Αφιερωμένο προκαταβολικά στα πνιγμένα Ελληνάκια.

του Γιάννη Μακριδάκη

«Στην αρχή, όταν επηγαίναμε, είχενε κύμα η θάλασσα κι εμείς θα ταξιδεύαμε με ψαρόβαρκες, με πανί και με κουπιά. Και περιμέναμε να καλμάρει λίγο η θάλασσα. Κι ερχόντανε οι γυναίκες και βάζανε εικόνες μέσα στη θάλασσα, να γαληνέψει η θάλασσα, να μπορέσομε να ταξιδέψομε. Όταν νύχτωσε, με τη βοήθεια του Θεού, εκάλμαρεν η θάλασσα και έρχονται έντεκα ψαρόβαρκες. Και φύγαμε κονβόι. Και ξεκινούμε κατά τις 9 η ώρα γιατί έπρεπε να νυχτώσει. Και πηγαίναμε κοντά κοντά στη Χίο, δηλαδή δεν πήγαμε αμέσως απέναντι προς την Τουρκία. Τα παράλια της Χίου ακολουθούσαμε. Εμείς είμαστε η τελευταία βάρκα. Καμιά εικοσαριά αθρώποι μέσα και τέσσερις στο κουπί. Εν τω μεταξύ η αδελφή μου, μωρό, το ‘χε τυλιγμένο σ’ ένα χράμι η μαμά μουκαι αυτό ζαλίστηκε, φαίνεται, με τη θάλασσα και άρχισε να κλαίει, να κλαίει γοερά και να φωνάζουνε μες στη βάρκα: “Πετάξτε το παιδί στη θάλασσα, θα μας πιάσουνε οι Γερμανοί”…»Εύχαρις Κοκκάλη Ακαβάλου

«Κανονίσαμε με έναν βαρκάρη από τα θυμιανά να μας πάει απέναντι. Μας είπε λοιπόν μια...

συγκεκριμένη μέρα: «Ελάτε εδώ, στον Καρφά, στη μία η ώρα», γιατί περνούσεν η Καταδίωξη «να ξεκινήσομε»…

Είμαστε εννιά άτομα μέσα σε μια βάρκα. Ξεκινήσαμε, Ό,τι είχαμε του το δώσαμε, τον επλερώσαμε. Κάτι λεφτά είχαμε μαζεμένα όλοι μαζί και του τα δώσαμε να μας πα. Ο πατέρας μου είχενε ένα σάκο στρατιωτικό και είχενε αγοράσει πέντ’ έξι κιλά σύκα και τα είχενε μέσα για να τα φάμε άμ έβγομε από κει. Δεν είχαμε τίποτ άλλο. Καλοκαίρι του 41 ήτανε. Ξεκινήσαμε να φύγομε. Σιγά σιγά επηγαίναμε. Η αδερφή μου, ήτανε έντεκα χρονώ, έβγαζε τα νερά από τη βάρκα από δω που ξεκινήσαμε μέχρι την Τουρκία. Σαν φτάσαμε πια στα μισά της διαδρομής, ήκουεν ο βαρκάρης ένα ντούκου ντούκου ντούκου και λέει:’Έρκεται η Καταδίωξη. Αν έρτει πιο κοντά και δούμε πως είναι η Καταδίωξη, θα βγάλω το φελλό».

«Το φελλό θα βγάλεις; Έτσι και σε δω να σκύψεις να βγάλεις το φελλό θα σε πετάξω στη θάλασσα και θα την πάω εγώ τη βάρκα, του λέει ένας γείτονας που ταξίδευε μαζί μας. Ήτανε τρεις άντρες μέσα, ο πατέρας μου κι άλλοι δυο. Αν ήμασταν μοναχοί μας, τα γυναικόπαιδα, θα μας είχενε πνιγμένους»… Γιάννης Ξυντάρης

«Το στενό της Χίου τα τελευταία εκατό χρόνια έζησε πολλές παρόμοιες ιστορίες. Το 1914 με τον πρώτο διωγμό οι βάρκες έρχονταν προς τα δω, το 1920 με την παλιννόστηση τα πλεούμενα πήγαιναν προς την απέναντι ακτή. Το 1922 με τον μεγάλο διωγμό ξανά οι βάρκες των απελπισμένων ήρθαν προς τα εδώ. Το 1941 ήταν πάλι η σειρά της αντίστροφης πορείας. Σήμερα, εδώ και κάμποσα χρόνια, πάλι απελπισμένοι πρόσφυγες από τις ασιατικές χώρες κάνουν αυτό το νυχτερινό ταξίδι προς το άγνωστο φορτωμένοι με ελπίδες για μια καλύτερη ζωή. Το θαλάσσιο στενό ανάμεσα στη Χίο και τη Σμύρνη ποτέ δεν ησύχασε. Ποτέ δεν έπαψε να γεννά ελπίδα, να βρέχει την αγωνία και να ρουφά τη ζωή όσων δεν κατάφεραν να το περάσουν.

Ας είμαστε λοιπόν σε εγρήγορση κι ας δείχνουμε κατανόηση και ανθρωπιά στους σύγχρονους πρόσφυγες. Ας είμαστε πολιτικά ενεργοί με βασικό στόχο να μην υπάρχουν ποτέ πια πρόσφυγες σ’ αυτή τη γη. Ας μην ξεχνάμε πως κανένας δεν φεύγει από την πατρίδα του δίχως πόνο. Τα χώματα που μας γέννησαν, μας έχουν δανείσει το κορμί, να το ζήσουμε, να το περιφέρουμε και στο τέλος να το παραδώσουμε πίσω, εκεί που ανήκει. Γι’ αυτό τα χώματα μάς τραβούν και κάθε προσφυγιά είναι βίαιη».

Αυτά έγραφα τότε, πριν μερικά χρόνια στον επίλογο του βιβλίου Συρματένιοι ξεσυρματένιοι όλοι, χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή, (εκδ. Πελινναίο 2007 και Εστία 2010), από το οποίο είναι και τα αποσπάσματα των μαρτυριών που παρέθεσα στην αρχή.

Ήμουν βέβαιος ότι θα ξανάρθει η μέρα που οι Έλληνες θα φεύγουν και πάλι πρόσφυγες διότι η πορεία της ιστορίας δεν αλλάζει, οι βάρκες με τους πρόσφυγες θα ξαναπάνε απέναντι, αλλά δεν φανταζόμουν ότι θα είναι τόσο κοντά αυτή η μέρα, όπως τη βλέπω τώρα να πλησιάζει. Παρόλα αυτά, ηαμορφωσιά και ο ρατσισμός που επιπλέουν και μολύνουν την ελληνική κοινωνία, δεν έχουν πάρει χαμπάρι τίποτα απ’ αυτό που έρχεται διότι δεν φρόντισαν ποτέ να μάθουν τι έχει προηγηθεί. Ίσως είναι η μοίρα της ανθρωπότητας να κάνει κάθε τόσο τα ίδια λάθη. Για να ξεσκαρτάρει ο πληθυσμός και ξανά απ’ την αρχή.

Το παρόν ποστ είναι αφιερωμένο στα παιδιά που άφησαν την τελευταία τους πνοή άδικα των αδίκων έξω από τη Σμύρνη προχτές, πληρώνοντας την αθλιότητα της κοινωνίας των γονέων τους. Επίσης είναι αφιερωμένο προκαταβολικά στα πνιγμένα ελληνάκια που θα πληρώσουν στο άμεσο μέλλον με τον ίδιο τρόπο ή ανάλογο τρόπο, την ίδια αθλιότητα.

Διαβάστε περισσότερα...

ΙΑΤΡΟΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Πηγή: ΕΠΑΜ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ

ΕΚΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΥΓΕΙΑΣ

Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, οι αναξιοπαθούντες πληθαίνουν και οι υπηρεσίες Υγείας λιγοστεύουν & ακριβαίνουν δυσανάλογα.

Το ΕΠΑΜ με στόχο την αλληλεγγύη και την υποστήριξη του Λαού καλεί εθεολοντές Επαγγελματίες Υγείας να δηλώσουν ενδιαφέρον στους κύριους τομείς δράσης τους όπως:

1. Ιατρική περίθαλψη : Πρόληψη Διάγνωση Συνταγογραφία παρακολούθηση
2. Φαρμακευτική υποστήριξη: Παροχή φαρμάκων στους αναξιοπαθούντες βάσει συνταγογραφίας Ιατρών
3. ΠαραΙατρική υποστήριξη: Μικροβιολογικές εξετάσεις, τεστς, παρακολουθήσεις , φυσιοθεραπείες, παροχή υποστηρικτικού εξοπλισμού όπως, συμπιεστές οξυγόνου, πατερίτσες κλπ
4. Οργάνωση Ιατρείου, υλική και τεχνική.
5. Οποιοσδήποτε άλλος κλάδος που εδώ δεν συμπεριλήφθηκε από παράλειψη /άγνοια

Η συμμετοχή όλων μας είναι σημαντική και μπορεί να σώσει έναν άνθρωπο. Σίγουρα θα δώσει σιγουριά στο κοινωνικό σύνολο!

Όλες οι επικοινωνίες είναι εμπιστευτικές, για την προστασία της ιδότητας των εθελοντών / συλλογικοτήτων / ασθενών.

Παρακαλούμε επικοινωνήστε γράφοντας “Ιατροφαρμακευτική” στην αρχή του Θέματος/Subject :

epamherakliocrete@gmail.com

Διαβάστε περισσότερα...

Διαφωτιστικό βίντεο για όσα εκτυλίσσονται στην Πατρίδα μας εδώ και 3 χρόνια!

Διαβάστε περισσότερα...

Απ' τα 31,3 δισ. ευρώ που θα δανειστεί τον Οκτώβρη το ελληνικό κράτος τα 30,4 δισ. θα καταλήξουν στα θησαυροφυλάκια τραπεζιτών και λοιπών τοκογλύφων (Βίντεο)

Πηγή: http://tsak-giorgis.blogspot.gr

Ο Κώστας Αρβανίτης -που παρουσιάζει την ειδησεογραφική εκπομπή της δημόσιας τηλεόρασης «Πρωινή Ενημέρωση» μαζί με την Μαριλένα Κατσίμη- είναι απ' τους πιο αξιοπρεπείς δημοσιογράφους που υπάρχουν στα αστικά ΜΜΕ, γ' αυτό και η εκπομπή του "εξορίστηκε" στις 6-8 το πρωί.

Σήμερα το πρωί εκτός των άλλων είχε καλεσμένο και τον συνάδελφο του, στο «Εθνος» και διευθυντή του «Πριν», Γ. Δελαστίκ.
Στο βίντεο που παραθέτουμε τον ακούμε να κάνει ένα σχολιασμό για το πώς έχει διαμορφωθεί σήμερα η φυσιογνωμία κάποιων κομμάτων, εκτιμώντας παράλληλα ότι τα νέα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα θα ψηφιστούν χωρίς σοβαρές «απώλειες» για την κυβέρνηση, από τους βουλευτές που την στηρίζουν και λόγω ότι δεν υπάρχει μαζικό λαϊκό κίνημα.

 Το σημαντικό που είπε –και είναι κάτι που δεν ακούγεται από κανένα ΜΜΕ- είναι ότι από τα 31,3 δις. ευρώ που δανείζεται, με την δόση που αναμένεται να λάβει τον Οκτώβρη το ελληνικό κράτος, ο ελληνικός λαός δηλαδή, μόνο το 0,9 δισ. ευρώ θα πάνε στην πραγματική οικονομία και τα υπόλοιπα θα καταλήξουν στους τραπεζίτες και στους λοιπούς τοκογλύφους. 

Διαβάστε περισσότερα...

