Νέο τραπεζικό σύστημα στη Σερβία! Το ΔΝΤ σε κατάσταση πανικού!

Πηγή: http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Της Μαργαρίτας Ισιδώρου

Οι σοσιαλιστές της Σερβίας εγκαταλείπουν το τραπεζικό σύστημα του ευρωπαϊκού μοντέλου και προκαλούν τις έντονες διαμαρτυρίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου! Παραιτήθηκε ο Dejan Soskic, πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας Σερβίας, ενώ η θητεία του έληγε το 2016!

Στην Ευρώπη και ειδικότερα στα Βαλκάνια έχουμε την πρώτη πολιτική απάντηση και αντίδραση στη Τραπεζική Δικτατορία, με νόμο που...
ψήφισε η Σερβική Βουλή!

Η είδηση θάβεται από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ και δημοσιογράφουςκαι ίσως αναγκαστούν να μιλήσουν για αυτή την εξέγερση της Σερβίας, μιας και τώρα το ΔΝΤ εκφράστηκε δημόσια εναντίον ενός νόμου που ψήφισε δημοκρατικά η Βουλή της Σερβίας και εναντίον του σοσιαλιστή πρωθυπουργού Ivica Dacic.

Με τον νέο νόμο η Τράπεζα της Σερβίας υποχρεώνεται να λειτουργεί σε όφελος της εθνικής 

οικονομίας και των αναγκών του Σερβικού λαού και να μην τηρεί τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του ΔΝΤ και των διεθνών κερδοσκόπων!

Πρόκειται για ενέργεια της Σερβικής Βουλής που υπερασπίζεται το σύνολο της χώρας και είναι φυσιολογική η αντίδραση της Ευρωπαϊκής ένωσης και του ΔΝΤ, αφού εκτιμούν ότι η Σερβία αναστατώνει κυριολεκτικά την διεθνή τραπεζική «σταθερότητα»!

Τώρα ένα τεράστιο αγκάθι, η Σερβία, υποχρεώνει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να προλάβει νέες αποφάσεις σαν της Σερβίας από Ιταλία και Ισπανία. Για την Ελλάδα δεν ανησυχούν οι διεθνείς κερδοσκόποι, μιας και έχουν εγκαταστήσει μια συγκυβέρνηση δωσίλογων!

Η απόφαση της Σερβίας δείχνει πως υπάρχουν ακόμη κάποιοι κι αυτοί στην Περιφέρεια του συστήματος, που τολμούν να εναντιωθούν στην Αυτού Μεγαλειότητα της κερδοσκοπίας, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα!

Διαβάστε περισσότερα...

Συμμετοχή του ΠΝ σε επιχείρηση καταστολής στην Ύδρα; "Όχι" κατά το ΓΕΝ

Από το Πολεμικό Ναυτικό δεν επιβεβαιώνουν ότι το σκάφος που μετέφερε τη διμοιρία των ΜΑΤ ανήκε στη δύναμή του, όπως μεταδίδουν οι κάτοικοι της Ύδρας. Σύμφωνα με αξιόπιστη πηγή του ΠΝ που επικινώνησε με το defencenet.gr "την διμοιρία των ΜΑΤ μετέφερε στην Ύδρα ένα μεγάλο σκάφος του Λιμενικού Σώματος και πιθανόν ακριβώς λόγω του μεγέθους του σκάφους και του χρώματός του, που είναι ακριβώς στα ίδια χρώματα με του ΠΝ, έγινε η παρανόηση". 

 Στην περιοχή έχουν σπεύσει και άλλα σκάφη του ΛΣ, αλλά εμείς μένουμε στη διαβεβαίωση του ΠΝ. Πάντως παρά τις επίμονες ερωτήσεις του defencenet.gr από το ΠΝ μας απάντησαν πως δεν γνωρίζουν τον αριθμό του σκάφους του ΛΣ.

 ------------------------------------------------------------------------

 Λαϊκή εξέγερση - η πρώτη του είδους - στην Ύδρα με κατάλυση των βασικών αρχών ενός κράτους, δηλαδή της Αστυνομίας, της Δικαιοσύνης και του ΣΔΟΕ, αλλά και πρώτη ενεργό εμπλοκή των Ενόπλων Δυνάμεων σε επιχείρηση εσωτερικής καταστολής είχαμε πριν λίγες ώρες σε ένα εξαιρετικά σοβαρό επεισόδιο που οδήγησε στην πολιορικία και του αστυνομικού τμήματος του νησιού επί μία νύχτα, μέχρι και στην απειλή βύθισης ενός "Flying Cat" που μετέφερε έναν συλληφθέντα Υδραίο από το νησί! 

 Η μεταφορά με σκάφος του ΠΝ στην Ύδρα μιας διμοιρίας των ΜΑΤ - αν έγινε όπως μεταδίδουν οι κάτοικοι της 'Υδρας - σίγουρα εκφεύγει των αρμοδιοτήτων του Ναυτικού και ένα ερώτημα είναι αν είχε ενημερωθεί ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Παναγιωτόπουλος για το θέμα πριν ληφθεί η σχετική απόφαση η οποία αντιβαίνει σε βασικά άρθρα του Συντάγματος! Είμαστε βέβαιοι πως δεν είχε ενημερωθεί, όπως έγινε με την περίπτωση που οι Τούρκοι εκτέλεσαν επιχείρηση έρευνας-διάσωσης μεταξύ Χίου-Οινουσσών.

 Αιτία της εξέγερσης στην Ύδρα: Η σύλληψη γνωστής ιδιοκτήτριας εστιατορίου του κοσμοπολίτικου νησιού και του γιού της επειδή δεν έκοβαν αποδείξεις στο εστιατόριό τους.

 Συγκεκριμένα χθες το απόγευμα κλιμακίου του ΣΔΟΕ μετέβη στο νησί για έλεγχο στα εστιατόρια και τις ταβέρνες του νησιού. Οι του ΣΔΟΕ ισχυρίζονται ότι δεν έκοβε αποδείξεις η ιδιοκτήτρια, ενώ η ιδιοκτήτρια είπε ότι θα έκοβε τις αποδείξεις πριν φύγουν οι πελάτες. Η γυναίκα συνελήφθη και ενώ μεταφερόταν στο πλοίο για να οδηγηθεί στο δικαστήριο του Πειραιά, εξαιτίας της έντασης και της ψυχολογικής πίεσης, αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα υγείας και χρειάστηκε να μεταφερθεί στο νοσοκομείο και την θέση της ενώπιον της δικαιοσύνης έλαβε ο γιος της.

 Μέσα σε λίγη ώρα πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε έξω από το αστυνομικό τμήμα αντιδρώντας στη σύλληψη και το γεγονός πως η παραμονή στο κρατητήριο θα διαρκούσε όλο το Σαββατοκύριακο αφού η σύλληψη έγινε ημέρα Παρασκευή. Την ίδια στιγμή συνελήφθη και ο γιός της ιδιοκτήτριας και τότε ξεκίνησε η εξέγερση. Εκατοντάδες πολίτες επιτέθηκαν στο πλοίο στους αστυνομικούς και στο κλιμάκιο του ΣΔΟΕ και τους κυνήγησαν μέχρι το αστυνομικό τμήμα. Ο διοικητής κλείδωσε το τμήμα και κατέβασε τα όπλα. Η πολιορκία ξεκίνησε και διατηρήθηκε όλη την νύχτα. 

 Το πρωί του Σαββάτου και ενώ κανένα πλοίο δεν δεχόταν να μεταφέρει τοις άνδρες των ΜΑΤ η ηγεσία του ΠΟλεμικού Ναυτικού διέθεσε σκάφος στην αστυνομία και μεταφέρθηκε η διμοιρία στην Ύδρα! Είναι η πρώτη εμπλοκή των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων σε επιχείρηση εσωτερικής καταστολής και είμαστε βέβαιοι ότι δεν θα είναι η τελευταία.

 Η εμφάνιση της διμοιρίας των ΜΑΤ προκάλεσε έκρηξη λαϊκής οργής και οι πολίτες επιτέθηκαν στους αστυνομικούς που για 800 ευρώ του μήνα αναγκαστικά καλούνται να υπερασπιστούν τις επιλογές μιας διεφθαρμένης πολιτικής και οικονομικής ελίτ. 

 Η διμοιρία των ΜΑΤ, με την χρήση χημικών κατάφερε για άλλη μια φορά να εκτελέσει την αποστολή που της ανατέθηκε, χωρίς να υπάρξουν τραυματισμοί και μεταφέρθηκε στο Flying Cat ο γιος της ιδιοκτρήτιας του εστιατορίου.

 Οι κάτοικοι της Ύδρας επιτέθηκαν και στο πλοίο και προπηλάκισαν τον καπετάνιο και τα μέλη του πληρώματος που μετέτρεψαν σε πλωτή κλούβα της αστυνομίας το σκάφος. Οι πολίτες απείλησαν ότι "Την επόμενη φορά που θα έρθει το Flying Cat στην Ύδρα θα το βυθίσουμε" και η εταιρεία απειλεί με μηνύσεις.

από defencenet

Διαβάστε περισσότερα...

Τα παιχνίδια που παίζονται με την καταστροφή της Χίου...

του Δημήτρη Καζάκη

Η Χίος καίγεται σε βαθμό κακουργήματος. Φταίει μήπως ο καιρός; Όχι βέβαια. Η ανυπαρξία απαραίτητης υποδομής, η πλήρης διάλυση και των υπαρκτών υποδομών, η ανύπαρκτη συντήρηση των δασικών περιοχών που επαφίενται στον εθελοντισμό των κατοίκων, η εγκατάλειψη του νησιού από την κεντρική εξουσία που δεν διαθέτει πόρους για ασήμαντη αφορμή, όπως η πολιτική προστασία και τα γνωστά. Οι καταγγελίες δίνουν  και παίρνουν για την κυβέρνηση και τον ρόλο της στο κάψιμο του νησιού. Τα κεντρικά μέσα προπαγάνδας αδιαφόρησαν πλήρως για το όλο θέμα, είτε το κατέταξαν σε τριτεύουσα σειρά. Όλα αυτά φαίνονται μάλλον ύποπτα.

Με δεδομένο το ενδιαφέρον και ορισμένων επενδυτικών κύκλων (ελληνοτουρκικής και αμερικανικής καταγωγής) για την χρήση του νησιού στο δίκτυο ΒΑΠΕ του Αιγαίου, αλλά και την αξιοποίηση της θέσης των μεγάλων νησιών της "Ασπρης Θάλασσας" για ολοκληρωμένα προγράμματα τουριστικής αξιοποίησης μαζί με τα παράλια της Τουρκίας, το κάψιμο του νησιού δεν φαίνεται καθόλου τυχαίο. Είναι μάλλον προφανές ότι το νησί καίγεται για να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες "ανάπτυξης" που απαιτούν οι δανειστές, τα επενδυτικά κεφάλαια που κρύβονται πίσω από την τρόικα και οι Ευρωπαίοι κατακτητές. Η κυβέρνηση απλά εκτελεί εντολές, ελπίζοντας στο γνωστό μπαξίσι. Δεν χρειάζεται και πολλά. Απλά να είναι ο ευτελής εαυτός της και να διατηρήσει το γνωστό μπάχαλο και χάρβαλο στις υπηρεσίες πολιτικής προστασίας. Αυτό αρκεί, για την ώρα.

Επιπλέον, το κάψιμο του νησιού συνδέεται με σοβαρές αλλαγές που οι Ευρωπαίοι κατακτητές και οι Αμερικανοί θέλουν να επιφέρουν στις συνθήκες ασφαλείας της ευρύτερης περιοχής. Δεν έχουμε παρά να θυμηθούμε ότι στις μεγάλες φωτιές του 2007,  τόσο οι "ειδικοί" του ΝΑΤΟ, όσο και της ΕΕ, είχαν βγει και είχαν μιλήσει για τον κίνδυνο της "πυροτρομοκρατίας". Αυτό που ήθελαν να πουν ήταν ότι η Ελλάδα του 2007 δεν ζούσε τον πύρινο εφιάλτη της κρατικής αδιαφορίας, της κυβερνητικής σκοπιμότητας, αλλά και της επιχειρηματικής ασυδοσίας, αλλά την απειλή μιας σχετικά νέας μορφής τρομοκρατίας, της "πυροτρομοκρατίας". Επομένως τα μέτρα που έπρεπε να παρθούν δεν αφορούσαν μόνο την κατάσβεση της φωτιάς και της αποκατάστασης των ζημιών, αλλά πρωτίστως μέτρα "εθνικής ασφαλείας" στα πλαίσια του πολέμου εναντίον της τρομοκρατίας.

Αν θυμάστε ο τότε, υπό παραίτηση, πρωθυπουργός έκανε εμφανίσεις αλά Μπους και κήρυξε -- αν και είχε παραιτηθεί λόγω προεκλογικής περιόδου -- στην μισή Ελλάδα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Λίγο έλειψε να προχωρήσει σε επίκληση του άρθρου 11 του Συντάγματος για στρατιωτικό νόμο. Τότε, αν θυμάστε, καμιά από τις πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης δεν είχε επισημάνει την επικινδυνότητα των κινήσεων Καραμανλή, ούτε την τακτική εκτροπής που ακολουθούσε. Το μεν ΠΑΣΟΚ γιατί ήταν στο κόλπο, ενώ τα κόμματα της αριστεράς ως συνήθως περί άλλων τύρβαζαν. Την γλυτώσαμε γιατί αφενός ο λαός δεν μάσησε τα περί "πυροτρομοκρατίας" και αφετέρου γιατί η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων τότε αρνήθηκε να υπακούσει σε πολιτικές εντολές επιβολής στρατιωτικού νόμου.

