Ποιος σκοτώνει στην Γάζα; Υπογράφουν ο Νόαμ Τσόμσκι και οκτώ προσωπικότητες

Πηγή: http://aristeri-diexodos.blogspot.gr

Ο βαθμός τρόμου που νιώθουν απλοί Παλαιστίνιοι άμαχοι στην Γάζα, μόλις που παρατηρείται στα μέσα ενημέρωσης, σε πλήρη αντίθεση με την επίγνωση όλου του κόσμου για τρομοκρατημένους και σοκαρισμένους Ισραηλινούς πολίτες. Του Noam Chomsky και άλλων.

Ενώ χώρες στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική μνημόνευαν στρατιωτικές απώλειες παρελθόντων και σύγχρονων πολέμων την 11η Νοεμβρίου, το Ισραήλ στόχευε προς τον άμαχο πληθυσμό.

Στις 12 Νοεμβρίου, ξυπνώντας στο ξεκίνημα μιας νέας εβδομάδας, οι αναγνώστες κατά το πρωινό τους κατακλύστηκαν από συγκινητικούς απολογισμούς παρελθόντων και σύγχρονων απωλειών σε στρατιωτικό προσωπικό. Υπήρξε όμως καθόλου ή μικρή αναφορά στο γεγονός ότι η πλειονότητα των θυμάτων των σύγχρονων πολέμων , είναι άμαχος πληθυσμός. Επίσης, δεν έγινε σχεδόν καμία αναφορά κατά το πρωινό της 12ης Νοεμβρίου, περί των στρατιωτικών επιθέσεων στην Γάζα, που συνεχίστηκαν σε όλη τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου.

Ένας βιαστικός έλεγχος το επιβεβαιώνει για το CBC, την Globe and Mail, τηνMontreal’s Gazette και την Toronto Star του Καναδά. Εξίσου και για τους New York Times και το BBC.

Σύμφωνα με την αναφορά του Παλαιστινιακού Κέντρου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα [the Palestinian Centre for Human Rights (PCHR)] την Κυριακή στις 11 Νοεμβρίου, 5 Παλαιστίνιοι άμαχοι συμπεριλαμβανομένων 3 παιδιών, σκοτώθηκαν στη λωρίδα της Γάζας τις προηγούμενες 72 ώρες, επιπλέον των 2 Παλαιστινίων που ήταν προσωπικό ασφαλείας.  Τέσσερις από τους θανάτους συνέβησαν σαν αποτέλεσμα βολών του ισραηλινού πυροβολικού που έριξαν βλήματα σε νεαρά παιδιά που έπαιζαν ποδόσφαιρο.  Επιπλέον, 52 άμαχοι τραυματίστηκαν, εκ των οποίων 6 ήταν γυναίκες και 12 ήταν παιδιά. (Από την ώρα που ξεκινήσαμε να συντάσσουμε αυτό το κείμενο, ο αριθμός των νεκρών Παλαιστινίων έχει αυξηθεί και συνεχίζει να αυξάνεται.)

Άρθρα τα οποία πραγματικά κάνουν αναφορά στους θανάτους εστιάζουν υπερβολικά στους σκοτωμούς μελών του Παλαιστινιακού προσωπικού ασφαλείας. Για παράδειγμα, ένα άρθρο του Associated Press που δημοσιεύτηκε στο δελτίο διεθνών ειδήσεων του CBC (CBC World News) στις 13 Νοεμβρίου με τίτλο «το Ισραήλ εξετάζει το ενδεχόμενο επανάληψης  στοχευμένων δολοφονιών των αγωνιστών της Γάζας», δεν αναφέρει απολύτως τίποτα σχετικά με θανάτους αμάχων και τραυματισμούς.

Απεικονίζει τους σκοτωμούς σα «στοχευμένες δολοφονίες». Το γεγονός ότι οι απώλειες ήταν συντριπτικά στην πλευρά των αμάχων, υποδεικνύει ότι το Ισραήλ δεν ασχολείται και τόσο με «στοχευμένες» δολοφονίες, όσο με «συλλογικές» δολοφονίες, διαπράττοντας έτσι για μια ακόμα φορά το έγκλημα της συλλογικής τιμωρίας.

Ένα ακόμη άρθρο του AP στις ειδήσεις του CBC στις 12 Νοέμβρη αναφέρει «εκτόξευση ρουκέτας από τη Γάζα αυξάνει την πίεση στην κυβέρνηση του Ισραήλ». Φιλοξενεί μια φωτογραφία μιας Ισραηλινής που κοιτάζει μια τρύπα στο ταβάνι του σαλονιού της. Και πάλι, καμία εικόνα ή αναφορά των πολυάριθμων αιμορραγούντων θυμάτων ή πτωμάτων στη Γάζα. Στην ίδια γραμμή κινείται ,ένας τίτλος του BBC τη 12η Νοεμβρίου που  αναφέρει ότι «το Ισραήλ χτυπήθηκε από νέα ομοβροντία πυραύλων από τη Γάζα». Παρόμοιες τάσεις μπορούν να παρουσιαστούν και για Ευρωπαϊκές mainstream εφημερίδες.

