Αίγυπτος: Τα ιερογλυφικά της επανάστασης

Σημείωση δική μας: Μια διαφορετική, σε σχέση με αυτή που παραθέσαμε προηγουμένως, άποψη για την κατάσταση στην Αίγυπτο

Πηγή: http://giatinkinonikiaristera.blogspot.gr/

του Νικόλα Κοσματόπουλου

Όλη η Αίγυπτος είναι στο δρόμο αυτές τις μέρες - και όλη η Δύση και η καθ-ημάς Ανατολή στους καναπέδες προσπαθεί να καταλάβει τι γίνεται στην χώρα των ιερογλυφικών και των εξεγέρσεων. Μια βασική ανάγνωση είναι η εξής: «ο Στρατός έκανε πραξικόπημα για να φύγει η κυβέρνηση των Ισλαμιστών. Η επανάσταση είναι φενάκη. Και οι ΗΠΑ? Οι ΗΠΑ είναι παντού» 

Στρατός, Ισλάμ, Επανάσταση: τρεις λέξεις που έχουν χρησιμοποιηθεί όσο καμία άλλη στις αναλύσεις και τις περιγραφές για την Αίγυπτο εδώ και τρία χρόνια, αλλά και τρεις λέξεις που έχουν παρεξηγηθεί όσο καμία άλλη στις ίδιες αναλύσεις, τρείς λέξεις που δεν έχουν αναλυθεί ποτέ στην ιστορική κι ανθρωπολογική τους σημασία, τρεις λέξεις τελικά των οποίων η επιφανειακή χρήση φανερώνει την δυτική αλαζονεία κι άγνοια απέναντι στην πιο ηρωική εξέγερση που έχει δει ο σημερινός κόσμος, μετά ίσως την παλαιστινιακή Ιντιφάντα του 1987.

Στο μόνο που συμφωνούν όλοι οι «αναλυτές» είναι ότι οι ΗΠΑ είναι πίσω από κάθε εξέλιξη. Αλλά κι αυτό είναι επιβεβαίωση του υψηλού βαθμού ενσωμάτωσης της δυτικής υπεροψίας, η οποία φανερώνεται είτε ως σύνταξη με τον ισχυρό και τις μηχανορραφίες του, είτε ως αδυναμία να αναγνωριστεί η κατάσταση ως απλά πολύ, μα πολύ περίπλοκη και ανοικτή σε – σχεδόν – κάθε ενδεχόμενο. Τα πράγματα είναι απλά, φίλοι συνομωσιολόγοι: όποιος νομίζει ότι έχει καταλάβει τι συμβαίνει στην Αίγυπτο, απλά δεν έχει καταλάβει τίποτα. Του Ομπάμα, μη εξαιρετέου. Ωστόσο, τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά χρίζουν μιας κάποιας αποκρυπτογράφησης. 

Στρατός 

Ο στρατός στην Αίγυπτο ειναι πολλά πράγματα μαζί. Στατιστικά μιλώντας, οι ένοπλες δυνάμεις της Αιγύπτου διαθέτουν τον μεγαλύτερο στρατό στην Αφρική, και τη Μέση Ανατολή και τον 11^ος πιο μεγάλο στρατό στον κόσμο. Λαμβάνουν κάθε χρόνο 1.3 δισεκατομμύρια δολάρια ως «στρατιωτική βοήθεια» από τις ΗΠΑ και οι στρατηγοί του έχουν σε ένα μεγάλο βαθμό εκπαιδευτεί στην Δύση. Δεν αποφασίζει η κυβέρνηση για το προυπολογισμό του στρατού, αλλά μονάχα ο στρατός ο ίδιος. Οι στρατηγοί ελέγχουν βασικούς οικονομικούς τομείς της χώρας, όπως ο τουρισμός, το real estate, τα δημόσια έργα, τα εμπορικά κέντρα, τα μέσα ενημέρωσης και το πετρέλαιο. 

Όμως, ο αιγυπτακός στρατός ιστορικά είναι αυτός ο οποίος κατέλυσε την λαομίσητη βασιλεία με την επανάσταση – «πραξικόπημα» του 1952 κι αυτός ο οποίος ανέβασε στην εξουσία τον πιο δημοφιλή ηγέτη που γνώρισε ποτέ η Αίγυπτος και ο αραβικός κόσμος. Αυτός ο στρατός νίκησε το Ισραήλ το 1973 και ανακατέλαβε το Σινά, αλλά μέσα από τους κόλπους του ίδιου στρατού - και μάλιστα στα πλαίσια μιας στρατιωτικής παρέλασης – βγήκε ο δολοφόνος του προέδρου Σαντάτ, νικήτη του 1973.

Άλλο πράγμα λοιπόν ο στρατός, άλλο πράγμα οι στρατηγοί. Ο στρατός αποτελείται από εκατοντάδες χιλιάδες αιγύπτιους άντρες, των οποίων οι οικογένειες προσπαθούν να επιβιώσουν σε μια κοινωνία που γίνεται όλο και πιο φτωχή, όχι λόγω ισλαμισμού ή στρατού, αλλά απλά λόγω καπιταλισμού. Ανά πάσα στιγμή, ο στρατός μπορεί απλά να αρνηθεί να ακολουθήσει τις εντολές που δεν κινούνται στην κατεύθυνση της λαικής θέλησης. Ο στρατός δεν είναι μια άμορφη μάζα που κινείται ανάλογα με τις εντολές του στρατάρχη, είναι ένα ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας, που συνταράσσεται κάτω από τις επαναστατικές δονήσεις.

Πολιτικό Ισλάμ

Το πολιτικό Ισλάμ στην Αίγυπτο είναι πολλά πράματα μαζί. Στην κεντρική πολιτική σκηνή αποτελεί μια κλασική συντηρητική δύναμη, που ευαγγελίζεται αξίες σαν την οικογένεια, τη θρησκεία και την πατρίδα – αν και είναι λίγο πιο διεθνιστικό στην αντίληψή του από την εγχώρια δεξιά, μιας και αναγνωρίζει την ούμα και όχι το έθνος. Στην κοινωνία, όμως, το πολιτικό Ισλάμ αποτελεί την πιο διαδεδομένη εκδοχή ενός αποτελεσματικού κι αποκεντρωμένου κράτους πρόνοιας, το οποίο συντηρεί και διαχειρίζεται δεκάδες νοσοκομεία, ιατρεία, γεροκομεία, φιλανθρωπικές οργανώσεις και κέντρα νεολαίας και μάθησης. Ιστορικά, το κίνημα των Αδελφών Μουσουλμάνων διώχτηκε από τον Νάσσερ και τον Σαντάτ, γιατί φοβόντουσαν την δύναμή του – και με το δίκιο τους αφού από χέρι Ισλαμιστή έπεσε ο τελευταίος - αλλά με τον Μουμπάρακ είχε βρεθεί ένα modus Vivendi που επέτρεπε στο πολιτικό Ισλάμ να αναδειχτεί σε μεγαλύτερη οργανωμένη δύναμη της χώρας, μετά το στρατό.

Ο Μουμπάρακ χρησιμοποίησε τους Αδελφούς ως ανάχωμα απέναντι στην αριστερά και τους εργατικούς αγώνες, οι οποίοι όμως συνεχίζονταν κάτω από την μπότα του. Ο Μόρσι όχι μόνο δεν κατάφερε να εκπληρώσει τις υποσχέσεις της επανάστασης (κοινωνική και οικονομική δικαιοσύνη, αποκατάσταση των μαρτύρων, καταδίκη των ενόχων), αλλά διατήρησε τα περισσότερα στελέχη από το παλαιό καθεστώς στις θέσεις τους, και διάσπασε το κίνημα με αποτέλεσμα πολλά στελέχη της νεολαίας κυριώς να πάνε «αριστερά» και να στηρίξουν το Αμντελ Φουτούχ στις προεδρικές εκλογές. Οι Αδελφοί δεν είναι μια άμορφη μάζα που κινείται ανάλογα με τις εντολές του κάθε Ιμάμη, αλλά είναι ένα ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας, που συνταράσσεται κάτω από τις επαναστατικές δονήσεις. 

Επανάσταση

Η επανάσταση στην Αίγυπτο είναι πολλά πράγματα μαζί. Αυτό που σίγουρα δεν είναι ωστόσο είναι ένα αυθόρμητο ξέσπασμα, που ξεκίνησε τη μέρα οταν κάποια εκατομμύρια αποφάσισαν να κατέβουν στο δρόμο από ένα κάλεσμα στο φεισμπουκ. Το 2011 ήταν το αποκορύφωμα μιας ολόκληρης δεκαετίας επιτυχημένων εργατικών και λαικών αγώνων κατά των νεοφιλελεύθερων πολιτκών του Μουμπαρακ, που επιβλήθηκαν με τις επιταγές του ΔΝΤ. Οι εργάτες των εργοστασίων υφασμάτων της Μαχάλλα και άλλων πόλεων του Δέλτα είχαν ήδη προπονηθεί όχι μονάχα στο πώς να συντηρούν απεργιακές φρουρές με τη βοήθεια ολόκληρων πληθυσμών και να κερδίζουν μάχες στις διαπραγματεύσεις με φιλελέ τεχνοκράτες, αλλά και πώς να αποκρούουν στρατιωτικά τις επιθέσεις των δυνάμεων ασφαλείας της νεοφιλελευθερης χούντας του Μουμπάρακ.

Αυτές οι νίκες είχαν αυξήσει την αυτοπεποίθηση του λαού, αφού είχαν γίνει γνωστές απ’ άκρη σ’ άκρη στην χώρα, μαζί με τις τακτικές που τις έστεψαν με επιτυχία. Ακόμα και την 25^ης Ιανουαρίου και παρά τη μανιώδη καταδίωξη της αστυνομίας, ήταν η στρατιωτική σκέψη των διαδηλωτών που κατάφερε να νικήσει, κρατώντας μυστική την τελευταία προσυγκέντρωση με αποτέλεσμα να αιφνιδιάσει και να καταλάβει – μετά από πολύωρες μάχες σώμα με σώμα - την Ταχρίρ. Οι επαναστάτες στην Αίγυπτο δεν είναι λοιπόν μια άμορφη μάζα που απλά κοιτάει το ταγκό μεταξύ των Αδελφών και του Στρατού με τους Αμερικανούς να παίζουν μουσική από τα μεγάφωνα, αλλά είναι το πιο ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας, που μαθαίνει, εκπαιδεύεται και μεγαλώνει μέσα από κάθε νίκη, όπως αυτή της 25^ης Ιανουαρίου 2011 και της 30^ης Ιουνίου 2013.

Με άλλα λόγια, αυτό που πρέπει να κάνουμε όλοι είναι υπομονή, κι αυτό που πρέπει να δείξουμε όλοι είναι εμπιστοσύνη. Εμπιστοσύνη όχι στις λέξεις μας, αλλά στις ιδέες, τις πράξεις και τα όνειρά τους. 

Νικόλας Κοσματόπουλος

Ανθρωπολόγος-ερευνητής στην Μέση Ανατολή

Διαβάστε περισσότερα...

ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ ΜΕ ΣΤΗΡΙΞΗ ΗΠΑ ΚΑΙ ΙΣΡΑΗΛ

Σημείωση δική μας: Αντικρουόμενες είναι οι απόψεις για την κατάσταση στην Αίγυπτο. Θα τις παρουσιάζουμε όλες.

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Αδύνατη αποδείχθηκε η ήττα του προέδρου της Αιγύπτου Μοχάμεντ Μόρσι και των Αδελφών Μουσουλμάνων στις κάλπες. Σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις επικρατούσαν πανηγυρικά τόσο επί των νοσταλγών του Χόσνι Μουμπάρακ όσο και επί των αστικών δυνάμεων της χώρας. Βαθύτατο αίσθημα αδικίας πνίγει και την αιγυπτιακή Αριστερά για την πολιτική «αχαριστία» του αιγυπτιακού λαού, καθώς ενώ πρωταγωνίστησαν οι αριστεροί στην εξέγερση που ανέτρεψε το απολυταρχικό καθεστώς Μουμπάρακ, οι ψηφοφόροι δεν την τίμησαν με την προτίμησή τους.

Ανίκανα αποδείχθηκαν σε πρώτη φάση και τα δυναμικά στηρίγματα του προηγούμενου καθεστώτος στον στρατό και στη δικαιοσύνη να αναχαιτίσουν την ορμητική δημοκρατική επέλαση των Αδελφών Μουσουλμάνων μέσα στο πλαίσιο της έστω και κατ’ επίφαση δημοκρατικής νομιμότητας. Με προκλητικό τρόπο δημιουργούσαν συνεχώς εμπόδια απαράδεκτα για ευνομούμενη χώρα οι δικαστές της Αιγύπτου, αλλά ο Μόρσι και οι δικοί του κατόρθωναν να τα υπερβαίνουν λόγω της στήριξής τους στη λαϊκή πλειοψηφία. Είδαν κι απόειδαν, λοιπόν, όλοι αυτοί και με οργανωτή και επικεφαλής τον αιγυπτιακό στρατό, η ηγεσία του οποίου είναι πλήρως διαβρωμένη πολιτικά και οργανωτικά από εκατοντάδες πράκτορες των ΗΠΑ και του Ισραήλ, προχώρησαν τελικά στη λύση της ανατροπής του νόμιμου προέδρου και της νόμιμης κυβέρνησης της χώρας με στρατιωτικό πραξικόπημα. Επικεφαλής των πραξικοπηματιών εμφανίστηκε τυπικά ο υπουργός Αμυνας και αρχηγός Στρατού, στρατηγός Αμπντούλ Φατάχ αλ-Σισί.

Ακριβώς όπως και κατά το πραξικόπημα των συνταγματαρχών την 21η Απριλίου 1967, επικεφαλής της χούντας διορίστηκε ένας ανώτατος δικαστικός. Στην Ελλάδα ήταν τότε ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Κόλλιας, στην Αίγυπτο χθες ήταν ο πρόεδρος του Συνταγματικού Δικαστηρίου Αντλί Μανσούρ, ο οποίος ηγήθηκε των αλλεπάλληλων πραξικοπηματικών προσπαθειών να χρησιμοποιηθούν απαράδεκτες δικαστικές αποφάσεις για να ανατρέψουν τη νόμιμη κυβέρνηση της χώρας.Μαζί με τον αρχιπραξικοπηματία στρατηγό εμφανίστηκε αμέσως, ευθύς εξαρχής ο πασίγνωστος ανά την υφήλιο πυρηνικός ελεγκτής Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι, τον οποίον οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι προσπάθησαν με κάθε μέσον να τον επιβάλουν ως πρόεδρο της Αιγύπτου, αλλά οι ψηφοφόροι τον… «έφτυσαν» στις κάλπες ακριβώς επειδή γνώριζαν τους στενούς δεσμούς του με την Ουάσιγκτον. Μαζί με τον επικεφαλής του πραξικοπήματος εμφανίστηκε στην κρατική τηλεόραση και ο προκαθήμενος της κοπτικής εκκλησίας, πράγμα που προοιωνίζεται νέο γύρο θρησκευτικών σφαγών, αν οι μουσουλμάνοι κατορθώσουν να επανακάμψουν στην εξουσία. Πέρα, όμως, από τα αιγυπτιακά ανδρείκελα που θα συμπεριλάβει στη χούντα ο στρατός, οι πραγματικοί θριαμβευτές μέσω αυτού του πραξικοπήματος είναι οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί, οι οποίοι ξαναπαίρνουν στα χέρια τους τον πλήρη έλεγχο της Αιγύπτου.