Σήμερα επανέρχεται το ίδιο σενάριο με μικρές παραλλαγές. Μπορεί το νησί να το καίει η τρόικα, οι δανειστές και η ευρωζώνη με εκτελεστικό όργανο την κυβέρνηση, αλλά κάποιοι ανακάλυψαν τουρκικό δάχτυλο. Άρχισαν λοιπόν να διοχετεύονται "πληροφορίες" ότι οι τούρκοι ξανακαίνε την Χίο κι άλλες τέτοιες ανοησίες. Το γεγονός ότι πολλές από αυτές τις πυρκαγιές στο νησί είναι βαλτές, είνα κάτι περισσότερο από πιθανό. Όπως άλλωστε και πολλές, αν όχι οι περισσότερες, από τις πυρκαγιές που ξεσπούν και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Όμως, το να μιλά κανείς για σκοτεινό σχέδιο των τούρκων πάει πολύ. Λες και δεν έχουμε "δικούς μας" με αρκετά σκοτεινά σχέδια ώστε να κάψουν όχι μόνο τη Χίο, αλλά ολόκληρη την Ελλάδα. Εδώ, η συμμορία του ευρώ, μνημονιακή και αντιμνημονιακή, έχουν βάλει φωτιά και καίνε ολόκληρη την χώρα και μια Χίο θα λυπηθούν;

Το παραμύθι περί τουρκικής εμπλοκής το έκανε σημαία του και το κόμμα του κ. Καμμένου, που όπως όλα στην πολιτική φέρει το παραπειστικό τίτλο "Ανεξάρτητοι Έλληνες". Δεν έχει σημασία αν έχει ή δεν έχει στοιχεία. Έτσι είναι άμα είσαι στην ελληνική Βουλή, μπορείς να λες ότι σου κατεβάσει η γκλάβα, ή ότι σου υπαγορεύει η σκοπιμότητα που υπηρετείς, χωρίς να είσαι υποχρεωμένος να δώσεις λογαριασμό σε κανέναν. Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για φτηνή πατριδοκαπηλεία και ταυτόχρονα σκόπιμος αποπροσανατολισμός από τους πραγματικά υπεύθυνους, τι καθεστώς κατοχής που ευπειθώς υπηρετούν τα μνημονιακά και αντιμνημονιακά κόμματα της συμμορίας του ευρώ.
Είναι μόνο αποπροσανατολισμός; Πολύ φοβάμαι πώς όχι. Η παραφιλολογία περί τουρκικού δαχτύλου εξυπηρετεί τις ίδιες σκοπιμότητες των κύκλων του ΝΑΤΟ και της ΕΕ  που υπήρχαν το 2007. Είδαν ότι οι άκρως επικίνδυνες παπαρολογίες περί "πυροτρομοκρατίας" δεν έπιασαν στον κόσμο και τώρα παίζουν μια "πατριωτική" εκδοχή του: για όλα φταίνε οι Τούρκοι. Ο σκοπός είναι να αλλάξει το καθεστώς του νησιού σε σχέση με την εθνική άμυνα και να τεθεί άμεσα υπό την άμεση επιτήρηση του ΝΑΤΟ, αλλά και των δυνάμεων της ΕΕ (FRONTEX, κλπ.) ως κρίσιμη περιοχή εθνικής ασφαλείας. Η προσπάθεια αυτή εντάσσεται σε μια συνολικότερη επιχείρηση του ΝΑΤΟ να αλλάξει το καθεστώς της εθνικής άμυνας της χώρας και να την εντάξει οργανικά στους επιχειρησιακούς τομείς εθνικής ασφαλείας που έχει αρχίσει να διαμορφώνει. Άλλωστε, μια χώρα υπό διάλυση, με τα νησιά της -- θυμάστε; -- στο τραπέζι του δούναι-λαβείν με τους δανειστές, τα ποικίλα επενδυτικά κεφάλαια και τους Γερμανούς γκάουλάιτερ της ΕΕ, δεν μπορεί να έχει ενιαίο σύστημα εθνικής άμυνας. Είναι μάλιστα ζήτημα αν χρειάζεται ένοπλες δυνάμεις. Αυτό που χρειάζεται είναι ευέλικτες ένοπλες δυνάμεις εθνικής ασφαλείας ταχείας επέμβασης εναντίον των "ασύμμετρων απειλών" που θα προκύψουν.

Θα πρέπει να έχουμε παντελώς καθαρό ότι τα επιχειρηματικά συμφέροντα των μεγάλων ολιγοπωλιακών ομίλων που τόσα χρόνια καταδυναστεύουν αυτόν τον τόπο, οικονομικά και πολιτικά, έχουν προχωρήσει τόσο πολύ στο να τα βρουν με τους αντίστοιχους ολιγάρχες της Τουρκίας, που θα μπορούσαμε να πούμε το εξής: Η ευρύτερη λεκάνη του Αιγαίου έχει γεννήσει ήδη μια ενιαία επιχειρηματική ολιγαρχία που απαρτίζεται από τις μονοπωλιακές κορυφές της Ελλάδας, της Τουρκίας και της Κύπρου, η οποία ονειρεύεται την από κοινού εκμετάλλευση της περιοχής. Από την Μαύρη Θάλασσα, έως την Μέση Ανατολή. Σήμερα δεν υπάρχει κανένα μεγάλο όνομα των επιχειρήσεων στην Ελλάδα και την Κύπρο που να μην έχει ισχυρά οικονομικά και επιχειρηματικά ερείσματα στην Τουρκία. Όλοι αυτοί που κυβερνάνε την Ελλάδα τόσα χρόνια μέσα από τα ΜΜΕ, τα κόμματα και τις κυβερνήσεις τους έχουν κάνει τα ανοίγματά τους στην Τουρκία και έχουν μεταφέρει σε μεγάλο βαθμό τον κέντρο της επιχειρηματικής δράσης τους για τα επόμενα χρόνια στην γείτονα χώρα.

Μιλάμε για μια ενιαία επιχειρηματική τάξη, η οποία δεν δίνει δεκάρα τσακιστή πια για την εθνική συγκρότηση των χωρών απ' όπου προέρχονται τα διάφορα τμήματά της και έχει βρει σ' αυτή την συνένωση την διέξοδο σε μια εποχή όπου η ΕΕ και το ΝΑΤΟ επιδιώκουν την ρευστοποίηση της περιοχής με οικονομικά, αλλά και με πολιτικά μέσα. Ή η ελληνική επιχειρηματική και πολιτική ελίτ έχει πλήρως ενσωματωθεί στο νέο καθεστώς κατοχής και εκποίησης της Ελλάδας, απ' όπου η χώρα -- και το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό -- δεν πρόκειται να επιβιώσει ως ενιαία εθνική επικράτεια. Το ίδιο συμβαίνει και στην Κύπρο, όπου η αντίστοιχη ελίτ έχει ήδη παραδόσει την ΑΟΖ και βρίσκεται στο παραπέντε να παραδώσει κι ολόκληρο το νησί υπό καθεστώς μνημονίων και κατοχής, ανάλογο μ' αυτό της Ελλάδας. Το μέλλον αυτών των αρχουσών τάξεων δεν συνδέεται πλέον με την υπαρξη τυπικά ανεξάρτητων κρατών, που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν ως εφαλτήρια επιχειρηματικής επέκτασης όπως έκαναν μέχρι χθες. Πάνω σ' αυτή την βάση τα έχουν βρει με τους αντίστοιχους Τούρκους, υπό την αιγίδα των Αμερικανών και των Ευρωπαίων.

Αυτή η ενιαία επιχειρηματική τάξη, υπό την αιγίδα Ευρωπαίων και Αμερικανών, θέλει το Αιγαίο και τα νησιά του, ιδίως τα παράκτια με την Τουρκία, υπό καθεστώς γκρίζας οικονομικής και πολιτικής ζώνης, όπου το ΝΑΤΟ και η ΕΕ θα παίζουν καθοριστικό ρόλο. Αυτό θα αποτελέσει το αντίβαρο και του διαφαινόμενου διαμελισμού της ίδιας της Τουρκίας από τους συμμάχους της.  Γι' αυτό και όλοι μαζί ξαφνικά θυμήθηκαν τον τεράστιο ορυκτό πλούτο της λεκάνης του Αιγαίου, αλλά και την χάραξη της ΑΟΖ. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι υπό καθεστώς χρεοκοπίας, εκποίησης και κατοχής από την ΕΕ, οι διαπραγματεύσεις για την ΑΟΖ και οι επιχειρήσεις πιστοποίησης του ορυκτού πλούτου είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για να αναδειχθεί η "κοινή μοίρα" των χωρών της περιοχής. Στα πλαίσια αυτά, ούτε η Αθήνα, αλλά ούτε και η Άγκιρα δεν κάνει καμιά κίνηση που δεν έχει υποοδεχθεί από τους μεγάλους εταίρους και συμμάχους.

Όποιος λοιπόν φωνάζει σήμερα ότι φταίνε οι Τούρκοι για την καταστροφή της Χίου, τότε, συνειδητά, ή ασυνείδητα, παίζει, πέρα από ένα πολύ άσχημο παιχνίδι αποπροσανατολισμού από τους πραγματικά υπεύθυνους, αλλά και ένα επίσης πάρα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι για την ασφάλεια του νησιού, αλλά και της Ελλάδας, προκειμένου να εξυπηρετήσει τα γεωοικονομικά και επιχειρηματικά συμφέροντα του νέου καθεστώτος κατοχής.

Διαβάστε περισσότερα...

Θάνατος για την Ελλάδα το διπλό νόμισμα

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Με προοπτική αναπόδραστη φαντάζει όσο περνάει ο καιρός η αποπομπή της Ελλάδας από την ευρωζώνη με πρωτοβουλία της Γερμανίας. Τα σχετικά δημοσιεύματα όπως κι οι παρεμβάσεις γερμανών αξιωματούχων πληθαίνουν, δείχνοντας ότι πρόκειται για κάτι πολύ περισσότερο από τις υστερικές, σε βαθμό γραφικότητας, κραυγές του γερμανο-βιετναμέζου αντικαγκελάριου Φίλιπ Ρέσλερ, που προσπαθεί με αυτό τον τρόπο να αυξήσει την πολύ χαμηλή επιρροή του κόμματός του. Ακόμη όμως και τα επιχειρήματα που επικαλέστηκε ο επικεφαλής του κόμματος των Ελεύθερων Δημοκρατών στην τελευταία του δημόσια παρέμβαση, την Κυριακή 29 Ιουλίου, είχαν την ιδιαίτερη σημασία τους.

Αντίθετα με το παρελθόν, δεν εμφάνισε την αποπομπή της Ελλάδας ως απειλή ή τιμωρία για την υποτιθέμενη απροθυμία της να εφαρμόσει τα αντιλαϊκά μέτρα. Ισχυρισμός, ο οποίος εντελώς άκριτα επαναλαμβάνεται και στο εσωτερικό της Ελλάδας προκειμένου να δημιουργήσει τις απαραίτητες ενοχές και την αναγκαία συναίνεση για την επιβολή της λιτότητας, που είναι πέρα για πέρα αβάσιμος κι εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Τρόικας. Αυτή τη φορά ο Ρέσλερ υποστήριξε ότι «η έξοδος της Ελλάδας δεν μας τρομάζει πια». Με άλλα λόγια, οι προετοιμασίες της γερμανικής κρατικής μηχανής έχουν ολοκληρωθεί, τα κόστη κι οι αλυσιδωτές αντιδράσεις έχουν υπολογιστεί μέχρι κεραίας και δεν υφίσταται ο κίνδυνος των ανεξέλεγκτων συνεπειών που υπήρχε μέχρι πρόσφατα ή τουλάχιστον δεν υφίσταται στον ίδιο βαθμό.