Τα ειδησεογραφικά άρθρα εστιάζουν υπερβολικά στις ρουκέτες που έχουν εκτοξευθεί από τη Γάζα, καμία από τις οποίες δεν προκάλεσε ανθρώπινες απώλειες. Αυτό στο οποίο δεν εστιάζουν είναι τα σφυροκοπήματα και οι βομβαρδισμοί της Γάζας, που είχαν ως αποτέλεσμα πολυάριθμους σοβαρούς και θανατηφόρους τραυματισμούς. Δε χρειάζεται να είσαι ειδικός της επιστήμης των Μέσων για να καταλάβεις ότι αυτό που αντιμετωπίζουμε είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων κακής ποιότητας και “ανεστραμμένη” δημοσιογραφία  και στη χειρότερη εκούσια ανέντιμη χειραγώγηση του αναγνωστικού κοινού.

Επί πλέον, άρθρα που πραγματικά μνημονεύουν τις απώλειες των Παλαιστινίων στη Γάζα, σταθερά αναφέρουν ότι οι ισραηλινές επιχειρήσεις είναι σε απάντηση των ρουκετών από τη Γάζα και τον τραυματισμό Ισραηλινών στρατιωτών. Όμως, το χρονολόγιο των γεγονότων της πρόσφατης έξαρσης ξεκίνησε στις 5 Νοεμβρίου, όταν ένα αθώος, όπως φαίνεται με διανοητικά προβήματα 20χρονος, ο Ahmad al-Nabaheen, πυροβολήθηκε όταν περιπλανήθηκε κοντά στα σύνορα. Οι γιατροί έπρεπε να περιμένουν 6 ώρες, ώστε να τους επιτραπεί να τον μεταφέρουν από εκεί και υποψιάζονται ότι μπορεί και να κατέληξε εξαιτίας αυτής της καθυστέρησης.

Τότε, στις 8 Νοεμβρίου, ένα 13χρονο αγόρι που έπαιζε ποδόσφαιρο μπροστά από το σπίτι του, σκοτώθηκε από πυρά από τις Δυνάμεις Κατοχής των Ισραηλινών (Israeli Occupation Forces – IOF) οι οποίες είχαν προωθηθεί μέσα σε περιοχή της Γάζας με τανκς αλλά και με ελικόπτερα. Ο τραυματισμός 4 Ισραηλινών στρατιωτών στα σύνορα τη 10η Νοεμβρίου ήταν συνεπώς ήδη μέρος μιας αλυσίδας γεγονότων όπου άμαχοι της Γάζας είχαν ήδη σκοτωθεί και δεν ήταν το γεγονός που την πυροδότησε.

Εμείς, οι υπογραφόμενοι, πρόσφατα επιστρέψαμε από μια επίσκεψη στη λωρίδα της Γάζας. Κάποιοι από εμάς πλέον έχουν συνδεθεί με Παλαιστίνιους που ζουν στη Γάζα, μέσω των «κοινωνικών δικτύων». Για δυο συνεχείς νύχτες, οι Παλαιστίνιοι στη Γάζα εμποδίστηκαν να κοιμηθούν, μέσω συνεχών συμπλοκών από drones, F16 και άνευ διακρίσεως βομβαρδισμούς διαφόρων στόχων μέσα στην πυκνοκατοικημένη λωρίδα της Γάζας.    Η πρόθεση που κρύβεται πίσω από αυτό, είναι ξεκάθαρα η τρομοκράτηση του πληθυσμού, με επιτυχία μάλιστα, όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε από τις αναφορές των φίλων μας. Αν δεν ήταν οι αναρτήσεις στο Facebook, δε θα γνωρίζαμε τον βαθμό τρόμου που ένιωσαν οι απλοί  Παλαιστίνιοι άμαχοι στην Γάζα. Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την επίγνωση που υπάρχει παγκοσμίως για τους τρομοκρατημένους και σοκαρισμένους Ισραηλινούς πολίτες.