Αυτόν τον έλεγχο τον είχαν χάσει σε μεγάλο βαθμό η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ όταν η εξουσία πέρασε μέσα από τις εκλογές στον Μόρσι και στους Αδελφούς Μουσουλμάνους, αν και διατηρούσαν σχεδόν άθικτη την επιρροή τους στον στρατό και στη δικαιοσύνη της Αιγύπτου. Το κύρος της Αιγύπτουστον αραβικό κόσμο είναι εξαιρετικά μεγάλο, πέρα από το γεγονός ότι είναι η κατά πολύ μεγαλύτερη αραβική χώρα με περίπου 85 εκατομμύρια κατοίκους. Η επιτυχία επομένως των Αμερικανών και τωνΙσραηλινών είναι τεράστια.

Η χούντα που θα εγκαταστήσουν στο Κάιρο και η εν συνεχεία πολιτική κυβέρνηση των πρακτόρων τωναμερικανοϊσραηλινών συμφερόντων που θα την αντικαταστήσει μέσα από νόθες εκλογές σαν κι αυτές που ετοίμαζε ο δικτάτορας Παπαδόπουλος το 1973, σηματοδοτεί έναν σημαντικότατο σταθμό για την αλλαγή της κατάστασης στη Μέση Ανατολή. Οι εξελίξεις αυτές συνιστούν ισχυρότατο πλήγμα και για την παλαιστινιακή αντίσταση, ενισχύοντας αποφασιστικά τις παλαιστινιακές πολιτικές δυνάμεις πουπρεσβεύουν την υποταγή στο Ισραήλ. Με το Ιράκ υπόδουλο και διαλυμένο, τη Συρία έτοιμη να πέσει στα νύχια των ΗΠΑ και του Ισραήλ, την Αίγυπτο και πάλι στα χέρια της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβκαι τις αμερικανόφιλες δυνάμεις να έχουν επικρατήσει στις προεδρικές εκλογές του Ιράν, το μέλλον του αραβικού κόσμου διαγράφεται ζοφερό. Παράλληλα, ο κόσμος ολόκληρος απειλείται με το πέρασμα όλου του ενεργειακού πλούτου της Μέσης Ανατολής υπό τον έλεγχο των Αμερικανών, όπως πριν από μισό και πλέον αιώνα, κατά τη δεκαετία του 1950…

*Δημοσιεύθηκε στο “ΕΘΝΟΣ” την Παρασκευή 5 Ιουλίου 2013

Διαβάστε περισσότερα...

Ας θυμηθούμε ποιοι είναι οι πρόγονοι των σημερινών δοσίλογων: τα "δάνεια της ανεξαρτησίας" (απόσπασμα από το βιβλιο του Ν. Μπελογιάννη)

Πηγή: Αριστερή Διέξοδος

Από τότε μέχρι και σήμερα η ίδια κατάντια. Οι ξένοι μας ληστεύουν πριν καν γίνουμε κράτος και οι ντόπιοι άρχοντες μηχανοραφούν για να πολλαπλασιάσουν τα οφέλη-ανταλάγματα που πέρνουν από τους ξένους καθώς ξεπουλούν το τόπο τους.

Ο λαός δίνει τη μάχη, ο λαός απελευθερώνει, ο λαός παράγει - αυτοί κλέβουν, αυτοί ξεπουλούν, αυτοί προδίδουν και τσακίζουν το τόπο μας.

Νίκος Μπελογιάννης, το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα

Διαβάστε περισσότερα...

ΗΠΑ: Από τη «νέα οικονομία» στο «νέο κανόνα»

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Επί Κλίντον ο γενικός τίτλος που είχε δοθεί στη φαινομενικά καινούργια εποχή που άνοιγε στην οικονομία ήταν «νέα οικονομία». Για τους εμπνευστές της επρόκειτο για μία εποχή απαλλαγμένη από κρίσεις, όπου το ρόλο της ατμομηχανής στην οικονομική ανάπτυξη θα έπαιζαν οι εισηγμένες στο χρηματιστήριο επιχειρήσεις της νέας τεχνολογίας. Τη συνέχεια με την κατάρρευση των τιμών των μετοχών και το τέλος των μετοχών «.com», όταν αποκαλύφθηκε ο «θαυματουργός» ρόλος της πλημμυρίδας ρευστού, την γνωρίζουμε.

Περισσότερα από δέκα χρόνια μετά, και σαν να μην έχει διδαχθεί κανένας τίποτε από το παρελθόν, στο επίκεντρο των συζητήσεων μεταξύ ακαδημαϊκών και ανθρώπων της αμερικάνικης αγοράς βρίσκεται ο λεγόμενος «νέος κανόνας» ή «νέα κανονικότητα». Οι οπαδοί της διαβλέπουν μια μακρά περίοδο άνθησης της αμερικάνικης οικονομίας που εκτείνεται ακόμη και στο επόμενο τέταρτο του αιώνα. Στο πλαίσιο αυτής της περιόδου η ανάπτυξη που ξεκίνησε....

το 2009, μετά την ταχύτατη ανάκαμψη της αμερικάνικης οικονομίας (αντίθετα με ό,τι συνέβη στην Ευρώπη) από την κρίση της αγοράς κατοικίας και των δανείων χαμηλής πιστοληπτικής αξιολόγησης, αναμένεται να υπερβεί τον συνηθισμένο κύκλο των 5-6 ετών. Τα αμέσως δε επόμενα χρόνια, το 2014 και 2015 οι ρυθμοί μεγέθυνσης αναμένεται να φτάσουν το 2,9% και 3,5%. Οι ρόδινες προβλέψεις μάλιστα επιβεβαιώνονται κι από τις πιο αρμόδιες δημόσιες αρχές όπως για παράδειγμα το δικομματικής σύνθεσης γραφείο προϋπολογισμού, που εκτιμά ότι οι ρυθμοί ανάπτυξης το 2014 θα φτάσουν το 2,9% και τα επόμενα 4 χρόνια (2015-2018) κατά μέσο όρο το 3,6%. Πρόκειται για επιδόσεις που αποτελούν ρεκόρ αν λάβουμε υπ’ όψη μας ότι τα 3 τελευταία χρόνια η αμερικάνικη οικονομία αναπτύσσεται με ρυθμούς γύρω στο 2%, ενώ η πιο κοντινή επίδοση είχε επιτευχθεί το 2005, όταν η οικονομία είχε αναπτυχθεί κατά 3,1%. Κινητήρια δύναμη δε σε αυτό το μίνι οικονομικό θαύμα, σύμφωνα με τους θεωρητικούς του «νέου κανόνα» όπως ο καθηγητής Οικονομικών Τάιλερ Κόουεν που το 2011 έγραψε το μπεστ σέλερ «Η μεγάλη στασιμότητα» (The Great Stagnation), θα αποτελέσουν τομείς όπως η τεχνητή ευφυΐα, η αυξημένη εγχώρια παραγωγή ενέργειας, η ον λάιν εκπαίδευση, κ.α.

Στα ύψη οι μετοχές

Στην πραγματικότητα μέρος της παρατηρούμενης ευφορίας, αν όχι όλη, οφείλεται στις θεαματικές επιδόσεις που καταγράφουν τα αμερικάνικα χρηματιστήρια, με τον δείκτη μετοχών S&P 500 να κινείται σε επίπεδα ρεκόρ ξεπερνώντας ακόμη και τις επιδόσεις του Ιουλίου του 2007 όταν είχε αγγίξει τις 1.644 μονάδες. Ο δε βιομηχανικός δείκτης Ντάου Τζόουνς σπάει κάθε προηγούμενο ρεκόρ, κινούμενος σταθερά πάνω από τις 15.000 μονάδες. Να σκεφτεί δε κανείς πως όταν το 1996 ο τότε πρόεδρος της αμερικάνικης κεντρικής τράπεζας είχε κάνει λόγο για «παράλογη ευφορία» επισημαίνοντας τον κίνδυνο της φούσκας και συστήνοντας …ψυχραιμία κι αυτοσυγκράτηση ο ίδιος δείκτης …σερνόταν στο πάτωμα. Κινούταν στα επίπεδα των 6.500 μονάδων.

Στην αυταπόδεικτη κριτική ότι είμαστε ενώπιον μιας νέας φούσκας, που εν είδει νόμου επεκτείνεται και στον θεωρητικό τομέα, το επιχείρημα που αντιτείνεται είναι ότι αυτή την φορά κάτι έχει αλλάξει στον τομέα των εταιρικών κερδών που είναι ασυνήθιστα υψηλά. Αν πάρουμε δε ως σημείο σύγκρισης τις επιδόσεις των κερδών κατά τη διάρκεια της φούσκας την δεκαετία του ’90, τώρα τα εταιρικά κέρδη είναι 2,5 φορές υψηλότερα, υποστήριζε ακόμη κι ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν στους Νιου Γιορκ Τάιμς στις 9 Μαΐου, υπενθυμίζοντας ότι η κριτική για φούσκα κυρίως εκπορεύεται από νεοφιλελεύθερους κύκλους που ζητούν σφιχτότερη οικονομική πολιτική. Κι άμεσα, πιέζουν για την εγκατάλειψη των μέτρων νομισματικής χαλάρωσης που εφαρμόζει το αμερικάνικο κεντρικό πιστωτικό ίδρυμα πλημμυρίζοντας την αμερικάνικη οικονομία με άφθονο και φθηνό χρήμα, επιτρέποντας την αναχρηματοδότηση των δανείων. Πρόκειται ειδικότερα για τρία πακέτα μέτρων (QE 1, QE 2 και QE 3 που είναι ήδη σε εξέλιξη) τα οποία άρχισαν να εφαρμόζονται πριν 5,5 χρόνια (πριν δηλαδή ξεσπάσει η κρίση!) συνολικής μέχρι τώρα αξίας 2,3 τρις. δολ. ή 15% του ΑΕΠ.

Ακόμη όμως κι αν θεωρήσουμε χίλιες φορές προτιμότερη την οικονομική πολιτική της αμερικάνικης όπως και της ιαπωνικής κεντρικής τράπεζας, σε σχέση με την σχεδιασμένα υφεσιακή νομισματική πολιτική της ΕΚΤ, δεν μπορούμε να προσπεράσουμε εύκολα τα προφανή ερωτήματα που τίθενται για τις βάσεις αυτής της σύντομης «οικονομικής άνοιξης», αναδεικνύοντας τις εγγενείς αντινομίες της. Κατά πόσο δηλαδή στηρίζεται σε σταθερά θεμέλια κι αυτή τη φορά θα δικαιώσει τις αισιόδοξες προβλέψεις που διατυπώνονται; Κι η απάντηση είναι αρνητική. Δύο μεγέθη είναι αυτά που ξεχωρίζουν υπογραμμίζοντας τον επιφανειακό, δηλαδή πρόσκαιρο χαρακτήρα του αμερικάνικου success story: οι επενδύσεις και η συμμετοχή του εργατικού δυναμικού στην παραγωγή.

Σε πτώση οι επενδύσεις

Παρά το ρευστό που έχει πέσει στην αγορά οι ιδιωτικές επενδύσεις βρίσκονταν το πρώτο τρίμηνο του έτους στο 13,5% του ΑΕΠ πολύ πιο χαμηλά από τα επίπεδα του 2007, όταν κινούνταν στο 16,5% του ΑΕΠ, αν και υψηλότερα από το χαμηλό του τρίτου τριμήνου του 2009 (10,5%). Οι απώλειες κατά σημαντικό μέρος οφείλονται στην υποχώρηση του κλάδου των ιδιωτικών κατοικιών. Από τότε ωστόσο δεν έχει βρεθεί ένας άλλος κλάδος να πάρει την σκυτάλη διατηρώντας έστω τις επενδύσεις στο προ κρίσης επίπεδο. Κατά συνέπεια και παρότι είναι θέμα δημόσιας συζήτησης η επιστροφή πολλών μεταποιητικών μονάδων στις ΗΠΑ από την Κίνα κι άλλες χώρες φθηνού εργατικού κόστους (χωρίς απ’ ό,τι φαίνεται να πρόκειται για τόσο ισχυρή τάση που να αλλάζει τα δεδομένα) δεν υπάρχουν οι όροι που θα δώσουν προοπτική, ούτε καν βάθος στην παρατηρούμενη αντιστροφή του οικονομικού κλίματος.

Το ίδιο συμπέρασμα προκύπτει κι αν εξετάσουμε την συμμετοχή του εργατικού δυναμικού στην παραγωγή, που μειώνεται συνεχώς για να περιοριστεί στο 63,5% του συνόλου και κινείται στα επίπεδα του 1979, όταν το αμερικάνικο ΑΕΠ ανερχόταν σε 5,9 τρισ. δολ. Μια σημαντική αιτία της μειούμενης συμμετοχής του εργατικού δυναμικού στην παραγωγή είναι η ανεργία που ξεπερνάει το 7%, αφήνοντας έξω από το κλίμα χαράς του «νέου κανόνα» 11,8 εκ. εργαζόμενους που θέλουν να δουλέψουν και δεν μπορούν, εκ των οποίων τα 4,4 εκ. είναι μακροχρόνια άνεργοι, βρίσκονται δηλαδή εκτός της αγοράς εργασίας για πάνω από 27 εβδομάδες. Πέρα από το δέος που προκαλεί η έκρηξη της παραγωγικότητας της ανθρώπινης εργασίας στο πέρασμα του χρόνου, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο το πόσο λεπταίνει η βάση στην οποία στηρίζεται η αμερικάνικη οικονομία. Επομένως, είτε χαρακτηρίσουμε την σύγχρονη αμερικάνικη οικονομία ως φούσκα, είτε ως ανάποδη πυραμίδα με την κορυφή κάτω, το σίγουρο είναι πως οι επιδόσεις της αποτελούν ένα φαινόμενο εφήμερο μιας κι εκλείπουν οι βασικότεροι όροι για μια νέα περίοδο μακροχρόνιας οικονομικής μεγέθυνσης, όπως συνέβη για παράδειγμα την πρώτη μεταπολεμική περίοδο, με τα λεγόμενα 30 ένδοξα χρόνια.

Διαβάστε περισσότερα...

"Πιτσιρίκος": Ο Πέτρος και ο λύκος της Χρυσής Αυγής

του «Pitsirikos»

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Πέτρος Τατσόπουλος, αφού διευκρίνισε πως εκφράζει προσωπικές του απόψεις, είπε πως, αν μετά τις επόμενες εκλογές δεν είναι εφικτή μια αυτοδύναμη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ή σε συνεργασία με κόμματα της Αριστεράς, δεν θα ήταν ταμπού για αυτόν μια κυβερνητική συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με ένα κομμάτι πατριωτών της Νέας Δημοκρατίας ή με ένα κομμάτι σοσιαλδημοκρατίας που εκφράζεται μέσα από το ΠΑΣΟΚ, ώστε να μην έχει η Ελλάδα κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας και Χρυσής Αυγής.