Αποπομπή από την ευρωζώνη

Αλλαγή στάσης μαρτυρούν επίσης και τα επιχειρήματα που εκπορεύονται από το Βερολίνο για τη διαχείριση του ελληνικού ζητήματος. Μέχρι πρόσφατα αυτό που ακούγαμε διαρκώς ήταν η καθησυχαστική διαβεβαίωση πως η παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη αποτελεί την καλύτερη λύση για να μην αμφισβητηθεί το κεκτημένο της ευρωζώνης. «Η Ελλάδα έσωζε το ευρώ», εν ολίγοις, ακόμη κι αν η παραμονή της στην ευρωζώνη δεν ήταν πρώτη επιλογή. Τις τελευταίες εβδομάδες όμως η επιχειρηματολογία έχει αλλάξει άρδην. Από την καρδιά του Τέταρτου Ράιχ αυτό που ακούγεται είναι ότι μια πιθανή αποπομπή της Ελλάδας αποτελεί το αναγκαίο τίμημα για να συνεχίσει να υπάρχει η ευρωζώνη. Η Ελλάδα δηλαδή αντιμετωπίζεται από την Γερμανία σαν η σαβούρα που πρέπει να πεταχτεί για να συνεχίσει το ταξίδι του το κοινό νόμισμα και να μη βυθιστεί. Τούτη η θέση προφανώς δεν θα είχε ωριμάσει αν η τρίτη και η τέταρτη οικονομία της ευρωζώνης, δηλαδή Ιταλία και Ισπανία, με ένα δυσθεώρητο δημόσιο χρέος κι οι δύο τους ύψους 2,8 τρισ. ευρώ, δεν έφθαναν στο χείλος του γκρεμού, όπου βρίσκονται τους τελευταίους μήνες. Με άλλα λόγια, η Γερμανία φαίνεται να επιλέγει τον ακρωτηριασμό της Ελλάδας έτσι ώστε η γάγγραινα που απειλεί την ευρωζώνη να μην μεταδοθεί σε άλλα μέλη, που αν πλήττονταν οι κίνδυνοι τότε για την ίδια θα ήταν πολύ μεγαλύτεροι. Γι’ αυτόν ίσως τον λόγο οι αναφορές στην Ελλάδα απουσιάζουν συστηματικά από κάθε δημόσια ανακοίνωση που συντάσσεται τον τελευταίο καιρό με ευθύνη της Γερμανίας: Από τα συμπεράσματα της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ στις 29 Ιουνίου μέχρι την ανακοίνωση που εξέδωσαν οι Σόιμπλε και Γκάιτνερ στην πρόσφατη συνάντησή τους, με αφορμή την επίσκεψη του αμερικανού υπουργού Οικονομικών στην Ευρώπη.

Τη δική της σημασία είχε κι η δημόσια παρέμβαση ομάδας γερμανών οικονομολόγων μεταξύ των οποίων ήταν ο πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της Ντόιτσε Μπανκ, Τόμας Μάγιερ, ο πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Συνδέσμου Μεσαίων Επιχειρήσεων, Μάριο Οχόβεν, κ.α. Με βάση δημοσίευμα της οικονομικής εφημερίδας Χάντελσμπλαντ οι γερμανοί οικονομολόγοι πρότειναν την παράλληλη κυκλοφορία ευρώ και νέας δραχμής. Με βάση το σχέδιο τους η ισοτιμία της δραχμής θα υποτιμηθεί σημαντικά έναντι του ευρώ και θα είναι κυμαινόμενη ενώ οι συντάξεις και πιθανά οι δημόσιοι υπάλληλοι θα πληρώνονται σε δραχμές.

Πρόκειται για ένα σχέδιο καταστροφικό, το οποίο πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία!

Γερμανικά σχέδια

Κατ’ αρχάς αυτό που πρέπει να ομολογηθεί, πριν από οποιαδήποτε άλλη συζήτηση, είναι ότι το γερμανικό σχέδιο έρχεται να διαχειριστεί την εγγενή αποτυχία της ευρωζώνης. Συνιστά ένα σχέδιο Β που καλείται να εκ των υστέρων να περιορίσει τις ζημιές για τα γερμανικά συμφέροντα από μια ολοένα και πιο ορατή ρήξη της ευρωζώνης, όπως την προανήγγειλε κι ο αμερικάνος νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν σε συνέντευξή του στην γερμανική τηλεόραση την 1^η Αυγούστου όταν πρόβλεψε πως εντός του 2012 η Ελλάδα θα έχει εξέλθει της ευρωζώνης. Στην ίδια μάλιστα συνέντευξη δεν παρέλειψε να καταλογίσει και τις δέουσες ευθύνες στην Γερμανία, δείχνοντας με αυτό τον τρόπο ότι οι αιτίες δεν βρίσκονται στην ελλιπή εφαρμογή των μέτρων λιτότητας, αλλά στον σχεδιασμό της ευρωζώνης. Ως θέμα χρόνου είχε χαρακτηρίσει την έξοδο της Ελλάδας και πρόσφατη έκθεση της Citigroup ανεβάζοντας τις σχετικές πιθανότητες στο 90% από 50%-75% που ήταν προεκλογικά. Τότε θα ανέμενε κανείς ότι η εκλογική επιτυχία των φιλο-Μνημονιακών κομμάτων θα μείωνε αν δεν εξάλειφε την πιθανότητα εξόδου από την ευρωζώνη. Το γεγονός ότι συνέβη το αντίστροφο δείχνει τελικά ότι κάτι σάπιο υπάρχει στην ευρωζώνη κι όχι στην Ελλάδα.

Η αλήθεια είναι πως το σχέδιο παράλληλης κυκλοφορίας δύο νομισμάτων στην Ελλάδα (ευρώ και δραχμής) πρωτοεμφανίστηκε επίσημα και τεκμηριωμένα σε έκθεση της Ντόιτσε Μπανκ με ημερομηνία 18 Μαΐου 2012 και τίτλο: «Το Geuro: Ένα παράλληλο νόμισμα για την Ελλάδα;». Και σε αυτή την έκθεση παρατηρούμε ότι και στην έκθεση της Citigroup: Το σενάριο της εξόδου από την ευρωζώνη, έστω σε μια ενδιάμεση κι όχι καθαρή μορφή, και της εισαγωγής του νέου νομίσματος θα υλοποιούταν αν κέρδιζαν οι πολιτικές δυνάμεις που απέρριπταν το Μνημόνιο, οπότε θα τερματιζόταν η παροχή βοήθειας από το εξωτερικό και για να αντιμετωπιστούν τότε οι ανάγκες πληρωμών η ελληνική κυβέρνηση θα αναγκαζόταν να εκδώσει το δικό της νόμισμα: το Geuro, κατά την Ντόιτσε Μπανκ.

Εφιάλτης η διπλή κυκλοφορία

Τρεις μήνες λοιπόν μετά, επανέρχονται τα σενάρια που είχε διατυπώσει η γερμανική τράπεζα, παρότι η κυβέρνηση που εξελέγη είναι της απόλυτης αρέσκειας του Βερολίνου. Το σενάριο της διπλής κυκλοφορίας συνιστά την γερμανική απάντηση στην προοπτική εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη και πρέπει να αποτραπεί με κάθε τρόπο, καθώς επί της ουσίας θα σημάνει την διχοτόμηση της οικονομίας σε δύο ζώνες: Σε μια ζώνη δραχμής και σε μια ζώνη ευρώ, που μπορεί μεταξύ τους να μην χωρίζονται από σινικά τείχη, θα εκπροσωπούν ωστόσο η μια την ζώνη της φτώχειας κι η άλλη τη ζώνη του πλούτου. Η πρώτη θα αποτελείται από μισθωτούς του δημόσιου κι ιδιωτικού τομέα και συνταξιούχους, που θα πληρώνονται στο νέο εθνικό νόμισμα, το οποίο θα είναι υποτιμημένο ακόμη και κατά 50% έναντι του ευρώ, όπως προτείνει η έκθεση της Ντόιτσε Μπανκ. Η δεύτερη ζώνη θα αποτελείται από τα πιο διεθνοποιημένα τμήματα της οικονομίας που θα εξακολουθούν να χρησιμοποιούν το ευρώ για τις συναλλαγές με το εξωτερικό, το διεθνές εμπόριο και την αγορά πολυτελών ακόμη κι επώνυμων αγαθών, από είδη ρουχισμού μέχρι διαρκή καταναλωτικά αγαθά όπως ηλεκτρικές συσκευές. Περιττό δε να ειπωθεί πως όπου έχει συμβεί κάτι τέτοιο – αναγκαστική, παράλληλη κυκλοφορία δύο ή και περισσότερων νομισμάτων για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα ρευστότητας κι έλλειψης μέσων νομισματικής ανταλλαγής, όπως για παράδειγμα στην Αργεντινή το 2001 – αφθονούσαν οι επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών κυρίως (εστιατόρια, εμπορικά κέντρα, κ.α.) που δεν δέχονταν το «εθνικό», υποτιμημένο νόμισμα, λόγω του ότι έχανε καθημερινά μέρος της αξίας του κι εδώ ακριβώς είναι που διαμορφώνονταν οι ζώνες του οικονομικού απαρτχάιντ. Η ουσιαστικότερη λειτουργία όμως της διπλής κυκλοφορίας, είναι ότι θα διασφαλίσει την συνέχιση της αποπληρωμής του δημόσιου χρέους. Εν κατακλείδι θα πρόκειται για ένα νέο εφιάλτη, made in Germany κι αυτός, που θα έρθει να σφραγίσει τον δρόμο ριζοσπαστικών, φιλολαϊκών μεταρρυθμίσεων που θα μπορούσαν να δρομολογηθούν ως απάντηση στην επόμενη μέρα της ρήξης της ευρωζώνης κι οι οποίες θα μπορούσαν να έχουν ακόμη κι ανταγωνιστικό χαρακτήρα απέναντι στα γερμανικά συμφέροντα.

Εναλλακτικό σχέδιο

Δεδομένης της προοπτικής αποπομπής της Ελλάδας από την ευρωζώνη και των εφιαλτικών σεναρίων που καταστρώνει το Τέταρτο Ράιχ έτσι ώστε ακόμη κι η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη να μην βλάψει τα συμφέροντά του, αποκτά ξεχωριστή σημασία η διαμόρφωση ενός εναλλακτικού σχεδίου για τότε που θα διασφαλίζει πως η έξοδος από το ευρώ δεν θα είναι χειρότερη από την παραμονή σε αυτό. Δεν θα συνοδεύεται δηλαδή από έκρηξη της ανεργίας, ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, συνεχείς μειώσεις μισθών και συντάξεων κι εξαφάνιση του κράτους πρόνοιας, όπως επιβάλλουν τα Μνημόνια. Συστατικά στοιχεία ενός τέτοιου προγράμματος θα ήταν η καταγγελία των Μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, η σύσταση ανεξάρτητης επιτροπής λογιστικού ελέγχου που θα επιτρέψει την διαγραφή μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους τεκμηριώνοντας τον παράνομο ή απεχθή χαρακτήρα του κι επίσης: Απόρριψη κάθε σχεδίου παράλληλης κυκλοφορίας δύο νομισμάτων που θα μονιμοποιούσε την υποβάθμιση της ελληνικής οικονομίας στον διεθνή καταμερισμό και θα έδινε διαρκή και μη αντιστρεπτό χαρακτήρα στην ραγδαία υποβάθμιση της ζωής των φτωχών στρωμάτων όπως συνέβη τα δύο τελευταία έτη. Επομένως, επίσημη κυκλοφορία εθνικού νομίσματος που λίγες εβδομάδες μετά την εξαγγελία του θα μπορούσε να εισαχθεί σε όλες τις συναλλαγές και θα αντικαταστήσει πλήρως το ευρώ. Η ισοτιμία αυτού του νομίσματος θα όφειλε για ένα ακαθόριστο χρονικό διάστημα, το οποίο θα αποφασιστεί όμως από την ελληνική κυβέρνηση και κανέναν άλλον, να είναι διοικητικά καθορισμένη και σε σχέση 1 προς 1 με το ευρώ (παρά το γεγονός ότι η ισοτιμία του κοινού νομίσματος είναι αναντίστοιχη με τα θεμελιώδη μεγέθη της ελληνικής οικονομίας) έτσι ώστε να προφυλαχθεί η αγοραστική δυνατότητα των κατοίκων της χώρας. 

Απαράβατοι όροι για να εφαρμοστεί με επιτυχία ένα τέτοιο σχέδιο είναι η εξασφάλιση του δημόσιου ελέγχου του χρηματοπιστωτικού συστήματος και η επιβολή εμποδίων στην είσοδο και την έξοδο κεφαλαίων από την χώρα, άνω ενός σημαντικού ποσού π.χ. 10.000 ή 15.000 ευρώ. Πολλά ακόμη μέτρα εξ ίσου σημαντικά θα μπορούσαν να προστεθούν όπως για παράδειγμα η στήριξη των λαϊκών εισοδημάτων που θα επιτρέψει την επανεκκίνηση της παγωμένης εγχώριας αγοράς. Υπεράνω όλων όμως βρίσκεται η ανάγκη να πάψει η πρωτοβουλία των κινήσεων και το προνόμιο της κατάστρωσης σχεδίων να βρίσκεται σε όσους μας οδήγησαν στο σημερινό χάλι κι εξακολουθούν ακόμη και σήμερα, χωρίς να αναλαμβάνουν καμιά ευθύνη, να επεξεργάζονται εναλλακτικά, μελλοντικά σχέδια.

Δημοσιεύτηκε στα Επίκαιρα, 9-15/8/2012

Διαβάστε περισσότερα...

Αυτό εννοούν όταν μιλούν για Ειδικές Οικονομικές Ζώνες; (ΠΡΟΣΟΧΗ ΟΙ ΣΚΗΝΕΣ ΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΚΛΗΡΕΣ)

Βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα και η ανθρώπινη ζωή εξακολουθεί να μην έχει καμία αξία μπροστά στο κέρδος μιας χούφτας καπιταλιστών. 

'Δεν μπορεί να συμβαίνει στα αλήθεια" ήταν η πρώτη μας αντίδραση... κι όμως συμβαίνει...

Παραθέτουμε από το blog gekoudi :

Έκτακτη είδηση. Τουλάχιστον 18 δολοφονήθηκαν. Φρίκη!