Ένα απόσπασμα μιας αναφοράς που έστειλε ένας Καναδός γιατρός που έτυχε να βρίσκεται στη Γάζα και βοήθησε στα επείγοντα περιστατικά σε νοσοκομείο της Shifa το Σαββατοκύριακο, αναφέρει: «οι τραυματίες ήταν όλοι άμαχοι με πολλαπλά διαμπερή τραύματα από εκρηκτικές οβίδες: εγκεφαλικές βλάβες, τραυματισμούς στο λαιμό, αίμο – πνευμοθώρακα, περικαρδιακό επιπωματισμό, ρήξη σπλήνας, διάτρηση σπλάχνων, αποκοπή άκρων, τραυματικούς ακρωτηριασμούς. Όλα αυτά χωρίς ιατρικά μέσα παρακολούθησης, λίγα μόνο στηθοσκόπια, ένα μηχάνημα υπερήχων. … Πολλοί άνθρωποι με σοβαρούς τραυματισμούς αλλά που δεν κινδύνευε η ζωή τους, εστάλησαν πίσω στα σπίτια τους για να επανεκτιμηθεί η κατάστασή τους το πρωί, εξαιτίας του μεγάλου όγκου των περιστατικών. Τα διαμπερή τραύματα από τις εκρηκτικές οβίδες ήταν ιδιαίτερα τρομακτικά.  Μικροσκοπικές πληγές με τεράστια εσωτερικά τραύματα. … . Υπήρχε μόνο ελάχιστη μορφίνη για αναλγησία».

Προφανώς τέτοιες σκηνές δεν είναι άξιες δημοσίευσης για τους  New York Times,το  CBC, ή το BBC.

Η προκατάληψη και η κακοήθεια σε σχέση με την καταπίεση των Παλαιστινίων δεν είναι κάτι νέο στα Δυτικά Μέσα και έχει τεκμηριωθεί ευρέως. Παρ’ όλα αυτά, το Ισραήλ συνεχίζει τα εγκλήματά του κατά της ανθρωπότητας, με πλήρη συναίνεση και οικονομική, στρατιωτική και ηθική στήριξη από τις κυβερνήσεις μας, των ΗΠΑ, του Καναδά και της ΕΕ.

Ο Νετανιάχου αυτή την ώρα συγκεντρώνει δυτική διπλωματική στήριξη για επιπρόσθετες επιχειρήσεις στη Γάζα, πράγμα που μας κάνει να ανησυχούμε ότι άλλη μια επιχείρηση «Χυτός Μόλυβδος» μπορεί να βρίσκεται στον ορίζοντα. Μάλιστα, τα πολύ πρόσφατα γεγονότα επιβεβαιώνουν ότι μια τέτοια κλιμάκωση έχει ήδη ξεκινήσει, καθώς ο σημερινός αριθμός νεκρών ανεβαίνει. Η έλλειψη εκτενούς δημόσιας κατακραυγής για αυτά τα εγκλήματα είναι μια άμεση συνέπεια του συστηματικού τρόπου με τον οποίο τα γεγονότα αποκρύπτονται και/ή του στρεβλού τρόπου με τον οποίο αυτά τα εγκλήματα απεικονίζονται.

Θέλουμε να εκφράσουμε την οργή μας για την κατακριτέα κάλυψη αυτών των πράξεων από τα  mainstream μέσα ενημέρωσης.

Καλούμε τους δημοσιογράφους σε όλο τον κόσμο που εργάζονται για εταιρικά μέσα ενημέρωσης, να αρνηθούν να γίνουν όργανα αυτής της συστηματικής πολιτικής της μεταμφίεσης. Καλούμε τους πολίτες να ενημερώνονται οι ίδιοι μέσω ανεξάρτητων μέσων και να εκφράσουν τη συνείδησή τους με όποιο μέσο είναι προσιτό σε αυτούς.

Hagit Borer, ΗΠΑ
Antoine Bustros, Καναδάς
Noam Chomsky, ΗΠΑ
David Heap, Καναδάς
Stephanie Kelly, Καναδάς
Máire Noonan, Καναδάς
Philippe Prévost, Γαλλία
Verena Stresing, Γαλλία
Laurie Tuller, Γαλλία

Πηγή: tvxs.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Ένα τέρας γεννιέται πάνω στα ερείπια κρατών και λαών

Ο Von Siemens από τους βασικούς χρηματοδότες του Χίτλερ

του Μίκη Θεοδωράκη

Η δημιουργία ενός ενιαίου Μετώπου Αντίστασης των Λαών της Ευρώπης θα οδηγούσε σε ολοκληρωτική ήττα των δυνάμεων της καταστροφικής εισβολής και στη δημιουργία της Ευρώπης των Λαών, της Ειρήνης και της Προόδου. Της οποίας η δύναμη και ακτινοβολία θα ήταν τόσο μεγάλη, ώστε να μπορεί να παίξει κυρίαρχο ρόλο σε διεθνή κλίμακα...

Σήμερα η βασική αντίθεση βρίσκεται ανάμεσα στο σύνολο των λαών της Ευρώπης και των δυνάμεων που εκπροσωπούν και στοχεύουν στην παγκόσμια επικράτηση της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης, με κέντρο μια σειρά τεράστιες Τράπεζες, όπως οι Ροκφέλερ-Ρότσιλντ και Γκόλντμαν-Ζάξ, με παραρτήματα όπως η Ντόϋτσε Μπανκ και η Τράπεζα της Ευρώπης, με «Κυβερνητικό Εκπρόσωπο» την Λέσχη Μπίλντεμπεργκ και τους δορυφόρους του ΔΝΤ, Οργανισμός Διεθνούς Εμπορίου και με όργανα όπως λ.χ. τη Σχολή Σικάγου (Φρήντμαν-βλ. τις...
αποκαλύψεις της Ναομι Κλάϊν στο βιβλίο της «Σοκ και Δέος»). Στόχος αυτού του νέου Ολοκληρωτισμού είναι η Παγκοσμιοποίηση, δηλαδή...