Θα μπορούσε κάποιος να πει πως ο κ. Τατσόπουλος δεν είναι ιδιαίτερα εκλεκτικός στις συνεργασίες του -αφού κατά δήλωσή του έχει πηδήσει τη μισή Αθήνα- αλλά θα πρέπει να του αναγνωρίσουμε πως είναι ειλικρινής γιατί, όντως, έχει πηδήσει τη μισή Αθήνα.

Ο κ. Τατσόπουλος δεν αναφέρεται σε συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τους Ανεξάρτητους Έλληνες. Αναφέρεται σε συνεργασία με τους πατριώτες της Νέας Δημοκρατίας.

Ποιοι είναι αυτοί οι «πατριώτες» της Νέας Δημοκρατίας; Δεν ξέρω αλλά ξέρω πως δεν έχουν ....
εκφράσει την παραμικρή αντίρρηση για το Μνημόνιο και τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου.

Οπότε, πόσο πατριώτες είναι;

Το ίδιο ισχύει και για τους «σοσιαλδημοκράτες» του ΠΑΣΟΚ.

Αν θυμάμαι καλά, η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι εντελώς αντίθετη με το Μνημόνιο. Τι άλλαξε; Άλλαξε κάτι;

Βέβαια, υπάρχει πολιτικός ρεαλισμός στην πρόταση του Πέτρου Τατσόπουλου: για να μην δημιουργηθεί κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας-Χρυσής Αυγής, να δημιουργηθεί κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας-ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν ξέρω γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να θέλει να γίνει κυβέρνηση με την Νέα Δημοκρατία που έχει ως εναλλακτική να κάνει κυβέρνηση με την Χρυσή Αυγή. Αυτή είναι η λογική των δυο άκρων. Και στη μέση η Νέα Δημοκρατία. Η μόνη σίγουρη στην κυβέρνηση.

Ας κάνει κυβέρνηση η Νέα Δημοκρατία με την Χρυσή Αυγή. Θα είναι πολύ καλό για την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και την παραμονή της στην ευρωζώνη να μπουν στην κυβέρνηση οι νεοναζιστές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ας αφήσει την Νέα Δημοκρατία και την Χρυσή Αυγή να κάνουν κυβέρνηση. Δεν θα κρατήσει πολύ αυτή η κυβέρνηση. Και θα τελειώσει με πολύ άσχημο τρόπο. Και ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι μετά αυτοδύναμος στην κυβέρνηση.

Αλήθεια, υπάρχει κάποιος που πιστεύει πως μπορεί να σταθεί μια κυβέρνηση στην οποία θα συμμετέχουν νεοναζί;

Βέβαια, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να επικαλεστεί τον νεοναζιστικό κίνδυνο της Χρυσής Αυγής, για να κάνει κυβέρνηση με την Νέα Δημοκρατία και μετά να πει «Ελληνικέ λαέ, εμείς θέλαμε να καταργήσουμε το μνημόνιο αλλά, μπροστά στον κίνδυνο να μπει στην κυβέρνηση η Χρυσή Αυγή, θυσιαστήκαμε και αναγκαστήκαμε να κάνουμε κυβέρνηση με την Νέα Δημοκρατία για το καλό της πατρίδας».

Δηλαδή, το πρόβλημα της χώρας δεν είναι πια η χρεοκοπία και το Μνημόνιο αλλά η Χρυσή Αυγή και ο νεοναζισμός.

Ξεχάστε το έλλειμμα δημοκρατίας και την απουσία της Δικαιοσύνης. Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι η Χρυσή Αυγή.

Οπότε, με τον μπαμπούλα της Χρυσής Αυγής ως δικαιολογία, ξεχνάει ο ΣΥΡΙΖΑ πως είναι εναντίον του Μνημονίου, βγαίνει από την δύσκολη θέση να αποδείξει πως το εννοεί, κάνει κυβέρνηση με την Νέα Δημοκρατία και ξεπλένει και την Νέα Δημοκρατία.

Είναι πάρα πολύ χρήσιμη η Χρυσή Αυγή, για το πολιτικό κατεστημένο και την οικονομική ελίτ. Πάνω στην Χρυσή Αυγή παίζεται η επιβίωσή τους.

Η Χρυσή Αυγή είναι το πλυντήριο.

Η Χρυσή Αυγή ήταν το τέλειο κόλπο του συστήματος. Και οι Έλληνες τσίμπησαν.

Συνεργασία Νέας Δημοκρατίας-ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν, για να σωθεί η χώρα από τον νεοναζισμό.

Κι όμως, στις 22 Μαΐου, πολλοί σύντροφοι με είχαν ταράξει στο βρισίδι επειδή είχα γράψει -μεταξύ άλλων- το εξής:

«Ως και συνεργασία Νέας Δημοκρατίας-ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση μπορεί να υπάρξει, με την δικαιολογία πως θέλουν να αντιμετωπίσουν τον ναζιστικό κίνδυνο της Χρυσής Αυγής. Για να σώσουν την χώρα. Πάλι.»

Ο τίτλος του κειμένου ήταν «Χρυσή Αυγή: Η κομπίνα συνεχίζεται».

Διαβάστε το.

Διαβάστε περισσότερα...

Σταλινικά ..παρατράγουδα στην πορεία υποστήριξης για τους απολυμένους του Κατσέλη

550 εργαζόμενοι στην αρτοβιομηχανία Κατσέλη πετάχτηκαν στον δρόμο. 500 οικογένειες έμειναν χωρίς εισόδημα.

Το Σωματείο Εργαζομένων του Κατσέλη κάλεσε σε συγκέντρωση- πορεία συμπαράστασης  την Τετάρτη, 3/7/13.

Γράφουν στο κάλεσμα τους:

"Καλούμε όλους τους φορείς και τους εργαζόμενους, από όλους τους κλάδους, τα σωματεία τις ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα, καθώς και τοπικούς δήμους και πολιτικά κόμματα να εκδώσουν αποφάσεις ενεργητικής συμμετοχής στην κινητοποίησή μας και συμπαράστασης στα δίκαια αιτήματά μας."  (όλο το κάλεσμα του Σωματείου εδώ).

Μέλη του πυρήνα Ιλίου- Μενιδίου- Καματερού του Κινήματος Δεν Πληρώνω, ανταποκρινόμενοι σε αυτή την πρόσκληση των απολυμένων, προσήλθαν στην κεντρική πλατεία του Μενιδίου προκειμένου να συμμετάσχουν στην προγραμματισμένη εκδήλωση.

Εκεί άρχισαν και τα σταλινικά παρατράγουδα.

Μόλις εμφανίστηκαν οι συναγωνιστές του Κινήματος, τραμπούκοι της "περιφρούρησης" του....
ΠΑΜΕ τους περικύκλωσαν και με κραυγές προσπάθησαν να τους διώξουν. "Εδώ είναι συγκέντρωση της λαϊκής επιτροπής Μενιδίου που ανήκει στο ΠΑΜΕ και να ξεκουμπιστείτε από εδώ πέρα" έλεγαν απειλητικά στους συντρόφους μας του Κινήματος Δεν Πληρώνω. 

Μάταια τα μέλη μας προσπάθησαν να μιλήσουν μαζί τους και να τους πουν ότι έχουμε κοινό σκοπό και  απλά ήρθαν σαν εκπρόσωποι του Κινήματος ανταποκρινόμενοι στην πρόσκληση του Σωματείου των εργαζόμενων του Κατσέλη και "στα πολιτικά κόμματα για ενεργητική συμμετοχή στην κινητοποίηση τους και  συμπαράσταση". 

 Ήταν όμως σαν  να μιλούσαν σε τοίχο.

Μπροστά στην αποφασιστική στάση των συντρόφων μας η "περιφρούρηση" του ΠΑΜΕ εφάρμοσε το κόλπο που είχε προσπαθήσει παλιότερα να κάνει σε ανάλογη  συγκέντρωση  στη Χαλυβουργία: Δεκάδες μέλη τους συγκέντρωσαν το σύνολο σχεδόν των σημαιών του ΠΑΜΕ και παρατάχθηκαν μπροστά από το πανό μας και τις σημαίες μας προσπαθώντα να τις κρύψουν από τους συγκεντρωμένους.

Ούτε βέβαια υπήρξε δυνατότητα να απευθύνει εκπρόσωπος του Κινήματος Δεν Πληρώνω χαιρετισμό στην εκδήλωση με  την απόφαση της ενεργητικής συμμετοχής μας στην κινητοποίηση , όπως επιθυμούσαμε και είχαν ζητήσει και οι απολυμένοι.

Η "περικύκλωση" αυτή φίμωσης συνοδεύτηκε από λεκτικούς τραμπουκισμούς και απειλές του στυλ: "Αν δεν φύγετε θα δείτε τι θα πάθετε" κλπ

Η προσπάθεια αυτή, εκδίωξης μας και φίμωσης, συνεχίστηκε και στην πορεία που ακολούθησε στους δρόμους του Μενιδίου.

Οι συναγωνιστές μας έχοντας μπροστά τους τις αλυσίδες των Παμιτών και μηχανάκια των εν λόγω που μάρσαραν και φρενάριζαν απειλητικά δεν πτοήθηκαν και συμμετείχαν μέχρι τέλους .

Δεν πτοήθηκαν ούτε όταν ποδήλατο επέπεσε με δύναμη πάνω στο πανό μας ακούγοντας την απειλή του ποδηλάτη: "Φύγετε! Δεν θα καπελώσετε εσείς την πορεία του ΠΑΜΕ!"

Οι λεκτικές απειλές συνεχίστηκαν από την "περιφρούρηση" του ΠΑΜΕ και ακούστηκαν να λένε: "Κλωτσήστε την κοπέλα να τσιμπήσουν οι υπόλοιποι" προσπαθώντας να προκαλέσουν επεισόδιο σε βάρος των μελών μας.

Θα καταντούσε μονότονο να αναφερθούμε και σε άλλα παρόμοια περιστατικά από την χθεσινή εκδήλωση.

Η προσπάθεια των σταλινικών τραμπούκων έπεσε στο κενό. Τα τοπικά μέσα ενημέρωσης στις φωτογραφίες τους "είδαν" τους συναγωνιστές μας που προσπάθησαν  οι επίγονοι του πατερούλη να "εξαφανίσουν".

Επίσης μας  "είδαν" αυτοί που θέλαμε, με την παρουσία μας, να στηρίξουμε:

Στο τέλος της πορείας πάνω από δέκα εργάτες του Κατσέλη με επικεφαλής τον πρόεδρο του Σωματείου Γιώργο Αρβανίτη μας προσέγγισαν και αφού μας ευχαρίστησαν θερμά για την παρουσία μας ζήτησαν την συνέχεια των επαφών μας στην κατεύθυνση της ενίσχυσης του αγώνα τους.

Δήλωσαν ότι θέλουν την ενεργή συμπαράσταση του Κινήματος Δεν Πληρώνω.

Αυτό ήταν το ζητούμενο για μας εξ άλλου. Η ενίσχυση του αγώνα των εργαζομένων.

Όπως στην Χαλυβουργία, την Ελευθεροτυπία, τον Άλτερ, το Μετρό, την Vodaphone, την Wind, την Phonemarketing, τα Metropolis,  τα Νοσοκομεία και σε τόσους άλλους εργατικούς αγώνες δώσαμε το παρόν, έτσι θα είμαστε και στο πλάι των απολυμένων του Κατσέλη.

Η αλληλεγγύη και η οργανωμένη μας καθημερινή πάλη, είναι τα όπλα μας!

Όσο για τους θλιβερούς σταλινικούς "αντιμονοπωλιακούς" "συντρόφους" οι οποίοι πασχίζοντας για το μονοπώλιο της αγωνιστικότητας προσπάθησαν να τραμπουκίσουν, ανεπιτυχώς, τους συναγωνιστές μας, τους εύχομαστε καλή λευτεριά από το μαντρί...

ΚΙΝΗΜΑ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ

πυρήνας Ιλίου- Μενιδίου- Καματερού

Διαβάστε περισσότερα...

Παπα-Ηλίας: Εγκληματική νομιμότητα….

του Παπά Ηλία Υφαντή

Συχνά οι άνθρωποι του νόμου και οι νομιμόφρονες, προκειμένου να υπερασπιστούν τον εαυτό τους ή να κατηγορήσουν άλλους επικαλούνται, τη νομιμότητα. Ή και το επιβαρυμένο, ενδεχομέ-νως, ποινικό μητρώο των αντιφρονούντων.

Σάμπως ο καθένας, που έχει καταδικαστεί να είναι οπωσδήποτε και εγκληματίας. Χωρίς να εξετάζεται το πόσο οι νόμοι, και οι παράγοντες, που νομοθετούν και εκδικάζουν τις υποθέσεις, βρίσκονται σε αρμονία ή σε αντίθεση με τη δικαιοσύνη.

Γεγονός που, ιδιαίτερα, συμβαίνει στις περιπτώσεις εκείνες, που οι λαϊκές τάξεις έρχονται σε αντίθεση με το πολιτικοοικονομικό κατεστημένο. Όπου οι δικαστικές αποφάσεις αλληθωρίζουν καταφανέστατα προς την πλευρά των εχόντων και κατεχόντων το μαμωνά και την εξουσία. Όπως συμβαίνει, στις μέρες μας, με κάποιες αποφάσεις των, λεγόμενων, ανωτάτων δικαστηρίων.

Ή ακόμη τα όσα, έξω από κάθε λογική και ηθική δεοντολογία, φαίνονται να έχουν σχέση με το....
Σύνταγμά μας. Όπου ο εγκληματικός δικομματισμός έχει δημιουργήσει, με τις παραγραφές και τις ασυλίες, γύρω απ’ τους πολιτικούς κακούργους, ένα αδιαπέραστο δίχτυ προστασίας. Έτσι ώστε να μπορούν να εγκληματούν ασύστολα και ατιμώρητα σε βάρος του λαού.

Ή μήπως δεν αφθονούν, διαχρονικά και παγκόσμια, τα παραδείγματα, κατά τα οποία φορείς της νομιμότητας αποδείχτηκαν ασυναγώνιστοι κακούργοι; Ή μήπως, εν ονόματι του νόμου, δεν γίνονται οι πόλεμοι που σπέρνουν το θάνατο και την καταστροφή; Και δεν μεθοδεύονται οι γενοκτονίες των λαών! Τα Νταχάου και οι Γάζες…

Εκεί όμως, που περισσότερο αποδεικνύεται η ανηθικότητα της νομιμότητας, είναι ο τρόπος, με τον οποίο αντιμετωπίζουν τους ξεχωριστούς ανθρώπους της κάθε εποχής. Όπως στην περίπτωση του Σωκράτη, που καταδικάστηκε σε θάνατο απ’ την, ως υπόδειγμα, θεωρούμενη, αθηναϊκή δημοκρατία. Ή όπως συνέβη με τις ευγενέστερες μορφές της εθνικής μας παλιγγενεσίας, όπως ο Κολοκοτρώνης, ο Μακρυγιάννης, ο Πλαπούτας, κλπ!

