρουόμενων απόψεων για την κατάσταση στην Αίγυπτο.

του Άρη Χατζηστεφάνου

Η  αμηχανία ήταν σχηματισμένη στα πρόσωπα δεκάδων αναλυτών, καθώς εκατομμύρια άνθρωποι στην πλατεία Ταχρίρ πανηγύριζαν ξέφρενα με την ανακοίνωση της ανατροπής της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης του Μόρσι στην Αίγυπτο. Αστυνομικοί χόρευαν μαζί με απλούς διαδηλωτές υπό τις συνεχείς λάμψεις πυροτεχνημάτων. Χρειάστηκαν λιγότερο από 24 ώρες έως ότου οι κρότοι αντικαταστάθηκαν από αληθινά πυρά και ο πρώτος ενθουσιασμός για την απομάκρυνση του αυταρχικού και οπισθοδρομικού Μόρσι αντικαταστάθηκε από την μαυρίλα του πραξικοπήματος.

Καθώς γράφονταν αυτές οι γραμμές, έφταναν συνεχώς πληροφορίες για νέες συλλήψεις ανώτατων στελεχών των Αδελφών Μουσουλμάνων αλλά και νέες αιματηρές συγκρούσεις στο Κάιρο, την Αλεξάνδρεια και άλλες πόλεις.

Ο Χαϊτάρ Ελ Σατέρ, αντιπρόεδρος των Αδελφών Μουσουλμάνων, και παλαιότερα διεκδικητής της ηγεσίας ήταν ανάμεσα στους τελευταίους συλληφθέντες.

Οπαδοί του Μόρσι παρέμεναν στους δρόμους. Τουλάχιστον 17 άνθρωποι σκοτώθηκαν σε όλη τη χώρα, καθώς οι υποστηρικτές της ανατραπείσας κυβέρνησης έδιναν τη δικη τους απάντηση με πολυάριθμες συγκεντρώσεις.

Αποτελεί αναμφίβολα ειρωνία της τύχης ότι οι διαδηλωτές κουνούσαν την ίδια εθνική σημαία που επικράτησε στην Αίγυπτο μετά το πραξικόπημα του 1952, όταν οι Ελεύθεροι Αξιωματικοί με οργανωτή τον Νάσερ καταλάμβαναν την εξουσία.

Σε παλαιότερες δεκατίες, όταν το άστρο του αραβικού εθνικισμού έλαμπε ακόμη στη χώρα των πυραμίδων, οι αξιωματικοί του αιγυπτιακού στρατού μπορούσαν κάλιστα να θεωρηθούν ως μια δύναμη προόδου απέναντι στο σκοτάδι της μοναρχίας. Ισσοροπώντας έστω και αδέξια ανάμεσα στην αστική δημοκρατία αλλά και στις ριζοσπαστικές οικονομικές ιδέες που έρχονταν από την πρώην Σοβιετική Ένωση και τη μαοϊκή Κίνα, προσέφεραν ένα νέο αέρα στην πολιτική σκηνή της χώρας.

Η σημερινή σύνθεση του γενικού επιτελείου όμως θυμίζει πολύ περισσότερο την ελληνική επταετία ή τους δικτάτορες της Λατινικής Αμερικής.

Εκπαιδευμένοι σε αμερικανικές στρατιωτικές σχολές και «μπουκωμένοι» για δεκαετίες από τα δισεκατομμύρια της στρατιωτικής βοήθειας που έστελνε το Πεντάγωνο, αισθάνονται πολύ πιο οικεία δίπλα στην αστερόεσσα παρά στη σημαία της χώρας τους.

Ιδιαίτερα αισθητή είναι όμως τα τελευταία χρόνια και η διείσδυση της ισραηλινής επιρροής στις τάξεις των ενόπλων δυνάμεων. Για όσο διάστημα ο στρατός διατηρεί με τη δύναμη των όπλων την εξουσία, το κράτος – τρομοκράτης της Μέσης Ανατολής μπορεί να κοιμάται ήσυχο ότι ο στρατός θα καταπνίξει κάθε προσπάθεια στήριξης του παλαιστινιακού λαού.