Η χαριστική βολή στην ελληνική οικονομία και στα νοικοκυριά

του Δημήτρη Καζάκη

Με ένα αληθινό ρεσιτάλ καιροσκοπισμού, πολιτικής αγυρτείας, απίστευτης υποκρισίας και προκλητικού δοσιλογισμού, ο φερόμενος ως πρωθυπουργός κ. Σαμαράς σε ομιλία του στην Πολιτική Επιτροπή του κόμματός του την Πέμπτη 30/8 τα είπε όλα:

«…κλείνουμε το πακέτο περικοπής κρατικών δαπανών, όπως ξέρετε, κατά 11,5 δισεκατομμύρια, πράγμα που είναι συμβατική μας υποχρέωση. Μερικές- πολλές να πω καλύτερα- απ’ αυτές τις περικοπές είναι δύσκολες, επώδυνες, πονάνε. Αλλά είναι και αναπόφευκτες. Γιατί χωρίς αυτές, η χώρα θα επέστρεφε ξανά στο σημείο μηδέν της αναξιοπιστίας και ουσιαστικά θα έβγαινε από το ευρώ. Πράγμα που θα ήταν ασύγκριτα πιο οδυνηρό για όλους. Και καταστροφικό για τη χώρα. Πρόκειται για το τελευταίο τέτοιο πακέτο περικοπών! Άλλο δεν αντέχει η Ελληνική Οικονομία. Και πρόκειται, για πρώτη φορά, για περικοπές που θα συνοδεύονται από άμεσα μέτρα και προϋποθέσεις ανάκαμψης. Όπως πάντοτε επιμέναμε… Γιατί αμέσως μετά, εφ’ όσον γίνει σαφές ότι η Ελλάδα πλέον τηρεί τα συμφωνηθέντα, θα δοθεί η επόμενη δόση του δανείου, που θα πάει στο σύνολό της σχεδόν στο εσωτερικό της χώρας. Πού; Το μεγαλύτερο μέρος για την ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού συστήματος, ώστε να υπάρχει επιτέλους ρευστότητα. Χωρίς την οποία δεν μπορεί να γίνει απολύτως τίποτε. Κι ένα σημαντικό μέρος για να επιστραφούν οι οφειλές του δημοσίου σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις μέσα στην Ελλάδα, ώστε να υπάρξει ανακούφιση στην αγορά, να αρχίσει να κυκλοφορεί χρήμα και να ανακοπούν η ανεργία και τα λουκέτα…»

Που θα φτάσει η ανεργία;

Ας τα πάρουμε ένα-ένα. Από πού κι ως πού το συγκεκριμένο πακέτο των 11,5 δις ευρώ είναι το «τελευταίο πακέτο περικοπών», γιατί «άλλο δεν αντέχει η ελληνική οικονομία»; Δηλαδή αυτό το «αντέχει»; Που είναι η απόδειξη, ή τα επιχειρήματα που δείχνουν ότι η ελληνική κοινωνία και η οικονομία της «αντέχει» ένα ακόμη τέτοιο πακέτο περικοπών; Γιατί δεν βγαίνει κάποιος από τους ψοφοδεείς «τεχνοκράτες» της συγκυβέρνησης να μας αποδείξει ότι αυτό το πακέτο περικοπών το «αντέχει» το καράβι που ήδη βουλιάζει αύτανδρο; Η αγοραστική δύναμη του μέσου ελληνικού νοικοκυριού, σύμφωνα με την τελευταία έκθεση Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, έχει πέσει στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Πώς λοιπόν «αντέχει» κι άλλο ο οικογενειακός προϋπολογισμός να υποστεί περικοπές και μειώσεις που θα τον επιβαρύνουν γύρω στα 3.000 ευρώ μέσα στην επόμενη διετία; Δηλαδή θα χρειαστεί να μειωθεί το μέσο διαθέσιμο εισόδημα του νοικοκυριού τουλάχιστον κατά 4,5% σε τρέχουσες τιμές.

Την περίοδο 2008-2011 για κάθε 1% που μειωνόταν το διαθέσιμο εισόδημα του νοικοκυριού σε τρέχουσες τιμές, η ανεργία αύξανε κατά 85 χιλιάδες. Αυτό σημαίνει ότι η επιπλέον μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος κατά 4,5% θα αυξήσει την ανεργία πάνω από 382 χιλιάδες. Αντέχει η ελληνική οικονομία και κοινωνία άλλους 382 χιλιάδες ανέργους, οι οποίοι θα εκτινάξουν επίσημα την ανεργία στα τέλη του 2014 γύρω στο 1.600.000 ανέργους; Αντέχει η ελληνική οικονομία και κοινωνία επίσημη ανεργία της τάξης του 32%, όσο θα φτάσει μετά την εφαρμογή των νέων περικοπών και μειώσεων;  

Την ίδια περίοδο του 2008-2011, την περίοδο δηλαδή της σημερινής κλιμακούμενης ύφεσης, για κάθε 1% αύξηση της συνολικής επίσημης ανεργίας, η ανεργία στους νέους (15-24 ετών) αυξανόταν κατά 2,0%, ενώ στις ηλικίες 25-34 ετών η ανεργία αυξανόταν κατά 1,4%. Μην ξεχνάμε ότι ήδη το ποσοστό των ανέργων νέων ηλικίας 15-24 ετών ανέρχεται στο 54,9% τον Μάιο του 2012, ενώ στις ηλικίες 25-34 ετών, το ποσοστό ανεργίας ανερχόταν τον ίδιο μήνα στο 31,6%. Με τα νέα μέτρα περικοπών και μειώσεων η ανεργία στους νέους αναμένεται για τις ηλικίες 15-24 ετών να υπερβεί το εντυπωσιακό 70% στα τέλη του 2014, ενώ για τις ηλικίες 25-34 ετών θα υπερβαίνει το 44%!

Μπορείτε να φανταστείτε το ποσοστό μετανάστευσης των νέων με τέτοια επίπεδα ανεργίας; Ένα στα δύο νέα παιδιά ηλικίας έως 34 ετών θα αναγκαστούν να αναζητήσουν μεροκάματο στο εξωτερικό. Ποια κοινωνία και ποια οικονομία αντέχει τέτοια επίπεδα ανεργίας; Ποια οικονομία και ποια κοινωνία αντέχει μια τέτοια μαζική έξοδο; Ειδικά των νέων της.

Και τέλος πάντων ποιος είναι αυτός που αποφασίζει για την εξολόθρευση μιας ολόκληρης γενιάς, γιατί εκτίμησε ότι «αντέχει» ακόμη ένα πακέτο μέτρων; Ποιος είναι ο κ. Σαμαράς που μας λέει ότι η ελληνική οικονομία και κατά συνέπεια η ελληνική οικογένεια, «αντέχει» ακόμη; Η προσωποποίηση του αργόσχολου επαγγελματία πολιτευτή που δεν ίδρωσε ούτε μια ημέρα της ζωής του για τον επιούσιο, θα μας πει ότι «αντέχουμε» ακόμη άλλα 11,5 δις περικοπές και μειώσεις, άλλους 382 χιλιάδες πρόσθετους ανέργους εκ των οποίων τουλάχιστον οι 160 χιλιάδες θα είναι ηλικίας έως 34 ετών; Με ποιο κριτήριο θεωρεί αυτός ο κύριος ότι η ελληνική οικογένεια «αντέχει»; Με κριτήριο την τσέπη του; Μήπως με την τσέπη του ασυνείδητου υπουργού οικονομικών, των άλλων υπουργών και παρατρεχάμενων αυτής της άθλιας συγκυβέρνησης; Με την τσέπη του κ. Βενιζέλου; Ή με την τσέπη του κ. Κουβέλη, που έχει το απίστευτο θράσος να μας το παίζει, αυτός και οι σκερβελέδες του κόμματός του, δημοκράτες και αριστεροί;

Αν πάρουμε επίσης ως αληθινή την σχέση που δίνει η Eurostat μεταξύ ανεργίας και απόλυτης φτώχειας στην Ελλάδα για την περίοδο της ύφεσης 2008-2011, τότε η εκτίναξη της επίσημης ανεργίας άνω του 30% σημαίνει επίπεδο εξαθλίωσης του ελληνικού λαού γύρω στο 40%! Ενώ ένα 60% του πληθυσμού θα βρίσκεται σε κίνδυνο να πέσει κάτω από το όριο της απόλυτης φτώχειας. Θα τρεμοπαίζει δηλαδή στα όρια. Αυτό σημαίνει ότι γύρω στο 40% του πληθυσμού της χώρας θα προσπαθεί να επιβιώσει με συσσίτια και κοινωνικά παντοπωλεία, ενώ το 60% του πληθυσμού θα επιβιώνει με φτηνοδουλειές χωρίς μέλλον. Κι αν αυτή η κατάσταση δεν οδηγήσει να μαζεύουμε μαζικά τους τουμπανιασμένους από τα παγκάκια και τους δρόμους με τα κάρα του δήμου, αυτό θα οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στα μεταναστευτικά εμβάσματα από το εξωτερικό, στην φιλανθρωπία και στην κοινωνική αλληλεγγύη του πληθυσμού. Πάντως το θέαμα της ειδικής υπηρεσίας του Δήμου που πολύ νωρίς το πρωί θα μαζεύει όσους πέθαναν εκτεθειμένοι το προηγούμενο βράδυ, δεν θα το αποφύγουμε. Όπως δεν το απέφυγαν και όλες οι άλλες χώρες που υπέστησαν την ίδια βίαιη «προσαρμογή».

Τι θα γίνει με τις συντάξεις;

Σε τέτοιες συνθήκες ανεργίας και φτώχειας θα μπορέσει να σταθεί ασφαλιστικό ταμείο και σύνταξη; Ήδη η αύξηση της ανεργίας (24% εκτιμάται έως τα τέλη του 2012, ή 1.200.000 άτομα) και η μείωση των μισθών, στερούν την κοινωνική ασφάλιση από πόρους 9,5 δισ. ευρώ, η εισφοροδιαφυγή από την αδήλωτη και ανασφάλιστη εργασία καθώς και από τις ευέλικτες μορφές απασχόλησης με 8,5 δισ. ευρώ και η μη καταβολή των οφειλών του κράτους από το 1993 στα ασφαλιστικά ταμεία (12 δισ. ευρώ) έχουν οδηγήσει τα ταμεία στα όριά τους. Που θα βρουν τα ασφαλιστικά ταμεία να καλύψουν τα επιπλέον 3 δις ευρώ που θα στερηθούν από την αύξηση της ανεργίας λόγω του νέου πακέτου; Που θα βρουν να καλύψουν τα επιπλέον 2,7 δις ευρώ που θα στερηθούν από την αύξηση της αδήλωτης και ανασφάλιστης εργασία λόγω εκτίναξης της ανεργίας;

Ήδη το ΙΚΑ έχει καταφύγει στον δανεισμό για να καταβάλει τις τρέχουσες συντάξεις. Για πόσο ακόμη τα ασφαλιστικά ταμεία θα μπορούν να καταβάλουν συντάξεις; Ακόμη κι αυτές τις άθλιες κουτσουρεμένες συντάξεις που προβλέπονται από το νέο πακέτο περικοπών και μειώσεων. Σκεφτείτε μόνο ότι το πακέτο περικοπών που αφορά στις συντάξεις ανέρχεται στο σύνολό του στα 3,5 δισ. ευρώ, με το μεγαλύτερο μέρος (2,3 δισ. ευρώ) να αφορά την προοδευτική μείωση σε όλες τις κύριες και επικουρικές συντάξεις με ανώτατο πλαφόν, καθώς και την μείωση δαπανών από τον «εξορθολογισμό των εφάπαξ». 

Με άλλα λόγια η συγκυβέρνηση έρχεται να πετσοκόψει τις συντάξεις και τα εφάπαξ κατά 3,5 δις ευρώ και να επιβαρύνει τα ασφαλιστικά ταμεία τουλάχιστον κατά 5,7 δις ευρώ μόνο από την αύξηση της ανεργίας, της αδήλωτης και ανασφάλιστης εργασίας που συνεπάγονται τα μέτρα της. Δηλαδή έρχεται να μεγαλώσει την «τρύπα» των ασφαλιστικών ταμείων με πάνω από 2,2 δις ευρώ! Και μόνο αυτό εγγυάται ότι ασφαλιστικό σύστημα δεν θα υπάρχει μέχρι το τέλος του 2014, ίσως και πολύ νωρίτερα.

Μη φοβάστε όμως. Ο φερόμενος ως πρωθυπουργός επ’ ονόματι Σαμαράς και όλο το επιτελείο των εγκάθετων της συγκυβέρνησης έκρινε ότι «αντέχει» και το ασφαλιστικό σύστημα, αλλά και οι συνταξιούχοι. Το πολύ-πολύ να πεθάνουν και οι δύο.

Που θα φτάσουν τα ιδιωτικά χρέη;

Κι όχι μόνο αυτό. Η συνεχής λιτότητα, οι περικοπές και οι μειώσεις έχουν σαν αποτέλεσμα την επιβάρυνση του μέσου ελληνικού νοικοκυριού και με επιπλέον ιδιωτικό δανεισμό. Η τελική καταναλωτική δαπάνη αποτυπώνει με εθνικούς όρους τις δαπάνες των νοικοκυριών προκειμένου να καλύψουν τις πιο βασικές κοινωνικές ανάγκες τους. Το 2008, χάρις στο ευρώ και την πολύχρονη λιτότητα, η τελική καταναλωτική δαπάνη των νοικοκυριών καλυπτόταν κατά 7,7% με ιδιωτικό δανεισμό. Με άλλα λόγια, το διαθέσιμο εισόδημα δεν έφτανε για να καλύψει τις βασικές καταναλωτικές δαπάνες κι έτσι το νοικοκυριό κατέφευγε στον δανεισμό.

Πριν το ευρώ, τα στοιχεία δείχνουν ότι ήταν ίσα βάρκα, ίσα νερά. Το 2011 η κάλυψη των βασικών καταναλωτικών δαπανών των νοικοκυριών με ιδιωτικό δανεισμό είχε υπερδιπλασιαστεί και έφτασε στο 15,6%. Με τα νέα μέτρα τα νοικοκυριά μέχρι το τέλος του 2014 θα αναγκαστούν να αναζητήσουν γύρω στο 23% των βασικών τους καταναλωτικών δαπανών από δανεικά. Που σημαίνει γύρω στα 46 δις ευρώ νέος καθαρός δανεισμός προς τα νοικοκυριά, ή 10 χιλιάδες ευρώ δανεικά ανά νοικοκυριό την επόμενη διετία. Τώρα, πού θα βρεθούν τόσα δανεικά και πόσο θα στοιχίσουν, ας αφήσουμε να μας το εξηγήσει το 70% των νοικοκυριών που κυριολεκτικά αγκομαχάνε να τα βγάλουν πέρα με τα δάνεια που έχουν ήδη.