Τουλάχιστον 18 εργάτες βρίσκονται ματωμένοι και ακίνητοι στο έδαφος, μετά το πυρ που άνοιξε η τοπική αστυνομία κατά απεργών ανθρακωρύχων, της Νότιας Αφρικής λένε τα πρακτορεία ειδήσεων. Μερικοί από τους διαδηλωτές που λέγεται είναι οπλισμένοι με μαχαίρια και δόρατα.

Ένας αστυνομικός χειρονομεί μπροστά

από τους νεκρούς ανθρακωρύχους

που δολοφόνησαν έξω από ένα ορυχείο

της Νότιας Αφρικής στο Rustenburg,

100 χιλιόμετρα (62 μίλια) βορειοδυτικά

του Γιοχάνεσμπουργκ, 16 Αυγούστου 2012.

(Reuters / Siphiwe Sibeko)

Πριν από τις βίαιες συγκρούσεις, την Πέμπτη είχαν σκοτωθεί τουλάχιστον 9 στην πόλη των ορυχείων, που βρίσκεται βορειοδυτικά του Γιοχάνεσμπουργκ. Η εταιρία είναι η Lonmin Plc που παράγει πλατίνα, υπήρξε το κέντρο των διαμαρτυριών από την περασμένη Παρασκευή, σε ένα αδιέξοδο οδήγησαν οι διαφορές που προέρχονται από το ύψος των μισθών. 

Η καταστολή εντάθηκε κατά το Σαββατοκύριακο, όταν δύο αστυνομικοί έχασαν τη ζωή τους σε σύγκρουση με τους εργαζόμενους που απεργούν και οι τοπικοί φύλακες έχουν επίσης έχουν εγκλωβιστεί με τη βία.

Την Πέμπτη οι διαδηλωτές ενώθηκαν με μια ομάδα γυναικών υποσχόμενοι να σταθούν δίπλα στους συζύγους τους, καθώς αγωνίζονται για καλύτερες αμοιβές.

Απαρτχάιντ ζει και δολοφονεί!

Διαβάστε περισσότερα...

Από τη δράση της ΟΠΛΑ

Το περιστατικό στο οποίο θα αναφερθούμε συνέβη κατά την κατοχή και σε αυτό συμμετέχει η οργάνωση της ΟΠΛΑ. Η ΟΠΛΑ ήταν μια μυστική οργάνωση προστασίας των διωκόμενων αγωνιστών του ΕΛΑΣ, του ΕΑΜ και του ΚΚΕ που έδρασε στα χρόνια της κατοχής και τα εμφυλιακά χρόνια. Η ΟΠΛΑ στοχοποιούσε τους ταγματασφαλίτες, τους χαφιέδες της ασφάλειας και της Γκεστάπο και αργότερα τους ΜΑΥ, τους παρακρατικούς και τους χαφιέδες τους. Ως οργάνωση, η ΟΠΛΑ στελέχωνε έμπιστα μέλη του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ από κάθε επάγγελμα και με κάθε ιδιότητα. Η δράση της, στα πλαίσια της άκρας μυστικότητας, ελάχιστα μας είναι γνωστή σήμερα, ενώ οι σύγχρονοι διαστρεβλωτές της ιστορίας της τής έχουν προσδώσει σχεδόν δαιμονικές διαστάσεις. Τα αρχικά της σήμαιναν: Οργάνωση Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών.

Το 1943, στην πόλη του Πειραιά, η Γκεστάπο καμάρωνε για ένα νέο της απόκτημα, που είχε σκορπίσει τον τρόμο σε όλη την περιοχή. Ο λόγος για τον κατάπτυστο ταγματάρχη των ταγμάτων ασφαλείας Ζαχαράκη που δρούσε ως βασανιστής της Γκεστάπο του Πειραιά. Ο Ζαχαράκης, όπως έλεγε ο ίδιος, ήταν ειδικός στο "πάστωμα" των θυμάτων του, τα οποία αφού διάνοιγε με ξυράφι, τους έριχνε στις πληγές χοντρό αλάτι της θάλασσας. Τόσο μεγάλο ήταν το πάθος του για αίμα, που στο λαιμό του κρέμαγε σε μια χρυσή αλυσίδα ένα ξυράφι. Οι Γερμανοί φίλοι του τον φώναζαν χαϊδευτικά "φλάισερ" (χασάπης).

Η ΟΠΛΑ είχε λάβει γνώση του Ζαχαράκη και των εγκλημάτων του από τις οργανώσεις του ΕΑΜ και σύντομα η επιτροπή λαϊκής δικαιοσύνης του ΕΑΜ Πειραιά είχε διενεργήσει δίκη και έρευνα και εκδώσει καταδικαστική απόφαση για το πρόσωπο του Ζαχαράκη. Ποινή : Θάνατος. Στην ΟΠΛΑ λοιπόν φθάνει το ανάλογο έγγραφο με την υπογραφή "ΚΕΣ" που σήμαινε κατεπείγον. Η ΟΠΛΑ είχε παρακολουθήσει και μελετήσει το πρόγραμμα του Ζαχαράκη και υπολόγιζε πως το χτύπημα θα ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Ο ταγματάρχης συνοδεύονταν πάντα από ισχυρή φρουρά 3-4 ράλληδων ή Γερμανών και κυκλοφορούσε πάντα με αυτοκίνητο. Η μόνη αδυναμία του στόχου ήταν το συνήθειό του να ξυρίζεται τακτικά σε έναν κουρέα στην περιοχή της Καστέλας, όμως και εκεί τον περίμενε πάντα έξω από το μαγαζί το αυτοκίνητό του με 3-4 άνδρες. Έτσι αποφασίστηκε ότι το χτύπημα έπρεπε να δοθεί στο κουρείο, το πλέον αδύναμο σημείο του καθημερινού προγράμματος του ταγματάρχη.

Έτσι λοιπόν, η οργάνωση της ΟΠΛΑ επέλεξε τον θρυλικό Ζαχαρία. Ο Ζαχαρίας (λοιπά στοιχεία άγνωστα), ήταν ένα από τα πιό έμπειρα στοιχεία της ΟΠΛΑ και πριν την κατοχή εργάζονταν ως ηθοποιός του θεάτρου. Εκείνη την εποχή θα ήταν δεν θα ήταν 25 χρονών. Ο ίδιος δέχθηκε την αποστολή χωρίς δεύτερη κουβέντα παρά τις εις γνώσην του τρομακτικές της δυσκολίες.

Δασκαλεμένος και προετοιμασμένος καλά, ο Ζαχαρίας ξεκινά για την Καστέλα ντυμένος ζητιάνος. Υπόδημα μηδέν, τραγιάσκα και πουκάμισο τριμμένα και μια ξερή κουραμάνα στο δισάκι του. Έτσι μπαίνει στο κουρείο. Ο κουρέας τον ρωτάει τι θέλει, ο Ζαχαρίας εξηγεί πως θέλει να μάθει την τέχνη του κουρέα. Του λέει πως είναι και σαλταδόρος και πως μπορεί να πληρώνει την μαθητεία του με κονσέρβες και μπομπότα. Ο κουρέας το σκέφτεται λίγο και αποφασίζει να τον πάρει παραγιό. Ο Ζαχαρίας με ανάλογο ηλίθιο ύφος συστήνεται ως Ευσέβιος Αγαθάγγελος του Κωσταντίνου και της Σοφίας και αμέσως ξεκινά να σκουπίζει και να ξεσκονίζει το μαγαζί. Σιγά σιγά ο Ζαχαρίας και ο κουρέας γνωρίζονται καλύτερα. Ο νέος βοηθός του κουρείου είναι παιδί εργατικό και ολίγον κουτό και έτσι ο κουρέας τον κάνει χάζι όταν εκείνος χειριζόμενος με επιδεξιότητα του ψαλίδι τραγουδά, ελαφρώς γυναικωτά, "Φίγκαρο Φίγκαρο". Ο Ζαχαράκης μαθαίνει και αυτός σιγά σιγά τον Ζαχαρία ή Φίγκαρο όπως τον φωνάζει. Τον κάνει και αυτός χάζι έτσι χαζούλης που είναι και το τιμά συχνά με καμιά σφαλιάρα που ο Ζαχαρίας την δέχεται στωικά και απαντώντας "Μερσί ταγματάρχα μου".

Εκείνες της ημέρες στο Παγκράτι συγκρούεται ο ΕΛΑΣ με τους ταγματασφαλίτες. Στην ολιγόωρη μάχη σκοτώνεται ένας άλλος ταγματάρχης των ράλληδων ονόματι Παπαγεωργίου. Οι ταγματασφαλίτες σκυλιάζουν. Ο ίδιος ο Ζαχαράκης μεταβαίνει στο Παγκράτι αυτοπροσώπος και κάνει ένα τεράστιο μπλόκο. Συλλαμβάνονται πολλοί πολίτες στην τύχη. Ο Ζαχαράκης λέει "Εάν μου υποδείξετε έναν κομμουνιστή αφήνω δέκα πολίτες". Ο ταγματάρχης το ορκίζεται στην στρατιωτική του τιμή. Ένα παιδί πετιέται από το πλήθος. "Εγώ κύριε ταγματάρχα μπορώ να υποδείξω έναν". "Μπράβο νέε μου", του απαντά ο Ζαχαράκης. "Εγώ είμαι κάθαρμα" ανταπαντά το παιδί. Εκείνη την ημέρα ο Ζαχαράκης εκτελεί δέκα συν έναν. Τους δέκα πολίτες και τον μικρό αγωνιστή που αργότερα διαπιστώθηκε ότι ήταν κάτοικος Νέας Σμύρνης και μόλις 18 ετών. Οι οργανώσεις του ΕΑΜ σε όλη την Αθήνα φρίττουν. Ο λαός θέλει το κεφάλι του Ζαχαράκη επί πίνακι. Η ΟΠΛΑ ρωτά τον Ζαχαρία για το χτύπημα, εκείνος τους απαντά: "Τον πούστη, θα του κάνω εγώ αύριο κόντρα ξύρισμα".

Όπως κάθε ημέρα έτσι και την επόμενη ο Ζαχαράκης μπαίνει στο κουρείο της Καστέλας. Την πόρτα ανοίγει ο Ζαχαρίας αντί για το αφεντικό και μάλιστα φορά ο ίδιος την άσπρη μπλούζα του κουρέα. "Τι κάνεις εκεί ρε χαμένο, βγάλε την μπλούζα και πιάσε να σκουπίσεις" φωνάζει ο Ζαχαράκης. "Καλέ μας ταγματάρχα σήμερα κουρεύω και ξουρίζω μόνο εγώ, το αφεντικό έπεσε με γρίππη." Ο κουρέας βρίσκεται βέβαια στο πίσω δωμάτιο δεμένος και φιμωμένος. Η συζήτηση συνεχίζεται:

_"Τι δηλαδή θα με ξουρίσεις εσύ; "

_" Θα βάλω όλη μου την τέχνη."

_" Πρόσεξε μην και με κόψεις γιατί το βλέπεις αυτό;" δείχνει το περίφημο ξυράφι του, "θα σε μουνουχίσω". Ο Ζαχαρίας ετοιμάζει παχιά παχιά την σαπουνάδα κάνοντας διαρκώς σκέρτσα. Ο ταγματάρχης χαλαρώνει και τον κοιτάει. "Τραγούδα εκείνη την αηδία ρε". Ο Ζαχαρίας ξελαρυγγιάζεται στα Φίγκαρο Φίγκαρο, ο ταγματάρχης το απολαμβάνει. "Μπράβο, μπράβο, σκύψε τώρα να εισπράξεις την πρωηνίν σου". Ο Ζαχαρίας σκύβει χαμογελαστός για αυτή την τελευταία καρπαζιά και πιάνει όλο μαεστρία το πινέλο. Περνάει μιά δυο γερές πινελιές ζεστό αφρό το λαιμό του ταγματάρχη και μετά πιάνει το λεπίδι. Το ακουμπάει σταθερά στο λαιμό, ίσα ίσα πάνω στην αρτηρία. Ο ταγματάρχης των ρωτάει:

_" Τι χαζεύεις ρε φοβήθηκες; Αστεία το πα πως θα σε μουνουχίσω."

_" Δεν προλαβαίνεις πια. Το ξυράφι που αγγίζει το λαρύγγι σου το κρατάει η ΟΠΛΑ και ο ελληνικός λαός." Ο ταγματάρχης κερώνει.

_" Άσε τις μαλακίες ρε Ευσέβιε και ξούρισε."

_" Κλείσε τα μάτια σου και κάνε την προσευχή σου κάθαρμα."

_ " Ρε Ευσέβιε τρελάθηκες ρε; "

_ " Μαλάκα, δεν με λένε Ευσέβιο, είμαι φυτευτός εδώ. Στην είχα στημένη. Η ΟΠΛΑ σε καθαρίζει για την προδοσία σου, στο όνομα του ελληνικού λαού."

_ " Μια πιστολιά να ρίξω μόνο ρε, για την τιμή των όπλων" ψιθυρίζει απελπισμένος ο Ζαχαράκης.