Είναι προφανές ότι η σύγκρουση των Αδελφών Μουσουλμάνων με το στρατό εκφράζει τη σύγκρουση δύο αντίπαλων τμημάτων της αστικής τάξης που μάχονται για τον έλεγχο του πλούτου αλλά και των θέσεων εξουσίας. Είναι επίσης προφανές ότι οι αριστερές δυνάμεις, που πρωτοστάτησαν στην επανάσταση που ανέτρεψε τον Μουμπάρακ, δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα συνεκτικό πλαίσιο και τουλάχιστον προς στιγμήν, δείχνουν να έχουν συνθλιβεί ανάμεσα στις δυο αντιμαχόμενες παρατάξεις.

Ένας από τους παράγοντες που μπορούν να ρίξουν λίγο φως στο φαινομενικά άλυτο γρίφο της πραξικοπηματικής ανατροπής, είναι η οικονομική πολιτική που ακολούθησε (ή ακόμη καλύτερα που δεν ακολούθησε ο Μόρσι). Έχοντας αποδείξει εδώ και χρόνια ότι μπορούν να διαχειριστούν τη νεοφιλελεύθερη παρακαταθήκη του Μουμπάρακ, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι κατάφεραν αρχικά να εξασφαλίσουν την ανοχή της Δύσης και πιο συγκεκριμένα του ΔΝΤ. Στην πράξη όμως, οι κινήσεις τους ήταν τόσο ερασιτεχνικές, που κατάφεραν να αποξενώσουν και τις δυο πλευρές.

Οι ξένοι δανειστές και η Ουάσινγκτον δεν είδαν την αντιλαϊκή πυγμή που ανέμεναν, ενώ άκουγαν συνεχώς νέες θεωρίες περί εθνικοποιήσης επιχειρήσεων. Την ίδια ώρα οι μεγάλες λαϊκές μάζες, είτε προέρχονταν από τα κοσμικά τμήματα του Καΐρου και της Αλεξάνδρειας είτε από τα πληβειακά θρησκευόμενα στρώματα, συνειδητοποιούσαν ότι δεν είχαν να ελπίζουν σε τίποτα για τη βελτίωση της οικονομικής τους κατάστασης που επιδεινώνεται με τρομακτικούς ρυθμούς τα τελευταία χρόνια.

Η κατάσταση φυσικά θα οξυνθεί περαιτέρω με την επικράτηση των «τεχνοκρατών» που επιβάλλουν οι πραξικοπηματίες στην κυβέρνηση.

Ο πρώην επιθεωρητής του ΟΗΕ, Ελ Μπαραντέι, ο οποίος είδε την πόρτα της εξόδου από τον αιγυπτιακό λαό σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, επιστρέφει τώρα από το παράθυρο, υποστηριζόμενος από τα ερπυστριοφόρα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Προφανώς ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός που εξέφραζε ο Μόρσι έπαιξε και αυτός το δικό του ρόλο, «νομιμοποιώντας» το πραξικόπημα σε μια μερίδα των κοσμικών μεσαίων και ανώτερων στρωμάτων των μεγάλων αστικών κέντρων.

Θα πρέπει να θυμίσουμε βέβαια στο σημείο αυτό ότι η στάση του στρατού δεν είναι αναγκαστικά κοσμική και αντιθρηκευτική όπως συχνά παρουσιάζεται.

Στα χρόνια του προέδρου Σαντάτ αλλά και του Μουμπάρακ, ορισμένες από τις πιο συντηρητικές εκφάνσεις του πολιτικού ισλάμ αφέθηκαν να ανθίσουν σαν ανάχωμα στην αιγυπτιακή Αριστερά.

Όπως οι αδελφοί Μουσουλμάνοι απέδειξαν, θεωρητικά τουλάχιστον, ότι είναι έτοιμοι να ασπαστούν το νεοφιλελεύθερο δόγμα, έτσι και ο στρατός έχει αποδείξει στην ιστορία του ότι ξέρει πώς να χτίζει τους δικούς του μιναρέδες, όπως ακριβώς είχαν κάνει σε παλαιότερες δεκαετίες οι στρατηγοί και στην Τουρκία ή την Αλγερία.