Που θα φτάσει η διάλυση της οικονομίας;

Και να σκεφτούμε ότι αυτό που έχει απομείνει στην ελληνική οικονομία για να συγκρατεί κάπως τον ρυθμό της ύφεσης, μιας και θα μπορούσε κάλλιστα να τρέχει ήδη με διψήφια ποσοστά, είναι η τελική καταναλωτική δαπάνη των νοικοκυριών. Αυτή το 2011 σε δείκτες όγκου βρισκόταν μόλις στο 92,9% του 2000. Συνολικά την περίοδο της ύφεσης 2008-2011 η τελική καταναλωτική δαπάνη των νοικοκυριών έχει υποχωρήσει κατά 11,4%. Η κατάσταση στο επίπεδο των επενδύσεων είναι κατά πολύ χειρότερη. Ο ακαθάριστος σχηματισμός παγίου κεφαλαίου (σε δείκτες όγκου), που δείχνει τις νέες επενδύσεις στην ελληνική οικονομία έχει καταρρεύσει στο 79,3% του 2000. Με άλλα λόγια η κινητήρια δύναμη της ελληνική οικονομίας είναι «καπούτ».

Όσο για το περίφημο «θαύμα» των εξαγωγών της ελληνικής οικονομίας, που τόσο πολύ επικαλούνται όλες οι κυβερνήσεις των μνημονίων, είναι ένας μύθος. Πρώτα-πρώτα γιατί χωρίς νέες επενδύσεις δεν μπορεί να υπάρξει εξαγωγικό μπουμ και μάλιστα διαρκείας. Δεύτερο γιατί αυτό που εμφανίστηκε ως αύξηση των εξαγωγών, στο βαθμό που είναι αληθινή, σήμαινε την στροφή προς το εξωτερικό μέρους της ήδη υφιστάμενης προσφοράς προϊόντων και υπηρεσιών. Πρόκειται για αντανακλαστικό που προκαλεί η ίδια η κρίση και η κατάρρευση της εσωτερικής αγοράς. Τίποτε περισσότερο. Γι’ αυτό άλλωστε και οι εξαγωγές (σε δείκτες όγκου) αφού το 2010 γνώρισαν μια αύξηση της τάξης του 4,2% πάνω από το επίπεδο του 2000, το 2011 κάθισαν στο 99,7% του 2000! Τέτοιο «θαύμα»!

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Κάτι πολύ απλό. Το χτύπημα της καταναλωτικής δαπάνης των νοικοκυριών μέσα από τις μειώσεις και τις περικοπές θα επιδεινώσει δραματικά την ύφεση με ρυθμούς πολύ μεγαλύτερους από τους σημερινούς. Και να σκεφτεί κανείς ότι ήδη οι εκτιμήσεις για το 2012 θέλουν την ύφεση να υπερβαίνει το 7%. Έως το 2014 η ύφεση θα έχει μετατραπεί ολοκληρωτικά σε κατάρρευση και γενικευμένη παρακμή της ελληνικής οικονομίας. Αυτό βέβαια υπό την προϋπόθεση ότι θα τους αφήσουμε να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο τους.

Γιατί το κάνουν;

Δεν ξέρουν ότι όχι μόνο δεν «αντέχει» η ελληνική οικονομία, αλλά θα οδηγηθούμε σε πολύ χειρότερη κατάσταση από την τωρινή; Το ξέρουν πολύ καλά. Ο ίδιος ο Σαμαράς τον Σεπτέμβρη πέρυσι, όταν ο τότε φερόμενος ως πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου γύριζε από μια ανάλογη περιοδεία στο Βερολίνο και το Παρίσι και ένα νέο πακέτο μέτρων ήταν στο τραπέζι προκειμένου η χώρα να αποκτήσει την «αξιοπιστία» της προς τους διεθνείς τοκογλύφους, έλεγε τα εξής: «Μόλις χθες, κορυφαίος Γερμανός πολιτικός -και, μάλιστα, πρώην υπουργός των Οικονομικών- είπε ότι με αυτά τα μέτρα που παίρνονται στην Ελλάδα, “όχι μόνο δεν σηκώνεις τον ασθενή στα πόδια του, αλλά τον ρίχνεις στο φορείο”. Εγώ τι παραπάνω να πω; Αυτό δεν φωνάζω δύο χρόνια τώρα; Φαίνεται ότι έξω έχουν αρχίσει και καταλαβαίνουν. Μέσα τι θα γίνει; Εδώ, στην Ελλάδα, που δεν καταλαβαίνει κανείς τίποτα. Φτάσαμε στο σημείο ο κόσμος να μην ξέρει τι του ξημερώνει αύριο. Και, δυστυχώς, αυτή η κυβέρνηση να μην καταλαβαίνει τι τραβάει ο κόσμος». (ΝΕΤ, 30/9/2011)

Λίγες ημέρες αργότερα ο ίδιος ο Σαμαράς έλεγε στην Εκτελεστική Γραμματεία του κόμματός του: «Η λάθος συνταγή και τα αρνητικά αποτελέσματα που βλέπουμε σήμερα, δίνουν το περιθώριο σε μιαν ισχυρή κυβέρνηση να κάνει επαναδιαπραγμάτευση. Οι δανειστές μας δεν θέλουν αλλαγή των στόχων της πολιτικής. Αλλά ούτε εμείς θέλουμε να αλλάξουμε τους στόχους της πολιτικής. Θέλουμε να αλλάξουμε τους τρόπους, ακριβώς για να επιτύχουμε τους στόχους. Όταν η πολιτική αυτή απομακρύνεται από τους στόχους, όταν αντί να μειώσει το έλλειμμα, το αυξάνει, όταν αντί να διευκολύνει τις αποκρατικοποιήσεις, τις αποτρέπει, εμείς δεν πρέπει να ζητήσουμε άλλη πολιτική για να πιάσουμε τους στόχους; Ποιος μπορεί να επιμένει επ’ άπειρον σε μια συνταγή που αποτυγχάνει;» Την απάντηση στο τελευταίο ερώτημα την δίνει σήμερα ο ίδιος ο Σαμαράς ως πρωθυπουργός.

Όμως το τρομακτικό δεν είναι η απάτη ως τέχνη της πολιτικής που ασκείται ανελλιπώς απ’ όλες τις κυβερνήσεις και τα κόμματα δελφίνους επί δεκαετίες. Το αληθινά τρομακτικό είναι ότι ο Σαμαράς και η συμμορία του ευρώ αποδέχονται να επιβάλλουν πακέτα μέτρων που ξέρουν ότι θα αποτύχουν και θα καταστρέψουν την χώρα μόνο και μόνο γιατί «είναι συμβατική μας υποχρέωση». Δεν έχει σημασία ποιος και τι υπέγραψε σε βάρος της χώρας. Δεν έχει σημασία που την οδηγεί αυτή η «συμβατική υποχρέωση». Οι κυβερνώντες θεωρούν χρέος τους να οδηγήσουν μια χώρα στην καταστροφή κι έναν λαό στην σφαγή γιατί αλλιώς θα βγούμε από το ευρώ, «πράγμα που θα ήταν ασύγκριτα πιο οδυνηρό για όλους». Έως πότε θα οδηγείται ο εργαζόμενος στην ανεργία, την εξαθλίωση και τον στιγματισμό, γιατί διαφορετικά θα είναι χειρότερα; Πόσο χειρότερα;

Τι θα γίνει δηλαδή, θα πέσει ο ουρανός να μας πλακώσει; Πότε με την δραχμή ήμασταν χειρότερα από σήμερα; Σε δυο μόνο περιπτώσεις: Αφενός, σε συνθήκες πολέμου και ανοιχτής κατοχής. Και αφετέρου υπό καθεστώς ξένων νομισμάτων και ελεγχόμενης χρεοκοπίας από τους ξένους δανειστές. Αυτό παλιά. Γιατί σήμερα η κατάσταση που βιώνουμε συνδυάζει αρμονικά τα πιο ζωτικά στοιχεία και από τις δυο περιπτώσεις.

50 ολόκληρα χρόνια από τα 190 του ελληνικού κράτους, ο ελληνικός λαός υπέφερε υπό καθεστώς «ισχυρού νομίσματος», όπως και να το έλεγαν κάθε φορά, φράγκο, στερλίνα, ράϊχσμαρκ, ή δολάριο, προκειμένου οι ξένοι δανειστές να εξασφαλίσουν τον έλεγχο της χρεοκοπημένης Ελλάδας.

Μόνο το εθνικό νόμισμα συνδέθηκε με τους αγώνες του λαού για εθνική κυριαρχία και ευημερία. Μόνο με το εθνικό νόμισμα μπόρεσε στ’ αλήθεια να προοδεύσει αυτός ο τόπος, τις λίγες φορές και για το πολύ λίγο που τον άφησαν να το πετύχει. Γι’ αυτό και μόνο με την ιδέα του εθνικού νομίσματος, της δραχμής, ο Σαμαράς και η συμμορία του, αφιονίζεται όπως ο διάολος με το λιβάνι. Έτσι ήταν ανέκαθεν όλοι οι δοσίλογοι πολιτικοί. Και μόνο η ιδέα ότι ο λαός μπορεί να χαλάσει τα σχέδια των αφεντικών του ευρώ, τους προκαλεί τρόμο και πανικό. Αυτό που μπορούμε να εγγυηθούμε στον κ. Σαμαρά είναι ότι το «λόμπι της δραχμής», όπως θέλει να χαρακτηρίζει την μεγάλη πλειοψηφία του λαού που σφαγιάζεται στο βωμό του «ισχυρού νομίσματος», θα τον στοιχειώσει κι αυτόν και όλη την συμμορία του ευρώ.

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 2/9/2012

Διαβάστε περισσότερα...

1953:Το μισό χρέος της Γερμανίας διεγράφη, για ένα μέρος ορίστηκε μηδενικό επιτόκιο ενώ το υπόλοιπο αναδιαρθρώθηκε σε μακροπρόθεσμη βάση…

Του  Χαρρυ Κλυνν

Διαβάστε την ρύθμιση του χρέους της Γερμανίας το 1953…

Αυτά …βέβαια τα ξεχνάνε οι Γερμανοί και η Μέρκελ…μιας και δεν τους τα θυμίζουμε εμείς…

Οι δικοί μας οι πουλημένοι και προσκυνημένοι τι κάνουν  ;;;

“Τι μας διδάσκουν παλαιότερες κρίσεις χρέους;” 

Μια σύντομη αναδρομή σε κρίσεις χρέους του πρόσφατου παρελθόντος μπορεί να προσφέρει σημαντικά διδάγματα. Κυρίως ποια λάθη πρέπει να αποφεύγονται και πώς μπορεί μια χώρα να σταθεί και πάλι στα πόδια της Το γερμανικό παράδειγμα: το 1952 το εξωτερικό χρέος της ανερχόταν στα 30 δις γερμανικά μάρκα.

Εάν οι 70 τότε πιστωτές της Γερμανίας επέμεναν σε μια σκληρή πολιτική λιτότητας και πλήρη αποπληρωμή των δανείων, τότε πιθανότατα το γερμανικό οικονομικό θαύμα δεν θα είχε συντελεστεί ποτέ.

Αντ΄ αυτού όλες οι εμπλεκόμενες χώρες συμφώνησαν το 1953 στο Λονδίνο σε όρους που επέτρεπαν στην δυτικογερμανική οικονομία να ανασάνει και να αναπτυχθεί. 

Το μισό χρέος διεγράφη, για ένα μέρος ορίστηκε μηδενικό επιτόκιο ενώ το υπόλοιπο αναδιαρθρώθηκε σε μακροπρόθεσμη βάση. Η συμφωνία έθεσε τα θεμέλια για την εξέλιξη της Γερμανίας σε εξαγωγική δύναμη, λέει ο Γιούργκεν Κάιζερ από το erlassjahr.de, μια πρωτοβουλία για τη διαγραφή του χρέους αναπτυσσόμενων χωρών:

«Μια σημαντική ποιοτική διάσταση ήταν η συμφωνία των πιστωτών και της γερμανικής πλευράς ότι σε καμία περίπτωση η Γερμανία δεν θα αποπλήρωνε τα δάνειά της από τα αποθεματικά της, αλλά μόνον από τα τρέχοντα πλεονάσματα. Εάν εφαρμοζόταν αυτό τώρα και στην Ελλάδα και λέγαμε ότι οι Γερμανοί θα πάρουν χρήματα εάν επιτρέψουν ένα ελληνικό εμπορικό πλεόνασμα, τότε οι Έλληνες θα έπρεπε να κάνουν πολλές εξαγωγές και να φιλοξενήσουν πολλούς γερμανούς τουρίστες, μέχρι να αποπληρώσουν αυτά τα καταραμένα τανκς».