Ή μήπως τα εκατομμύρια των χριστιανών μαρτύρων, που, σήμερα, Κυριακή των Αγίων Πάντων, τιμά η Εκκλησία μας – ακόμη και ο ίδιος ο Χριστός-δεν δολοφονήθηκαν εν ονόματι του νόμου: «Εγώ ουδεμίαν αιτίαν ευρίσκω εν αυτώ», έλεγε ο Πιλάτος, για το Χριστό, στους κατηγόρους του. Αλλά οι αρχιερείς και η συμμωρία (συν+μωρία) τους κραύγαζαν: «Εμείς νόμον έχομεν και, κατά τον νόμον ημών, οφείλει αποθανείν»!…

Είναι λυπηρό και οδυνηρό να σκέφτεται κανείς ότι, κατά κανόνα, τον κόσμο μας κυβερνούν κάποια ανθρωποειδή, που καμιά σχέση δεν έχουν με τη δικαιοσύνη. Κι ακόμη λυπηρότερο και οδυνηρότερο είναι να βλέπουμε τα κοπάδια του λαού να σέρνονται ξωπίσω τους, για να τους χειροκροτούν και να τους ζητωκραυγάζουν. Παρότι αυτοί τον αλυσοδένουν με ληστρικούς και δόλιους νόμους, με τους οποίους τον καταδυναστεύουν, τον καταληστεύουν και ποικιλοτρόπως τον δολοφονούν. Όπως, δυστυχώς, συμβαίνει τώρα στην περίπτωσή μας. Όπου το ντόπιο και το διεθνές κατεστημένο χαλκεύει νόμους (μνημόνια, αντιρατσιστικό, κλπ), για την πολύμορφη εξαθλίωσή μας, προκειμένου να μας εξοντώσει και λαφυραγωγήσει την πατρίδα μας!…

Που σε τελική ανάλυση σημαίνει ότι, κατά κανόνα, η πολύμορφη κακουργία είναι νόμιμη, ενώ η δικαιοσύνη και η συναφής τιμιότητα και η αγιότητα παράνομη. Γιατί βέβαια οι μάρτυρες, που τιμούμε κατά τη σημερινή Κυριακή, γι’ αυτούς, που τους βασάνιζαν και τους θανάτωναν, ήταν παράνομοι και κακούργοι. Ενώ οι κακούργοι, που τους καταδίκαζαν και τους βασάνιζαν ήταν οι εκπρόσωποι της νομιμότητας και οι στυλοβάτες των θεσμών. Οι πολιτικοί, για παράδειγμα, και οι δικαστές, με τους παχυλούς μισθούς, που ξεσπιτώνουν και ρίχνουν το φτωχό λαό στον Καιάδα της ανεργίας και της απόγνωσης, είναι, κατά την κρατούσα αντίληψη αξιόπιστοι και μεγάτιμοι. Κι ας δολοφονούν καταφανέστατα τη δικαιοσύνη, την οποία υποτίθεται ότι υπηρετούν…

Και θαυμάστε την απύθμενη υποκρισία του κατεστημένου! Πλέκουν τα εγκώμια των ηρώων και των μαρτύρων και στηλιτεύουν τους διώκτες τους. Για να εξασφαλίζουν, έτσι, το «άλλοθι», προκειμένου να κάνουν τα ίδια σε βάρος των ζωντανών σοφών και αγίων. Γεγονός, που ο Χριστός επισημαίνει, λέγοντάς τους:

«Αλίμονό σας, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές, γιατί στολίζετε τα μνημεία των προφητών και των δικαίων. Και λέτε: Αν ζούσαμε στις μέρες των προγόνων μας, δεν θα ήμασταν συμμέτοχοι στις δολοφονίες τους! Κι όμως κάνετε κι εσείς τα ίδια, αφού δολοφονείτε και σταυρώνετε τους τωρινούς. Για να αποδεικνύετε, έτσι, ότι είστε αντάξιοι απόγονοι των δολοφόνων προγόνων σας…» (Ματθαίου, ΚΓ,29-35)”.

Που σημαίνει ότι η νομιμότητα του κατεστημένου είναι, σε μεγάλο βαθμό, ένα, κατά το μάλλον ή ήττον, διαρκές έγκλημα. Που έχει όραμά της και πρόγραμμά της την όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερη καταδυνάστευση και καταλήστευση του λαού. Του οποίου η μόνη δυνατότητα αντίστασης είναι, ακριβώς, ν’ ακολουθήσει το παράδειγμα των ηρώων και των αγίων…

Πάντα, με την πίστη και την ελπίδα ότι ο Θεός θα χρησιμοποιήσει την αχίλλειο πτέρνα του οποιουδήποτε «τελείου εγκλήματός» τους, προκειμένου να τους πετάξει στους Καιάδες και τα κρεματόρια, που αυτοί εφευρίσκουν και χαλκεύουν για τους λαούς.

παπα-Ηλίας

από το "papailiasyfantis.wordpress.com"

Διαβάστε περισσότερα...

Παραίτηση από την Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ: "Αυτό το ΠΑΣΟΚ δεν έχει καμία ιστορική συνέχεια με το ΠΑΣΟΚ των αρχών της 3ης του Σεπτέμβρη"

Την παραίτησή της από την Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ γνωστοποίησε με επιστολή της η Ζωή Καρκούλια.

Αναλυτικά η επιστολή:
«Σύντροφε Πρόεδρε,

Συντρόφισσες και Σύντροφοι,

Είναι στιγμές που το συναίσθημα συγκρούεται με τη λογική.

Το βίωμα συγκρούεται με την πραγματικότητα.

Η στάση ζωής σου, οι αξίες και οι αρχές σου συγκρούονται με τις σημερινές πολιτικές κατευθύνσεις του χώρου σου.

Είναι πραγματικά στιγμές που βρίσκεσαι στη θέση να πρέπει να κόψεις τη ζωή σου στην μέση και να προχωρήσεις σε μια κίνηση που δεν φανταζόσουν πως ποτέ θα έκανες…

Εντάχθηκα από τα μαθητικά μου χρόνια στην ΠΑΜΚ και μετά στο ΠΑΣΟΚ συνεπαρμένη κι εγώ όπως χιλιάδες άλλοι από το όραμα για μια Ελλάδα που θα ανήκει στους Έλληνες, για μια κοινωνία δίκαιη και σοσιαλιστική με κέντρο τον άνθρωπο. Προσωπικά έχω ταυτίσει την πορεία μου με αυτή του ΠΑΣΟΚ που ιδρύθηκε για να υπηρετεί το Λαό και την Πατρίδα.

Ανταποκρίθηκα στο κάλεσμα του Ανδρέα Παπανδρέου για τη μεγάλη, ενωμένη Δημοκρατική Παράταξη, στην οποία χώρεσαν όλες οι απόψεις του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού, της Σοσιαλο-δημοκρατίας, της Αριστερής αντίληψης και προοπτικής.

Ταυτίστηκα με τα εκατομμύρια των Ελλήνων που στήριξαν αυτή τη διαδρομή και αυτή την προοπτική και , ακόμη και μέσα από τη διαφορετικότητα και τη διαφοροποίηση ή και τη διαφωνία, μπορέσαμε να βρούμε κοινές συνισταμένες αλλά και να επανακαθορίσουμε πολλές φορές τη στάση μας ή να αναγνωρίσουμε λάθη και αδυναμίες που είναι φυσιολογικά σε μία διαδρομή 10-ετιών.

Σε αυτή την πορεία των 10ετιων μπορέσαμε να σταθούμε όρθιοι να ονειρευτούμε και να παλέψουμε χέρι χέρι με τους συντρόφους μας και τον Ελληνικό λαό για ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ - ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ.

Στην πορεία αυτή πολλές φορές σκοντάψαμε και πέσαμε και σηκωθήκαμε και συνεχίσαμε όμως γιατί πιστεύαμε ότι έπρεπε να δώσουμε τις μάχες μας για τα οράματά μας και τις ιδέες μας

Σε αυτή τη διαδρομή ζήσαμε χαρές και πικρές, νίκες και ήττες ικανοποιήσεις, δικαίωση προσπαθειών, απογοητεύσεις και συγκρούσεις που όμως μέσα από αυτές υπήρχε πάντα μια προοπτική για το χώρο.

Δεν μετανιώνω για τη διαδρομή αυτή

Χρωστώ όμως στον εαυτό μου και στην πορεία μου τη δυνατότητα να σταθεί με αξιοπρέπεια, ευθύτητα και ειλικρίνεια απέναντι στη σημερινή απαξίωση όλων αυτών των χρόνων όλων αυτών των αγώνων και των οραμάτων, να σταθώ απέναντι στη μετατροπή του ΠΑΣΟΚ σε ένα κεντροδεξιό κόμμα που υπηρετεί «μοναδικά» προσωπικές επιδιώξεις χωρίς ίχνος πολιτικής συνέπειας.

Αυτό μου το χρέος μου επιβάλλει να υποβάλλω την παραίτησή μου από τη θέση του μέλους της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής αυτού του ΠΑΣΟΚ το οποίο δεν έχει καμία ιστορική συνέχεια με το ΠΑΣΟΚ των αρχών της 3ης του Σεπτέμβρη

Αρνούμαι να συμπορεύομαι με τους «Βορίδιδες» και να συμπράττω μαζί τους και με ότι αμαυρώνει και καταργεί τις μεταρρυθμίσεις που έκανε το
ΠΑΣΟΚ και εγγυήθηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου

Αρνούμαι να υποτάσσομαι σε Δεξιές πολιτικές με δικαιολογία τη σωτηρία της Χώρας

Αρνούμαι να συμβιβαστώ με την θέση ότι για να σωθεί η χώρα θα πρέπει να κλείσουν τα δημόσια νοσοκομεία

Αρνούμαι να πιστέψω ότι η κατάλυση του κοινωνικού κράτους είναι ο μόνος δρόμος για να υπάρξει η Ελλάδα αύριο

Αρνούμαι να ταυτιστώ με αυτούς που πιστεύουν ότι καταργώντας όλα τα εργασιακά δικαιώματα των Ελλήνων θα σωθεί η χώρα

Αρνουμαι να ταυτιστώ με πολιτικές που θυσιάζουν τις παραγωγικές δυνάμεις και το λαό για τη «σωτηρία» ποιάς χώρας και ποιών ανθρώπων?

Αρνούμαι να κοιτάξω τα παιδιά μου στα μάτια και να τους πω ότι το ΠΑΣΟΚ που εγώ υπηρέτησα είναι αυτό που συνεπικουρώντας τη σκληρή Δεξιά του
κ.Σαμαρά γύρισε την Ελλάδα στη 10ετία του 50.

Εμείς παλέψαμε ενάντια σε όλα αυτά οραματιζόμενοι μια κοινωνία δίκαιη και δημοκρατική

Δεν είμαι οπαδός της «ιδιώτευσης» γιατί σήμερα υπάρχει περισσότερο από ποτέ η ανάγκη για μαζικοποίηση των κοινωνικών αγώνων σε προοδευτική κατεύθυνση. Θα είμαι παρούσα σε κάθε προσπάθεια ανασύστασης της Δημοκρατικής παράταξης και του Σοσιαλιστικού χώρου, γιατί δεν αντέχει άλλο η κοινωνία το success story των λίγων σε βάρος των πολλών και τη λογική της ευημερίας των αριθμών σε μία κοινωνία που φτωχοποιείται όλο και περισσότερο.

Συντροφικά
ΖΩΗ ΚΑΡΚΟΥΛΙΑ».

Διαβάστε περισσότερα...

Οι "ορντινάτσες" θυρωροί (Μυτιληναίος - Βγενόπουλος - Μπόμπολας) των πολυεθνικών των ξένων κολοσσών που θέλουν να εξαγοράσουν όλη τη χώρα

του Άρη Χατζηστεφάνου

Οι επιχειρηματίες της πάλαι ποτέ «ισχυρής Ελλάδας», από τον Μυτιληναίο και τον Βγενόπουλο μέχρι και τον κραταιό Μπόμπολα, μετατρέπονται σταδιακά σε «ορντινάτσες» των ξένων κολοσσών που θέλουν να εξαγοράσουν όλη τη χώρα.

Πόσο διαφορετικός πρέπει να φάνταζε ο παγωμένος αέρας της Μόσχας στον Τζέφρι Σακς. Η προηγούμενη μεγάλη αποστολή, για το αγαπημένο παιδί του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ το 1985, τον είχε φέρει αντιμέτωπο με τη μολυσμένη ατμόσφαιρα και την έλλειψη οξυγόνου στην Λα Παζ της Βολιβίας. Τότε όμως τα είχε καταφέρει. Εφάρμοσε σε πειραματικό επίπεδο τη θεραπεία σοκ την οποία αργότερα θα δοκίμαζε το ΔΝΤ σε όλο τον κόσμο: Μαζικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας σε συνδυασμό με απάνθρωπα μέτρα «δημοσιονομικής προσαρμογής» που μετριούνται σε χιλιάδες ανθρώπινες ζωές.

Στη Μόσχα όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Το ταξίδι, που πραγματοποίησε με χρήματα...
του Τζορτζ Σόρος, αμέσως μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, πέτυχε θεωρητικά τον στόχο του αλλά στοίχισε μερικά δισεκατομμύρια δολάρια στους πάτρωνές του. Ο Σακς κατάφερε να στήσει τον μηχανισμό ξεπουλήματος της χώρας αλλά δεν έλαβε τα κατάλληλα μέτρα ώστε η μερίδα του λέοντος να περάσει απευθείας στα χέρια των ξένων πολυεθνικών. Αντιθέτως οι μαζικές ιδιωτικοποιήσεις που επέβαλε ο τότε πρόεδρος Μπόρις Γιέλτσιν, αφού πρώτα βομβάρδισε το κοινοβούλιο, οδήγησαν στη δημιουργία των περίφημων Ρώσων Ολιγαρχών οι οποίοι μπορούσαν να διαπραγματευτούν από θέση ισχύος με τους γύπες των διεθνών αγορών – πάντα σε βάρος των Ρώσων πολιτών. ...

Η σχετική αυτή αποτυχία έγινε έκτοτε μάθημα για το ΔΝΤ αλλά και τα επιχειρηματικά μεγαθήρια που επιχειρούν να υφαρπάξουν τις υποδομές μιας χώρας για ένα κομμάτι ψωμί. Ενώ προσέχουν να μην χάσουν τον έλεγχο της κατάστασης, από τοπικές επιχειρήσεις που συχνά λειτουργούν με όρους μαφίας, γνωρίζουν πολύ καλά ότι χρειάζονται τις πολιτικές διασυνδέσεις αλλά και τα δίκτυα προπαγάνδας που έχουν στήσει με υπομονή και κόπο οι «ντόπιοι».

Πως θα μπορούσε να κινηθεί η καναδική Eldorado στην Ελλάδα εάν δεν είχε τη στρατιά δημοσιογράφων στα μέσα ενημέρωσης του Μπόμπολα να προετοιμάζουν το έδαφος και να εξισώνουν τους κατοίκους της Χαλκιδικής με τρομοκράτες. Πόσο κενή θα ήταν η σκηνοθετημένη συγκέντρωση των «αγανακτισμένων» κατοίκων στην περιοχή εάν η Νέα Δημοκρατία δεν έστελνε τον Άδωνη Γεωργιάδη να διαλαλεί τα προτερήματα της καναδικής επένδυσης.