Στη συγκεκριμένη φάση όμως για τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τις κυρίαρχες οικονομικές ελίτ, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι είχαν χάσει οριστικά την αξία χρήσης τους.

Χωρίς ορατό κίνδυνο εξ αριστερών, όλες αυτές οι δυνάμεις προτίμησαν να επαναφέρουν στην εξουσία τα πιο διεφθαρμένα στοιχεία.

Διαβάστε περισσότερα...

Δ. Καζάκης: Πώς ο κ. Τσίπρας ονειρεύεται να λύσει το πρόβλημα του χρέους της Ελλάδας και ο θεός βοηθός!

του Δημήτρη Καζάκη

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ προσωπικά όποτε ακούω Τσίπρα μου γυρίζει το στομάχι. Τόσο μεγάλο δούλεμα; Τέτοια αναξιοπρέπεια; Τέτοια ξεφτίλα; Για ποιους μας περνάει; Για ηλίθιους; Μάλλον. Δεν εξηγείται αλλιώς. Και ίσως να είμαστε για να του συγχωρούμε την όποια αμετροέπεια, την κάθε ανοησία που αμολάει. Βλέπετε είναι αριστερός και δεν είναι σαν τους άλλους που κυβερνάνε. Παρά το γεγονός ότι όλες οι κινήσεις και οι θέσεις του υποδηλώνουν ότι πάσχει από το σύνδρομο του Ιζνογκούντ, θέλει διακαώς να γίνει Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη. Και χρησιμοποιεί όλα τα γνωστά κόλπα της επίσημης πολιτικής με πρώτη την ανειλικρίνεια.

Για να μη μου πει κανείς γιατί «τα πήρες» με τον Τσίπρα πάλι, διευκρινίζω αμέσως. Διαβάσατε την ομιλία του χθες στην Πάτρα; Αν όχι, τότε να σας διαφωτίσω. Η ομιλία του δεν έχει καμιά ουσία, μιας και είναι γεμάτη με άδεια συνθήματα. Όλα τα έχει μετατρέψει σε συνθήματα χωρίς περιεχόμενο. Ακόμη και την δημοκρατία. Όμως μια αποστροφή του λόγου του έχει ενδιαφέρον. Αυτή που προσπαθεί να απαντήσει στην πιο καυτή ερώτηση απ’ όλες: «Μας ρωτάνε που θα βρείτε τα λεφτά.»

Ο κ. Τσίπρας απαντά σε δυο σκέλη: «Ποιοι μας το ρωτάνε αυτό. Αυτοί που τα φάγανε τα λεφτά. Αυτοί που τα έβγαλαν στις τράπεζες της Ελβετίας. Αυτοί που κρατάγανε τις λίστες των μεγαλοκαταθετών στα συρτάρια τους μη τυχόν και φορολογηθούν τα αφεντικά τους, την ώρα που λεηλατούσαν τον κόσμο με χαράτσια. Αυτοί που χρηματοδοτούν τις υπερχρεωμένες εφημερίδες και τα υπερχρεωμένα κανάλια τους, με καταχρηστικά δάνεια από τις τράπεζες. Δηλαδή με χρήματα που δανείστηκε ο ελληνικός λαός για την ανακεφαλαιοποίηση.  Αυτοί που εξοφλούν κουρεμένα ομόλογα στο 100% της αξίας τους, χωρίς να έχουν το θάρρος να εξηγήσουν στον ελληνικό λαό και την Βουλή τον λόγο.»