_" Την τιμή σου την ξόφλησες χθες στο Παγκράτι" απαντά ο Ζαχαρίας και με μια κίνηση κόβει τον λαιμό του ταγματάρχη. Αμέσως καλύπτει τον λαιμό με μια πετσέτα ενώ τραγουδά δυνατά Φίγκαρο για να καθησυχάσει απέξω τα παλικάρια του Ζαχαράκη που τον περιμένουν. Καλύπτει τον λαιμό με δύο ακόμα πετσέτες και πηγαίνει στο πίσω δωμάτιο, λύνει το χέρι του κουρέα και διαφεύγει από την πίσω πόρτα που τον περιμένει ένα αμάξι της ΟΠΛΑ.

Όταν τα παλικάρια του Ζαχαράκη τον βρήκαν στο πέτο είχε ένα σημείωμα που έγραφε: "Προδότες θα πεθάνετε. ΟΠΛΑ" .

Κόκκινος Φάκελος

Διαβάστε περισσότερα...

Νέα «βόμβα» από Νικολόπουλο: Ο Σαμαράς ξεπούλησε τη χώρα για την πρωθυπουργία!

Ευθεία επίθεση προς το πρόσωπο του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, εξαπολύει ο ανεξάρτητος πλέον βουλευτής Αχαΐας και πρώην υφυπουργός Εργασίας Νίκος Νικολόπουλος.

Με μήνυμά του που ανέβασε στο διαδίκτυο, εμμέσως πλην σαφώς, όπως εκτιμά το thebest.gr, κατηγορεί τον Αντώνη Σαμαρά για συνδιαλλαγή με τους ξένους δανειστές μας, με στόχο να καταλάβει τηνπρωθυπουργία.

Το μήνυμα του Νίκου Νικολόπουλου έχει ως εξής:

«Άλλο διάσωση και άλλο άλωση

Παντού όπου βρέθηκα γιορτάζοντας την ημέρα Κοίμησης της Θεοτόκου με ρωτούσαν «μα καλά πως είναι δυνατόν να πιστεύει ο Σαμαράς, η Τρόικα και οι ξένοι δανειστές ότι θα βρεθούν τα χρήματα για να αποπληρώσει η Ελλάδα τα χρέη της, όταν ο ένας στους δύο Έλληνες βρίσκεται εκτός αγοράς εργασίας.

Όταν πρέπει ο ένας να θρέψει άλλον έναν, με μέσο μισθό ή σύνταξη 800 ευρώ;

Δηλαδή 400 ευρώ για να ζήσει. Είναι δυνατόν αν επιβιώσει, να θρέψει περισσότερους από δύο που υπάρχουν σε κάθε οικογένεια;

Προφανώς λοιπόν δεν το πιστεύουν απλά μέσα σε αυτή την ανθρωπιστική καταστροφή που μας οδήγησαν αδιαφορούν για την άλωση που έχουν «βαπτίσει» διάσωση .

Οι ξένοι δανειστές θα κερδίσουν εξαγοράζοντας στην Ελλάδα ότι βγαίνει στο σφυρί σε τιμή εκποίησης. Ο Σαμαράς για αυτή του την αλλαγή, την Πρωθυπουργία.»

ΠΗΓΗ: thebest.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Δ. Καζάκης: Το στοίχημα των εξελίξεων από τον Σεπτέμβρη και μετά…

του Δημήτρη Καζάκη 

Τον Σεπτέμβρη θα γίνει της κακομοίρας, όταν ο κόσμος αντιληφθεί τις συνέπειες των μέτρων της τρόικας που έχει αναλάβει η συγκυβέρνηση να υλοποιήσει. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ το ακούω και το διαβάζω συνεχώς. Φοβάμαι, όμως, ότι πρόκειται απλά για μια φαντασίωση. Όχι γιατί ο λαός έχει παραδώσει τα όπλα, αλλά γιατί δεν έχει βρει ακόμη τον τρόπο να αντιδράσει αποτελεσματικά.

Αυτοματισμοί δεν υπάρχουν στην κοινωνία. Το γεγονός ότι οι πολιτικές που ακολουθούνται έχουν όλο και πιο καταστροφικές συνέπειες για τον λαό και την χώρα, αυτό δεν σημαίνει ότι θα γεννήσουν αυτόματα και αυθόρμητα μεγάλες κινητοποιήσεις. Αντίθετα, αυτό που κάνουν είναι να συσσωρεύουν περισσότερη κοινωνική οργή και μίσος. Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι κυβερνώντες. Και ξέρουν πώς να το διαχειριστούν. Για τον σκοπό αυτό έχουν την κοινοβουλευτική αντιπολίτευση, αλλά και τις πουλημένες ηγεσίες των συνδικάτων. Κάθε φορά που το κοινωνικό θερμόμετρο θα φτάνει στο κόκκινο θα βλέπουμε εκδηλώσεις είτε χρυσαυγήτικου παρακράτους, είτε στημένες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας σαν αυτή που στήθηκε έξω από την Χαλυβουργία για τα ΜΜΕ μετά την επέμβαση των ΜΑΤ στο εργοστάσιο του Μάνεση. Εκεί βρέθηκαν όλοι οι βουλευτάδες της αριστεράς και πολλοί άλλοι. Όταν κλείσανε τα φώτα των ΜΜΕ, εξαφανίστηκαν όλοι τους ήσυχα κι ωραία και άφησαν - μετά πολλών επαίνων, οφείλουμε να ομολογήσουμε - τους εργάτες στα νύχια της εργοδοσίας. Έτσι θα κάνουν από δω και πέρα. Καμιά βαρβάτη διαδήλωση διαμαρτυρίας, καμμιά στάση εργασίας ή 24ωρη απεργία και μετά τα κεφάλια μέσα, με αναλύσεις του τύπου, ο κόσμος δεν είναι έτοιμος. Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος είναι έτοιμος, απλά δεν έχει βρει τον τρόπο και ο τρόπος της επίσημης αριστεράς και των δοτών συνδικάτων είναι σίγουρο ότι δεν είναι αυτός. Όμως, προσφέρει την έξωθεν καλή μαρτυρία: τι άλλο να κάνουμε; ακούς να λένε οι ηγεσίες της λεγόμενης αντιπολίτευσης.

Αλήθεια, αναρωτήθηκε κανείς τι κέρδισε ο λαός με το που πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ 27-28%, ο Καμμένος το αντίστοιχο ποσοστό του, αλλά και από το γεγονός ότι το ΚΚΕ παρέμεινε στην Βουλή; Βέβαια, ο κ. Τσίπρας, ως νέος Λουδοβίκος Βοναπάρτης, μας λέει και ξαναλέει τι ευκαιρία έχασε η Ελλάδα και η Ευρώπη(!) που δεν υπερψηφίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ. Έχασε όντως η Βενετιά βελόνι, όπως λέει κι ο λαός μας.

Εμείς θα ρωτήσουμε κάτι άλλο: Τι κέρδισε ο λαός και η χώρα με τον ΣΥΡΙΖΑ αξιωματική αντιπολίτευση; Τι είναι σε θέση να κάνει ώστε να αποτραπούν τα χειρότερα; Έχει έστω την διάθεση να κάνει κάτι, ή θα περιμένει πότε το καθεστώς κατοχής θα προκηρύξει εκ νέου εκλογές; Για όσους βαυκαλίζονται ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτε, εμείς θα τους πούμε ότι υπάρχει πάντα το πεζοδρόμιο. 

Αν η κοινοβουλευτική σου δύναμη δεν εκφράζεται στο πεζοδρόμιο, στους κοινωνικούς αγώνες, τότε να το βράσω το ποσοστό σου. Η δύναμη που θέλει να διεκδικήσει την εξουσία υπέρ του λαού ξέρει από σήμερα να φέρνει τα πάνω-κάτω, ξέρει πώς να κινητοποιήσει την πλειοψηφία της κοινωνίας από σήμερα έτσι ώστε να μην μπορεί να περάσει η κυβερνητική πολιτική και να έρθει η κυβέρνηση σε αδιέξοδο. Ξέρει να το κάνει αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ; Πολύ φοβάμαι ότι ούτε καν το θέλει. Εδώ τρέμει για το τι θα πουν οι τραπεζίτες και τα μεγάλα αφεντικά της ΕΕ, τρέμει μην και τους δώσει πάτημα να τα βάλουν μαζί του, θα αναλάβει εκστρατεία μέσα στην κοινωνία για να αποτύχουν οι πολιτικές που αποτελούν "δέσμευση" απέναντι στους δανειστές και την ευρωζώνη; Πλάκα κάνουμε; Η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ είναι η γνωστή του "ώριμου φρούτου". Θα αφήσουμε τον κόσμο να υποφέρει, να αυτοκτονεί, να τσακίζεται από την ανεργία, την φτώχεια, την εξαθλίωση και όταν έρθει η ώρα της κάλπης, τι θα κάνει; θα ψηφίσει εμάς. Κλασική τακτική ξεπουλημένων γραφειοκρατών. Άλλωστε, γιατί να τους νοιάζει το τι θα πάθει η χώρα και ο λαός μέχρι να, αν και όταν, έρθει η ώρα της ψήφου; 

Η κρατική επιχορήγηση να είναι καλά και η πολιτική παρέμβαση για το θεαθήναι μέσα από τα ΜΜΕ και όλα τα άλλα στάχτη και μπούλμπερη. Ο δε Καμμένος ακολουθεί κι αυτός την δική του τακτική του "ώριμου φρούτου". Ελπίζει το τρομακτικό έλλειμμα πολιτικής που έχει να το αντισταθμίσουν οι διαφοροποιήσεις από την ΝΔ, ενώ φροντίζει το άει σιχτίρ των ψηφοφόρων του Σαμαρά, που όλο και δυναμώνει, να μην αποκτήσει αληθινά πατριωτικά, δημοκρατικά και ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά. 

Χαρείτε κόμμα. Δυο μήνες μετά τις εκλογές και δεν έχει πάρει ούτε μια σοβαρή πολιτική πρωτοβουλία. Μόνο από πάνε ξέρουν τα στελέχη και οι βουλευτές του. Ούτε φυσικά έχει ψελλίσει το οτιδήποτε ενάντια στις κεντρικές κατευθύνσεις που επιβάλλει το ευρώ και οι δανειστές. Ο "πατριωτικές" κορώνες ήταν για προεκλογική κατανάλωση και τώρα ψάχνονται να δουν τι θα πουν στον κόσμο που τους ψήφισε.

Για το ΚΚΕ δεν αξίζει καν τον κόπο να μιλήσουμε. Όσο η ηγεσία του θα επιχαίρει για το φτύσιμο που της τράβηξε ο δικός της κόσμος και νομίζει ότι πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι θα γυρίσει σ' αυτήν όπως τα "πρεζάκια" που δεν μπορούν απεξαρτηθούν από την θανατηφόρο ουσία, τόσο θα βουλιάζει αυτό το κόμμα στην κοινωνική απαξία. Το δυστύχημα είναι ότι ακόμη και στην οργανωμένη βάση του ΚΚΕ, ελάχιστοι είναι εκείνοι που κατανοούν τι πρέπει να γίνει, που έχουν κρατήσει ζωντανές τις ΕΑΜικές παραδόσεις του κόμματος, που η ηγεσία του τις πολέμησε με μίσος, και ξέρουν πώς μπορεί στην πράξη να φτιαχτεί ένα νέο ΕΑΜ. Επομένως δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτε ουσιαστικό. Μόνο η διάλυση ενός τέτοιου μορφώματος μπορεί να προσφέρει στο κίνημα και στους αγωνιστές που κρατά αιχμάλωτους.

Το νέο ΕΑΜ μπορεί να υπάρξει αναγκαστικά έξω από τον οργανωμένο κομματικό μηχανισμό των επίσημων κομμάτων του κοινοβουλίου. Και φυσικά σε ευθεία σύγκρουση με όλες τις σεχταριστικές απόψεις περί αριστεράς του αντί, που δεν μπορεί να καταλάβει ούτε καν το τι σημαίνει ταξικό και τι εθνικό και πώς ταυτίζονται απόλυτα τα δυο τους, ιδίως στις σημερινές συνθήκες.

Η "ανίερη συμμαχία" συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης σε συνδυασμό με την αδίστακτη καταστολή και την χούντα της "ενημέρωσης", η οποία θα πάρει ακόμη πιο τερατώδης διαστάσεις, είναι τα μέσα που ξέρουν να χρησιμοποιούν πολύ καλά οι κρατούντες για να κρατήσουν την οργή του λαού υπό έλεγχο. Μην περιμένουμε λοιπόν εντυπωσιακές κινητοποιήσεις του λαού όπως το κίνημα των πλατειών πέρυσι. Άλλωστε ο λαός θυμάται ακόμη τα χημικά και το ξύλο, όπως επίσης και όλους εκείνους τους δήθεν "ακομμάτιστους", τους δήθεν "αμεσοδημοκράτες", που πολλοί από δαύτους σήμερα είναι κομματόσκυλα του ΣΥΡΙΖΑ, - προς δόξαν βέβαια της "άμεσης δημοκρατίας" και της "ενότητας" - και οι οποίοι μετέτρεψαν τις κινητοποιήσεις σε ψυχανάλυση επί παντός επιστητού προκειμένου οι κομματικοί μηχανισμοί να λεηλατήσουν την ψήφο διαμαρτυρίας. Ο κόσμος αυτή την φορά δεν θέλει να επαναλάβει το ίδιο λάθος.