Το χτίσιμο ενός νέου, άγνωστου τύπου κοινωνίας πάνω στα ερείπια των Λαών-Εθνών-Κρατών, με τη δημιουργία ενός νέου τύπου υπηκόων υποταγμένων και πιστών στα σχέδια και στις βλέψεις της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης που θα ελέγχεται και θα κατευθύνεται και θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα του Τραστ των Διεθνών Τραπεζών.

Ο σημερινός πολιτικός κόσμος των Ευρωπαϊκών Κρατών είναι διηρημένος σε δύο τμήματα: Σ’ αυτούς που γνωρίζουν τη νέα πραγματικότητα και είναι συνειδητά στην υπηρεσία των δυνάμεων της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης, και σ’ αυτούς που αγνοούν τη νέα πραγματικότητα και συνεργάζονται έστω και ως αντιπολίτευση μέσα στο πολιτικό γίγνεσθαι με τους πρώτους, τους συνειδητούς υπαλλήλους του νέου Ολοκληρωτισμού. Έτσι οι σημερινές πολιτικές εξουσίες όλων των κομμάτων, Δεξιές, Κεντρώες, Αριστερές, Πράσινες κλπ. βρίσκονται μέσα στον ίδιο συρμό της πολιτικής εξουσίας, που τρέχει πάνω στις ράγες που ελέγχει η Παγκόσμια Διακυβέρνηση και οδηγούν στον θάνατο Εθνών-Λαών και στην αντικατάστασή τους με τη δημιουργία μιας νέας διεθνούς κοινωνίας απολύτως υποδουλωμένης στα συμφέροντα και τα κελεύσματα της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης.

Επομένως, τα σημερινά Κοινοβούλια που βρίσκονται σήμερα κάτω από τον έλεγχο του ΔΝΤ και της Ευρώπης των Τραπεζών, έχουν μεταβληθεί σε όργανα του νέου Ολοκληρωτισμού, οπότε δεν υπάρχει καμμιά πιθανότητα αντίστασης μέσα απ’ αυτά τα συστήματα εξουσίας. Οι δυνάμεις που θέλουν να αντισταθούν μέσα σ’ αυτές τις νέες συνθήκες, θα πρέπει να έχουν ως κέντρο της δράσης τους την φυσική τους παρουσία μέσα στον Λαό.

Η πείρα στην χώρα μου από την παρουσία της Τρόικα στα τελευταία δυόμιση χρόνια, μάς οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο έλεγχος της οικονομίας και της κυβέρνησης από ξένους επιβάλλει συνθήκες ουσιαστικής ξένης κατοχής. Για το λόγο αυτό η Αντίσταση του Λαού οφείλει να λάβει μορφές απελευθερωτικού αγώνα. Το όπλο μας είναι η ενεργητική αντίσταση του ενωμένου λαού. Επομένως η πατριωτική ενότητα του λαού είναι το κλειδί. Αυτό σημαίνει, ότι επειδή πλήττεται ο Λαός στο σύνολό του, η μορφή της ενότητας θα πρέπει να είναι πάνω από τις υπάρχουσες ταξικές, ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές. Δηλαδή εθνική-πατριωτική. Εάν ένας Λαός δεν αντιπαραθέτει το σύνολο των δυνάμεών του χωρίς καμμιά εξαίρεση στην λαίλαπα των δυνάμεων της παγκοσμιοποίησης, τότε είναι χαμένος.

Γιατί η επίθεση με όπλο το χρήμα είναι πολύ πιο βαθειά και αποτελεσματική από την όποια αστυνομική ή στρατιωτική δύναμη. Γιατί προσβάλλει τον πολίτη συνολικά. Όχι μόνο την ακεραιότητα του σώματος αλλά κι εκείνη του πνεύματος και της ψυχής του. Όπως στα πειράματα του Κάμερον που περιγράφει η Ναόμι Κλάϊν, στα οποία με 50 ηλεκτροσόκ έσβηνε από τον εγκέφαλο η μνήμη, δηλαδή η προσωπικότητα, έτσι το χρήμα με τα σοκ της ανεργίας, της εξαθλίωσης και του φόβου διαλύει την ατομικότητα-προσωπικότητα του πολίτη και καταστρέφει τον κοινωνικό ιστό που συγκροτεί τη μορφή και το περιεχόμενο του Λαού-Έθνους-Κράτους.