Μέγα ψέμα κ. Τσίπρα και το ξέρετε, ή οφείλετε να το ξέρετε καλά. Σας το ρωτάμε κι εμείς. Γιατί είναι το πιο εύλογο ερώτημα που υπάρχει. Που θα βρείτε τα λεφτά κ. Τσίπρα για ανάπτυξη προς όφελος των ανέργων και των εργαζομένων με τέτοιο χρέος και μέσα σε μια ευρωζώνη όπου όλη η ροή χρήματος ελέγχεται από την ΕΚΤ και το τραπεζικό καρτέλ; Εμείς λέμε ότι δεν μπορείτε να τα βρείτε μέσα στην ευρωζώνη. Αν μείνετε μέσα θα αναγκαστείτε – θέλετε, δεν θέλετε, που σίγουρα θέλετε! – να συνεχίσετε μια ακόμη πιο σκληρή πολιτική εσωτερικής υποτίμησης, σαν κι αυτή που ασκείται σήμερα. Αν θελήσετε να μείνετε πιστοί στις υποσχέσεις σας προς τους εργαζόμενους θα χρειαστεί να τα σπάσετε με την ευρωζώνη από το πρώτο εικοσιτετράωρο και να ξεκινήσετε πορεία προς το εθνικό νόμισμα. Κι αυτό γιατί μόνο με εθνικό κρατικό νόμισμα μπορείτε να χρηματοδοτήσετε εισοδήματα, δουλειά και επενδύσεις με βάση τις πραγματικές ανάγκες του λαού και της παραγωγικής ανασυγκρότησης που έχει ανάγκη η ελληνική οικονομία, χωρίς συσσώρευση χρέους.

Ο κ. Τσίπρας τα προσπερνά όλα αυτά και συνεχίζει: «Τους απαντάμε: Μην ανησυχείτε. Θα βρούμε τον τρόπο να στηρίξουμε τη κοινωνία. Γιατί εμείς δεν ερχόμαστε για να εξυπηρετήσουμε πολιτικά την διαπλοκή. Ούτε για να στηρίξουμε την πολιτική μας επιβίωση στην τρόικα.» Εδώ πρέπει να τους «καράφλιασε» όλους. Μα κ. Τσίπρα τόσο άσχετος είστε; Η μεγαλύτερη διαπλοκή που υπήρξε ποτέ στην Ελλάδα και μάλιστα σε επίπεδο χρηματοδοτήσεων ήταν οι χρηματοδοτήσεις από τα κοινοτικά κονδύλια. Κι αν δεν το γνωρίζετε το θέμα, ρωτήστε τους συμβούλους σας που έχουν διαπρέψει στην διαπλοκή διαμέσου των ευρωπαϊκών κονδυλίων. Αυτοί ξέρουν. Χρηματοδοτήσεις από «Ευρώπη» χωρίς διαπλοκή είναι αδύνατο, γιατί η ίδια η ΕΕ απαιτεί την εμπλοκή ιδιωτικών συμφερόντων σε όλες τις χρηματοδοτήσεις της. Κι ο νοών, νοείτο. Άλλωστε η ίδια η Κομισιόν που αποφασίζει για όλες τις χρηματοδοτήσεις είναι ένας τεράστιος μηχανισμός διαπλοκής με κάθε λογής ιδιωτικά επιχειρηματικά συμφέροντα. Όποιος λοιπόν μπλέξει μαζί τους, θέλει, δεν θέλει, θα διαπλεχθεί προκειμένου να χρηματοδοτηθεί. Όποιος τα τελευταία 20 χρόνια έχει έστω την παραμικρή ιδέα από ευρωπαϊκά κονδύλια γνωρίζει πολύ καλά ότι τίποτε δεν εγκρίθηκε χωρίς το απαραίτητο αλισβερίσι της διαπλοκής που ξεκινούσε πάντα από τις Βρυξέλλες.

Αλλά ούτε κι αυτό τον βολεύει και επίσης το προσπερνά ο καλός μας Τσίπρας για να πει:  

«Καταρχάς, εμείς δεν πρόκειται να παίρνουμε δόσεις για να πληρώνουμε τους τοκογλύφους. Για μας προτεραιότητα είναι να στηρίξουμε τις ανάγκες του λαού σε τροφή, σε ενέργεια, σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, σε αξιοπρέπεια. Πρώτα η ζωή και η αξιοπρέπεια του λαού μας και μετά οι τοκογλύφοι. Πρώτα οι φτωχοί, οι αδύναμοι και οι άνεργοι και μετά η κα Μέρκελ και οι τραπεζίτες. Αυτή είναι η διαφορά μας.» Μόνο που δεν δάκρυσα.