Και λίγο νωρίτερα, πόσο άχαρη θα ήταν η παρουσία του Γερμανού τοποτηρητή Χανς Γιοακίμ Φούχτελ, ο οποίος ήρθε να επιβάλλει τις γερμανικές εταιρείες διαχείρισης απορριμμάτων, εάν το σύνολο των νυχτερινών δελτίων δεν τον αντιμετώπιζε σαν μεσσία – και ο Άδωνις (ναι, πάλι αυτός) δεν σερνόταν από κανάλι σε κανάλι για να εξηγεί πόσο «συμπαθητικός» είναι ο Γερμανός υπουργός. Αντίστοιχα πόση ευγνωμοσύνη χρωστά η κινεζική Cosco στις τηλεοπτικές εκπομπές προώθησης ξένων εταιρειών που παρουσιάζει κάθε Κυριακή βράδυ ο ΑΝΤ1.

Αυτού του είδους τα δίκτυα προπαγάνδας και πολιτικού χαμαιλοντισμού χρειάζονται δεκαετίες για να στηθούν και είναι αναντικατάστατης σημασίας για κάθε σοβαρό επενδυτή ή… κατακτητή. Προφανώς αρκετές οικονομικές υπερδυνάμεις φροντίζουν να «φυτεύουν» δικούς τους ανθρώπους με όσο το δυνατόν λιγότερες παρεμβάσεις. Η αποκάλυψη λόγου χάρη μέσω του Wikileaks ότι η αμερικανική πρεσβεία παρεμβαίνει σε ελληνικές σχολές δημοσιογραφίας προετοιμάζοντας νέες γενιές δημοσιογράφων ήταν ένα χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα. Επίσης, η δημιουργία των λεγόμενων Ειδικών Οικονομικών Ζωνών θα περιορίσει περαιτέρω την αξία χρήσης των θυρωρών καθώς ολόκληρες περιοχές της χώρας θα μετατραπούν σε αυτοδιαχειριζόμενες αποικίες εταιρειών όπου δεν θα ισχύει κανένας εργασιακός και περιβαλλοντικός περιορισμός.

Ακόμη και σε αυτές τις περιπτώσεις όμως ο «θυρωρός» μπορεί να ανοίξει πόρτες, να λαδώσει μηχανισμούς και να κλείσει στόματα με πολύ χαμηλότερο κόστος και σε πολύ συντομότερο χρονικό διάστημα.

Η πλειονότητα λοιπόν των μεγάλων ιδιωτικοποιήσεων που αφορούν τις υποδομές της χώρας σχεδιάζεται από ξένα μεγαθήρια που συστήνουν κοινοπραξίες με ελληνικές επιχειρήσεις. Ήδη από την πρώτη στιγμή που παρουσιάστηκε ο κατάλογος του ξεπουλήματος εμφανίστηκαν κονσόρτσιουμ ελληνικών και ξένων επιχειρήσεων να διεκδικούν τα φιλέτα της δημόσιας περιουσίας.

Οι συμμαχίες αυτές αν και τροποποιούνται διαρκώς είναι ενδεικτικές του κλίματος: Στο φυσικό Αεριο (ΔΕΠΑ -ΔΕΣΦΑ) είδαμε τον τσέχικο όμιλο PPF να καταθέτει προσφορά σε συνεργασία με την ΓΕΚ Τέρνα του Γιώργου Περιστέρη. Αντίθετα η Προμηθέας Gas του ομίλου Κοπελούζου έκανε τότε «στην άκρη» προσδοκώντας μελλοντικά οφέλη από την επικράτηση ρωσικών συμφερόντων. «Μήπως ο όμιλος Κοπελούζου είναι το παρατσούκλι της Gazprom» αναρωτιόταν παλαιότερα η αμερικανική πρεσβεία σε ένα από τα τηλεγραφήματα της προς το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Αργότερα τα ονόματα του Κοπελούζου και της Gazprom ακούστηκαν και για τα Ελληνικά Πετρέλαια (ΕΛΠΕ) ως ανταγωνιστές του Βαρδή Βαρδινογιάννη και του Ευάγγελου Μυτιληναίου που κατέβαιναν στο παιχνίδι μέσω της κοινής τους εταιρείας M&M Gas.

Παρόμοιο ήταν το σκηνικό και για το ξεπούλημα της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ όπου οι γαλλικοί κολοσσοί της Suez και της Veolia έστηναν τις πρώτες συμμαχίες τους με τον Μπόμπολα και τον όμιλο MIG του Βγενόπουλου, αντίστοιχα. Στη συνέχεια η δεύτερη συμμαχία αντικαταστάθηκε από την ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ του Γ. Αποστολόπουλου με την ισραηλινή εταιρεία ύδρευσης Mekorot.

Στο χώρο της διαχείρισης απορριμμάτων διέρρευσαν από πολύ νωρίς τα ονόματα Ελλήνων εργολάβων που φέρονται να εξέφρασαν ενδιαφέρον, όπως ο Μπόμπολας, ο Περιστέρης, ο Λάτσης, ο Κοπελούζος και ο Μυτιληναίος αλλά δεν αποκαλύφθηκαν άμεσα οι ξένες εταιρείες – πιθανότατα γιατί το Βερολίνο συντονίζει κεντρικά το φαγοπότι στη συγκεκριμένη πίτα των 3 δισεκατομμυρίων ευρώ μέσω του Φούχτελ.

Σημαίνουν μήπως όλα αυτά ότι το ελληνικό κεφάλαιο, αφού παρέλαβε τα τριάντα αργύρια της προδοσίας μετατρέπεται αν μη τι άλλο σε ισότιμο εταίρο των γερακιών που εποφθαλμιούν τη δημόσια περιουσία; Η αλήθεια δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από μια τέτοια αντίληψη.

Ίσως η πιο χαρακτηριστική περίπτωση συνεργασίας που μας επιτρέπει να καταλάβουμε τα λεόντεια χαρακτηριστικά των κοινοπραξιών ήταν οι συμφωνίες της καναδικής Eldorado με τον Μπόμπολα. Όπως είχε αποκαλύψει από πολύ νωρίς το Unfollow, στο ρεπορτάζ της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου, η εταιρεία του Μπόμπολα συμμετέχει μόλις με το 5% στην εταιρεία που θέλει να δραστηριοποιηθεί στην περιοχή ενώ η Eldorado ελέγχει το υπόλοιπο 95%. Ο Μπόμπολας λειτούργησε απλώς σαν μεσάζοντας χρησιμοποιώντας τις διασυνδέσεις του σε διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις για την εξαγορά και μεταβίβαση της TVX Hellas με το μικρότερο δυνατό πολιτικό και οικονομικό κόστος.

Ανάλογο παιχνίδι είχε παίξει στο παρελθόν ο Ανδρέας Βγενόπουλος της MIG o οποίος βρέθηκε να κατέχει μετοχές του ΟΤΕ πριν αυτές καταλήξουν στα χέρια της Deutsche Telekom – γεγονός που έκαμψε τις αντιδράσεις για το ξεπούλημα των εθνικών δικτύων τηλεπικοινωνίας στους Γερμανούς.

Παλιοί και νέοι νεροκουβαλητές

Η οικονομική κρίση μπορεί να έχει επιδεινώσει τη θέση του ελληνικού κεφαλαίου στο λεγόμενο διεθνή καταμερισμό εργασίας αλλά στην πραγματικότητα οι έλληνες επιχειρηματίες ανήκαν σχεδόν πάντα στην κατηγορία του παρασιτικού καπιταλιστή δεύτερης κατηγορίας. Στην πραγματικότητα, όπως εξηγούσε παλαιότερα ο καθηγητής Β. Φούσκας από το Richmond American International University ήταν πάντα εξαρτημένη από τη Δύση αφού δημιουργήθηκε «σαν ένα τεχνητό κατασκεύασμα Βρετανών και Γάλλων ιμπεριαλιστών που ήθελαν έτσι να μπλοκάρουν τη ρωσική επιρροή στη Μεσόγειο».

Η μετέπειτα μικρασιατική καταστροφή στέρησε από τον ελληνικό πληθυσμό και τα ελάχιστα τμήματα της αστικής τάξης που είχε δημιουργηθεί στη Μικρά Ασία. Ήδη από την εποχή της κατοχής τα «τζάκια» που δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα όφειλαν περισσότερο στον ακραίο δωσιλογισμό τους παρά στις επιχειρηματικές τους ικανότητες. Η χώρα βυθισμένη στον εμφύλιο και αργότερα στη δικτατορία ακολουθούσε με καθυστέρηση τουλάχιστον δυο δεκαετιών τις εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία και οι επιχειρηματίες της περίμεναν πάντα σαν φτωχοί συγγενείς να επωφεληθούν από τα ψίχουλα που άφηναν πίσω τους τα πακέτα βοήθειας σαν το σχέδιο Μάρσαλ, το πακέτο Ντελόρ κ.ο.κ. Το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας κατέληγε πάντα σε ξένες κατασκευαστικές ή άλλες εταιρείες που επιβάλλονταν ως όρος για την ξένη βοήθεια.

Ειδικά μετά την ένταξη στην ΕΟΚ και πολύ περισσότερο στην ευρωζώνη οι ισχυρές χώρες της Ευρώπης κατάφεραν να αποδιαρθρώσουν πλήρως το παραγωγικό μοντέλο της χώρας και να αναλάβουν όλα τα σημαντικά εργαλεία άσκησης οικονομικής πολιτικής. Παρόλα αυτά η παροχή ρευστότητας από την πολιτική χαμηλών επιτοκίων δημιούργησε μια επίπλαστη εικόνα του ελληνικού κεφαλαίου σαν του νέου «ιμπεριαλιστή» των Βαλκανίων.

Παραδόξως οι πρώτοι που φάνηκε να πείθονται από την εθνική διήγηση της μεγάλης επιχειρηματικής Ελλάδας, δεν ήταν ούτε επιχειρηματίες ούτε νεοφώτιστοι απόφοιτοι του London School of Economics – ήταν σημαντικά τμήματα της ελληνικής Αριστεράς τα οποία (απολύτως καλοπροαίρετα) θέλησαν να προστατεύσουν τους λαούς των Βαλκανίων από την αγριότητα των Ελλήνων… ιμπεριαλιστών. Η αγριότητα ήταν πράγματι παρούσα και έχει καταγραφεί σε αρκετά ρεπορτάζ της εποχής για τις δεκάδες «Μανωλάδες» που έστηναν Έλληνες επιχειρηματίες στα Βαλκάνια, καταπατώντας όχι μόνο εργασιακά αλλά και στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα των βορείων γειτόνων μας. Ο «ιμπεριαλισμός» όμως είναι και πάλι βαριά κουβέντα – ο Ελληνικός καπιταλισμός έδρασε και τότε σαν νεροκουβαλητής μεγάλων επιχειρήσεων από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη.

Προφανώς οι Έλληνες βιομήχανοι είχαν όλη την… κακή πρόθεση να δράσουν σαν αιμοδιψείς εργοδότες. Όπως συμβαίνει όμως και σήμερα στο Μπαγκλαντές είναι σαν να κατηγορείς μόνο τους τοπικούς βιοτέχνες για το θάνατο εκατοντάδων εργαζομένων χωρίς να συνειδητοποιείς ότι πίσω από αυτούς κρύβονται ορισμένες από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές του πλανήτη, που κινούν τα νήματα.

Αρκετά πιο προσγειωμένη στις εκτιμήσεις της η εφημερίδα το ΒΗΜΑ με ρεπορτάζ της το Σεπτέμβριο του 1999 εξηγούσε πως η Μεγάλη Ελλάδα μετατρεπόταν σε «γέφυρα» για τις «μεγάλες μπίζνες στα Βαλκάνια». Οι «Μπίζνες» στις οποίες αναφερόταν βέβαια η εφημερίδα ήταν το ολοκληρωτικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Αλβανίας και των Σκοπίων, μια διαδικασία που διέλυσε τις τοπικές οικονομίες και δείχνει ακόμη και σήμερα τις καταστροφικές τις συνέπειες (με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το ξεπούλημα της Βουλγαρικής ΔΕΗ που οδήγησε σε εξέγερση).

Προφανώς αυτό το βαλκανικό «Ελντοράντο» διέκοψε για λίγο την πτώση του ποσοστού κέρδους των μεγάλων ελληνικών επιχειρήσεων. Μόλις εξάντλησε τα καύσιμά του όμως το «ελληνικό θαύμα» συνετρίβη χωρίς ποτέ τα σωστικά συνεργεία να εντοπίσουν επιζώντες.

Σαν θυρωροί λοιπόν των πολυεθνικών (ή για να χρησιμοποιήσουμε τη δημοσιογραφική ορολογία σαν fixer) οι Έλληνες μεγαλοεπιχειρηματίες φαίνεται να βρίσκουν μια μικρή αξία χρήσης. Οι σχέσεις βέβαια των «θυρωρών» με τους ενοίκους της πολυκατοικίας δεν είναι πάντα ασυννέφιαστες. Πριν από μερικούς μήνες ένα μπαράζ δημοσιευμάτων ευρωπαϊκών μέσων ενημέρωσης έδειξε ότι οι ξένοι οικονομικοί ηγέτες της χώρας δεν θα ανεχθούν και πολλά πολλά από τους Έλληνες μεσάζοντες. Με «ολιγάρχες» που ελέγχουν την οικονομία της χώρας με πρακτικές «μαφίας» συνέκρινε την επιχειρηματική ελίτ της χώρας το γερμανικό περιοδικό Stern.

To Spiegel παρουσίαζε φωτογραφικά αφιερώματα για τους εφοπλιστές που δεν πληρώνουν ούτε ευρώ στο κράτος ενώ το Reuters ξετίναζε κατά διαστήματα τους θεσμικούς νταβατζήδες τραπεζών και άλλων ευγενών ιδρυμάτων. Όλα τα ρεπορτάζ αποτελούσαν φυσικά δημοσιογραφικά διαμάντια και περιείχαν αδιάψευστα στοιχεία τα οποία κανένα από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης στην Ελλάδα δεν θα τολμούσε να παρουσιάσει. Η συγχορδία όμως των ξένων μέσων ενημέρωσης έδειχνε ότι το ευρωπαϊκό κεφάλαιο ήθελε να τραβήξει το αυτί του Έλληνα θυρωρού.

Σαν τον μικρό ρουφιάνο, που κάθε πολυκατοικία είχε στα χρόνια της δικτατορίας, ή ακόμη καλύτερα σαν τον χασάπη από την ταινία Ντελικατέσεν του Ζαν Πιερ Ζενέτ, το ελληνικό κεφάλαιο είναι εδώ για να υπηρετεί τους πραγματικούς ενοίκους της πολυκατοικίας και να εξοντώνει όσους έχουν την τύχη να ζουν κάτω από το έδαφος.

από το «Unfollow», μέσω του «Στοχασμός - Πολιτική»

Διαβάστε περισσότερα...