Επομένως, το καθήκον όλων εμάς, κυρίως του ΕΠΑΜ, που αποτελεί την πιο καλά οργανωμένη και την πιο πλατιά δύναμη που δρα μέσα στην κοινωνία είναι τριπλό:

Πρώτο: τη δημιουργία μιας "παράλληλης οικονομίας" μέσα από την οποία θα αναδειχθούν μορφές οικονομικής οργάνωσης σαν αυτές πάνω στις οποίες αύριο θα αποτελέσουν την βάση αναδιοργάνωσης της εθνικής οικονομίας. Συνεταιρισμοί, κοινοπραξίες, πρότυπα αγροκτήματα, κοκ, που συνδέουν την πόλη με το χωριό, τον παραγωγό με τον εργαζόμενο της συνοικίας με κοινό σκοπό ο ένας να στηρίξει τον άλλο σε συνθήκες γενικευμένης κατάρρευσης. Με τον τρόπο αυτό δεν βοηθάμε την γειτονιά να επιβιώσει, στο μέτρο του δυνατού, χωρίς να εθίζουμε τα πιο καταπονημένα στρώματα στην φιλανθρωπία των συσσιτίων, των "κοινωνικών παντοπωλείων", κοκ, αλλά τους δείχνουμε με άμεσο και πρακτικό τρόπο τι μπορεί να κερδίσουμε αν αλλάξουν οι όροι και τα πλαίσια λειτουργίας της οικονομίας.

Δεύτερο: Οι πυρήνες του ΕΠΑΜ μαζί με πρωτοβουλίες πολιτών και κατοίκων σε κάθε περιοχή πρέπει να πρωτοστατήσουν στην αφύπνιση του κόσμου. Καμιά γειτονιά δεν πρέπει να αφεθεί στην τύχη της και να εφησυχάσει μέσα στην κατευθυνόμενη μιζέρια. Πικετοφορίες, πυρσοφορίες, εκδηλώσεις, ομιλίες, επιτροπές αντίστασης, κοκ, θα πρέπει να είναι σε ημερήσια διάταξη. Σ' αυτά οι πυρήνες του ΕΠΑΜ έχουν πολύτιμη εμπειρία. Ο κόσμος θα ψάχνεται όσο ποτέ άλλοτε για να ενημερωθεί, να μάθει τι μπορεί να κάνει άμεσα και πρακτικά, να δει ποιες είναι οι προοπτικές του. Όποιος κερδίσει αυτή την μάχη, θα κερδίσει τον πόλεμο. Ακόμη και μια μικρή ομάδα αποφασισμένων μπορεί να κάνει την διαφορά, αρκεί να πατά γερά στα προβλήματα του απλού κόσμου, να μιλά την γλώσσα του και να τον προστατεύει από τα κομματόσκυλα που θα λυσσάξουν για να ελέγξουν αυτές τις διαδικασίες.

Τρίτο: πρέπει να αναπτύξουμε έναν διαφορετικό τρόπο παρέμβασης στα ζητήματα των μαζικών 

αγώνων. Πρέπει να έχουμε ξεκάθαρο πώς σ' αυτές τις συνθήκες θα πρέπει να αναπτυχθούν πρωτοβουλίες που θα έχουν σαν στόχο όχι μόνο να μιλήσουν για τα ζητήματα του χώρου εργασίας, αλλά για να πείσουν τους εργαζόμενους ότι πρέπει να υπερασπιστούν εργοστάσια που πάνε για κλείσιμο και επιχειρήσεις σημαντικές για την εθνική οικονομία. Σε συνθήκες γενικού ξεπουλήματος και τέτοιας ανεργίας δεν πρέπει καμιά επιχείρηση με ειδικό βάρος να πάει χαμένη. Δεν μπορεί, π.χ., να δοθεί η ΕΥΔΑΠ, ούτε η ΔΕΗ. Πρέπει να αναπτυχθούν πρωτοβουλίες εργαζομένων που βάζουν σαν στόχο μαζί με την υπόλοιπη κοινωνία να υπερασπιστούν τις επιχειρήσεις αυτές και τον δημόσιο χαρακτήρα τους. Το ίδιο πρέπει να γίνει με επιχειρήσεις, όπως π.χ. η ΔΩΔΩΝΗ, η ΣΕΚΑΠ κ.ά., που πάνε για διάλυση και ξεπούλημα ιδίως τώρα μετά την διάλυση της ΑΤΕ. Οι εργαζόμενοι πρέπει να βρουν τρόπο να τις πάρουν στα χέρια τους και να τις δουλέψουν με τους δικούς τους όρους. Όσο δύσκολο κι αν είναι, υπάρχει τρόπος. Κάτι ανάλογο έπρεπε να είχαν κάνει και οι εργαζόμενοι στην Χαλυβουργία του Μάνεση, αντί να μείνουν άπραγοι σε μια απεργία δίχως προοπτική για 273 ημέρες. Ανάλογη στάση θα πρέπει να έχουμε στα ζητήματα παιδείας, αλλά και σε κλάδους που υποφέρουν. Πρέπει να πρωτοστατήσουμε σε κινήματα που έχουν νόημα για την κοινωνία και συμφιλιώνουν τους εργαζόμενους ενός τομέα, ή κλάδου με την υπόλοιπη κοινωνία. Τι νόημα π.χ. έχει να αφήνουμε ολόκληρο τον κλάδο των φαρμακοποιών έρμαιο μιας τυχοδιωκτικής τακτικής που εκβιάζει δήθεν την κυβέρνηση μετατρέποντας σε όμηρο τον ασφαλισμένο που έχει ανάγκη τα φάρμακά του. Την ίδια ώρα που φαρμακοποιοί συνθλίβονται από τους προμηθευτές τους. Σε τέτοιες συνθήκες δεν μπορούν να αφήνονται συνδικαλιστικές ηγεσίες να συμπεριφέρονται ως τυπικές συντεχνίες με μικροπολιτικές βλέψεις. Ας δημιουργηθεί μια πρωτοβουλία φαρμακοποιών που θα εκδώσει άμεσες διαταγές πληρωμής εναντίον του δημοσίου και θα προχωρήσει σε συντηρητικές κατασχέσεις εναντίον των υπουργείων. Έτσι και οι φαρμακοποιοί θα ανασάνουν και τα φαρμακεία τους δεν θα χρειαστεί να κλείσουν οδηγώντας στην απελπισία του ασφαλισμένους.

Τέταρτο: τίποτε απ' όλα αυτά δεν θα μπορέσει να γίνει, αν δεν μάθουμε να προστατεύουμε τις οργανώσεις μας, τις πρωτοβουλίες που δημιουργούνται από κάτω, τις αυθεντικά λαϊκές επιτροπές, κοκ, από όλους αυτούς τους "αμεσοδημοκράτες" που ξέρουν μόνο να διαλύουν καθετί που δεν μπορούν να ελέγξουν. Πρέπει να μάθουμε να περιφρουρούμε κάθε γνήσια λαϊκή μορφή συλλογικής αντίστασης από τα κομματόσκυλα που η οσμή των ψήφων θα τα μαζέψει σαν τις ύαινες. Πρέπει να μάθουμε ότι η ενότητα οικοδομείται μέσα σ' αυτές τις αυθεντικά λαικές μορφές του κινήματος και δοκιμάζεται μέσα στην δράση. Καμιά άλλη πολιτική συμφωνία με καμιά δύναμη δεν πρέπει να γίνει αποδεχτή, ούτε ανεκτή αν δεν έχουμε όλοι δοκιμαστεί στην πράξη του κινήματος. Αφήστε τον κάθε καρεκλοκένταυρο να ονειρεύεται θέσεις και έδρες σε μια συνεύρεση κομματικών μηχανισμών, ή επίδοξων πρωτοπορειών του περιθωρίου ελέω "επαναστατικής θεωρίας" του εγχειριδίου. Το κοινωνικοπολιτικό υποκείμενο που θα είναι σε θέση να επιφέρει την μεγάλη μεταβολή δεν θα γεννηθεί από την σύμπτυξη ή την ενότητα έτοιμων πολιτικών οργανώσεων ή κομμάτων, αλλά μόνο πάνω στα ερείπια τους.

Ο στόχος μας είναι να προετοιμαστεί η κοινωνία, να βρει το κουράγιο και την δύναμη να προχωρήσει σε γενική πολιτική απεργία το ταχύτερο δυνατό μέσα από μορφές οργάνωσης που θα έχει δημιουργήσει η ίδια και θα τις έχει αγκαλιάσει ο πλατύς κόσμος στις γειτονιές. Η γενική πολιτική απεργία δεν είναι ανάγκη να συντελεστεί πανελλαδικά. Μπορεί να ξεκινήσει και να έχει επίκεντρό της την Αθήνα. Ούτε χρειάζεται εξαρχής να έχει την πλειοψηφία του κόσμου. Η ιστορία έχει αποδείξει ότι στο βαθμό που μια τέτοια απεργία απηχεί τις διαθέσεις της μεγάλης πλειοψηφίας, μπορεί να ξεκινήσει με μια κρίσιμη μάζα και κατόπιν να εξελιχθεί. Σκοπός της γενικής πολιτικής απεργίας είναι να οδηγήσει σε καθολική παραίτηση συμπολίτευση και αντιπολίτευση, έτσι ώστε να αναλάβουν την διακυβέρνηση οι δυνάμεις που ηγήθηκαν στην κινητοποίηση του κόσμου.

Την γενική πολιτική απεργία σαν ιδέα την ζυμώνουμε από την απαρχή του ΕΠΑΜ. Αν και οφείλουμε να πούμε όχι πάντα με την απαιτούμενη συνέπεια. Ωστόσο, σήμερα είναι πιο επίκαιρη παρά ποτέ, αλλά και πιο ρεαλιστική παρά ποτέ. Όχι μόνο γιατί στον απλό κόσμο αρέσει όλο και περισσότερο σαν ιδέα, έστω κι αν δεν ξέρει πώς γίνεται, αλλά και γιατί έχουν αρχίσει ήδη να οικοδομούνται οι δομές εκείνες που χρειάζονται για να πετύχει μια τέτοια κίνηση. Η γνώμη μου είναι ότι από εδώ και μπρος το πόσο γρήγορα η κοινωνία, ο λαός μας και η χώρα θα απαλλαγεί από το καθεστώς κατοχής και ολοκαυτώματος εξαρτάται συνοπτικά από έναν βασικό και κύριο παράγοντα: από το πόσο γρήγορα και πλατιά θα μπορέσουμε να οικοδομήσουμε τις υποδομές για μια πετυχημένη γενική πολιτική απεργία.

Στο καθήκον αυτό δεν μπορεί παρά μόνο το ΕΠΑΜ μπορεί να πρωτοστατήσει, μιας και είναι η μόνη οργανωμένη δύναμη σήμερα που ξέρει, έχει την "τεχνογνωσία" να δουλεύει στην γειτονιά και να συμβάλει σε αυθεντικά λαϊκές μορφές οργάνωσης. Αφήστε όλους τους άλλους να παραπαίουν στο πολιτικό παιχνίδι που στήνει ο αντίπαλος. Αφήστε τους να διυλίζουν τον κώνωπα της πολιτικής του εφικτού και να καταπίνουν την κάμηλο της κατοχής. Αφήστε τους να εξασκούνται στον κοινοβουλευτικό κρετινισμό. Ο κύβος ερρίφθη, το ιστορικό στοίχημα έχει τεθεί και μόνο από εμάς, από την δουλειά και την αφοσίωσή μας στον σκοπό, εξαρτάται η έκβασή του.

Διαβάστε περισσότερα...

Χρονια πολλά πατριώτες και καλή Λευτεριά!

Γιατί η Παναγία θα είναι πάντα η γυναίκα ενός ξυλουργού, που κυνηγήθηκε από τους τυράννους της τότε εποχής... 

Τα παιδιά μας εγίναν πετρώματα

πολιτείες θαμμένες και μάρμαρα

αεράκι που φέρνει αρώματα

μες στα χρόνια που έρχονται βάρβαρα.

Ρίξε Απρίλη δυο νερά

φέξε και συ φεγγάρι

άνοιξε γη να ξαναβγεί

το μέγα άνθος της φυλής

εκδίκηση να πάρει.

Τα παιδιά μας περνούν ψιθυρίζοντας

ποταμός μες στις πέτρες υπόγειος

ένας λίβας που καίει σφυρίζοντας

και γεμίζει με αίμα η Μεσόγειος.

Διαβάστε περισσότερα...

Είναι αναγκαία όσο ποτέ η δραστική αύξηση των δημοσίων δαπανών…

Πηγή: http://dimitriskazakis.blogspot.gr

του Δημήτρη Καζάκη

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία από το θέσφατο του ισοσκελισμένου κρατικού προϋπολογισμού και μάλιστα σε συνθήκες ύφεσης, που μας το έχουν πλασάρει και ως «εθνικό στόχο». Όσο περισσότερο κυνηγά αυτόν τον στόχο η οικονομική πολιτική της εκάστοτε κυβέρνησης τόσο περισσότερο θα βαθαίνει η ύφεση της ελληνικής οικονομίας, τόσο περισσότερο θα επιδεινώνεται η κρίση χρέους, τόσο περισσότερα εκατομμύρια έλληνες εργαζόμενοι και ιδίως νέοι θα αντιμετωπίζουν την ανεργία και την κοινωνική απόγνωση.