Εδώ πρέπει να κάνουμε μια στάση. Προσέξτε λογική. Η χώρα και ο λαός της έχει βρεθεί έρμαιο τοκογλύφων. Όχι οποιονδήποτε δανειστών, αλλά τοκογλύφων. Και τι μας λέει ο φέρελπις αυριανός και αριστερός πρωθυπουργός Τσίπρας; Ότι θα συνεχίσει να τους πληρώνει. Απλά θα αλλάξει ιεράρχιση. Πρώτα ο κακομοίρης ο λαός και μετά οι τοκογλύφοι που του ρουφάνε το αίμα. Το απλό ερώτημα γιατί πρέπει να ανεχτούμε τους τοκογλύφους, ούτε που περνά από το μυαλό του Τσίπρα και συμβούλων του. Ούτε βέβαια το τι σημαίνει να αναγνωρίζεις τοκογλυφικά δικαιώματα σε βάρος της χώρας σου. Έστω κι αν λες ότι προέχει η κατάσταση του λαού.

Για όσους γνωρίζουν, τα λόγια αυτά ηχούν περίεργα γνώριμα. Τα ίδια ακριβώς έλεγε την πρώτη φορά που διεκδικούσε κυβέρνηση και ο Λούλα της Βραζιλίας. Μην ανησυχείτε θα πληρώνουμε το ΔΝΤ, αλλά μόνο αφού εξασφαλίσουμε τον λαό μας. Αυτό έλεγε. Το αποτέλεσμα; Μια τρομακτική ανάπτυξη με ξένα κεφάλαια της Βραζιλίας επί κυβερνήσεώς του με τις φαβέλες να τετραπλασιάζονται σε έκταση, την εγκληματικότητα να εκτεινάσσεται σε πρωτοφανή επίπεδα ακόμη και για την Βραζιλία και την φτωχολογιά σε κατάσταση πλήρους εξαθλείωσης με τα ναρκωτικά πιο εύχαιρα παρά ποτέ. Είδαν κι απόειδαν οι τρωγλοδύτες της Βραζιλίας, που ξεπερνούν τα 2/3 του αστικού πληθυσμού της χώρας και ξεσηκώθηκαν. Το επίτευγμα Λούλα ζει σήμερα η Βραζιλία με την φτωχολογιά στους δρόμους.

Πώς όμως φαντάζεται ο κ. Τσίπρας το πώς θα στηρίξει τις ανάγκες του λαού σε τροφή, σε ενέργεια, σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, σε αξιοπρέπεια. Πώς; Μήπως με τον τρόπο που του υπέδειξαν οι σοφοί του σύμβουλοι Βαρουφάκης, Γκαλμπρέϊθ, οι οποίοι αφού ατύχησαν ως σύμβουλοι του Γ. Παπανδρέου, τώρα είπαν να δοκιμάσουν την τύχη τους με τον κ. Τσίπρα: «Ο ΣΥΡΙΖΑ σκοπεύει ακόμα να πολεμήσει την αυξανόμενη πείνα με γεύματα στα σχολεία και κουπόνια τροφίμων…» (Αυγή, 30/6) Έτσι θα στηρίξει τις ανάγκες του λαού; Με κρατική φιλανθρωπία; Με συσσίτια και κουπόνια; Πολύ προοδευτικό και εξαιρετικά ελπιδοφόρο.