Δ. Καζάκης: Το σπιράλ θανάτου της ελληνικής οικονομίας σε κατάσταση πτώχευσης

Είναι η Ελλάδα σε χώρα σε πτώχευση; Ας αφήσουμε σήμερα τι λένε υπουργοί, πολιτευτές, δημοσιογράφοι, οικονομολογούντες κι ας σκεφτούμε για λίγο. Ποιο ήταν το βασικό επιχείρημα με το οποίο μας έμπασαν οι κυβερνώντες το 2010 στον «μηχανισμό στήριξης»; Θυμάστε; Θυμάστε με τι μας βομβάρδιζαν νυχθημερόν τα μέσα μαζικής εξαχρείωσης της κοινής γνώμης το πρώτο τρίμηνο του 2010; Με τα περίφημα ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) και την εκτίναξη των μονάδων βάσης τους, που συνιστούσαν και εξακολουθούν να συνιστούν το κύριο μέσο με βάση το οποίο εκτιμούν οι αγορές κεφαλαίου την πιθανότητα πτώχευσης μιας χώρας.

Κάθε τρίμηνο του έτους παλιά η CMA και εντελώς πρόσφατα η S&P Capital IQ (η οποία απορρόφησε την CMA) εκδίδει μια έκθεση με τίτλο Global Sovereign Debt Credit Risk Report όπου εκτιμάται η πιθανότητα πτώχευσης μιας χώρας με βάση τις μονάδες βάσης τιμολόγησης των 5ετών CDS (ασφάλιστρων κινδύνου). Η έκθεση στην ουσία μετρά την ζήτηση για ασφάλιστρα κινδύνου των κρατικών τίτλων και επομένως όσο αυξάνει η τιμολόγηση των CDS, τόσο θεωρητικά αυξάνει και η πιθανότητα πτώχευσης της χώρας.

Αν πάρουμε αυτές τις εκθέσεις από την αρχή, δηλαδή από το πρώτο τρίμηνο του 2010, τότε θα διαπιστώσουμε τα εξής καταπληκτικά:

·        Σύμφωνα με την έκθεση του πρώτου τριμήνου του 2010 η Ελλάδα βρισκόταν στην 7^ηπαγκόσμια θέση με πιθανότητα πτώχευσης εντός μιας πενταετίας 25,9% και 343 μονάδες βάσης το 5ετές CDS των ελληνικών ομολόγων. Δεν είχαμε μπει ακόμη υπό καθεστώς μνημονίων. Μόλις άρχιζε το παιχνίδι με την πτώχευση της Ελλάδας.

·        Σύμφωνα με την έκθεση του δεύτερου τριμήνου του 2010 η Ελλάδα βρέθηκε στη 2^ηπαγκόσμια θέση με πιθανότητα πτώχευσης εντός μιας πενταετίας 55,4% και 1013 μονάδες βάσης του 5ετούς CDS των ελληνικών ομολόγων. Το αποτέλεσμα ένταξης της Ελλάδας στον «μηχανισμό στήριξης», όπως αποκαλούσαν τότε τον μηχανισμό της ελεγχόμενης χρεοκοπίας.

·        Σύμφωνα με την έκθεση του τρίτου τριμήνου του 2010 η Ελλάδα βρέθηκε στη 2^η παγκόσμια θέση με πιθανότητα πτώχευσης εντός μιας πενταετίας 48,7% και 775 μονάδες βάσης του 5ετούς CDS των ελληνικών ομολόγων. Χαρές και πανηγύρια για τους μνημονιακούς λίγο πριν αποκαλυφθούν τα στοιχεία κάθετης πτώσης της Ελλάδας.

·        Σύμφωνα με την έκθεση του τέταρτου τριμήνου του 2010 η Ελλάδα βρέθηκε στη 1^ηπαγκόσμια θέση με πιθανότητα πτώχευσης εντός μιας πενταετίας 58,8% και 1026,5 μονάδες βάσης του 5ετούς CDS των ελληνικών ομολόγων. Η πρώτη χρονιά του μνημονίου έκλεισε με την επίκληση νέου μνημονίου.

·        Σύμφωνα με την έκθεση του πρώτου τριμήνου του 2011 η Ελλάδα βρέθηκε στη 1^η παγκόσμια θέση με πιθανότητα πτώχευσης εντός μιας πενταετίας 57,7% και 1015 μονάδες βάσης του 5ετούς CDS των ελληνικών ομολόγων. Η κυβέρνηση τότε απέκλειε την αναδιάρθρωση του χρέους με «κούρεμα» μιας και όλα πάνε περίφημα.

·        Σύμφωνα με την έκθεση του δεύτερου τριμήνου του 2011 η Ελλάδα βρέθηκε στη 1^ηπαγκόσμια θέση με πιθανότητα πτώχευσης εντός μιας πενταετίας 80,6% και 2.100,3 μονάδες βάσης του 5ετούς CDS των ελληνικών ομολόγων. Τα παπαγαλάκια άρχισαν να σκούζουν ότι χρειάζεται επειγόντως αναδιάρθρωση με «κούρεμα» με την κυβέρνηση να προχωρά στην ψήφιση του πρώτου μεσοπρόθεσμου προγράμματος, όπου για πρώτη φορά νομιμοποιείται το γενικό ξεπούλημα ακόμη και της εθνικής επικράτειας με το «δικαίωμα επιφανείας».

·        Σύμφωνα με την έκθεση του τρίτου τριμήνου του 2011 η Ελλάδα βρέθηκε στην 1^η παγκόσμια θέση με πιθανότητα πτώχευσης εντός μιας πενταετίας 90,6% και 5.156,9 μονάδες βάσης του 5ετούς CDS των ελληνικών ομολόγων. Η τρόικα μαζί με τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο ανακαλύπτουν ότι τελικά η αναδιάρθρωση με «κούρεμα» είναι αναγκαία γιατί χωρίς αυτή το δημόσιο χρέος της Ελλάδας είναι μη βιώσιμο.

·        Σύμφωνα με την έκθεση του τέταρτου τριμήνου του 2011 η Ελλάδα βρέθηκε στην 1^ηπαγκόσμια θέση με πιθανότητα πτώχευσης εντός μιας πενταετίας 93,8% και 8.453,3 μονάδες βάσης του 5ετούς CDS των ελληνικών ομολόγων. Η ευρωζώνη αποφασίζει να προχωρήσει στην αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους με «κούρεμα» κοντά στο 54% επί της ονομαστικής τιμής.

·        Σύμφωνα με την έκθεση του πρώτου τριμήνου του 2012 η Ελλάδα δεν καταγράφεται στις 10 χώρες με μεγαλύτερη πιθανότητα πτώχευσης. 1^η στην κατάταξη είναι πια η Κύπρος με 63,7% πιθανότητα πτώχευσης εντός μιας πενταετίας και 1159,1 μονάδες βάσης του 5ετούςCDS των κυπριακών ομολόγων. Όλοι τότε εγγυούνταν ότι το PSI ήταν άκρως επιτυχές και θα έβγαζε την Ελλάδα από το αδιέξοδο της πτώχευσης.

·        Σύμφωνα με την έκθεση του δεύτερου τριμήνου του 2012 η Ελλάδα βρέθηκε ξανά στην 1^ηπαγκόσμια θέση με πιθανότητα πτώχευσης εντός μιας πενταετίας 96,7% και 10.667 μονάδες βάσης του 5ετούς CDS των ελληνικών ομολόγων. Το PSI πέρασε και δεν ακούμπησε την κατάσταση πτώχευσης της Ελλάδας. Το όνειρο να βγει στις αγορές η Ελλάδα σύντομα μετά το PSI αποδείχθηκε απατηλό.

·        Σύμφωνα με την έκθεση του τρίτου τριμήνου του 2012 η Ελλάδα βρέθηκε ξανά στην 1^ηπαγκόσμια θέση με πιθανότητα πτώχευσης εντός μιας πενταετίας 90-99% και 12.765 μονάδες βάσης του 5ετούς CDS των ελληνικών ομολόγων. Επίπεδο ρεκόρ της Ελλάδας. Ποτέ ξανά χώρα από τότε που επινοήθηκαν τα CDS δεν έφτασε σε τέτοια επίπεδα τιμολόγησης.

·        Σύμφωνα με την έκθεση του τέταρτου τριμήνου του 2012 η Ελλάδα εξαιρέθηκε από την έκθεση καθώς ο υπολογισμός της πιθανότητας πτώχευσης δεν έχει κανένα νόημα μιας και οι μονάδες βάσης του 5ετούς CDS υποδηλώνουν ότι τα ασφάλιστρα κινδύνου για την Ελλάδα έχουν γίνει απλησίαστα. Στην έκθεση αναφέρεται 1^η πιο πιθανή για πτώχευση χώρα η Αργεντινή με 61,4% πιθανότητα εντός πενταετίας και 1.450 μονάδες βάσης του 5ετούς CDSτων δικών της ομολόγων. 2^η στην παγκόσμια κατάταξη ήταν η Κύπρος με 60,5% πιθανότητα πτώχευσης εντός πενταετίας και 1.081 μονάδες βάσης του 5ετούς CDS των κυπριακών κρατικών ομολόγων.

·        Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του S&P Capital IQ (πρώην CMA) Global Sovereign Debt Credit Risk Report του πρώτου τριμήνου του 2013, η πιο πιθανή χώρα για πτώχευση είναι η Αργεντινή με πιθανότητα 84,5% στα επόμενα 5 έτη και 4.088 bps στο 5ετές CDS, ενώ η δεύτερη πιο πιθανή χώρα για πτώχευση είναι η Κύπρος με 70% στα επόμενα % έτη και 1.408 μονάδες βάσης στο 5ετές CDS. Η Ελλάδα εξακολουθεί να εξαιρείται από την έκθεση γιατί για το επίπεδο τιμολόγησης του 5ετούς CDS (23.333 μονάδες βάσης τον Μάρτιο του 2013) δεν νοείται υπολογισμός πιθανότητας πτώχευσης. Πράγμα που σημαίνει ότι για τις αγορές κεφαλαίου η Ελλάδα παραμένει ολοκληρωτικά πτωχευμένη.

Με άλλα λόγια η Ελλάδα τουλάχιστον για δυο τρίμηνα είναι εκτός επίσημης κατάταξης γιατί πολύ απλά θεωρείται σε κατάσταση απόλυτης χρεοκοπίας. Υπάρχει πιο απόλυτη απομόνωση για μια οικονομία που εξαρτάται από τις αγορές κεφαλαίου; Όχι βέβαια. Μπορεί να υπάρξει ανάκαμψη έστω και μακρινά στον ορίζοντα;

Είναι γνωστό ότι οι προσωρινή εκτίμηση της ΕΛΣΤΑΤ ανεβάζει την ύφεση το πρώτο τρίμηνο του 2013 σε -5,6%. Κι αυτό σε σταθερές τιμές του 2005. Αν δούμε την ύφεση σε τρέχουσες τιμές θα διαπιστώσουμε ότι κινείται στο ίδιο τρίμηνο με -7,8%. Η διαφορά οφείλεται – κατά τα επιφαινόμενα – στον αρνητικό τιμάριθμο, δηλαδή στην πτώση του γενικού δείκτη τιμών στην ελληνική οικονομία. Έτσι τουλάχιστον ισχυρίζεται η ΕΛΣΤΑΤ, η οποία διαπιστώνει ότι οι τιμές πέφτουν ακόμη και σε επίπεδο τιμών παραγωγής. Έστω κι αν το καλάθι της νοικοκυράς έχει αντίθετη άποψη.

Όπως και να έχει το 2013 θα κλείσει γύρω στο 5,5%, όπως εκτιμάται από τους διεθνείς οίκους. Αυτό σημαίνει ότι σε τρέχουσες τιμές η πτώση της ελληνικής οικονομίας θα πέσει κοντά στο -8,0%. Με ότι συνεπάγεται κάτι τέτοιο για το επίπεδο των εισοδημάτων και των επενδύσεων στην Ελλάδα. Το 2013 θα αποδειχτεί ακόμη πιο σκληρή χρονιά για την ύφεση της ελληνικής οικονομίας με πρώτιστο θύμα φυσικά την εργαζόμενη κοινωνία. Η μείωση της αμοιβής της εξαρτημένης εργασίας ανάμεσα στο 4^οτρίμηνο του 2012 και στο 1^ο τρίμηνο του 2013 ξεπέρασε το 23%! Μόνο μέσα σ’ ένα τρίμηνο η εξαρτημένη εργασία έχασε σχεδόν το ¼ του ύψους των αμοιβών της σε τρέχουσες τιμές και έπεται δραματική συνέχεια.

Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι ένα ακόμη μεγάλο και πολυδιαφημισμένο επίτευγμα αποδείχτηκε φούσκα. Αυτό των εξαγωγών. Το παραμύθι της κυβέρνησης και των δικών της ήταν ότι οι εξαγωγές αυξάνουν κι αυτό αποτελεί ένα σοβαρό δείγμα ανάκαμψης της οικονομίας. Η αλήθεια είναι τελείως, μα τελείως διαφορετική. Μετά από μια άνοδο μερικών τριμήνων ανάμεσα στο 2010 και 2011, οι εξαγωγές ήδη από το 2^ο τρίμηνο του 2012 ακολουθούν καθοδική πορεία. Έτσι με βάση τους δείκτες όγκου ως προς το αντίστοιχο τρίμηνο του προηγούμενου έτους οι εξαγωγές το 2^ο τρίμηνο του 2012 μειώθηκαν κατά 3,0%, το 3^ο τρίμηνο του 2012 κατά -4,2%, το 4^ο τρίμηνο του 2012 κατά -4,8%, ενώ το 1^ο τρίμηνο του 2013 κατά -2,6%. Πάπαλα, λοιπόν και το «θαύμα» των εξαγωγών, ενώ η συνεχιζόμενη μείωση των εισαγωγών έχει ως βασική προϋπόθεση την συρρίκνωση των επενδύσεων και της κατανάλωσης στην ελληνική οικονομία.

Βρισκόμαστε είτε μας αρέσει, είτε όχι, σε σπιράλ θανάτου.

Μπορεί να ανακάμψει με κάποιο τρόπο η ελληνική οικονομία μέσα στα υπάρχοντα πλαίσια; Ο Στουρνάρας με τ’ όνομα έχει εναποθέσει τις ελπίδες του στις ιδιωτικοποιήσεις: «Το ελληνικό σχέδιο αποκρατικοποιήσεων που υλοποιείται από το ΤΑΙΠΕΔ, είναι το μεγαλύτερο στον κόσμο. Στόχος του η προσέλκυση ροής διεθνών κεφαλαίων που θα συμβάλουν στην επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας και θα τροφοδοτήσουν την οικονομική ανάπτυξη.»

Ναι, μόνο που ποτέ και σε καμιά χώρα στον κόσμο δεν συνέβη να υπάρξει ανάκαμψη από την κρίση και μάλιστα ανάπτυξη με αποκρατικοποιήσεις και ιδιωτικοποιήσεις. Αντίθετα, ακόμη κι αν το πρόγραμμα αυτό πάει κατά γράμμα, τότε η ελληνική οικονομία θα δεχθεί επιπλέον πλήγματα:

(α) Οι επιχειρηματικές δραστηριότητες και οι υποδομές που ιδιωτικοποιούνται συνεπάγονται απολύσεις, συρρίκνωση μη κερδοφόρων δραστηριοτήτων και αφαίρεση πόρων από τον κρατικό προϋπολογισμό.