Το Κλαμπ του Παρισιού

 Το μισό χρέος της Γερμανίας διεγράφη, για ένα μέρος ορίστηκε μηδενικό επιτόκιο ενώ το υπόλοιπο αναδιαρθρώθηκε σε μακροπρόθεσμη βάση

Η Ελλάδα αγόραζε για μεγάλο διάστημα όπλα αξίας πολλών δις από τη Γερμανία, λέει ο ειδικός τονίζοντας ότι πολλές αναπτυσσόμενες χώρες, κυρίως στην Αφρική, έκαναν το ίδιο. 

Για μεγάλο διάστημα αγόραζαν όπλα από τις βιομηχανικές χώρες και χρηματοδοτούσαν έργα υποδομής, παίρνοντας δάνεια δισεκατομμυρίων. Όταν δεν μπορούσαν πλέον να αντεπεξέλθουν, απέμενε η κλήση ενός συγκεκριμένου τηλεφωνικού αριθμού: «Όταν έχω πρόβλημα χρέους, υπάρχει ένας τηλεφωνικός αριθμός στο Παρίσι, στο υπουργείο Οικονομικών, όπου βρίσκεται η γραμματεία του Κλαμπ του Παρισιού. Σε αυτούς πρέπει να πω ότι έχω πρόβλημα. Και αυτοί μου εξηγούν τι πρέπει να γίνει».

Από το 1956 έχουν υπογραφεί στο Κλαμπ του Παρισιού περισσότερες από 400 συμφωνίες αναδιάρθρωσης για 85 χώρες. Οι ευνοϊκοί όροι που είχε αποσπάσει η Γερμανία το 1953, ήταν όμως για τις περισσότερες άπιαστο όνειρο. Για μεγάλο διάστημα οι πιστωτές επέμεναν στην πλήρη αποπληρωμή των δανείων. Μόλις στα τέλη της δεκαετίας του 1980 άρχισε να διαφαίνεται η προθυμία για μερική διαγραφή του χρέους. Από το 2000 υπήρξε και πλήρης διαγραφή του εξωτερικού χρέους για εξαιρετικά φτωχές χώρες.

Η απουσία πτωχευτικού δικαίου

Θεσμοί όπως το ΔΝΤ ή η Παγκόσμια Τράπεζα σε ρόλο πιστωτή, ελεγκτή, αλλά και δικαστή

Οι περισσότερες από τις συμφωνίες που έχουν υπογραφεί τα τελευταία 50 χρόνια προέβλεπαν σκληρές περικοπές, οδηγώντας συχνά τις υπερχρεωμένες χώρες στα πρόθυρα της κατάρρευσης. 

Ήταν ένα τεράστιο λάθος, λέει ο Γιούργκεν Τσάτλερ από το γερμανικό υπ. Οικονομικής Συνεργασίας: «Το μεγαλύτερο λάθος ήταν ότι δεν δίνονταν η δέουσα σημασία στη σταθεροποίηση της οικονομίας και στην παραγωγή, ιδιαίτερα στην ασιατική κρίση».

Πτωχευτικό δίκαιο για κράτη δεν υπάρχει σήμερα και συνεπώς δεν υπάρχει και ένα ουδέτερο όργανο που να διαχειρίζεται τέτοιες υποθέσεις. Έτσι οι υπερχρεωμένες χώρες έχουν συνήθως τεράστιες δυσκολίες στην προσπάθειά τους να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους. Στην άλλη πλευρά –είτε αυτή λέγεται Κλαμπ του Παρισιού ή Τρόικα- κάθονται πάντα θεσμοί όπως το ΔΝΤ ή η Παγκόσμια Τράπεζα που αναλαμβάνουν πολλούς και διαφορετικούς ρόλους, τόσο του πιστωτή και του ελεγκτή, όσο και του δικαστή:

«Αυτό θα ήταν αδιανόητο σε ένα κράτος δικαίου», λέει ο κ. Κάιζερ. Γιατί σε ένα κράτος δικαίου υπάρχουν νόμοι και ανεξάρτητα όργανα, όπως εξειδικευμένα δικαστήρια, τα οποία ασχολούνται με τέτοιες υποθέσεις και λαμβάνουν μετά τις αποφάσεις τους». Γι΄ αυτό και ο ίδιος θεωρεί επιτακτική την ανάγκη σύνταξης πτωχευτικού δικαίου για κράτη. Andreas Becker / Κώστας Συμεωνίδης

Deutsche Welle

ΕΜΕΤΙΚΕ  ΡΕΣΛΕΡ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΠΟΥ ΣΕ ΦΙΛΟΞΕΝΕΙ… ΤΟ ΑΥΤΟ, ΒΕΒΑΙΑ, ΙΣΧΥΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΘΙΚΙΑ ΤΗΣ ΜΠΟΥΝΤΕΣΤΑΓΚ

Διαβάστε περισσότερα...

2.9.1984 - "Φεύγει" ο Μάνος Κατράκης

Πηγή: http://aristeri-diexodos.blogspot.gr

«Σύντροφε Μάνο, κρητικόπουλο, Ερωτόκριτέ μας, άξιε γιε της Ρωμιοσύνης Ερωτας είσαι και ομορφιά και λεβεντιά και αγάπη
στο μπόι σου παίρνει μέτρο η ανθρωπιά και η τέχνη
μες στη φωνή σου ακέριος ο λαός βρίσκει την πιο σωστή φωνή του μες στη φωνή σου πέντε αηδόνια, τρεις αητοί κι ένα λιοντάρι
δένουν τη φιλία του κόσμου.
Σύντροφε Μάνο εσένανε σου πρέπουν αψηλόκορφοι ύμνοι σαν τον πάππο σου τον ψηλορείτη
λόγια τρανά για την αντρειά σου και την τέχνη σου
καθώς αυτά στις ραψωδίες του Ομήρου
όμως εγώ φτωχές ακούω τις λέξεις μου μπροστά στην ελατόφυτη καρδιά σου κι έτσι μονάχα δέκα στίχους σου αφιέρωσα κι ένα μεγάλο
"Γεια σου ορέ ΛεβεντοΜάνο"
Ένα μεγάλο "Γεια σου" που αναβλύζει απ' τις καρδιές και από το στόμα όλων των συντρόφων».
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Ο Μάνος Κατράκης απαγγέλει τον Ερωτόκριτο....

Βιογραφικά Στοιχεία:

Γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1908 στο Καστέλι Κισσάμου, στην Κρήτη. Ήταν το μικρότερο από τα πέντε παιδιά του έμπορου Χαράλαμπου Κατράκη και της Ειρήνης. Πριν συμπληρώσει τα 10 του χρόνια η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα, καθώς οι δουλειές του πατέρα δεν πήγαιναν και τόσο καλά και θεώρησαν πως η πρωτεύουσα θα προσέφερε περισσότερες επαγγελματικές ευκαιρίες από τη Μεγαλόνησο.

Τον μικρό Μάνο γοήτευε το ποδόσφαιρο. Έπαιζε αρχικά στην ομάδα του «Κεραυνού» και μετά στον «Αθηναϊκό». Κάποια στιγμή σε νεαρή ηλικία αναγκάζεται να γίνει ο προστάτης της οικογένειας, καθώς ο πατέρας του λείπει πια συνεχώς και ο μεγαλύτερος αδερφός του Γιάννης είναι ήδη ξενιτεμένος στην Αμερική.

Γρήγορα πάντως το ταλέντο του θα ανακαλυφθεί. Εμφανίζεται για πρώτη φορά σε θεατρική σκηνή στην Αθήνα το 1927. Ο σκηνοθέτης Κώστας Λελούδας θα ενθουσιαστεί από το μπρίο και τη δυναμικότητα του νεαρού και έτσι ένα χρόνο αμέσως μετά θα παίξει στην πρώτη βουβή ταινία «Το λάβαρο του '21» (1928). Ταυτόχρονα σχεδόν συμμετέχει σε θεατρικές παραστάσεις τοπικών θιάσων, όπως του «Θιάσου Νέων» του Ανδρέα Παντόπουλου και του θιάσου της Μαρίκας Κοτοπούλη, μέχρις ότου καταφέρνει να μπει στο Εθνικό Θέατρο (1931).

Από κει και πέρα όλα άλλαξαν ραγδαία για τον Κατράκη. Η δεκαετία του '30 έφερε την καταξίωσή του στο θεατρικό σανίδι, τη γνωριμία του με εξέχουσες προσωπικότητες του καιρού (όπως ήταν η φιλία του με τον μαέστρο Δημήτρη Μητρόπουλο) αλλά και τον πρώτο του γάμο, σε ηλικία 25 ετών, με την επίσης ηθοποιό, Άννα Λώρη. Από το 1933 έπαιξε κατά σειρά με τους θιάσους Λουδοβίκου Λούη, Μήτσου Μυράτ, Βασίλη Αργυρόπουλου και Μαρίκας Κοτοπούλη μέχρι το 1935, όταν επαναπροσλήφθηκε από το Εθνικό θέατρο.

Ο γάμος του τέλειωσε σύντομα και γρήγορα ήρθε ο πόλεμος κι η κατοχή. Συμμετείχε στο μέτωπο και πολέμησε γενναία αλλά δραματικά γεγονότα στιγμάτισαν την τότε ζωή του: ένας δεύτερος γάμος που κι αυτός δεν ορθοπόδησε, ο χαμός κατά τη γέννα των μοναδικών δίδυμων παιδιών του, η ένταξή του στο ΕΑΜ και στο ΚΚΕ, που τον έβαλαν αργότερα στο στόχαστρο των συντηρητικών παρατάξεων. Το 1943, όταν ανέλαβε Πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών συνέβαλε τα μέγιστα στην ίδρυση του Κρατικού θεάτρου Θεσσαλονίκης, όπου και έπαιξε μέχρι το 1946, όταν επαναπροσλήφθηκε στο Εθνικό Θέατρο για ένα έτος. Τότε, αρνούμενος να υπογράψει «δήλωση μετανοίας» εξορίστηκε στην Ικαρία, τη Μακρόνησο και τον Άγιο Ευστράτιο, μέχρι το 1952. Η φιλία του και η κοινή πορεία με συναγωνιστές του, όπως ο Γιάννης Ρίτσος και ο Γιάννης Χοντζέας, τον βοήθησαν να αντιμετωπίσει τις δραματικές αυτές στιγμές. Ταυτόχρονα είχε τη δύναμη να εμψυχώνει όποιον συναντούσε στη Μακρόνησο και στον Άη Στράτη.

Όταν πια στις αρχές της δεκαετίας του '50 επιστρέφει στην Αθήνα οριστικά, το μετεμφυλιακό κλίμα είναι βαρύ. Λίγες πόρτες ανοιχτές, λίγες δουλειές. Αναγκάζεται να εργαστεί ευκαιριακά (στο ραδιόφωνο στην αρχή) αλλά σιγά-σιγά κατορθώνει να πάρει μικρούς ή μεγαλύτερους ρόλους στο θέατρο και στον κινηματογράφο.

Επίσης το 1951 - 1952 διοργανώνει «ποιητικές απογευματινές» στο θέατρο Μουσούρη. Το 1952 πρωταγωνίστησε στον «Προμηθέα» του Αισχύλου με τον Θυμελικό θίασο του Καρζή σε Δελφούς και Αθήνα, όπου μετά την παράσταση δέχεται την έκφραση συγχαρητηρίων από τους Βασιλείς. 

Ακολούθως πρωταγωνίστησε στον θίασο της Κοτοπούλη και το 1953οργάνωσε δικό του θίασο. Από το 1954 είναι πρωταγωνιστής του «Θεάτρου Αθηνών» και από το επόμενο έτος του «Εθνικού Λαϊκού Θεάτρου», στο οποίο ανέβαιναν συνεχώς παραστάσεις και με μεγάλη επιτυχία.

Στα 1954 θα γνωρίσει την πιο σημαντική σύντροφο της ζωής του και μετέπειτα σύζυγό του (τρίτη και τελευταία), τη Λίντα Άλμα μετά από μία θεατρική πρεμιέρα. Από κείνη τη μέρα και μετά δε θα τους χωρίσει τίποτα, μονάχα ο θάνατος του μεγάλου ηθοποιού, τριάντα χρόνια αργότερα.

Η επόμενη περίοδος ήταν η πιο λαμπρή για τον Κατράκη, τον καθιέρωσε και τον καταξίωσε ως μεγάλο άνθρωπο της τέχνης στη συνείδηση όλων.

Οι μεγάλες αγάπες του Μάνου Κατράκη ήταν, εκτός από το θέατρο και την τέχνη γενικότερα το ότι (σκιτσάριζε και έγραφε ποίηση), οι γυναίκες και ο ιππόδρομος. Πολλά έχουν ειπωθεί για αυτά του τα πάθη, ωστόσο το μόνο αναμφισβήτητο είναι το αστείρευτο και φυσικό του ταλέντο, η υπέροχη φωνή του (π.χ. όταν απαγγέλλει το «Άξιον Εστί» του Ελύτη ή το «Πέντε η ώρα που βραδιάζει» από τον Θρήνο για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας του Λόρκα), τα αδιαπραγμάτευτα ιδανικά του.