Είναι ανάγκη λοιπόν ο κάθε λαός να κατορθώσει να αντιτάξει το σύνολο των δυνάμεων που διαθέτει. Παράδοση, ιστορία, επιστήμη, τέχνη, πολιτισμός, εθνικός πλούτος και αναπτυξιακές δυνατότητες. Έτσι που το εθνικό-πατριωτικό κίνημα να μπορέσει να αντισταθεί από θέση ισχύος. Να απομονώσει τις δυνάμεις που υπηρετούν είτε επιμένουν να αγνοούν τον κίνδυνο από την επίθεση του νέου Ολοκληρωτισμού. Να βαθύνει την ενότητα του Λαού και να την οδηγεί ολοένα σε πιο ψηλά επίπεδα ισχύος και αποφασιστικότητας προβάλλοντας συνάμα το σχέδιο μιας νέας κοινωνίας στα πλαίσια μιας ολοκληρωτικά ελεύθερης Πατρίδας.

Φυσικά η δημιουργία ενός ενιαίου Μετώπου Αντίστασης των Λαών της Ευρώπης θα οδηγούσε σε ολοκληρωτική ήττα των δυνάμεων της καταστροφικής εισβολής και στη δημιουργία της Ευρώπης των Λαών, της Ειρήνης και της Προόδου. Της οποίας η δύναμη και ακτινοβολία θα ήταν τόσο μεγάλη, ώστε να μπορεί να παίξει κυρίαρχο ρόλο σε διεθνή κλίμακα.

Διαβάστε περισσότερα...

Κοινοβούλιο ή δημοκρατία; Το πραγματικό δίλλημα για τον λαό σήμερα.

του Δημήτρη Καζάκη

Χθες εκδόθηκαν από τον κατ’ ευφημισμό Πρόεδρο της Δημοκρατίας δυο νέες Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, οι οποίες ρυθμίζουν δημοσιονομικά, συνταξιοδοτικά και μια σειρά άλλα ζητήματα που η κυβέρνηση θεωρεί κατεπείγοντα μετά από απαίτηση του τελευταίου Eurogroup. Τον τελευταίο χρόνο έχουν περάσει περισσότερες Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου απ’ ότι όλο το προηγούμενο διάστημα της μεταπολίτευσης. Κι όλες τους ρυθμίζουν καίρια ζητήματα της δημόσιας διαχείρισης, αλλά και θεμελιωδών δικαιωμάτων των ελλήνων πολιτών. 

Για την πρακτική αυτή οι κυβερνώντες επικαλούνται το άρθρο 44, &1 του Συντάγματος που αναφέρει τα εξής: «Σε έκτακτες περιπτώσεις εξαιρετικά επείγουσες και απρόβλεπτης ανάγκης ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί, ύστερα από πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου, να εκδίδει πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Οι πράξεις αυτές υποβάλλονται στη Βουλή για κύρωση σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 72 παράγραφος 1, μέσα σε σαράντα ημέρες από την έκδοσή τους ή μέσα σε σαράντα ημέρες από τη σύγκληση της Βουλής σε σύνοδο. Αν δεν υποβληθούν στη Βουλή μέσα στις προαναφερόμενες προθεσμίες ή αν δεν εγκριθούν από αυτή μέσα σε τρεις μήνες από την υποβολή τους, παύουν να ισχύουν στο εξής.»

Ποιες είναι αυτές οι «έκτακτες περιπτώσεις εξαιρετικά επείγουσες και απρόβλεπτης ανάγκης» που αναφέρει το συγκεκριμένο άρθρο του Συντάγματος και εξαναγκάζουν τον κατ’ ευφημισμό Πρόεδρο της Δημοκρατίας να εκδίδει αβέρτα κουβέρτα Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου; Οι εντολές και οι απαιτήσεις των δανειστών της χώρας και των επιτελείων της ευρωζώνης. Με άλλα λόγια ο ωμός εκβιασμός εναντίον της χώρας από ξένες δυνάμεις, που σε κάθε άλλη περίπτωση θα αντιμετωπιζόταν όπως ακριβώς προβλέπει το διεθνές δίκαιο ως ευθεία εχθρική ενέργεια εναντίον του ελληνικού λαού που ισοδυναμεί με casus beli, αντιμετωπίζεται από τους κυβερνώντες ως ανωτέρα βία και «απρόβλεπτη ανάγκη». Με τον τρόπο αυτό όχι μόνο ξεφτιλίζεται κάθε έννοια εσωτερικής συνταγματικής τάξης, αλλά οι ωμοί εκβιασμοί, οι ανοιχτοί προπηλακισμοί, ο στιγματισμός εναντίον κυρίαρχου – κατά το διεθνές δίκαιο – κράτους από ξένες δυνάμεις αποκτά καθεστώς φυσικού δικαίου για τους κυβερνώντες και ικανού να δικαιολογήσει τα πάντα. Μέχρι και την κατάλυση της ελληνικής πολιτείας στο όνομα της «περισσότερης Ευρώπης».