Η αλήθεια είναι ριζικά διαφορετική. Έχουμε απόλυτη ανάγκη από δραστική αύξηση των δημοσίων δαπανών, αλλιώς οδεύουμε με μαθηματική ακρίβεια σε τριτοκοσμική καταστροφή. Ακόμη κι αν χρειαστεί να παραμείνουν τα δημοσιονομικά ελλείμματα σε σχετικά υψηλά επίπεδα. Αρκεί, βέβαια, το κρατικό έλλειμμα να μην προέρχεται από τον παρασιτισμό των εκάστοτε κυβερνήσεων και την εξυπηρέτηση των ημέτερων επιχειρηματικών συμφερόντων, καθώς και από τα τοκοχρεολύσια του δημόσιου χρέους.

Πίσω από τους μύθους για το κακό «μεγάλο κράτος», ας δούμε ποια είναι η αλήθεια.

Οι δημόσιες δαπάνες αντιμετωπίζονται συχνά σαν να ήταν ένα βάρος για την οικονομία της αγοράς, ένα αποτρόπαιο βάρος για ολόκληρη την κοινωνία, η οποία θα γνώριζε μεγαλύτερη ανάπτυξη αν μόνο οι δημόσιες δαπάνες είχαν περικοπεί δραστικά. Αλλά η οικονομική ιστορία των τελευταίων 150 χρόνων, δείχνει ακριβώς το αντίθετο: ότι η οικονομική ανάπτυξη έχει πάει χέρι-χέρι με ένα αυξανόμενο ποσοστό των δημοσίων δαπανών από τα μέσα του 19ου αιώνα. Στις 14 πιο ανεπτυγμένες οικονομίες του κόσμου από 10,8% επί του ΑΕΠ τους που ήταν οι δημόσιες δαπάνες τους το 1870, ανήλθαν στο 20% το 1920, στο 28% το 1960, στο 42% το 1980, στο 46% το 2000, ενώ το 2010 παρέμεναν στο ίδιο επίπεδο. Γιατί; Επειδή οι δημόσιες δαπάνες λειτουργούν ανασταλτικά στην οικονομική ανάπτυξη; Ή μήπως γιατί έπιασε τρέλα τα πιο ανεπτυγμένα κράτη του κόσμου και φόρτωσαν με σπατάλες του προϋπολογισμούς τους; Και βέβαια όχι. Ο συντελεστής ανόδου των δημοσίων δαπανών είναι ευθέως ανάλογος με το επίπεδο ανάπτυξης και οργάνωσης μιας οικονομίας.

Αυτό δεν είναι απλά μια σύμπτωση. Υπάρχει μια στατιστικά σημαντική σχέση μεταξύ της ανόδου των επιπέδων των δημόσιων δαπανών και της οικονομικής ανάπτυξης, στις αναπτυσσόμενες χώρες καθώς και χώρες με υψηλά εισοδήματα. Αυτή η «μακροπρόθεσμη» σχέση είναι γνωστή ως «νόμος του Βάγκνερ», από το όνομα του οικονομολόγου που εντόπισε για πρώτη φορά στη δεκαετία του 1880 την στατιστική συσχέτιση, και έχει επανειλημμένα επιβεβαιωθεί από τη μεγάλη πλειοψηφία των μελετών από τότε. Μερικές πιο πρόσφατες εκθέσεις αναφέρουν:

• Μια ανάλυση 23 χωρών με υψηλά εισοδήματα την περίοδο 1970 - 2006 από δύο οικονομολόγους του Center of Financial Studies του Πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης, το οποίο είναι μη κερδοσκοπικός ερευνητικός οργανισμός που χρηματοδοτείται από 120 τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρείες και βιομηχανίες, επιβεβαίωσε «μια θετική συσχέτιση μεταξύ δημόσιων δαπανών και του κατά κεφαλήν ΑΕΠ ... [και] μια κοινή στρατηγική ανάπτυξης μεταξύ των 23 χωρών και τη γενικευμένη ισχύ του νόμου του Βάγκνερ».[1]

• Μια ανάλογη μελέτη των 51 αναπτυσσόμενων οικονομιών από το προσωπικό του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), διαπίστωσε ότι υπήρχε μια συνεκτική σύνδεση σε όλες τις χώρες, επιβεβαιώνοντας «μια μακροπρόθεσμη σχέση μεταξύ των κρατικών δαπανών και της παραγωγής σύμφωνα με το νόμο του Βάγκνερ». Ενώ μια αντίστοιχη ανάλυση της Ινδίας από το 1950 έως το 2008 επιβεβαίωσε επίσης «την ισχύ του νόμου του Βάγκνερ στην Ινδία ... υπάρχει μία μακροχρόνια σχέση μεταξύ οικονομικής ανάπτυξης και αύξησης των δημόσιων δαπανών».[2]

Έτσι, η αύξηση των δημοσίων δαπανών δεν αποτελεί μειονέκτημα για την οικονομική ανάπτυξη, αλλά φαίνεται να είναι ένα ουσιαστικό μέρος της οικονομικής μεγέθυνσης και ανάπτυξης, σε όλες τις χώρες. Την εξήγηση για αυτήν την σχέση δίνει μια σειρά από τρόπους με τους οποίους ένα αυξανόμενο ποσοστό των δημοσίων δαπανών συμβάλλει στις οικονομίες:

• Οι δημόσιες δαπάνες έχουν έναν κρίσιμο ρόλο στις επενδύσεις σε υποδομές. Υπάρχουν σημαντικά οφέλη για το σύνολο της οικονομίας από το να υπάρχουν καλοί δρόμοι και γενικά ένα καλά οργανωμένο και συντηρούμενο δίκτυο δρόμων, σιδηροδρόμων, ηλεκτρικού ρεύματος και νερού. Οι ιδιώτες επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν το έργο αυτών των δικτύων, αλλά δεν θέλουν να επιβαρυνθούν με τις επενδύσεις που χρειάζονται αυτά τα δίκτυα. Γι’ αυτό σε όλες τις χώρες, οι επενδύσεις σε υποδομές είναι στην αρμοδιότητα του δημόσιου τομέα. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα περισσότερα από τα κέρδη παραγωγικότητας στην «χρυσή εποχή» της οικονομίας των ΗΠΑ οφείλονταν στις δημόσιες επενδύσεις σε έργα υποδομής όπως ήταν τα οδικά δίκτυα και ο ηλεκτρισμός.[3]

• Οι δημόσιες δαπάνες είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για την παραγωγή πολλών υπηρεσιών. Μια πρόσφατη μελέτη για τις δαπάνες για την υγεία και την εκπαίδευση στις χώρες του ΟΟΣΑ διαπίστωσε ότι «οι δημόσιες δαπάνες επηρεάζουν αύξηση του ΑΕΠ περισσότερο από τις ιδιωτικές δαπάνες.» Αυτό συνάδει με το γεγονός ότι οι δημόσιες δαπάνες για την υγειονομική περίθαλψη είναι πολύ πιο αποτελεσματικές, από οικονομική άποψη, όσο και πιο αποτελεσματική, όσον αφορά τους στόχους για την υγεία, από ό,τι οι ιδιωτικές δαπάνες για την υγειονομική περίθαλψη. Πολύ απλά, τη δημόσια υγειονομική περίθαλψη είναι πιο αποτελεσματική για την οικονομία στο σύνολό της.[4]

• Ένα υγιές, καλά εκπαιδευμένο εργατικό δυναμικό είναι πολύ πιο παραγωγικό: «... η θεωρία του ανθρώπινου κεφαλαίου υποδηλώνει ότι όταν προσανατολίζεται προς την υγεία και την εκπαίδευση, αυτά τα προγράμματα αναδιανομής [των δημοσίων δαπανών] συμβάλλουν επίσης στην ποιότητα του εργατικού δυναμικού, και ως εκ τούτου, στην αναπτυξιακή δυναμική της οικονομίας.»[5]

• Η ανακατανομή του εισοδήματος αυξάνει την καταναλωτική ζήτηση που με την σειρά της τροφοδοτεί την άνοδο της εσωτερικής αγοράς και την αύξηση του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος της οικονομίας. Αυτό συμβαίνει επειδή οι φτωχότεροι άνθρωποι δαπανούν πολύ υψηλότερο ποσοστό του εισοδήματός τους, και έτσι η αναδιανομή εισοδήματος από τους πολύ πλούσιους στους ασθενέστερους, τονώνει την οικονομική ανάπτυξη: «Έτσι οι πολιτικές αναδιανομής του εισοδήματος δια μέσου του κράτους μπορούν να επιταχύνουν το ρυθμό της οικονομικής δραστηριότητας, στο βαθμό που τοποθετείτε πρόσθετο εισόδημα στα χέρια των οικογενειών με σχετικά υψηλή οριακή τάση προς κατανάλωση.»[6]

• Οι δημόσιες υπηρεσίες αποτελούν έναν αποτελεσματικό συλλογικό μακροπρόθεσμο μηχανισμό ασφάλισης. Στις ανεπτυγμένες οικονομίες, ένα δημόσιο σύστημα στήριξης για την ασθένεια, την ανεργία και την τρίτη ηλικία, έχει αντικαταστήσει το ρόλο της στήριξης από την οικογένεια, όπως συνέβαινε σε πιο παραδοσιακές κοινωνίες. Παροχή των δημόσιων υπηρεσιών και της κοινωνικής ασφάλισης επιτρέπει στους ανθρώπους να ξοδεύουν περισσότερο από το ιδιωτικό τους εισόδημα, αντί να αποταμιεύουν προκειμένου με τις οικονομίες τους να προστατεύσουν τον εαυτό τους.

• Υπάρχει ένα γενικό όφελος για την κοινωνική και οικονομική σταθερότητα: «Οι πιθανές μορφές της οικονομικής εξέλιξης χωρίς ανεπτυγμένο κράτος πρόνοιας περιλαμβάνουν χάος, στασιμότητα και την εμφάνιση νέων και ίσως πρωτοφανών οικονομικών συστημάτων.»[7] Εδώ οι μελετητές αναφέρονται σε τριτοκοσμικές εκδοχές του καπιταλισμού.

Υπάρχει επίσης μια σαφής σχέση μεταξύ της δημοκρατίας και των δημόσιων δαπανών. Ενεργές δημοκρατίες είναι πιο πιθανό να παράγουν υψηλότερα επίπεδα δημοσίων δαπανών απ’ ότι αυταρχικά καθεστώτα. Η Ισπανία είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα: ενώ ήταν ακόμα κάτω από την δικτατορία του Φράνκο το 1974, τα έσοδα της κυβέρνησης ανήλθαν στο 22,9% του ΑΕΠ. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1984, η οικονομία δεν είχε αυξηθεί σε πραγματικούς όρους, αλλά τα δημόσια έσοδα είχαν ήδη αυξηθεί σε 32,7% του ΑΕΠ. Η συμμετοχή κάνει επίσης την διαφορά: οι δημοκρατίες με υψηλό εκλογικό ποσοστό προσέλευσης επιτυγχάνουν υψηλότερα επίπεδα δημοσίων δαπανών από δημοκρατίες, όπου προσέλευση είναι 50% ή και λιγότερο. Το υψηλότερο προσδόκιμο ζωής αυξάνει επίσης τις δημόσιες δαπάνες: οι ηλικιωμένοι χρειάζονται περισσότερο τις δημόσιες υπηρεσίες.

Περίπου οι μισές από όλες τις θέσεις εργασίας στον κόσμο, υποστηρίζονται από τις δημόσιες δαπάνες. Τα δύο τρίτα από αυτές στον ιδιωτικό τομέα υπάρχουν λόγω πολλαπλασιαστικών αποτελεσμάτων των δημοσίων δαπανών. Με την ανακατανομή αποκαθίσταται η ανισότητα των εισοδημάτων που δημιουργείται από την αγορά και αυξάνει την αγοραστική δύναμη της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού. Δημόσια υγειονομική περίθαλψη, στέγαση και άλλες υπηρεσίες που αφορούν στην προστασία των ανθρώπων από τις ασθένειες επιτρέπουν την ανάπτυξη πόλεων χωρίς παραγκουπόλεις. Σε παγκόσμιο επίπεδο, οι δημόσιες δαπάνες είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα συνεχίσουν να αυξάνονται ραγδαία, καθώς ο ρόλος του κράτους συνεχίζει να αυξάνεται στις αναπτυσσόμενες χώρες.

Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε ότι οι δημόσιες δαπάνες, το πώς αξιοποιούνται, που καταναλώνονται και ποιο είναι το αποτέλεσμά τους, εξαρτώνται αποκλειστικά από τις πολιτικές αποφάσεις. Αν σε κυβερνάνε συμμορίες σαν την σημερινή που ξέρει μόνο να λεηλατεί το δημόσιο και να ξεπουλά τη δημόσια περιουσία είναι λογικό να έχεις ένα κράτος που απορρέει από κάθε πόρο του πύον και δυσοσμία. Χωρίς όμως ένα εξαιρετικά ανεπτυγμένο σύστημα δημοσίων δαπανών, χωρίς τους υπουργούς και τους κομματάρχες της ασυδοσίας και της ρεμούλας, δεν μπορεί να υπάρξει αναπτυσσόμενη σύγχρονη οικονομία, δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική δημοκρατία.