Η συνεχής καταπόνηση του οργανισμού του δημιούργησε με τον καιρό προβλήματα και η υγεία του εξασθένησε. Μανιώδης καπνιστής, σχεδόν μέχρι το τέλος της ζωής του, αρνήθηκε να ακολουθήσει αυστηρό πρόγραμμα θεραπείας. Έτσι, λίγο μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων της τελευταίας ταινίας, στην οποία πρωταγωνίστησε -το Ταξίδι στα Κύθηρα με σκηνοθέτη τον Θόδωρο Αγγελόπουλο- άφησε την τελευταία του πνοή στις 2 Σεπτεμβρίου του 1984, σε ηλικία 76 ετών.

Από την εξορία (1948 Λήμνος, 1949 Μακρόνησος, 1950-1952 Αη Στράτης). Ο Ρίτσος είναι δεύτερος από αριστερά. Ο πρώτος είναι ο Μάνος Κατράκης.

Στο κέντρο της φωτογραφίας ο Γιάννης Ρίτσος. Πρώτος από αριστερά ο Μάνος Κατράκης

Συνέντευξη του Μ. Κατράκη στη δημόσια τηλεόραση:

Το μικρό αυτό αφιέρωμα τελειώνει με ίσως την σπουδαιότερη σκηνή από το ταξίδι στα Κύθηρα του Θ.Αγγελόπουλου:

 Ο γέρος μιλαει στον θανατο γιατι νιωθει κοντα του την ανασα του. Λιγους μηνες μετα απο την ολοκληρωση της ταινιας ο Κατρακης θα αφησει την τελευταια του πνοή στις 2 Σεπτεμβρίου του 1984, σε ηλικία 76 ετών.

Διαβάστε περισσότερα...

Ετοιμάζουν ένα νέο «αντιμνημονιακό» ξεπούλημα του λαού…

του Δημήτρη Καζάκη

Σε «εξέγερση του λαού» κάλεσε ο κ. Καμμένος και δακρύσαμε από συγκίνηση. Οι ηρωικές στιγμές του έθνους πέρασαν με ταχύτητα από τα μάτια της φαντασίας μας, έως ότου συνειδητοποιήσαμε ότι πρόκειται για μια ακόμη κοινοβουλευτική μπαρούφα. Θα τα «βρούμε στο πεζοδρόμιο» βγήκαν να πουν κάποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ξέρω αν το λένε ακόμη, ή στάλθηκαν τάχιστα για ευχέλαιο και προσευχή στου Θείου Παπαδημούλη. Πάντως κάτι μου λέει ότι τέτοιες εκκλήσεις θα ακούμε όλο και πιο συχνά.

Όσο το θερμόμετρο της κοινωνίας θα ανεβάζει βαθμούς και θα πλησιάζει σε σημείο βρασμού, τόσο περισσότερο θα ακούμε ανέξοδες εκκλήσεις για αγώνες, κινητοποιήσεις, αντεπιθέσεις, εξεγέρσεις, ακόμη και επαναστάσεις. Από ποιους; Από τους ίδιους που δυο χρόνια τώρα θα μπορούσαν να βάλουν φραγμό στην επιβολή των μνημονίων, αλλά προτίμησαν την ήσυχη, νομοταγή αντιπολίτευση μέσα στο κοινοβούλιο. Με το αζημίωτο βέβαια. Για να θυμηθούμε: Αν στις 6 Μαίου 2010 είχε αποχωρήσει η αντιπολίτευση από το κοινοβούλιο, έστω τα δυο κόμματα της αριστεράς και ενώνονταν με τον κόσμο στο πεζοδρόμιο, μπορεί να μην γίνονταν εκλογές, αλλά μνημόνιο δεν θα είχε περάσει. Θα ήταν τέτοια η πολιτική κρίση που θα ξεσπούσε, η οποία δεν θα επέτρεπε στην τότε κυβέρνηση να προχωρήσει. Πολύ δε περισσότερο αν τα κόμματα που είχαν αποχωρήσει από την Βουλή συνεργάζονταν δημιουργώντας ένα πλατύ δημοκρατικό πατριωτικό μέτωπο που φρόντιζε να οργανώσει σε κάθε γειτονιά τον κόσμο.

Τι θα γινόταν τότε; Θα είχαμε τις τεράστιες κινητοποιήσεις των πλατειών πολύ νωρίτερα και πολύ πιο οργανωμένες με σαφείς πολιτικούς στόχους ανατροπής του καθεστώτος της ευρωπαϊκής εκτροπής. Σε τέτοιες συνθήκες πόσο δύσκολο θα ήταν να οργανωθεί ένα συγκροτημένο μπλοκ διεκδίκησης της εξουσίας με όρους παλλαϊκών αγώνων και κινητοποιήσεων, που θα απευθυνόταν σε ολόκληρο το έθνος μιλώντας όπως οι επαναστάτες του Οκτώβρη του 1862 που έδιωξαν τους Βαυαρούς και τον Όθωνα:

Όταν τα Έθνη οργή πιέζη Μοίρας,

Όταν δεσπότης νωθρός τα τυραννή,

Σιγώντας βλέπεις τους μέλλοντας σωτήρας,

Ως να βροντήση των όπλων η φωνή.

Ευλογημένοι να ήσθε Πατριώται!

Ευλογημένα τα όπλα σου στρατέ!

Εν ώ το Έθνος εφόνευον προδόται

Εσπεύσατ’ όλοι του Έθνους λυτρωταί!

Άνθος του γένους φιλότιμος νεότης

Γίνου των νόμων αδάμαστος φρουρός.

Γίνου του Έθνους ανδρείος στρατιώτης

Δούλην του πλέον δεν σ’ έχει ο Βαυαρός.

Εις τον βωμόν σου, θεά της Ομονοίας,

Σβύννει ο Έλλην τη δάδα των παθών

Κατηραμένα τα πάθη της φατρίας!

Κατηραμένος να ήν ο απειθών!

Οι στίχοι αυτοί είναι από τους πολλούς που κυκλοφόρησαν εκείνη την εποχή για να απηχήσουν το πνεύμα της εξέγερσης. Την νύχτα της 10ης προς την 11η Οκτωβρίου 1862, ύστερα από εξέγερση της στρατιωτικής φρουράς και του λαού των Αθηνών κατελύθη η δυναστεία του Όθωνα. Ακολούθησε η εκλογή της Β' Εθνικής Συνελεύσεως η οποία ανέλαβε να συντάξει το νέο Σύνταγμα.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι  η εξέγερση συγκέντρωνε ορμή στα κατάβαθα της κοινωνίας από το 1859. Είχαν προηγηθεί επιμέρους εξεγέρσεις των οποίων η καταστολή ήταν απερίγραπτη, όπως π.χ. του Ναυπλίου τον Φεβρουάριο του 1862. Για την καταστολή των εξεγερμένων χρησιμοποιήθηκε τακτικός στρατός και χωροφυλακή με επικεφαλής έναν Ελβετό στρατηγό, τον Εμ Χαν. Το αίμα από την καταστολή του εξεγερμένου λαού του Ναυπλίου από τον στρατό και μάλιστα υπό την ηγεσία ξένου στρατηγού, ήταν η αφορμή για πολλούς αξιωματικούς της εποχής να συνειδητοποιήσουν ότι δεν μπορούσαν να είναι οργανέτα στα χέρια μιας αντιλαϊκής εξουσίας. Κέντρο ζύμωσης των επαναστατικών ιδεών ήταν το πυροβολικό.

Τον Οκτώβριο τα πράγματα είχαν οδηγηθεί στα άκρα. Από την μια η οργή του λαού κορυφωνόταν και από την άλλη οι άνθρωποι του παλατιού, η χωροφυλακή, οι πιστές δυνάμεις στον Όθωνα, αλλά και διάφοροι «εθελοντές» που είχαν συγκεντρωθεί για να επιβάλλουν την «έννομη τάξη» είχαν αρχίσει πογκρόμ συλλήψεων προκειμένου να κρατήσουν πάσει θυσία την πρωτεύουσα. Η κατάσταση βάδιζε καθαρά είτε προς λαική εξέγερση, είτε προς ανοιχτή δικτατορία του βασιλιά.

Γύρω στις 8:30 μ.μ. με ένα βαρελότο που άναψε από τους βορεινούς βράχους της Ακρόπολης, υποτίθεται ότι θα δινόταν το σύνθημα του γενικού ξεσηκωμού. Μια ομάδα στρατιωτικών είχε σχεδιάσει την εξέγερση σε συνεννόηση με τους πολιτικούς ηγέτες της αντιπολίτευσης. Με το σύνθημα θα έπρεπε οι μονάδες πυροβολικού, ιππικού και σκαπανέων να βγουν από τους στρατώνες και να καταλάβουν το Σύνταγμα για να διακηρύξουν την έκπτωση του Όθωνα. Όμως τίποτε δεν έγινε. Σκόρπιοι πυροβολισμοί μέσα στην νύχτα, χωρίς κανείς να γνωρίζει τι σήμαιναν. Οι κομματάρχες της αντιπολίτευσης είχαν κρυφτεί στα σπίτια τους και περίμεναν να ξημερώσει για να δουν τι έχει γίνει. Ο στρατός στους στρατώνες δίσταζε να αποφασίσει τι πρέπει να κάνει.

Ο μόνος που έδρασε σύμφωνα με το σχέδιο ήταν ο ταγματάρχης πυροβολικού Δημήτρης Παπαδιαμαντόπουλος, γόνος ήρωα της επανάστασης και διοικητής του ορεινού πυροβολικού της φρουράς των Αθηνών. Μόλις είδε το σύνθημα, ο Παπαδιαμαντόπουλος διατάσσει, χωρίς δεύτερη σκέψη, γενικό συναγερμό. Σε ελάχιστο χρόνο έξω από τον στρατώνα της Παλιάς Καζάρμας στο Μεταξουργείο, είχαν παραταχθεί σε θέσεις μάχης έτοιμα να ανοίξουν πυρ προς το παλάτι, όλα τα στοιχεία της μονάδας του ορεινού πυροβολικού. Ο Παπαδιαμαντόπουλος, ανεβασμένος πάνω σε ένα φορέα πυρομαχικών ορεινού πυροβόλου, απευθύνεται στους στρατιώτες του γεμάτος συγκίνηση. Τους θυμίζει την κατάντια της πατρίδας, τις ζωντανές, ακόμα, μνήμες του εικοσιένα, την 3^η του Σεπτέμβρη και τους καλεί να δώσουν την ζωή τους αν χρειαστεί για την ελευθερία του λαού και το μεγαλείο της πατρίδας. Οι πυροβολητές απαντούν με ζητωκραυγές και μια ομοβροντία των ορεινών πυροβόλων τους.

Όμως καμιά άλλη μονάδα της φρουράς δεν κινήθηκε. Μόνο το ορεινό πυροβολικό είχε παραταχθεί μπροστά από την Παλιά Καζάρμα και περίμενε διαταγές από μια επαναστατική ηγεσία που δεν υπήρχε. Αλλά ο Παπαδιαμαντόπουλος ήταν αποφασισμένος να δώσει και την ζωή του ακόμη, παρά να συνεχιστεί η κατάντια της πατρίδας. Κι έτσι παρέμενε στις θέσεις του.

Πρέπει να ξέρετε ότι τότε ο στρατός ήταν μισθωτός, επαγγελματικός. Παρ’ όλα αυτά, όπως εύστοχα παρατηρεί ο ιστορικός Δ. Φωτιάδης, «για μια φορά ακόμα ο στρατός – αυτός ο μισθωτός στρατός του Όθωνα – πιστός στις παραδόσεις του εικοσιένα, ξεχυνόταν στους δρόμους να υπηρετήσει όχι το θρόνο, μα το λαό.»[1]  

Εν τω μεταξύ οι ώρες περνούσαν και δεν γινόταν τίποτε σοβαρό. Έτσι κοντά στα μεσάνυχτα μια χούφτα νέων γύρω στους πενήντα συναντήθηκαν στο σπίτι του Όθωνα Ι. Μακρυγιάννη, εξέτασαν την κατάσταση, είδαν την αναποτελεσματικότητα του σχεδίου εξέγερσης και αποφάσισαν να πάρουν αυτοί την κατάσταση στα χέρια τους. Είπαν λοιπόν να βγουν στους δρόμους με συνθήματα: Ζήτω η Ελευθερία, Κάτω οι Τύραννοι!