(β) Οι ιδιωτικοποιήσεις οδήγησαν παντού σε μεγαλύτερη δαπάνη του λαϊκού εισοδήματος μιας και η παροχή υπηρεσιών και αγαθών εξαρτάται πλέον από ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια όπου πρυτανεύει η μεγιστοποίηση του ιδιωτικού κέρδους.

(γ) Όλα τα προγράμματα ιδιωτικοποίησης είχαν ως αναγκαίο αποτέλεσμα την αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης του πληθυσμού, ιδίως των πιο λαϊκών στρωμάτων, ώστε να καλυφθούν τα δημοσιονομικά κενά που δημιουργούνται λόγω ακριβώς των ιδιωτικοποιήσεων. Πολύ περισσότερο όταν το όποιο «αντίτιμο» των ιδιωτικοποιήσεων δεν προορίζεται για τον κρατικό προϋπολογισμό, αλλά για την πληρωμή μέρους των χρεωστικών απαιτήσεων των δανειστών.

Η ίδια η φιλοσοφία των ιδιωτικοποιήσεων αφορά όχι σε νέες επενδύσεις που ανοίγουν αγορές και προσθέτουν θέσεις εργασίας, αλλά σε επενδύσεις εκμετάλλευσης έτοιμων μεριδίων αγοράς, υποδομών, υπηρεσιών και αγαθών χωρίς ο ιδιώτης επενδυτής να επωμίζεται κανένα ρίσκο ανοίγματος στην αγορά, ή την αναζήτηση πελατείας. Πολύ περισσότερο αν αναλογιστεί κανείς ότι οι ιδιωτικοποιήσεις μεταφέρουν μονοπωλιακά, ή ολιγοπωλιακά πλεονεκτήματα σε ιδιωτικά συμφέροντα. Με άλλα λόγια τα κρατικά μονοπώλια μετατρέπονται σε ιδιωτικά μονοπώλια ή ολιγοπώλια με ότι σημαίνει αυτό για το κράτος και την κοινωνία, που βρίσκονται έρμαια των απαιτήσεων και της εξαγοράς τους.

Πολύ περισσότερο όταν οι ιδιωτικοποιήσεις συνδέονται στενά με την ίδια την αυθυπαρξία της εθνικής επικράτειας. Όπως π.χ. συμβαίνει με τον τομέα των τηλεπικοινωνιών, της ενέργειας και του νερού. Ήδη ο τομέας των τηλεπικοινωνιών βρίσκεται στα χέρια του Βερολίνου (Deutsche Telecom) με αποτέλεσμα να ελέγχεται από ξένες δυνάμεις ακόμη και οι τηλεπικοινωνίες των ενόπλων δυνάμεων της χώρας. Πολύ σύντομα με την προγραμματισμένη ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, το ίδιο θα συμβεί και με τα δίχτυα ενέργειας της χώρας. Ενώ με την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ θα πει ο Έλληνας το νερό, νεράκι, όπως ακριβώς και σε κάθε άλλη χώρα που παραδόθηκε το νερό σε ιδιωτικά συμφέροντα.

Η λογική με την οποία γίνονται ιδιωτικοποιήσεις δεν έχει καμιά σχέση με οποιαδήποτε έννοια ανάπτυξης. Δείτε τι έγραψε το ΤΕΕ (τεύχος 442, 27/6/2013) για το λιμάνι του Πειραιά και την COSCO:

«Το βέβαιο είναι ότι το λιμάνι του Πειραιά είναι κερδοφόρο. Το ίδιο βέβαιο είναι ότι η μητρική κινεζικήCosco, στην οποία εκχωρήθηκε το τμήμα των

εμπορευματοκιβωτίων εμφάνισε ζημιές 2 δισ. δολάρια το 2012 και 1,7 δισ. δολάρια το 2011, αλλά αυτές καλύπτονται από την κινεζική κυβέρνηση, στο όνομα της επεκτατικής πολιτικής ανά τον κόσμο. Βέβαιο είναι, ακόμη, ότι στον Προβλήτα ΙΙ που διαχειρίζεται η Cosco, δεν υφίστανται εργασιακά δικαιώματα και είναι στο μόνο από τα 265 μεγάλα λιμάνια της Ευρώπης που συμβαίνει αυτό, σύμφωνα με την έκθεση «Port Labor in the E.U», η οποία συντάχθηκε για λογαριασμό της ΕΕ, από το Πανεπιστήμιο της Γάνδης. Και τέλος, περίπου βέβαιο είναι ότι τα χτεσινά εγκαίνια στον Προβλήτα ΙΙΙ, αποτέλεσαν μια καλή αφορμή για να συζητηθεί το κινεζικό αίτημα για την απόκτηση του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών του ΟΛΠ. Όλες αυτές οι βεβαιότητες, οδηγούν σε

μια μεγαλύτερη: κάποιοι νοιάζονται να ξεπουλήσουν τη δημόσια περιουσία, μόνο και μόνο, για να ικανοποιήσουν τον εισπρακτικό στόχο του μνημονίου, κι όχι

να δώσουν νέες αναπτυξιακές προοπτικές στη χώρα. Άλλωστε, ο επικεφαλής του πολύφερνου ΤΑΙΠΕΔ, το ομολογεί απερίφραστα, δηλώνοντας και στην «Wall

Street Journal», ότι η πώληση του 74% των μετοχών του ΟΛΠ, η οποία είχε σχεδιαστεί να γίνει το 2014, μπορεί να επισπευσθεί και να πραγματοποιηθεί εντός του έτους,  υποκαθιστώντας την απώλεια των χρημάτων από το «ναυάγιο» της πώλησης της ΔΕΠΑ. Περί ποιάς ανάπτυξης μιλάμε λοιπόν;»

Το ίδιο γίνεται παντού στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Το ίδιο συμβαίνει και με την ιδιωτική περιουσία, καθ’ ότι οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την εφορία γιγαντώνονται σε ανεπίτρεπτο βαθμό έτσι ώστε η μεγάλη πλειοψηφία των νοικοκυριών να τελούν υπό καθεστώς οιονεί δήμευσης από το κράτος. Όλα στην διάθεση των δανειστών.

Μπορεί υπό αυτές τις συνθήκες να βγει από την κρίση η ελληνική οικονομία μέσα στα πλαίσια του ευρώ και της ευρωζώνης; Όλο και περισσότεροι, ακόμη κι από τους πιο ένθερμους οπαδούς του ευρώ, αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι η ίδια η ύπαρξη του ευρώ δεν επιτρέπει ούτε καν την επιβίωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σχετικά πρόσφατα ο Τζορτζ Σόρος – μέγας ευεργέτης και της εγχώριας ευρωπαϊκής αριστεράς – δήλωσε:

«Είμαι πολύ ανήσυχος για την Ευρώπη. Το ευρώ βρίσκεται σε διαδικασία καταστροφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε κάποιο βαθμό, αυτό έχει ήδη συμβεί, με την έννοια ότι η ΕΕ ήταν να γίνει μια εθελοντική ένωση ανάμεσα σε ισότιμα κράτη. Η κρίση την έχει μετατρέψει σε κάτι που είναι ριζικά διαφορετικό: μια σχέση μεταξύ πιστωτών και οφειλετών. Και, σε μια οικονομική κρίση, οι πιστωτές έχουν το πάνω χέρι. Δεν είναι πλέον μια σχέση μεταξύ ίσων. Η τύχη της Ιταλίας, για παράδειγμα, δεν καθορίζεται πλέον από την ιταλική πολιτική - η οποία βρίσκεται σε μια δική της κρίση, θα έλεγα - αλλά μάλλον από τη σχέση πιστωτή/οφειλέτη. Αυτή είναι που πραγματικά υπαγορεύει τις πολιτικές.» (Project Syndicate, 14/5/2013).

Μιλώντας στο 2ο Ετήσιο Διεθνές Συνέδριο του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος» στις 28/6 ο Σόρος συνέχισε το ίδιο μοτίβο λέγοντας ότι η ευρωπαϊκή κρίση τείνει να καταστρέψει την ΕΕ. Ο Σόρος σημείωσε πως η  πολιτική της λιτότητας που υπαγορεύεται από την Γερμανία είναι ανάρμοστη και δεν ανταποκρίνεται στις συνθήκες που αντιμετωπίζει η ΕΕ. «Μπορεί να αντιμετωπίζει τα προβλήματα μιας χώρας, αλλά όχι του συνόλου της Ευρωζώνης» τόνισε.

Ακόμη, επανάλαβε πως η Γερμανία πρέπει να ηγηθεί της ΕΕ αποδεχόμενη τις ευθύνες που έχει το πιο ισχυρό κράτος της Ένωσης και να μην είναι απρόθυμη να αναλάβει το ρόλο αυτό. Εκτίμησε δε πως εάν γίνει αυτό η ευρωπαϊκή κρίση θα λάβει σύντομα τέλος.

«Είμαι ανήσυχος ότι η ευρωπαϊκή κρίση τείνει να καταστρέψει την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τείνει να καταστρέψει την εθελοντική συμμετοχή ισότιμων κρατών σε μια Ένωση που συνεργάζονταν με αλληλεγγύη για το κοινό καλό. Έχει μεταλλαχθεί σε σχέση δανειστή - δανειζόμενου κάτι που πλέον έχει αποκλείσει την ισοτιμία των μερών», σημείωσε.

Ο ίδιος είπε πως οι κανόνες στους οποίους στηρίχθηκε η δημιουργία του ευρώ  αποδείχθηκαν πως δεν ήταν σωστοί και πως υπήρχαν λάθη στη κατασκευή του ευρώ. Όπως τόνισε οι Συνθήκες του Μάαστριχ και της Λισσαβόνας δεν λάμβαναν υπόψη  ιδιαίτερες συνθήκες τις οποίες αντιμετωπίζει σήμερα η διεθνής οικονομία.

Ειδικά για την Ελλάδα ο Σόρος σημείωσε πως μπορεί να έκανε κατάχρηση των κανόνων, αλλά το ίδιο έκαναν τόσο η Ιταλία, όσο και η Γερμανία στο παρελθόν. «Η Ελλάδα είναι η χώρα που υποφέρει περισσότερο σήμερα. Ο ελληνικός λαός δεν είναι αυτός που προκάλεσε τα δεινά. Αυτό ενισχύει το αίσθημα αδικίας που αισθάνεται ο λαός και τροφοδοτεί τις αντιδράσεις», επεσήμανε.

Μπορεί να γίνει διαφορετικά; Μπορεί να υπάρξει ένα ευρώ που να παίρνει υπόψη του τις «ιδιαίτερες συνθήκες» κάθε χώρας μέλους και της διεθνούς οικονομίας σήμερα; Όχι. Η οικονομική επιστήμη και πρακτική έχει απαντήσει εδώ και πολλές δεκαετίες στα ερωτήματα και στους προβληματισμούς που θέτει ο Σόρος με προσποιητή αφέλεια παιδούλας. Δεν μπορεί να υπάρξει κανενός είδους αντιμετώπιση μιας παγκόσμιας κρίσης σαν την σημερινή, ούτε να συνυπολογιστούν οι «ιδιαίτερες συνθήκες» αν δεν καταργηθεί de facto η σχέση πιστωτή/οφειλέτη, αν δεν εθνικοποιηθούν οι όροι και οι μοχλοί της οικονομίας κι αν δεν υπάρξει εθνικό νόμισμα. Ότι κι αν κάνει το διευθυντήριο της ευρωζώνης, όλες οι οικονομίες των κρατών μελών είναι καταδικασμένες να βιώσουν την μεγαλύτερη κατάρρευση στην ιστορία τους. Γι’ αυτό κι έχει ξεσπάσει ένας αδυσώπητος πόλεμος εντός της ευρωζώνης για την αναδιανομή των ιματίων, για την λεηλασία των πιο αδύναμων οικονομιών προκειμένου οι πιο ισχυρές, με πρώτη τη Γερμανία, να αυξήσουν τις αντοχές τους. Η Ελλάδα αυτή την στιγμή αποσκελετώνεται προκειμένου η Γερμανία να κρατηθεί όσο μπορεί περισσότερο στην ευρωζώνη.

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 30/6/2013

Διαβάστε περισσότερα...

ΒΟΜΒΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ “ΚΑΤΣΕΛΗΣ”. ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ, ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΑΛΙ.

 Δελτίο τύπου από το “Σωματείο Εργαζομένων Υιοί Χ.Κατσέλη”

Από τις 21/6/2013 η εταιρεία NUTRIART A.B.E.E. κατέθεσε αίτηση πτώχευσης η οποία θα συζητηθεί στις 18/9/2013. Στην αίτηση της η εταιρεία επικαλείται μειωμένο κύκλο εργασιών τα τελευταία τρία έτη, αποτέλεσμα της καθυστέρησης υλοποίησης της χρηματοοικονομικής αναδιάρθρωσης.

Οι 500 εργαζόμενοι όμως δεν είναι εδώ τα τελευταία τρία έτη αλλά τα τελευταία είκοσι και τριάντα...
οι περισσότεροι. Οπότε γνωρίζουν:

• H ΚΑΤΣΕΛΗΣ ήταν κερδοφόρα έως το 2008, τότε που εξαγοράσθηκε και πέρασε στον έλεγχο του ομίλου Δαυίδ, του μεγάλου αφεντικού της coca cola. Τότε που ενοποιήθηκε με την ΑΛΛΑΤΙΝΗ (Άλευρα) και την ΠΛΑΖΑ (κατεψυγμένη ζύμη), κάτω από την νέα εταιρεία NUTRIART. Μόνο που η Nutriart φορτώθηκε και το δάνειο για την εξαγορά της ΚΑΤΣΕΛΗΣ ύψους 50.000.000€.

• Ο κ. Δαυίδ δηλαδή εξαγόρασε χωρίς φράγκο την ΚΑΤΣΕΛΗΣ, με δάνεια τα οποία φόρτωσε στην νέα εταιρεία Nutriart. Ο δανεισμός έφτασε στα 120.000.000€

Οι εκάστοτε διοικήσεις της εταιρείας που ορίζονταν από τον κύριο Μέτοχο επέδειξαν χαρακτηριστική αδιαφορία στην υποστήριξη των λειτουργιών της εταιρείας και όργιο κακοδιαχείρισης και σπατάλης.

Έμπειρο προσωπικό παραγκωνίζεται και εξωθείται σε αποχώρηση.

Κρίσιμες λειτουργίες της εταιρείας παραδίδονται σε εξωτερικούς συνεργάτες, με διαδικασίες αδιαφανείς και ενώ μπορούσαν να καλυφθούν ενδοεταιρικά.

Γιγαντώνεται η διοίκηση με αθρόες προσλήψεις στελεχών, από θυγατρικές του Ομίλου του Μεγαλομέτοχου, δίνονται bonus για στόχους που ποτέ δεν πιάνονται, εκτοξεύοντας έτσι τα διοικητικά κόστη σε δυσθεώρητα ύψη.