Όμως δεν αρκείται σ’ αυτά και προχωρεί ακάθεκτος: «Από το μνημόνιο έχουμε πάρει κολοσσιαία ποσά νέου δανεισμού. Που πήγαν όλα αυτά γνωρίζετε; Πήραμε 219 δις. Από αυτά μόνο τα 7,8 έχουν πάει στο δημόσιο προϋπολογισμό. Όλα τα άλλα πήγαν για να πληρώνουμε τους πιστωτές. Δηλαδή δάνεια για να ξεπληρώνουμε τα παλιά δάνεια. Και ο λαός μας να βυθίζεται στην εξαθλίωση, αρκεί οι χρεοκοπημένοι τραπεζίτες να είναι στις θέσεις τους και να μας κυβερνάνε.» Τώρα αυτά τα 7,8 δις που δήθεν πήγαν στον προ»υπολογισμό δεν τα βρήκε μόνος του ο κ. Τσίπρας, του τα είπε μάλλον ο Βαρουφάκης κι αυτός απλά παπαγαλίζει όπως συνηθίζει. Ο Βαρουφάκης πρωτοανέφερε το συγκεκριμένο νούμερο - τότε είχε πει 8 δις ευρώ - το καλοκαίρι του 2011 στην συζήτηση οικονομολόγων στην πλατεία συντάγματος. Όταν προκλήθηκε να πει πηγή, υποσχέθηκε να την παρουσιάσει. Όσο την είδατε εσείς, άλλο τόσο την είδαμε κι εμείς. Χάρις σ’ αυτή την κοτσάνα και τα άλλα που έλεγε περί σεμεντεφέρ και πόκερ διαπραγμάτευσης με την ευρωζώνη, κέρδισε επάξια από τους παρευρισκόμενους τον τίτλο Μπαρουφάκης.

Όμως Μπαρουφάκης, Ξεμπαρουφάκης το ερώτημα παραμένει: Αν λοιπόν τα δάνεια των μνημονίων έχουν πάει για να πληρώσουν τοκογλύφους – έστω και με εξαίρεση τα Μπαρουφάκια 7,8 δις ευρώ - με τρομακτικό υφεσιακό κόστος για την Ελλάδα και τον λαό της, τότε γιατί θα πρέπει να τα αναγνωρίσουμε; Γιατί θα πρέπει να αναγνωρίσουμε αυτά τα 219 δις ευρώ ως χρέος της Ελλάδας από τη στιγμή που δόθηκαν εκβιαστικά και καταχρηστικά για να πληρωθούν οι τοκογλύφοι;

Σιγή ιχθύος και γι’ αυτό ο κ. Τσίπρας. Σιγή ιχθύος για να περάσει στην πιο εκοφαντική ανοησία που ξεστόμισε το τελευταίο τουλάχιστον διάστημα: «Ε, λοιπόν, φτάνει πια αυτός ο φαύλος κύκλος. Φτάνει πια αυτή η περιβόητη σωτηρία της χώρας με τη ταυτόχρονη δολοφονία του λαού μας. Μόνο οι τόκοι που έχουμε να πληρώνουμε για τα επόμενα τέσσερα χρόνια υπερβαίνουν τα 25 δις ευρώ. 7,2 για το 2013. 7,1 για το 2014. 6,1 για το 2015. 5,6 για το 2016. Να, λοιπόν, τα λεφτά για την ανόρθωση. Να τα λεφτά για την ανασυγκρότηση. Να τα λεφτά για την ανάπτυξη.25 δις που σε τέσσερα χρόνια θα ξαναβάλουν την Ελλάδα σε αναπτυξιακή τροχιά με τη κοινωνία όρθια, με το λαό κυρίαρχο.»

Ας τα πιάσουμε από την αρχή:

Πρώτο: ο κ. Τσίπρας εννοεί ότι με κάποιον μαγικό – χωρίς να εξηγεί – τρόπο θα πάψει να πληρώνει του τόκους για τα επόμενα 4 χρόνια. Πώς θα το πετύχει; Με μονομερή απόφαση της δικής του κυβέρνησης; Με διαπραγμάτευση; Πώς; Μας το φυλά για μυστικό. Ξέρετε, όπως η Βιουγιουκλάκη όταν παριστάνει την παιδούλα και τραγουδά ναζιάρικα: Έχω ένα μυστικό που τη ζωή μου έχει αλλάξει μα δεν το `χω σκοπό ποτέ μου να σάς το πω…

Ας είναι πάμε στο δεύτερο: είναι αρκετά αυτά κ. Τσίπρα για να πάμε σε ανάπτυξη; Κατά μέσο όρο τα ποσά αυτά συνιστούν γύρω στα 6,25 δις ευρώ κατ’ έτος. Όσο δηλαδή είναι το ύψος του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων τα τελευταία χρόνια. Δεν είδαμε κ. Τσίπρα κανενός είδους ανάπτυξη μ’ αυτά, γιατί θα δούμε με τα δικά σας; Μυστήριο…