Κινήθηκαν αρχικά προς το καφενείο «Ωραία Ελλάς» που βρισκόταν στη διασταύρωση Ερμού και Αιόλου και για 45 χρόνια αποτέλεσε το κέντρο της πολιτικής ζύμωσης του νεοσύστατου κράτους. Στο δρόμο προς το καφενείο ενώθηκαν μαζί τους κι άλλοι. Αρκετοί απ’ αυτούς έφεραν όπλα. Όταν έφτασαν στο καφενείο διασταυρώθηκαν με περίπολα χωροφυλάκων και «εθελοντών». Έπεσαν ντουφεκιές, κυρίως για εκφοβισμό, αλλά οι νέοι δεν φοβήθηκαν. Ήταν δεν ήταν 100. Αντί να διαλυθούν αποφάσισαν να κινηθούν προς το Μεταξουργείο με σκοπό να φτάσουν στην πλατεία της Παλιάς Καζάρμας, όπου υπολόγιζαν να βρουν τον ηρωικό Παπαδιαμαντόπουλο και τους πυροβολητές του, που αν και αποκαρδιωμένοι από την απραξία των άλλων, συνέχιζαν να κρατούν τις θέσεις τους.

Στο δρόμο όμως συνάντησαν ένα μικρό τμήμα ένοπλων επαναστατών (καμιά εκατοστή) με επικεφαλής τον Δ. Καλλιφρονά. Τα όπλα που είχαν ήταν της εποχής του ’21 και τα περισσότερα άχρηστα για ένοπλη σύγκρουση, αλλά και μόνο η εμφάνιση μιας άρτια οργανωμένης ομάδας με πειθαρχία έδωσε θάρρος στους νέους και άρχισαν να κραυγάζουν πιο δυνατά, Ζήτω η Ελευθερία, Κάτω οι Τύραννοι.

Τα όπλα των επαναστατών μπορεί να ήταν άχρηστα για μάχη, αλλά ήταν ιδανικά για να ξυπνήσουν την κοιμισμένη Αθήνα. Οι πυροβολισμοί στον αέρα και οι ζητωκραυγές έδωσαν θάρρος και στους πολίτες που μέχρι τότε ήταν αμέτοχοι θεατές, αγουροξυπνημένοι πολλοί απ’ αυτούς από την φασαρία. Η εικόνα των αποφασισμένων νέων και του πειθαρχημένου τμήματος του Καλλιφρονά, που αρκετοί πίστεψαν ότι ήταν στρατιωτικό άγημα με πολιτικά και συμπέραναν ότι ο στρατός είχε ενωθεί με το λαό, έδωσαν θάρρος σε πολλούς να ενωθούν μαζί τους. Άρχισαν να ανηφορίζουν προς την πλατεία Συντάγματος. Σε ολόκληρη την διαδρομή τα παράθυρα άνοιγαν και χαιρετούσαν τους επαναστάτες που συντεταγμένα προχωρούσαν. Ήξεραν ότι ολόκληρη η συνοικία του Συντάγματος είχε ισχυρή περιμετρική φύλαξη από στρατό και χωροφυλακή για να μην μπορούν να φτάσουν οι εξεγερμένοι στο παλάτι. Κανείς δεν ήξερε τι θα γινόταν όταν οι αντίπαλες πλευρές έρχονταν πρόσωπο με πρόσωπο.

Όμως ο απλός κόσμος συνέχιζε να κατεβαίνει στους δρόμους, συστήνονταν και αγκάλιαζε ο ένας τον άλλο και κατόπιν ενώνονταν με τους επαναστάτες. Άρχισαν να ακούγονται επαναστατικά στιχάκια, εμβατήρια στο ρυθμό των ιταλικών επαναστατικών εμβατηρίων των Γαριβαλδινών, όπως αυτό που παραθέσαμε. Αυτό όμως που κυριαρχεί από παντού είναι το απαγορευμένο έως τότε τραγούδι του Σοφοκλή Καρύδη:

Έως πότε η ξένη ακρίδα,

Έως πότε κουφός Βαυαρός,

Θα γυμνώνει τη δόλια πατρίδα;

Εγερθήτε, αδέλφια, εμπρός!

Ο πατήρ τον υιόν να σπαράζη

Αδελφός τον αδελφόν να κτυπά

Και ο φίλος τον φίλον να σφάζη,

Ούδ’ η τίγρης αυτή το βαστά.

Αλλ’ ο ξένος σκληρότερος είναι

Κι απ’ αυτά του βουνού τα θεριά,

Το κηρύττον αι μάχαι εκείναι,

Που σπάραξαν Ελλήνων παιδιά.

Μίαν έχομεν όλοι μητέρα,

Μίαν πίστιν ένα θεόν,

Όλοι πνέομεν έναν αέρα,

Τον αυτόν συγκροτούμε λαόν.

Η διχόνοια όθεν ας λείψη

Μεταξύ μας ας παύση η σφαγή,

Διότι κλαίει ο θεός από τα ύψη

Κι οι εχθροί μας γελούν εις την γη.

Οι γυναίκες και οι ηλικιωμένοι από τα ανοιχτά παράθυρα χειροκροτούσαν, έραιναν με άνθη τους εξεγερμένους και ζητωκραύγαζαν μαζί τους: Ζήτω η Ελευθερία, Κάτω οι Τύραννοι.  Μέχρι να φτάσουν στο ύψος της Καπνικαρέας ο αριθμός των συγκεντρωμένων είχε φτάσει τις 5.000 και εκτός από τα αρχικά συνθήματα, είχαν αρχίσει να κυριαρχούν, σχεδόν αυθόρμητα, και συνθήματα υπέρ της δημοκρατίας. Ζήτω η δημοκρατία, φώναζαν πολλοί. Ο εξεγερμένος λαός δεν ήθελε να διώξει μόνο τον Όθωνα και την «ξένη ακρίδα», αλλά να ξεμπερδέψει με τον θεσμό της βασιλείας γενικά. Νέα Εθνοσυνέλευση, νέο δημοκρατικό Σύνταγμα, ήταν η πρόταση που συγκινούσε ιδιαίτερα τον κόσμο.

Για τα πολιτικά πράγματα της εποχής, το να φωνάζει κάποιος υπέρ της δημοκρατίας, ήταν σαν να διαδηλώνει κάποιος υπέρ του κομμουνισμού την εποχή Μακάρθι στις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1950, ή στην Ελλάδα την εποχή μετά τον εμφύλιο. Παρ’ όλα αυτά τα πάθη και οι διαχωριστικές γραμμές είχαν πέσει μέσα στον λαό. Η διχόνοια και ο φατριασμός δεν είχαν θέση. Οι ίδιες οι μάζες είχαν επιβάλει την δημοκρατία στις γραμμές τους.

Όταν έφτασε στην περιοχή του Συντάγματος, οι στρατιώτες των περιπόλων, αν και είχαν αυστηρές διαταγές να μην αφήσουν κανέναν να περάσει, ενώθηκαν με τον λαό. Λίγο πριν είχε ενωθεί με τους εξεγερμένους και το τάγμα σκαπανέων, που είχε στασιάσει και είχε βγει από τον στρατώνα ακούγοντας τα συνθήματα των ξεσηκωμένων. Μαζί τους ήταν και μια διλοχία πυροσβεστών. Οι σκαπανείς μαζί με τους πυροσβέστες στέκονταν μπροστά με πλήρη στολή και φόρτο, με τις πολεμικές σημαίες του τάγματος να ανεμίζουν και με πειθαρχία στρατιωτική για να πέσουν πρώτοι αυτοί, αν χρειαστεί, προκειμένου να προστατεύσουν τους νέους και τον λαό που ακολουθούσε.

Οι αξιωματικοί τους στέκονταν επικεφαλής με το ξίφος γυμνό επ’ ώμου και με καμάρι τέτοιο που ποτέ ξανά δεν είχαν δει οι Αθηναίοι σε καμιά παρέλαση με φανφάρες και φτερά. Ήταν έτοιμοι να δεχτούν αυτοί τις πρώτες βολές από τα στρατιωτικά περίπολα, τους χωροφύλακες και του «εθελοντές» που φρουρούσαν το Σύνταγμα. Ο λαός το ήξερε αυτό, το έβλεπε με τα μάτια του και δυναμώνοντας τα συνθήματα του, τις ζητωκραυγές του και τα χειροκροτήματα, τους έδινε ακόμη μεγαλύτερο θάρρος και υπερηφάνεια γιατί στο πρόσωπό τους, τη στάση τους, το αγέρωχο βάδισμά τους μπροστά στον κίνδυνο επένδυε ένα ολόκληρο έθνος το μέλλον του. Κανένα άλλο πεδίο της τιμής, σε κανένα θέατρο μάχης, δεν θα μπορούσε να τιμήσει περισσότερο τους ήρωες του καθώς προχωρούσαν με τις πολεμικές σημαίες τους έτοιμες να βαφτούν στο αίμα όχι με ξένου εντολή, όχι για το συμφέρον των μεγάλων, αλλά για το καθήκον τους που βαθιά μέα τους ένιωθαν ότι έχουν απέναντι στο λαό τους και το έθνος.

Ορισμένοι μάλιστα επτανήσιοι που υπηρετούσαν στους σκαπανείς και τους πυροσβέστες σκάρωσαν μια πατριωτική καντάδα που τραγουδούσαν καθώς ανέβαιναν προς το Σύνταγμα:

Φύγε, ξένε, φύγε, ξένε

Την πατρίδος μας την γην

Επειδή το έθνος τώρα

Σ’ αφαιρεί πάσαν ισχύν.

  

Μαζί με τους εξεγερμένους είχαν ενωθεί και πολλοί κληρικοί που παρά το γεγονός ότι ήξεραν τον αφορισμό που θα εισέπρατταν από την ιεραρχία, δεν κρατήθηκαν κι έτσι με τον σταυρό στο χέρι και την αγιαστούρα τους να ευλογούν τους επαναστάτες ενώθηκαν μαζί τους.

Όταν έφτασαν μπροστά στα στρατιωτικά περίπολα και η μάχη φαινόταν αναπόφευκτη, πρώτοι οι αξιωματικοί διέταξαν τους στρατιώτες τους να ενωθούν με τους εξεγερμένους. Όμως ακόμη και χωρίς διαταγή, πάλι οι στρατιώτες των περιπόλων θα είχαν ενωθεί με τους εξεγερμένους. Η υπακοή στο έθνος, που αντιπροσώπευαν οι εξεγερμένοι, ήταν πολύ πιο ισχυρή από την υπακοή σε οποιαδήποτε αντίθετη διαταγή.

Μόλις οι χωροφύλακες και οι «εθελοντές» είδαν τους στρατιώτες να ενώνονται με τον λαό, σκορπίστηκαν και έτσι οι εξεγερμένοι έφτασαν στην πλατεία Συντάγματος χωρίς να συναντήσουν καμιά αντίσταση. Ήταν τέτοια η ενότητα λαού και στρατού που τίποτε δεν μπορούσε να σταθεί απέναντί της. Μάλιστα εκείνη την εποχή αναφέρεται ότι σαν απάντηση στις ζητωκραυγές του πλήθους, Ζήτω ο λαός και ο στρατός!, όλοι αδέρφια!, κάποιος είχε την έμπνευση και φώναξε, Ζήτω ο στρατόλαος, μωρέ! Κι από τότε όλοι άρχιζαν να φωνάζουν Στρα-τό-λα-ος, Στρα-τό-λα-ος!

Είχε αρχίσει να ξημερώνει πια και ο λαός που τώρα ξεπερνούσε κατά πολύ τις 5.000, αλλά καμιά αναφορά δεν συμφωνεί στον αριθμό, προχωρά και καταλαμβάνει το παλάτι. Χωροφύλακες, χαφιέδες, «εθελοντές», αυλικοί, όλοι τους άφαντοι. Ο λαός δεν πείραξε κανένα. Ο «όχλος» όπως τον χαρακτήριζαν οι αντιδραστικοί της εποχής, σεβάστηκε τις ζωές των αντιπάλων του, αλλά και τον πλούτο του παλατιού. Όταν κατέλαβαν το παλάτι, αυτό που έκαναν ήταν να ξεσκίσουν τα πορτρέτα της Αμαλίας και του Όθωνα, καθώς και τις προτομές τους. Ο λαός «ποδοπάτησε τα βασιλικά εμβλήματα, αλλά δεν πήρε ούτε μια καρφίτσα από το παλάτι,» [2] όπως αναφέρει ο Γ. Κορδάτος, αλλά και πολλοί αυτόπτες μάρτυρες του γεγονότος.

Οι εξεγερμένοι βγαίνουν από το παλάτι και συνεχίζουν την πορεία τους από την πλατεία Συντάγματος προς την πλατεία Όθωνος, που αργότερα μετονομάστηκε σε πλατεία Ομονοίας. Δεν είχε ακόμη καλά-καλά ξημερώσει και τα περισσότερα μαγαζιά της πρωτεύουσας είχαν ανοίξει με τους μαγαζάτορες να συμμετέχουν στο πανηγύρι της επανάστασης που είχε επικρατήσει. Το ίδιο και τα σπίτια. Φωταγωγημένα και ανοιχτά σαν να γιόρταζαν μια ασυνήθιστα μεγάλη εθνική γιορτή.