Τα λέμε όλα αυτά γιατί στο όνομα της αδυναμίας να πιαστούν οι «εθνικοί στόχοι» των ασύστολων και αυθαίρετων περικοπών στο όνομα ενός ισοσκελισμένου προϋπολογισμού, η κυβέρνηση Σαμαρά και τα μεγάλα αφεντικά της ευρωζώνης μαγειρεύουν τα χειρότερα. Κανένα κράτος δεν χάθηκε, ούτε χρεοκόπησε γιατί είχε ελλείμματα. Οι πολιτικές λιτότητας, αυθαίρετων περικοπών και χρέους είναι που βουλιάζουν τα κράτη και τις οικονομίες. Μην μασάτε λοιπόν με διατεταγμένες κινήσεις πανικού, ούτε με κινδυνολογίες. Όλα είναι εκ του πονηρού και αφορούν στην προετοιμασία του εδάφους για τα πολύ χειρότερα.

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 12/8/2012

---

[1] Serena Lamartina and Andrea Zaghini, Increasing Public Expenditures: Wagner’s Law in OECD Countries. Center for Financial Studies No. 2008/13.

[2] Bernardin Akitoby, Benedict Clements, Sanjeev Gupta, Gabriela Inchauste, ‘Public spending, voracity, and Wagner’s law in developing countries’, European Journal of Political Economy 22 (2006) 908– 924.

[3] David Aschauer, ‘Is Public Expenditure Productive?’, Journal of Monetary Economics 23 (1989) 177–200; Alexander J. Field, ‘The origins of US total factor productivity growth in the golden age’, Cliometrica (2007) 1:63–90.

[4] Beraldo S., Montolio D. and Turati G., ‘Healthy, educated and wealthy: A primer on the impact of public and private welfare expenditures on economic growth’, The Journal of Socio-Economics 38 (2009) 946–956.

[5] Herbert Gintis and Samuel Bowles Source: The American Economic Review, Vol. 72, No. 2, Papers and Proceedings of the Ninety- Fourth Annual Meeting of the American Economic Association (May, 1982), pp. 341–345 Published by: American Economic Association

[6] David R. Cameron, ‘On the Limits of the Public Economy’, Annals of the American Academy of Political and Social Science, Vol. 459, Government and Economic Performance (Jan., 1982), pp. 46–62.

[7] Herbert Gintis and Samuel Bowles Source: The American Economic Review, Vol. 72, No. 2, Papers and Proceedings of the Ninety- Fourth Annual Meeting of the American Economic Association (May, 1982), pp. 341–345 Published by: American Economic Association.

Διαβάστε περισσότερα...

Ούλοι εμείς, 'εφέντη'

Πηγή: http://vickytoxotis.blogspot.com

Μια  ιστορία συλλογικότητας από την Ικαρία...

Μια ιστορία βγαλμένη από την ελληνική φυσιογνωμία και γενναιότητα άλλων εποχών, που καλό θα ήταν να θυμηθούμε σήμερα, αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε την παρούσα κατάσταση και να εκτοπίσουμε τις διασπάσεις και τα κομματικά κόλπα εις βάρος μας...

Η Ικαρία την περίοδο της φραγκοκρατίας φαίνεται πως είχε περιέλθει στο φέουδο της γενοβέζικης οικογένειας των Justiniani που κατείχαν ακόμη τη Χίο και τη Σάμο. Από εκείνη την εποχή μάλλον προέρχεται ένα δημοτικό τραγούδι για το Κάστρο του Κοσκινά που ξεκινάει με τη φράση "Ανάθεμα τη Γένοβα". Η επέκταση των Οθωμανών φαίνεται πως έκανε τους Γενοβέζους να μαζευτούν σε ένα μέρος που προσφερόταν περισσότερο προς υπεράσπιση, κι έτσι πιθανολογείται ότι μία των ημερών τα μάζεψαν και έφυγαν (ίσως συνοδευόμενοι από τυχόν εκλατινισμένους Έλληνες) με κατεύθυνση τη Χίο, όπου ο οχυρωμένος Ανάβατος απετέλεσε καταφύγιό τους για κάποια χρόνια ακόμα. Οι εναπομείναντες κάτοικοι της Ικαρίας φαίνεται πως αποτραβήχτηκαν στα βουνά και τα οροπέδια, και εκμεταλλευόμενοι το χωρίς φυσικά λιμάνια, απρόσιτο νησί τους, ανέπτυξαν μια ολόκληρη τέχνη "λάθρας" επιβίωσης και πέρασαν σχεδόν ολόκληρο το 16ο αιώνα σε κατάσταση "αφάνειας", ειδικά σε σχέση με κατακτητές και πειρατές.

Η κατάσταση αυτή έλαβε τέλος στα τέλη του 16ου αιώνα, οπότε η οθωμανική διοίκηση μάλλον ανακάλυψε ότι το νησί κατοικείται και διόρισε κάποιον αξιωματούχο με διοικητικές ή δικαστικές αρμοδιότητες. Δεν είμαι σίγουρος αν η αφήγηση αφορά τον πρώτο κατά σειρά διοικητή ή κάποιον από τους διαδόχους του, και δεν ξέρω αν έχουν διασωθεί κάπου τα ονόματα των πρωταγωνιστών της ιστορίας. Φαίνεται πάντως ότι ο εν λόγω αξιωματούχος ήταν ιδιαιτέρως σκληρός και άδικος, ώστε να προκαλέσει τη δίκαια αγανάκτηση του ελληνικού πληθυσμού.

Η παράδοση λέει ότι μια μέρα ο διοικητής αγγάρεψε δύο Καριώτες να τον κουβαλήσουν (με φορείο) από το Φανάρι (στα ανατολικά του νησιού) μέχρι τις Ράχες (στα δυτικά), και τους έταξε κι ένα αρνί δώρο αν έφταναν την ίδια μέρα. Σε ένα σημείο της διαδρομής που λέγεται "Κακόν πέραμα" και είναι ιδιαιτέρως απόκρημνο, ο διοικητής βρέθηκε μαζί με το φορείο στο γκρεμό. Λέγεται μάλιστα ότι το σύνθημα το έδωσε ο ίδιος αυτοπροσώπως, καθώς οι Καριώτες είχαν μια σχετική διχογνωμία για το αν έπρεπε να τον πετάξουν με το φορείο ή να τον κατεβάσουν πρώτα και να τον σκοτώσουν μετά. Έτσι, τον ρώτησαν "Αγά, συγκούδουνο 'α μας το δώκεις τ' αρνί;" (όπου "'α" σημαίνει "θα" και "συγκούδουνο" σημαίνει "με κουδούνι"). Ο αγάς είπε "συγκούδουνο" και αυτή ήταν η τελευταία του λέξη, διότι εξεμέτρησε το ζην μαζί με το φορείο. Η έκφραση "αυτός πήγε συγκούδουνος" στα καριώτικα χρησιμοποιείται με παρόμοιο συνθηματικό νόημα, μέχρι σήμερα.

Ο επόμενος Οθωμανός αξιωματούχος συγκέντρωσε το λαό και ζήτησε να του παραδώσουν τους δράστες για να μην τιμωρηθούν όλοι - αλλά δεν τους παρέδωσαν. Στην επίμονη ερώτηση "Ποιος σκότωσε τον αγά" ελάμβανε ομοθυμαδόν την απάντηση "Ούλοι εμείς εφέντη". Είδε κι απόειδε, κι αντί να τιμωρήσει κανέναν, τους άφησε όλους ήσυχους. Το ηθικό δίδαγμα για τους Καριώτες ήταν ότι η συλλογικότητα εν τέλει ανταμείβεται - και διατήρησαν παρόμοιες συμπεριφορές αλληλεγγύης σε διάφορες περιστάσεις έκτοτε.

Οι Καριώτες συμμετείχαν σε διάφορες εξεγέρσεις της περιόδου της Τουρκοκρατίας, χωρίς πάντως να γράψουν και καμιά μεγάλη σελίδα στην ιστορία του ελληνικού έθνους όπως άλλοι νησιώτες, καθώς πάντα ήταν πολύ λίγοι, πολύ φτωχοί και πολύ ασήμαντοι. Η οθωμανική διοίκηση διατηρήθηκε μέχρι το 1912, οπότε μια "ξαφνική" επανάσταση τις παραμονές των βαλκανικών πολέμων έστειλε τους λιγοστούς Τούρκους στρατιώτες και υπαλλήλους σπίτια τους και ανακήρυξε την "Ελευθέρα Πολιτεία της Ικαρίας" που σύντομα ενώθηκε με την Ελλάδα

Διαβάστε περισσότερα...

Η Ελλάδα αντιστέκεται και το Ε.ΠΑ.Μ πρωταγωνιστεί στον αγώνα

Πηγή: pressingnewsgr

Την περασμένη Πέμπτη (9 Αυγούστου) στο γηπεδάκι του Αγ.Νικολάου στη Λούτσα πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση που το Pressing News.gr με μεγάλη χαρά είχε προβάλει με ανάρτηση του ΕΔΩ.  

Ήταν μια εκδήλωση απόλυτα επιτυχημένη απο πλευράς συμμετοχής  αλλά και πολυδιάστατη από πλευράς περιεχομένου, φαινόμενο σπάνιο για τις σημερινές συνθήκες που επικρατούν στην πατρίδα μας.

Όλα ξεκίνησαν με την παράσταση "Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΓΕΜΕΝΟ ΔΕΝΤΡΙ!!!"  που ο χαρισματικός καραγκιοζοπαίχτης Αργύρης Αθανάσιου απέδωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ενθουσιάζοντας τους πάνω από 200 μικρούς και μεγάλους θεατές που είχαν κατακλύσει το χώρο από νωρίς.

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι η είσοδος δεν ήταν "ελεύθερη", οι οργανωτές που δεν ήταν άλλοι από τα μέλη των πυρήνων του τομέα Ε.ΠΑ.Μ Μεσογείων είχαν ορίσει ως συμβολικό εισιτήριο εισόδου, τρόφιμα...

Έτσι όσοι το γνώριζαν από πριν, έφεραν αρκετά τρόφιμα στην είσοδο, αλλά το πιο σημαντικό και συγκινητικό απ΄ όλα, ήταν αυτό που έγινε με τους περαστικούς, οι οποίοι θέλοντας να παρακολουθήσουν την παράσταση σήκωσαν στην κυριολεξία τα μικρά μαγαζιά της γύρω περιοχής από μακαρόνια , ρύζι, όσπρια και ότι άλλο βρήκαν για να τα προσφέρουν στους διοργανωτές, και φυσικά όχι από υποχρέωση, αφού στην ουσία κανείς δεν τους υποχρέωσε για κάτι τέτοιο, αλλά από διάθεση προσφοράς προς στους συμπολίτες τους που περνούν πολύ δύσκολες ήμερες.

Η βραδιά όμως δεν τελείωσε εδώ... Στο πάλκο που είχε στηθεί ανέβηκαν οι μουσικοί. Πρώτοι οι Γιάννης και Μιχάλης Κερανιώτης που με την κιθάρα και το βιολί τους αντίστοιχα, ερμήνευσαν παραδοσιακά νησιώτικα τραγούδια ξεσηκώνοντας τον κόσμο για γλέντι και χορό, ενώ  στη συνεχεία το πρόγραμμα συνεχίστηκε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες με ρεμπέτικο και λαϊκό ρεπερτόριο από το Σύλλογο Μουσικών Βραυρώνας που είναι διάσημοι στην περιοχή, όχι μόνο για την μουσική τους προσφορά, αλλά και την αλληλεγγύη προς ευπαθείς ομάδες πολιτών, αφού σε μόνιμη βάση προσφέρουν μεγάλες ποσότητες μαγειρεμένου φαγητού σε πολλούς συμπολίτες τους.

Από πλευράς Δημοτικής αρχής παρευρέθηκε ο Αντιδήμαρχος της κοινωνικής υπηρεσίας του Δήμου Σπάτων-Αρτέμιδας οπού και ευχαρίστησε τον Τομέα του Ε.ΠΑ.Μ. Μεσογείων για την προσφορά του σε τρόφιμα προς τις υπηρεσίες του Δήμου του και που με ένα πρόχειρο υπολογισμό θα πρέπει να ξεπέρασαν τα 250 κιλά.

Εμείς δεν έχουμε πολλά να πούμε, δεσμευόμαστε όμως ότι θα παρακολουθούμε από πολύ κοντά τις δράσεις του Ενιαίου ΠΑλλαϊκού Μετώπου και θα σας ενημερώνουμε, αφού τα μέλη και οι φίλοι του μας έχουν πια πείσει ότι αγωνίζονται με ανιδιοτέλεια για την ανατροπή των απάνθρωπων οικονομικών - κοινωνικών και πολιτικών μέτρων που εφαρμόζονται τα τελευταία χρόνια στον τόπο μας και θυμίζουν εικόνες Γερμανικής κατοχής 1940-1944.

Ενώ αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι  σχεδόν ποτέ  τα ΜΜΕ δεν καλύπτουν ούτε σε μονόστηλο, τις πολυάριθμες δράσεις του σε όλη την Ελλάδα .

Θερμά συγχαρητήρια στους διοργανωτές και καλή λευτεριά σε όλους...

Διαβάστε περισσότερα...