Τρίτο: κ. Τσίπρα οι δαπάνες αυτές για τόκους προβλέπεται να καλυφθούν με δανεικά χρήματα, δηλαδή με δάνεια είτε από το ευρωσύστημα, είτε από με έντοκα γραμμάτια. Με άλλα λόγια τα χρήματα αυτά δεν τα έχει το κράτος και ο προϋπολογισμός του. Γι’ αυτό τα δανείζεται για να τα πληρώσει. Που θα τα βρείτε εσείς κ. Τσίπρα που με τόση φούρια ανακαλύψατε τα λεφτά για την ανάπτυξη; Λεφτά που δεν υπάρχουν. Είδατε τι κάνει όταν έχετε συμβούλους που είτε είναι ανίδεοι, είτε ήταν πριν του Γιωργάκη. Λεφτά υπάρχουν, έλεγε κι εκείνος. Τα ίδια λέτε κι εσείς.

Τέταρτο: το να μην πληρώσουμε τους τόκους τα επόμενα χρόνια κ. Τσίπρα, απλά μας απαλλάσσει από την υποχρέωση να βρούμε τα νέα δανεικά που χρειαζόμαστε για να τα πληρώσουμε. Τίποτε άλλο. Κοπρενεβού; Τα υπόλοιπα που λέτε είναι μπαρούφες και κάτι μου λέει ότι προέρχονται από έναν μετρ του είδους, τον Μπαρουφάκη με τ’ όνομα.

Και το κλου της βραδιάς: Δεν είναι μόνο οι τόκοι που πρέπει να πληρώσουμε κ. Τσίπρα τα επόμενα χρόνια. Γιατί ναι μεν δεν μας λέτε πώς δεν θα πληρώσουμε τους τόκους των 25 δις ευρώ της επόμενης τετραετίας, τουλάχιστον δεν μας λέτε τι θα κάνουμε με τα χρεολύσια; Γιατί θα σας πω ένα μικρό μυστικό κ. Τσίπρα. Ένα τόσο μικρό μυστικό που το ξέρουν όλοι όσοι ασχολούνται με το θέμα εκτός από εσάς και τους συμβούλους σας. Εκτός από τόκους πρέπει να πληρώσουμε και χρεολύσια, δηλαδή ληξιπρόθεσμα ομόλογα και έντοκα γραμμάτια. Μπορείτε τουλάχιστον να μας πείτε που θα βρείτε να τα πληρώσετε;

Και για να μην μας πει κανείς ότι το ποσό είναι αμελητέο, σας λέμε πώς σύμφωνα με το τελευταίο Δελτίο Δημοσίου Χρέους (Μάιος 2013) τα συνολικά ληξιπρόθεσμα ομόλογα και έντοκα γραμμάτια που πρέπει να πληρώσει το ελληνικό δημόσιο την περίοδο έως το 2016 είναι: 27 δις ευρώ το 2013. 30 δις ευρώ το 2014. 16,1 δις ευρώ το 2015. 6,8 δις ευρώ το 2016. Σύνολο 79,9 δις ευρώ για όλα τα χρόνια. Μπορείτε να μας πείτε κ. Τσίπρα που θα βρούμε να τα πληρώσουμε; Και μάλιστα τηρώντας την υπόσχεσή σας: πρώτα ο λαός και μετά οι τοκογλύφοι;

Για να πληρωθούν αυτά τα 80 δις ευρώ θα πρέπει να δανειστεί εκ νέου το ελληνικό κράτος. Ακόμη κι αν του χαρίσουν τους τόκους. Από πού θα δανειστεί; Από τις αγορές, ή από το ευρωσύστημα; Κι αν πάει να δανειστεί, τότε τι εμποδίζει τους δανειστές να έχουν τις αξιώσεις τους πάνω στη χώρα. Ιδίως όταν αυτή είναι σε τέτοια χάλια;

Μούγκα στη στρούγκα, όπως λένε στο χωριό μου. Θα μου πείτε, τον νοιάζουν τον κ. Τσίπρα όλα αυτά; Όσο ένοιαζαν και τον Γιωργάκη Παπανδρέου. Ο κ. Τσίπρας τον ακολουθεί κατά βήμα. Η νομή της εξουσίας είναι το όλο θέμα και τα υπόλοιπα έιναι για τους ευκολόπιστους και τους ανόητους που αρνούνται να σκεφτούν.