Ο Λάμβδας με εμπορικό στην Ερμού, παρασυρμένος κι αυτός από τον επαναστατικό ενθουσιασμό που έβλεπε γύρω του, αρχίζει να μοιράζει τσάμπα στο πλήθος κόκκινα πανιά και κορδέλες. Σε ελάχιστο χρόνο εξεγερμένοι πολίτες και στρατιώτες άρχισαν να φέρουν κόκκινα περιβραχιόνια, κόκκινες κορδέλες και σημαίες ως έμβλημα της επανάστασης μαζί με την ελληνική σημαία. Ο πολεμικές σημαίες των ταγμάτων που τώρα πια είχαν προσχωρήσει ανοιχτά στην επανάσταση στολίστηκαν με κόκκινη κορδέλα. Πολλά σπίτια δίπλα στην ελληνική σημαία, ανάρτησαν και την κόκκινη.

Όχι, δεν ήταν κομμουνιστική η επανάσταση και μάλιστα «πρωτοκομμουνιστική», όπως την χαρακτήριζε ο λογοκριτής στην χούντα και δεν επέτρεπε ούτε καν να αναφερθούν σ’ αυτήν τα σχολικά βιβλία, ή οι επίσημες επαίτιοι. Το κόκκινο ήταν το χρώμα των Γαριβαλδινών και η επιρροή τους στις πολιτικές ζυμώσεις της Ελλάδας εκείνο τον καιρό ήταν σημαντική. Όμως για τον πουλημένο «εθνικόφρονα» της εποχής του μοναρχοφασισμού, τι Γαριβαλδι, τι Ροβεσπιέρος, τι Λένιν, όλοι τους «μιάσματα».

Η διαδήλωση τελικά καταλήγει στην Παλιά Καζάρμα όπου το ορεινό πυροβολικό του Παπαδιαμαντόπουλου παρέμενε στις θέσεις του, αν και η επέμβασή του ήταν αχρείαστη. Εκεί συντάσσεται το Ψήφισμα της Επανάστασης και διαβάζεται στο πλήθος από τον ίδιο τον Παπαδιαμαντόπουλο ανεβασμένο πάνω σ’ ένα κιλλίβαντα ορεινού πυροβόλου. Το Ψήφισμα είχε συντάξει ένα νέος επαναστάτης, ο Επαμεινώνδας Δεληγιώργης και απαιτούσε την εκδίωξη της δυναστείας του Όθωνα, όριζε προσωρινή κυβέρνηση και ανακοίνωνε ότι «εθνική συνέλευσις συγκαλείται αμέσως προς σύνταξιν της πολιτείας και εκλογήν ηγεμόνος.»

Στην προσωρινή κυβέρνηση πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου εκλέχτηκε ο Δ. Βούλγαρης. Στην πλειοψηφία τους τα μέλη της προσωρινής ήταν οι παλιοί κομματάρχες της αντιπολίτευσης, οι οποίοι είδαν την επανάσταση να πετυχαίνει, αμέσως βγήκαν από τις κρυψώνες τους και έτρεξαν να την πάρουν στα χέρια τους. Και τα κατάφεραν σχετικά εύκολα. Βλέπετε τότε είχαν μεγάλη ιδέα για τους επαγγελματίες πολιτευτές, που δήθεν μόνο αυτοί ήξεραν πώς να κουμαντάρουν το καράβι. Έπαιζε μεγάλο ρόλο να είσαι επώνυμος στις κοσμικές και κοινοβουλευτικές σελίδες των εφημερίδων και να διαβάζει για σένα το πόπολο. Χωρίς αυτούς, χωρίς τους μεγάλους και επώνυμους της αντιπολίτευσης τι σόι επανάσταση θα έκανε ο λαός; Μόλις ο στρατόλαος νίκησε και επιβλήθηκε, αντί οι ηγέτες που είχαν αναδειχθεί ανάμεσά τους να συντάξουν το ψήφισμα της επανάστασης, κάλεσαν τους παλιούς γνωστούς κομματάρχες της αντιπολίτευσης να αναλάβουν, ως επαγγελματίες πολιτικοί, τα ινία της χώρας.

Κι έτσι η επανάσταση νωθεύτηκε από την αρχή. Ο ίδιος ο Επαμεινώνδας Δεληγιώργης, έγραφε: «Πριν εκ της οικίας μου μεταβώ εις τον στρατώνα του πυροβολικού, μείνας ολίγας στιγμάς μόνος, έρριψα τας περί πρακτέου ιδέας μου δια την περίπτωσιν της επιτυχίας. Όταν όμως συνέταξα το ψήφισμα, παρέλειψα πολλά, απαντήσας δυσκολίας εις την άμεσον κατάργησιν της Βασιλείας, διότι αίφνης ευρέθην εν μέσω του παρελθόντος μεταξύ ανθρώπων, οίτινες δεν ενόουν την επανάστασιν. Φοβούμαι πολύ, ότι θα συμβή εκείνο όπερ προείπον κατά την συνωμοσίαν. Θα μετανοήσωμεν παραλαβόντες τους παλαιούς.»[3] Δεν έπεσε έξω ο Δεληγιώργης για τους «παραλαβόντες παλαιούς» πολιτευτές. Έστω κι αν όταν του δόθηκε η ευκαιρία έγινε ίδιος και χειρότερος με δαύτους.

Οι «παλαιοί» κομματάρχες δεν ήθελαν επ’ ουδενί την δημοκρατία. Δεν ήθελαν ούτε καν την έξωση του Όθωνα, απλά επιζητούσαν να τα βρουν μπροστά τους. Και φοβόντουσαν περισσότερο τον «όχλο», έτσι ονόμαζαν τον λαό, όταν δεν ήταν υπό τον δικό τους πολιτικό έλεγχο και δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένοι με το να του δώσουν πολλά δικαιώματα. Μάλιστα πολύ γρήγορα τα βρήκαν με τις «προστάτιδες δυνάμεις», ειδικά με την Αγγλία και έτσι την δημοκρατική κατ’ ουσία Οκτωβριανή επανάσταση του ελληνικού λαού την μετέτρεψαν σε αλλαγή φρουράς ηγεμόνος.

Έτσι γίνεται πάντοτε. Γι’ αυτό και τώρα που το θερμόμετρο αρχίζει να ανεβαίνει, χρειάζεται μεγάλη προσοχή στους κομματάρχες της αντιπολίτευσης. Δείτε πώς αντέδρασαν στις δηλώσεις Σαμαρά περί του πακέτου των 11,6 δις ευρώ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίζει εκ νέου τον πρωθυπουργό «γνήσιο εκπρόσωπο του λόμπι της χρεοκοπίας» και τονίζει ότι τα νέα μέτρα θα ισοπεδώσουν την κοινωνία. Η ανακοίνωση του αναφέρει: «Ο κ. Σαμαράς βαφτίζει 'ενότητα της κοινωνίας και του έθνους' την αποδοχή των νέων μέτρων δεκάδων δις, που θα ισοπεδώσουν την οικονομία και την κοινωνία. Η εκβιαστική συσχέτιση, όμως, της παραμονής της χώρας στο ευρώ με την εφαρμογή του μνημονίου δεν πείθει πλέον κανέναν, όταν η ίδια η πολιτική που υλοποιεί η κυβέρνηση είναι αυτή που ενισχύει ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ως άξιος εκπρόσωπος του λόμπι της χρεοκοπίας, δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι τα συμφέροντα της πλειοψηφίας της κοινωνίας για ανάπτυξη και κοινωνικό κράτος μέσα σε μια δημοκρατική χώρα είναι αντίθετα με τα συμφέροντα των δανειστών και του κεφαλαίου, που εκπροσωπεί η κυβέρνησή του».

Προσέξτε ότι δεν αναφέρεται πουθενά ο ρόλος της τρόικας και οι δεσμεύσεις, αυτά που ονομάζει «συμβατικές υποχρεώσεις» ο Σαμαράς. Λες και δεν υπάρχουν. Λες και όλα αυτά τα έχει σκαρφιστεί από μόνος του ο Σαμαράς και δεν εκπορεύονται από τα επιτελεία της ευρωζώνης. Ούτε κουβέντα για το πώς πρέπει να αντιμετωπίσει ο ελληνικός λαός τις «συμβατικές υποχρεώσεις» της χώρας, που η ίδια η ευρωζώνη θεωρεί το πακέτο μέτρων που προωθεί ο Σαμαράς. Ούτε κουβέντα επίσης για το τι πρέπει να γίνει με το ευρώ. Δεν τολμούν να ξεστομίσουν ούτε καν ότι το ευρώ δεν είναι αποδεκτό με κάθε θυσία και υπό οποιαδήποτε προϋπόθεση. Τρέμουν μην τους κατσαδιάσουν οι τραπεζίτες, οι ευρωκράτες και οι μερκολάντ.

Μόνο περί «εκβιασμού» μιλάνε. Ο εκβιασμός, όμως, αφορά τους ίδιους που πιστεύουν, όπως οι θρησκόληπτοι, ότι με το ευρώ και μέσα στην ευρωζώνη μπορούμε να υπερασπιστούμε «τα συμφέροντα της πλειοψηφίας της κοινωνίας για ανάπτυξη και κοινωνικό κράτος μέσα σε μια δημοκρατική χώρα.» Πότε και που έγινε αυτό κατορθωτό; Ή μήπως η Ευρώπη και ο πλανήτης, για να μην βάλουμε τον Σείριο και την Ανδρομέδα, περιμένουν τον ΣΥΡΙΖΑ για να τους αλλάξει τροχιά; Αυτό εννοεί ο κ. Τσίπρας όταν λέει ότι στις τελευταίες εκλογές «η Ελλάδα και η Ευρώπη έχασε μια μεγάλη ευκαιρία»; Ας ελπίσουμε ότι σύντομα θα ξεπεζέψει από το δούρειο γαϊδούριο, ένα είδος μαύρου γαϊδουριού σαν αυτό που καβαλούσε ο δόκτορ Δρακατόρ στην Λιλιπούπολη, για να μην ακούμε τουλάχιστον ανοησίες. 

Αλλά ας σοβαρευτούμε. Ο εκβιασμός δεν αφορά τον λαό και την χώρα, διότι η επιβίωση τους δεν εξαρτάται από το ευρώ, ούτε την Ευρώπη, όπως κι αν την καταλαβαίνει κανείς. Εξαρτάται από την κατοχύρωση της εθνικής ανεξαρτησίας και αυτοδιάθεσης της χώρας, πρώτα και κύρια στο πεδίο της οικονομίας. Μπορεί να υπάρξει εθνική ανεξαρτησία και δημοκρατία μέσα στην ευρωζώνη; Σε μια περίοδο μάλιστα που τα επιτελεία της προετοιμάζουν την κατάλυση ακόμη και της τυπικής αυτοτέλειας των κρατών μελών προκειμένου οι πόροι τους πιο εύκολα να δεσμευτούν από τους τραπεζίτες και τις αγορές. Χωρίς οι λαοί να έχουν ούτε καν τυπικό λόγο.

«Το 2010 ο Γιώργος Παπανδρέου δικαιολογούσε την απώλεια εθνικής κυριαρχίας λόγω του μεγάλου δημοσίου χρέους, ενώ ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου διαβεβαίωνε ότι δεν πρόκειται να ληφθούν νέα μέτρα και ότι η Ελλάδα τέλος του 2011 θα ξαναέβγαινε στις αγορές. Το τι ακολούθησε το γνωρίζουμε όλοι. Το 2012 ο Αντώνης Σαμαράς, επικεφαλής της κυβέρνησης των πρόθυμων εταίρων, επιβάλει στους Έλληνες το νέο Αρμαγεδώνα μέτρων με τη δικαιολογία της δήθεν βελτίωσης της διαπραγματευτικής θέσης μας και υπόσχεται καλύτερες μέρες σε δύο χρόνια», δήλωσε ο εκπρόσωπος των Ανεξάρτητων Ελλήνων, Χρήστος Ζώης, με αφορμή την ομιλία του πρωθυπουργού στην Πολιτική Επιτροπή της ΝΔ. «Βλέπουμε ακριβώς το ίδιο έργο με άλλους πρωταγωνιστές, άλλα λόγια και δυστυχώς την ίδια κατάληξη: εξαθλίωση, ανεργία, ύφεση, υποτέλεια στους πιστωτές» πρόσθεσε.

Ο πατριωτισμός των αποκαλούμενων Ανεξάρτητων Ελλήνων, τελειώνει εκεί που αρχίζει να θίγεται το ευρώ και η «ευρωπαϊκή πορεία» της χώρας. Είναι πατριώτες τσέπης. Μόνο όταν πρόκειται να αντιδράσουν, λεκτικά πάντα, στην διαχείριση της κρίσης. Για τις «συμβατικές υποχρεώσεις» της χώρας ούτε κουβέντα. Χρεώνουν στον Σαμαρά ότι δεν διαπραγματεύτηκε, ενώ αυτοί δεν μας έχουν πει ούτε καν πώς θα διαπραγματευθούν καλύτερα από τον Σαμαρά με δεδομένα τα πλαίσια της ελεγχόμενης χρεοκοπίας, γιατί τρέμουν να σταματήσουν μονομερώς την πληρωμή του χρέους και να το καταγγείλουν ως παράνομο, αλλά και μέσα στα πλαίσια του ευρώ με την ελληνική κοινωνία να βυθίζεται όλο και περισσότερο στο σκοτάδι.