Η κατάσταση αυτή δεν έχει προηγούμενο στην ελληνική πολιτική ιστορία. Δεν συγκρίνεται ούτε με την περίοδο εικονικού κοινοβουλευτισμού της δεκαετίας του ’30 που γέννησε τελικά την φασιστική δικτατορία της 4^ης Αυγούστου 1936. Ούτε με τα Ιουλιανά του 1965 και την περίοδο της «αποστασίας» που ακολούθησε μόνο και μόνο για να ανοίξει ο δρόμος στην δικτατορία των συνταγματαρχών την 21^ηΑπριλίου 1967. Η δημοκρατία στην χώρα μας δεν είναι απλά στο απόσπασμα, έχει εκτελεστεί.

Το Σύνταγμα είναι ήδη κουρελόχαρτο. Η βουλή δεν υφίσταται από την στιγμή που (α) μια τυχαία πλειοψηφία αποφασίζει για θεμελιώδη συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα του ανθρώπου και του ελληνικού λαού και (β) παρακάμπτεται με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου οι οποίες θεσμοθετούν εκχώρηση δικαιωμάτων και κυριαρχίας του λαού και της χώρας. Το σημερινό κοινοβούλιο αποτελεί μια άθλια βιτρίνα για την καταπάτηση κάθε έννοιας εσωτερικού και διεθνούς δικαίου. Μπορεί να συγκριθεί μόνο με τα «κοινοβούλια» της μοναρχίας και της αποικιοκρατίας. Και μόνο από την στιγμή που έχει παραβιάσει βάναυσα με αποφάσεις του θεμελιώδη δικαιώματα του λαού και του ανθρώπου έχει αυτοκαταργηθεί, έχει καταστεί παράνομο και δεν μπορεί πλέον κανείς να το αναγνωρίζει ως έκφραση της λαϊκής βούλησης.

Όποιος εξακολουθεί και το αναγνωρίζει ως έκφραση της λαϊκής βούλησης στην ουσία νομιμοποιεί το σημερινό καθεστώς και τις βάσεις πάνω στις οποίες επιχειρείται να στηριχθεί. Δηλαδή στην κατάφωρη παραβίαση κάθε θεμελιώδους δικαιώματος της χώρας και του λαού της στο όνομα των «διεθνών δεσμεύσεων» που οι κυβερνώντες φρόντισαν από την εποχή του 1^ου μνημονίου έως σήμερα να περάσουν στο εσωτερικό δίκαιο της χώρας. Όποιος αναγνωρίζει το σημερινό κοινοβούλιο δεν μπορεί να αρνηθεί την πρωτοφανή διαστροφή που υπέστη η έννομη τάξη στην χώρα προκειμένου να εξυπηρετηθούν «διεθνείς δεσμεύσεις» και ξένες δυνάμεις. Όποιος αναγνωρίζει το σημερινό κοινοβούλιο δεν μπορεί παρά να αποδέχεται ότι οι «διεθνείς δεσμεύσεις» έναντι ξένων δυνάμεων υπερτερούν των δικαιωμάτων του λαού και της κυριαρχίας της χώρας. Γι’ αυτό και οι δωσίλογοι έλληνες πολιτικοί μιλούν για την ανάγκη «συνέχειας του κράτους».

Πρέπει πάση θυσία να σπάσει αυτή η «συνέχεια του κράτους». Δεν μπορεί να υπάρχει «συνέχεια του κράτους» μ’ ένα καθεστώς σαν το σημερινό που βασίζεται όχι στα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα του λαού, αλλά στις «διεθνείς δεσμεύσεις» που του έχουν επιβληθεί με τρόπο που εύκολα μπορεί να χαρακτηριστεί από πλευράς διεθνούς δικαίου ως αποικιοκρατικός. Αντίθετα, πρέπει να υπάρξει «διαδοχή κράτους», δηλαδή διακοπή της «συνέχειας του κράτους» και επανίδρυσής του στην βάση της κυριαρχίας του λαού και της εθνικής του ανεξαρτησίας. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την κατάλυση του σημερινού κοινοβουλίου προκειμένου να θεμελιωθεί η δημοκρατική έννομη τάξη στην χώρα.