Η χαριστική βολή βέβαια είναι άλλη: «Μας λένε όμως μα τι ζητάτε να γίνουμε μπαταχτσήδες. Που το είδατε αυτό γραμμένο; Πότε έχει ξανασυμβεί; Απαντάμε, λοιπόν, σε όσους είναι ή παριστάνουν τους ανίδεους. Σε όσους είναι ή παριστάνουν τους ανιστόρητους ότι έχει ξανασυμβεί και μάλιστα στα γεμάτα, για την ίδια τη Γερμανία το 1953.Που όχι μόνο συμφώνησαν να σταματήσει να πληρώνει τόκους αλλά διεγράφη το 60% του χρέους της και το υπόλοιπο αποφασίστηκε να αποπληρώνεται μόνο όσο θα είχε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης η οικονομία. Να, λοιπόν, που υπάρχουν λύσεις διεξόδου και τις ξέρουνε καλά αυτοί που σήμερα μας κατηγορούν για μπαταχτσήδες.»

Τι να πει κανείς για την αναίδεια ενός τύπου που δεν ξέρει ούτε καν ν’ ανοίξει ένα βιβλίο και έχει το θράσος να κατηγορεί άλλους για ανίδεους. Όταν μάλιστα σε τόσες λίγες φράσεις έχει ξεστομίσει τόσες μπαρούφες κι ανοησίες. Στο ζήτημα της συνδιάσκεψης του Λονδίνου το 1953 θα χρειαστεί να επανέλθουμε πιο αναλυτικά αλλού. Εδώ απλά θα πούμε ότι δεν έχει καμιά σχέση μ’ αυτά που λέει ο κ. Τσίπρας. Η συμφωνία που προέκυψε στο Λονδίνο το 1953 ήταν συμπληρωματική στη συνθήκη της Βόννης το 1951 που μετέτρεπε τη Δυτική Γερμανία σε προτεκτοράτο του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Στη συμφωνία του Λονδίνου της «κούρεψαν» δάνεια της χιτλερικής Γερμανίας, αφού πρώτα την εξανάγκασαν να τα αναγνωρίσει εκ νέου κάτι στο οποίο αντιτάσσονταν όλες οι δημοκρατικές δυνάμεις της εποχής εκείνης.

Οι ΗΠΑ έβαλαν πρώτα τον τότε καγκελάριο Αντενάουερ να αναγνωρίσει όλα τα δάνεια μαζί και τις αποζημιώσεις των Βερσαλλιών, ακόμη κι αυτά που είχαν χαριστεί στη Γερμανία με τη συνθήκη της Λοζάνης το 1932. Η δυτική Γερμανία με την συμφωνία αυτή αναγνώριζε ότι αποτελεί συνέχεια της προπολεμικής Γερμανίας μαζί και της χιτλερικής προκειμένου οι ΗΠΑ να έχουν το δικαίωμα άσκησης κατοχής στο έδαφός της ως νικητής του πολέμου. Τα δάνεια που «κουρεύτηκαν» ήταν των άλλων χωρών εκτός ΗΠΑ και Βρετανίας.

Είναι με τα καλά του ο Τσίπρας και οι σύμβουλοί του; Αυτό το παράδειγμα θέλει να επαναληφθεί για την Ελλάδα; Ξέρουν τι λένε; Ή όντως ξέρουν τι λένε και μας επιφυλάσσουν μια πολύ δυσάρεστη έκπληξη όταν – για την άδικη μοίρα μας – τυχόν καβαλήσουν την κυβέρνηση. Όποιος μετά απ’ όλα αυτά ελπίζει ότι κάτι θα γίνει με τον ΣΥΡΙΖΑ, τότε να πάει να κοιταχθεί επειγόντως. 

Διαβάστε περισσότερα...