«Ο πρωθυπουργός απαιτεί από το λαό να σκύψει το κεφάλι στα νέα άγρια μέτρα, ώστε να χρεοκοπήσει μέσα στο ευρώ και όχι με δραχμή. Για ποιο λόγο να επιλέξει ο λαός ποιος είναι ο καλύτερος δρόμος για να ανακάμψει η υψηλή κερδοφορία του κεφαλαίου, όταν αυτός, είτε έτσι, είτε αλλιώς, καταδικάζεται στην απόλυτη χρεοκοπία;» αναφέρει σε σχόλιό του, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ. Αυτό κατάλαβε ο Περισσός; Το δίλλημα είναι η χρεοκοπία μέσα στο ευρώ, ή μέσα στη δραχμή, οπότε και στις δυο περιπτώσεις χαμένος ο εργαζόμενος και επομένως δεν ασχολείται με το θέμα. Τα καμάρια της ηγεσίας του ΚΚΕ κάνουν την εκτίμηση ότι στην στρατηγική της άρχουσας τάξης εντάσσεται και η δραχμή, ισότιμα με το ευρώ. Προφανώς άκουσαν για το «λόμπι της δραχμής» που λέει και ξαναλέει ο Σαμαράς και σκέφτηκαν πονηρά: για να το λέει ο Σαμαράς κάτι θα ξέρει, οπότε θα υπάρχει κάποια μερίδα της άρχουσας τάξης που ζητά δραχμή. Κι επομένως εμείς ως επαναστάτες πρέπει να καταδικάσουμε και τα δυο. Ουρά! Υπόδειγμα ταξικής ανεξαρτησίας σκέψης!

Εδώ έφτασε ο άλλος μέγας κολοσσός της σκέψης του κόμματος, στο οικονομικό πεδίο αυτή την φορά, ο κ. Καραθανασόπουλος που μας έχει εκπλήξει με τις (ανύπαρκτες) οικονομικές του γνώσεις, να πει τα εξής στη Βουλή: «Η ανάκαμψη θα έρθει κάποια στιγμή, αλλά βασιζόμενη σε εργασιακό μεσαίωνα και σε λεηλασία του εθνικού πλούτου. Με τη δοσμένη διαχείριση, αυτό δεν μπορεί να αντιστραφεί», υποστήριξε ο ευφυέστατος βουλευτής του ΚΚΕ. Σας διαβεβαιώνω ότι μόνο ο Καραθανασόπουλος και η ηγεσία του ΚΚΕ είναι οι μόνοι στον πλανήτη που διαβεβαιώνουν ότι θα φέρει την ανάκαμψη ο καπιταλισμός και μάλιστα επιβάλλοντας το καθεστώς που θέλει. Προφανώς για τα τσακάλια της «μαρξισμού-λενινισμού» εκ Περισσού είτε έχουμε κρίση, είτε ανάκαμψη είναι το ίδιο και το αυτό στον καπιταλισμό. Δεν σημαίνει απολύτως τίποτε από την άποψη των ταξικών συσχετισμών και της ταξικής πάλης. Γι αυτό και δεν ασχολούνται με λεπτομέρειες, όπως οι αγώνες για την αποτροπή και την ανατροπή του καθεστώτος εκποίησης της χώρας.

Η αλήθεια είναι ότι ο κομματικός μηχανισμός του ΚΚΕ έχει πιο σοβαρά προβλήματα να ασχοληθεί. Π.χ. που θα βρει χρήματα να πληρώνει τα στελέχη του, τώρα που το αστικό κράτος μειώνει την κρατική επιχορήγηση και οι οπαδοί του κόμματος του γυρίζουν μαζικά την πλάτη; Ξέρεις κανείς από δαύτους τι σημαίνει εθελοντική πολιτική δουλειά; Ούτε κατά διάνοια. Αυτοί είναι ΚΚΕ μόνο και μόνο για την κομματική αντιμισθία. Είναι κομμουνιστές μόνο αν το κόμμα τους εξασφαλίζει καμιά δουλειά. Άντε τώρα να τους κόψεις την αντιμισθία και να τους εμπνεύσεις κομματικό καθήκον.

«Στα διλήμματα και στους εκβιασμούς των κομμάτων της ΕΕ ο λαός μπορεί να απαντήσει μόνο: Αρκετά πληρώσαμε για την καπιταλιστική ανάπτυξη και την προσαρμογή στην ΕΕ, για την κρίση. Το δικό μας συμφέρον επιβάλλει αποδέσμευση από την ΕΕ, μονομερή διαγραφή του χρέους με τον πλούτο που παράγουμε στα χέρια μας» καταλήγει το σχόλιο του ΚΚΕ. Ωραία. Και πώς θα γίνει αυτό; Δεν πρέπει να επιδιώξει την έξοδο από το ευρώ και την επαναφορά εθνικού νομίσματος, δραχμής, όπως αλλιώς την ονομάσει ο λαός; Ή πρώτα θα περιμένει με κάποιον απίστευτο και χιμαιρικό τρόπο ο λαός να περιμένει πρώτα να αναδειχθεί στην εξουσία το ΚΚΕ και μάλιστα μόνο του, αλώβητο και άσπιλο, και έπειτα να λυθούν ένα προς ένα όλα τα προβλήματά του; Και μέχρι τότε; Τι θα κάνει ο λαός; Θα «αγωνίζεται» και θα χάνει, για να μάθει, «να βγάλει τα συμπεράσματά του», όπως λένε οι γραφειοκράτες του Περισσού και να ψηφίζει ΚΚΕ.

Όπως και να έχει κανένα από τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν έχει την διάθεση να συγκρουστεί μετωπικά με το κυρίαρχο σύστημα. Θα γκρινιάξουν για το νέο πακέτο μέτρων, θα καταγγείλουν σφοδρά την συγκυβέρνηση μέσα στο κοινοβούλιο και θα καλούν τον λαό σε αγώνες, κινητοποιήσεις και εξεγέρσεις. Αν χρειαστεί θα βάλουν τις ηγεσίες των συνδικάτων που ελέγχουν και μαζί με τα κομματικά παραμάγαζα θα δούμε να επαναλαμβάνονται οι ίδιες σκηνές από παλιά. 24ωρες χωρίς νόημα και διαδηλώσεις για την αυτοεπιβεβαίωση των κομματικών μαγαζιών. Κι αν τους καθίσει και ο κόσμος κατέβει μαζικά σε καμιά από αυτές θα τον οδηγήσουν ήσυχα-ήσυχα στην γνωστή κατάληξη. Ξύλο και χημικά στο Σύνταγμα.

Κι όσο θα συμβαίνουν όλα αυτά, που την έναρξή τους μάλλον θα την δούμε στην ΔΕΘ, τόσο θα ξελαρυγγίζονται κομματόσκυλα και κομματάρχες να καλούν τον κόσμο σε αγώνες, κινητοποιήσεις και εξεγέρσεις. Εκ του ασφαλούς, βεβαίως-βεβαίως. Αυτοί θα εξαντλούν την εικονική τους αντιπολίτευση μέσα στο κοινοβούλιο και στα πάνελ των βολικών ΜΜΕ, ενώ θα καλούν τον κόσμο στο δρόμο να βάλει το κεφάλι του στο ντορβά. Απώτερος στόχος όλων τους είναι ένας. Να ηττηθεί ξανά η διάθεση αγώνα του κόσμου μπροστά στην αδιαλλαξία της συμμορίας του ευρώ, να συντριβεί κάτω από τα ρόπαλα και τα χημικά των πραιτοριανών και έτσι να λουφάξουν για να μπορούν να γίνουν στημένες εκλογές όπως οι προηγούμενες.

Όμως τα ψέματα τελείωσαν. Γνωριζόμαστε πια όλοι μεταξύ μας. Αυτός που θέλει αγώνα, δεν καλεί απλά τον κόσμο στο δρόμο, αλλά βάζει πρώτα αυτός το κεφάλι του στον ντορβά. Παίρνει πρώτα αυτός τα ρίσκα του απέναντι στο καθεστώς με μόνο σκοπό να οργανώσει την μαζική αντίσταση του λαού. Αν θέλει η αποκαλούμενη «αντιμνημονιακή» αντιπολίτευση να σταματήσει το νέο πακέτο μέτρων, έχει τον τρόπο. Αφού εξαντλήσει τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες εναντίον της ψήφισης του νέου πακέτου, να παραιτηθεί, να καταθέσει ως κόμμα, το κάθε κόμμα την κοινοβουλευτική του ιδιότητα και να κατέβει στην κοινωνία για να προετοιμάσει οργανωμένα την εξέγερση του λαού.

Να κάνει δηλαδή αυτό που όφειλε να κάνει, τουλάχιστον την εποχή της έξαρσης του κινήματος των πλατειών. Αν το είχε κάνει τότε, το πιθανότερο είναι ότι θα είχαμε ξεμπερδέψει. Δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία γιατί δεν το έκανε τότε, ούτε γιατί δεν θα το κάνει τώρα. Εκτός βεβαίως από την κομματική σκοπιμότητα.

Όποτε λοιπόν ξανακούσετε καλέσματα για αγώνες από εκπροσώπους των κομμάτων της αντιπολίτευσης, να τους πείτε: παραιτηθείτε πρώτα από την κουτάλα του κρατικού κορβανά, αποδείξτε μας ότι δεν έχετε ανάγκη την κρατική επιδότηση με ότι εξαρτήσεις κρύβονται πίσω της για να είστε «αντιμνημονιακοί», δημοκράτες, πατριώτες προοδευτικοί, αριστεροί, κομμουνιστές και μετά ελάτε να παλέψουμε όλοι μαζί. Αλλιώς μας πουλάτε φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Δεν σας έχει ανάγκη κύριοι ο λαός. Όποτε έμπλεξε μαζί σας μόνο κακά είδε. Εσείς δεν του υποσχόσασταν προεκλογικά ότι αν σας ψηφίσει, θα έχει αντίκρισμα η ψήφος του; Που είναι το αντίκρισμα του 26% που ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ; Που είναι το αντίκρισμα των ψήφων στους Ανεξάρτητους Έλληνες; Τι θα κάνετε για να μην περάσουν τα μέτρα; Και μην παραμυθιάζετε τον κόσμο ότι μόνο ως κυβέρνηση μπορείτε να αλλάξετε τα πράγματα. Η πολιτική δύναμη που είναι σε θέση ως κυβέρνηση να αλλάξει ρώτα και να τα βάλει με τους ισχυρούς, φαίνεται από σήμερα. Μπορεί από σήμερα να φέρει τα πάνω-κάτω, ειδικά όταν της δίνη τέτοια κοινοβουλευτική δύναμη ο κόσμος. Όποια δεν αποδεικνύει την χρησιμότητά τους στον σαν αντιπολίτευση, δεν μπορεί να λειτουργήσει υπέρ του λαού και ως κυβέρνηση. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες εν αμαρτίαις.

Ήδη οργανώνονται πρωτοβουλίες ανά γειτονιά από κινήματα βάσης, λαϊκές συνελεύσεις και απλούς πολίτες με σκοπό να μην επιτρέψουν την επιβολή των μέτρων, να μην πληρωθούν τα κερατιάτικα που επιβάλλονται για να εξοντωθεί η μεγάλη πλειοψηφία του λαού. Οι πρωτοβουλίες αυτές είναι ανοιχτές σε όλους αρκεί να μην είναι επαγγελματίας πολιτευτής, ή βουλευτής κανενός κόμματος, γιατί έχουμε πικρή εμπειρία του τι θα γίνει. Σκοπός τους είναι να αντρωθούν στη γειτονιά και έπειτα να συγκροτήσουν συντονιστικά σε επίπεδο πόλης, νομού και πανεθνικά. Οι πρωτοβουλίες αυτές θα πρέπει να συγκεντρώσουν όλες τις γόνιμες δράσεις που επιτελούν διάφορες ομάδες και μάλιστα ξεκομμένα ο ένας από τον άλλο, ώστε να γίνουν πιο αποτελεσματικές και να κινητοποιήσουν όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο. Βασικός στόχος πρέπει να είναι να μην περάσουν τα νέα μέτρα και να ανατραπεί το ταχύτερο δυνατό το παρών καθεστώς με όλα τα εσωτερικά και εξωτερικά στηρίγματά του.

---

[1] Δημήτρη Φωτιάδη, Όθωνας, Η Έξωση, Αθήνα: Ζαχαρόπουλος, 1988, σ. 668.

[2] Γ. Κορδάτος, Ιστορία της Νεώτερης Ελλάδας, τομ. XII, σ. 90.

[3] Επαμεινώνδα Δεληγιώργη, Πολιτικά Ημερολόγια, Εν Αθήναις: Βλαστού, 1896, σ. 76.

Διαβάστε περισσότερα...