Ξοδεύεται 1,5 εκατομμύριο ευρώ για λογισμικό ERP που δεν εγκατέστησαν ποτέ.

Διαλύεται το δίκτυο διανομής.

Και ο κατάλογος είναι πολύ μακρύς.

Οι εργαζόμενοι από τότε και επανειλημμένα είχαν επισημάνει τις καταστροφικές επιλογές της διοίκησης.

Αποτέλεσμα ο τζίρος της εταιρείας να πέσει από 85.000.000 το 2008 στα 15.500.000 το 2012 και η εταιρεία να αντιμετωπίζει έντονα προβλήματα ρευστότητας τα τελευταία 2 χρόνια.

Στο διάστημα αυτό γίνεται προσπάθεια αναδιάρθρωσης των τραπεζικών δανείων (κούρεμα) και νέας χρηματοδότησης.

Οι συζητήσεις και συμφωνίες με μια ομάδα 14 τραπεζών αποδεικνύονται εξαιρετικά χρονοβόρες. Οι τράπεζες, που ανακεφαλαιώνονται με χρήματα του ελληνικού λαού – και στα ΔΣ τους συμμετέχουν ενίοτε και μέλη της οικογένειας του μεγαλομέτοχου Δαυίδ – εμφανίζονται αδιάφορες μπροστά στο διαφαινόμενο αδιέξοδο της εταιρείας.

Οι δύο χρηματοδοτήσεις που συμφωνούνται με τις τράπεζες 8.923.000 και 4.942.000 αργούν να εκταμιευθούν και έτσι η έλλειψη ρευστότητας στραγγαλίζει την εταιρεία.

Δεν πληρώνονται προμηθευτές, δεν αγοράζονται πρώτες ύλες για παραγωγή προϊόντων, η εταιρεία δεν μπορεί να είναι συνεπής στους πελάτες της με αποτέλεσμα να χάνεται μέρα με τη μέρα η μάχη στην αγορά. Οι ανταγωνιστές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό κερδίζουν σημαντικό μερίδιο αγοράς, που είναι δικό μας!

Θεωρούμε ότι οι δύο πλευρές -Τράπεζες και μέτοχος- εχουν κοινή ευθύνη για το σημερινό αδιέξοδο. Οι επιλογές τους αποδείχτηκαν καταστροφικές.

Αυτοί προσπαθούν να πετάξουν ο ένας το μπαλάκι στον άλλο. Η συμπαιγνία τους είναι απίστευτη. Ξέρουμε ότι αν θέλουν τα βρίσκουν μια χαρά! Ας μη διανοηθούν να παίξουν τα παιχνίδια τους στις πλάτες των εργαζομένων!

Όταν θεωρούσαν ότι θα αυξανόταν η κερδοφορία τους «εφτιαξαν» την Nutriart. Τώρα που θεωρούν ότι τα κέρδη τους δεν θα είναι επαρκή θέλουν να «καταργήσουν» εργαζόμενους και παραγωγικές μονάδες που θα μπορούσαν να καλύψουν τις ανάγκες των εργαζομένων και της αγοράς.

Άλλωστε ταυτόχρονα με το κλείσιμο της Nutriart ο όμιλος ξεκινάει να δραστηριοποιείται σε μια σειρά από κλάδους από τους οποίους προσδοκά αυξημένη κερδοφορία. Η τοποθέτηση του κ. Γιώργου Δαυίδ στην ηγεσία της Eurobank το επιβεβαιώνει.

Οι εργαζόμενοι θεωρούν ότι η εταιρεία έχει μεγάλα περιθώρια ανάπτυξης για τους εξής βασικούς λόγους:

- Η εταιρεία δραστηριοποιείται μέσω καθετοποιημένης παραγωγής στην επεξεργασία αλεύρων – βασικό είδος διατροφής, στην παραγωγή Ψωμιών και Αρτοσκευασμάτων καθώς και Προϊόντων Καταψυγμένης ζύμης. Σε μια εποχή που ο κόσμος πεινάει είναι ύβρις και έγκλημα να κλείνει μια τέτοια εταιρεία.

- Τα εμπορικά σήματα της εταιρείας – Αλλατίνη, Κατσέλης και Πλάζα – είναι πανίσχυρα, με μεγάλη αναγνωσιμότητα στην Ελληνική και ξένη αγορά.

- Η αγορά στα ψωμιά δεν είναι υψηλής ανταγωνιστικότητας. Υπάρχουν 3 εταιρείες στο χώρο.

Οι εργαζόμενοι έβαλαν πλάτη με το παραπάνω τα τελευταία χρόνια:

Από 1.000 έμειναν 500, αντιμετώπισαν μεγάλες και συνεχείς καθυστερήσεις στη μισθοδοσία τους – έμειναν μέχρι και 5 μήνες απλήρωτοι, παρείχαν μειωμένη εργασία για 3 μήνες στις αρχές του 2013.

Αντίθετα, η διοίκηση δεν υποστήριξε την ανάπτυξη της εταιρείας και μας δημιουργεί πολλά ερωτηματικά η χρονική επιλογή της κατάθεσης της αίτησης πτώχευσης, τώρα που υπάρχουν σημαντικά σημάδια ανάκαμψης των πωλήσεων.

Η εταιρεία πρέπει να επιβιώσει και θα επιβιώσει.

Δεν ζητάμε τίποτα άλλο παρά την ΑΜΕΣΗ επαναλειτουργία των εργοστασίων.

Τα χρήματα από αξιοποίηση των παραγωγικών δραστηριοτήτων θα πρέπει να διοχετευθούν άμεσα για να καλύψουν τις λειτουργικές ανάγκες της εταιρείας και όχι τα υπερκέρδη των τραπεζών.

Καμία απόλυση – καμία δυσμενής αλλαγή των όρων εργασίας.

Η κυβέρνηση θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της απέναντι στους 500 εργαζόμενους και στις οικογένειες τους, απέναντι στον λαό που πλήττεται σκληρά από την κρίση και επιπλέον απέναντι σε δεκάδες άλλες οικονομικές μονάδες που δραστηριοποιούνται γύρω απ αυτή (π.χ. αγρότες, προμηθευτές, μεταφορείς κ.λ.π)

Ακόμα θα πρέπει να λογοδοτήσει επειδή άφησε βορά των επιχειρηματικών σκοπιμοτήτων μια εταιρεία η οποία, ειδικά σε συνθήκες που ο λαός δοκιμάζεται σκληρά, μπορεί να προσφέρει, εξυπηρετώντας στοιχειώδεις ανάγκες επιβίωσής του.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους, ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, σε κοινή συμπόρευση και αγώνα για την ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής που εφαρμόζει η κυβέρνηση σε συνεργασία με την Τρόικα και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι εργαζόμενοι λειτουργούν γενιές ολόκληρες τις ιστορικές αυτές εταιρείες και όχι τα Golden boys του τραπεζικού κατεστημένου και του Μεγαλομέτοχου.

Από κοινού:

Σωματείο Εργαζομένων Υιοι Χ.Κατσέλη και Σωματείο Εργαζομένων Αλλατίνη-Ελβιπέτ

Διαβάστε περισσότερα...

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ ΤΑΛΙΜΠΑΝ

Του Γ.ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης ο Κυριάκος Μητσοτάκης! Υπουργός Υγείας ο Άδωνις Γεωργιάδης! Δύο άτομα δηλαδή που γυαλίζει το μάτι τους – ο ένας ακραίος νεοφιλελεύθερος και ο άλλος ακροδεξιός- αναλαμβάνουν τη διάλυση ο πρώτος του δημόσιου τομέας και ο δεύτερος του δημόσιου συστήματος υγείας.Το μήνυμα που θέλησαν να στείλουν οι Σαμαράς και ο Βενιζέλος στον ελληνικό λαό για το πόσο εξτρεμιστικά μνημονιακή είναι η κυβέρνηση που συγκρότησαν, ελήφθη. Όλοι κατάλαβαν ότι έχουμε να κάνουμε με κυβέρνηση μνημονιακών ταλιμπάν. Άπαντες οι υπουργοί της μισητής κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ είναι αποφασισμένοι να χώσουν τα χέρια τους ως τους αγκώνες στο αίμα εργαζομένων.

Ανακοίνωσαν τους στόχους τους ή τους διοχετεύουν στα μέσα ενημέρωσης ως «διαρροές». Πρώτα πρώτα θα στραγγαλίσουν τη δικαστική προστασία των συμβασιούχων με στόχο να απολύσουν πολύ γρήγορα 6.000 συμβασιούχους. Στη συνέχεια σκοπεύουν να απολύσουν 1.000 υπαλλήλους από τα ΕΛΤΑ, που σήμερα έχουν 7.500 υπαλλήλους με συμβάσεις αορίστου χρόνου έναντι 11.500 που είχαν πριν από λίγα χρόνια. Αμέσως μετά θα διαλύσουν ουσιαστικά τις τρείς αμυντικές βιομηχανίες ΕΑΒ, ΕΑΣ, ΕΛΒΟ που σήμερα που σήμερα απασχολούν 2.500 εργαζόμενους ώστε κάθε είδους οπλισμού να αγοράζεται από τους ξένους επικυρίαρχους. Οι κυβερνητικοί βρικόλακες του Σαμαρά και του Βενιζέλου όμως δεν αρκούνται στο αίμα των απολύσεων. Πάνω απ΄όλα θέλουν να μειώσουν τους μισθούς και τις συντάξεις. Με εγκύκλιο του Υπουργείου Εργασίας λοιπόν, πληροφορούν επισήμως τους εργοδότες ότι τώρα που έληξε η μετενέργεια, οι μισθοί των έως και 600.000 μισθωτών που μένουν χωρίς κλαδική σύμβαση μπορούν να μειωθούν μεσοσταθμικά περίπου 20%, με τη μείωση να μπορεί να φτάσει σε ορισμένες περιπτώσεις μέχρι και 40%! Όσο γι΄αυτούς που θα προσλαμβάνονται με ατομικές συμβάσεις, μπορούν να τους δίνουν 586 ευρώ μεικτά (ένα πεντακοσάρικο δηλαδή στο χέρι) και να τους απασχολούν έξι και όχι πέντε μέρες, καταργώντας το πενθήμερο!

Νέα επίθεση θα κάνει η κυβέρνηση και στις συντάξεις που ακόμη διατηρούνται σε ένα υποτυπωδώς αξιοπρεπές επίπεδο – των δικηγόρων, των μηχανικών, των δημοσιογράφων, των χημικών και κάποιων άλλων κλάδων. Μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου θέλουν ουσιαστικά να οδηγήσουν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας τα αντίστοιχα ταμεία. Όχι ότι αφήνουν εκτός πεδίου βολής και τις άλλες συντάξεις. Κάθε άλλο. Ετοιμάζονται να περικόψουν άμεσα τις συντάξεις κατά περίπου 10%. Σε τραγική κατάσταση μάλιστα έχει περιέλθει ο Οργανισμός Ασφάλισης Ελεύθερων Επαγγελματιών (ΟΑΕΕ, με πυρήνα το παλιό ΤΕΒΕ). Αυτός έχει έλλειμμα 850 εκατομμύρια ευρώ και η κυβέρνηση θέλει να περικόψει δραστικά τις γλίσχρες ούτως ή άλλως συντάξεις που παρέχει, ενώ η τρόικα πιέζει να μπει κι άλλος φόρος όχι στα κέρδη, αλλά στον τζίρο όλων ανεξαρτήτως των μικρομεσαίων και μεγαλύτερων επιχειρήσεων ώστε να κλείνουν περισσότερες και γρηγορότερα! Ταχύτατα ωθείται προς την αποσύνθεση και ο ΕΟΠΥΥ, ο οποίος φτιάχτηκε ακριβώς γι’ αυτό – για να φάει και τα λεφτά καποιων υγειών ταμείων και να καταρρεύσει στη συνέχεια, διαλύοντας έτσι το δημόσιο σύστημα υγείας στην Ελλάδα. Ο στόχος αυτός προωθείται άριστα. Κάθε μέρα ο ΕΟΠΥΥ δημιουργεί νέα χρέη ύψους …10 εκατομμύρια, 300 εκατομμύρια το μήνα! Ήδη το σύνολο των χρεών του ξεπέρασε τα 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ και η κυβέρνηση ετοιμάζεται να βάλει τους ασφαλισμένους να πληρώσουν όλο και μεγαλύτερο μέρος των εξετάσεων, αλλά και να ορίσει ανώτατο όριο στα νοσήλεια, οπότε οι φτωχοί άρρωστοι δεν θα μπορούν να πηγαίνουν στο νοσοκομείο! Θα πεθαίνουν μια χαρά στο σπίτι τους και θα γλιτώνει και το κράτος τις συντάξεις τους!

Μέσα σε αυτό το κλίμα κοινωνικού ολοκαυτώματος που προωθούν οι Γερμανοί, η ΕΕ και το ΔΝΤ σε συνεργασία με τους νέους «Τσολάκογλου» του Σαμαρά και του Βενιζέλου, οι πολιτικές εξελίξεις επιταχύνονται. Στο στρατόπεδο των δοσίλογων όσοι είναι λιγότερο εκτεθειμένοι αποχωρούν και την «κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια» προετοιμάζοντας το πέρασμά τους στο μέτωπο του ΣΥΡΙΖΑ, αν αυτός βγεί πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές, με στόχο να σώσουν το πολιτικό τομάρι τους. Πρώτη την έκανε η ΔΗΜΑΡ και μάλιστα με επικεφαλής τον «Κουίσλινγκ» Φώτη Κουβέλη, ο οποίος προσπαθεί να σώσει το κεφάλι του εμφανιζόμενος ως δήθεν επικεφαλής της απόφασης αποχώρησης αντί να περιμένει να εκδηλωθεί το εσωκομματικό πραξικόπημα εναντίον του. Στη συνέχεια αποχώρησε επισήμως από το ΠΑΣΟΚ η Αριστερή Πρωτοβουλία του Γιώργου Παναγιωτακόπουλου. Το διασκεδαστικότερο στην ΠΑΣΟΚική ιλαροτραγωδία είναι ότι μέχρι και οι «κηπουροί» του Γιωργάκη έχουν πλέον τη δυνατότητα να κάνουν βάσιμη κριτική στον Βενιζέλο από …αριστερά!!! Σαν να μην έφτανε αυτό, επανεμφανίστηκε με πολιτική παρέμβαση μέχρι κι ο ίδιος ο Γιωργάκης! Γέλασε και το παρδαλό κατσίκι!

Αυτοί όμως τη δουλειά τους κάνουν στην υγειά των κορόιδων. Δεν έχουν καθόλου σκοπό να σταματήσουν ποτέ να κάνουν τα ίδια, αν δεν ξεσηκωθούν τα θύματα της πολιτικής τους – οι εργαζόμενοι, οι νέοι, οισυνταξιούχοι, οι μικρομεσαίοι, οι άνεργοι. 

*Δημοσιεύθηκε στο «Πριν» της Κυριακής 30 Ιουνίου 2013

Διαβάστε περισσότερα...