Το σημερινό κοινοβούλιο δεν μπορεί να απαιτήσει από κανέναν να το σεβασθεί. Στερείται ακόμη και τα πιο στοιχειώδη εχέγγυα συνταγματικής νομιμότητας. Δεν αποτελεί ούτε καν στρεβλή έκφραση της θέλησης του λαού. Έχει παραβιάσει αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα του ελληνικού λαού και έθνους, που μόνο ο ίδιος λαός και το έθνος μπορεί να αποκαταστήσει. Και μάλιστα αυτοπροσώπως. Η ταχύτατη και με κάθε πρόσφορο στον λαό μέσο διάλυση αυτού του κοινοβουλίου που δεν διαθέτει ούτε καν συνταγματική νομιμοποίηση μιας και δεν μπορεί να εκφράζει λαό και έθνος σύμφωνα με το άρθρο 1, &3 του Συντάγματος που αναφέρει: «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.» Ενώ το άρθρο 2 του Συντάγματος αναφέρει: «Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας. Η Ελλάδα, ακολουθώντας τους γενικά αναγνωρισμένους κανόνες του διεθνούς δικαίου, επιδιώκει την εμπέδωση της ειρήνης, της δικαιοσύνης, καθώς και την ανάπτυξη των φιλικών σχέσεων μεταξύ των λαών και των κρατών.»

Τι έχει σεβαστεί απ’ όλα αυτά σήμερα το υπάρχον κοινοβούλιο με τις αποφάσεις του και την λειτουργία του; Απολύτως τίποτε. Από την στιγμή που το κοινοβούλιο έθεσε τις «διεθνείς δεσμεύσεις» υπέρ ξένων δυνάμεων ως κριτήριο άσκησης της εξουσίας πάνω από τα δικαιώματα του λαού και του έθνους και μάλιστα με τρόπο εντελώς αντισυνταγματικό, τότε έχει παραβιάσει το άρθρο 1 και άρθρο 2 του Συντάγματος και επομένως δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ως θεσμός άκυρος και ανυπόστατος. Κι επομένως η κατάλυσή του από το λαό πρέπει να θεωρείται ως πράξη αναγκαία, επιτακτική και απολύτως δημοκρατική. Αναγκαία γιατί δεν μπορεί να υπάρχει να συνεχίζει να νομοθετεί ένας θεσμός που έχει απολέσει κάθε συνταγματική νομιμοποίηση και έχει μετατραπεί σε αποικιακό κοινοβούλιο για την νομιμοποίηση ξένων δυναστών. Επιτακτική γιατί πολύ σύντομα και με άλλοθι το υπάρχων κοινοβούλιο οι ξένοι δυνάστες και οι ντόπιοι υποτακτικοί τους θα προχωρήσουν στην μαζική εξόντωση του ελληνικού λαού που ήδη εφαρμόζουν με οικονομικά και δημοσιονομικά μέσα, αλλά αυτή την φορά θα το επιχειρήσουν και με μεθόδους ανοιχτής καταστολής και εμφυλίου. Και απολύτως δημοκρατική γιατί μόνο λαός ως φυσικός φορέας του έθνους έχει δικαίωμα να αποκαταστήσει το καθεστώς ανωμαλίας, αποικιακής κατοχής και διαμελισμού της χώρας που του έχει επιβληθεί. Κι αυτό μπορεί να το κάνει μόνο καταλύοντας το σημερινό κοινοβούλιο και μαζί του το σύνολο των δεσμεύσεων που έχει συναφθεί σε βάρος του. Στη θέση του πρέπει να υπάρξει ένας νέος αληθινά αντιπροσωπευτικός θεσμός της θέλησης του λαού με πραγματικές δημοκρατικές εγγυήσεις.

Επομένως το σημερινό κοινοβούλιο από την στιγμή λειτουργεί έτσι, τότε θεωρείται και πρέπει να θεωρηθεί από οποιονδήποτε έχει στοιχειώδη δημοκρατική συνείδηση ως άκυρος θεσμός. Διαφορετικά πολύ γρήγορα ο λαός θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει δυνάμεις καταστολής και εμφυλίου μέσα στην ίδια την χώρα του υπό κοινοβουλευτικό μανδύα. Πριν λοιπόν χρειαστεί ο λαός να απελευθερώσει την χώρα του με το αίμα του, θα πρέπει να προχωρήσει το ταχύτερο δυνατό στην κατάλυση του σημερινού κοινοβουλευτισμού. Μόνο έτσι θα ανοίξει ο δρόμος για την αληθινή δημοκρατία στην Ελλάδα μέσα από την κατοχύρωση της κυριαρχίας του λαού και του έθνους.

Ποιος είναι ο ρόλος της λεγόμενης αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης στο κοινοβούλιο; Δυστυχώς, η λεγόμενη αντιμνημονιακή αντιπολίτευση και ειδικά τα κόμματα της αριστεράς ακολουθούν την ίδια λογική με τα κόμματα της αποκαλούμενης «δημοκρατικής παράταξης» (κέντρο και αριστερά) την εποχή των Ιουλιανών του ’65 και της «αποστασίας». Όπως τότε, έτσι και σήμερα δηλώνουν νομοταγείς στο κοινοβουλευτικό θεσμό και όχι στην δημοκρατία. Και αντί να υπερασπίζονται την δημοκρατία, σέρνονται πίσω από τον νόθο κοινοβουλευτισμό. Το αποτέλεσμα ήταν το 1967 η δικτατορία να πιάσει με τις πυτζάμες την ηγεσία της αριστεράς, η οποία ακόμη και ανήμερα του πραξικοπήματος διαβεβαίωνε ότι δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα για χούντα στην Ελλάδα. Σήμερα οι ίδιες ηγεσίες με την ίδια ακριβώς λογική ενός απίστευτου κοινοβουλευτικού κρετινισμού νομιμοποιούν έναν νόθο κοινοβουλευτισμό που απεργάζεται την σφαγή του λαού και την διάλυση της χώρας.

Οι ηγεσίες της αριστεράς και των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» δεν έχουν καμιά διάθεση να συγκρουστούν με το καθεστώς και να το ανατρέψουν. Αρκούνται στην καταγγελία του. Δεν τους καίγεται καρφί για την μαζική εξόντωση του λαού, ούτε για την αποικιακή κατοχή που εφαρμόζουν οι Ευρωπαίοι διαμέσου ενός νόθου κοινοβουλευτισμού. Αν ήθελαν αληθινά να προλάβουν τα χειρότερα  Αν ήθελαν να αναχαιτίσουν την πορεία διάλυσης της χώρας και αφομοίωσής της από την Ευρώπη των ομόσπονδων περιφερειών, τότε θα έπρεπε να είχαν προχωρήσει άμεσα, εδώ και τώρα στην παραίτηση από το σημερινό κοινοβούλιο ως πράξη δημοκρατικής εγρήγορσης με στόχο την διάλυση της σημερινής βουλής και ανατροπής των κυβερνώντων.

Η παραίτηση από την Βουλή δεν είναι πράξη που γίνεται για να προκαλέσει επαναληπτικές, ή άλλες εκλογές, αλλά πράξη άρνησης συμμετοχής σ' έναν θεσμό δίχως αντίκρισμα. Επομένως ακόμη κι αν οι κυβερνώντες προκηρύξουν εκλογές, τα παραιτηθέντα κόμματα θα πρέπει να αρνηθούν να συμμετάσχουν. Πρέπει να είναι σαφές ότι δεν πρέπει με κανένα τρόπο να αποδεχτούν ή να νομιμοποιήσουν τις διαδικασίες ενός νόθου κοινοβουλευτισμού υπό την κυριαρχία ξένων δυνάμεων και συμφερόντων. Στόχος της παραίτησής τους από την Βουλή είναι η συγκρότηση ενός αντίπαλου πόλου διεκδίκησης της εξουσίας εκτός κοινοβουλευτικών διαδικασιών, ο οποίος θα καλέσει τον λαό να στρατευθεί γύρω του, να προχωρήσει σε γενική πολιτική απεργία διαρκείας μέχρις ότου οι κυβερνώντες παραδώσουν τα κλειδιά της εξουσίας και αποχωρήσουν.

Όταν γίνει αυτό οι δυνάμεις που ηγήθηκαν θα προχωρήσουν στην συγκρότηση προσωρινής κυβέρνησης η οποία (α) θα προκηρύξει εκλογές για Συντακτική Εθνοσυνέλευση με σκοπό την σύνταξη και ψήφιση νέου Συντάγματος που θα αποκαθιστά πλήρως τις παραβιάσεις των θεμελιωδών διατάξεων του παλιού και θα τις ενισχύει με νέες δικλείδες ασφαλείας. Και (β) θα προχωρήσει σε γρήγορη ανάταξη της οικονομίας της χώρας καταγγέλλοντας και αναθεωρώντας ολοκληρωτικά όλες τις δεσμεύσεις σε βάρος του ελληνικού λαού και της εθνικής κυριαρχίας.

Η προσωρινή κυβέρνηση θα κυβερνά με Συντακτικές Πράξεις υπό την έγκριση της Συντακτικής και των πρωτοβουλιών των πολιτών που οργάνωσαν και διεκπεραίωσαν την πολιτική απεργία. Οι διαμερισματικές συνελεύσεις πολιτών, οι λαικές συνελεύσεις ανά γειτονιά, οι κοινωνικοί φορείς και τα σωματεία θα αποτελούν την δημοκρατική βάση λειτουργίας και αποδοχής των Συντακτικών Πράξεων της προσωρινής κυβέρνησης.

Όταν θα ψηφιστεί το νέο Σύνταγμα, η Συντακτική Εθνοσυνέλευση θα διαλυθεί και θα προκηρυχτούν εκλογές του νέου κοινοβουλίου με βάση τους νέους συνταγματικούς κανόνες. Μόνο έτσι μπορεί να αποκατασταθεί η νομιμότητα στην Ελλάδα σήμερα στη βάση της λαϊκής κυριαρχίας και με όρους αληθινής δημοκρατίας. Διαφορετικά τους επιτρέπουμε να μας οδηγήσουν σε σφαγή, την μαζική εξόντωση του πληθυσμού, με την αντιπολίτευση να νομιμοποιεί με την παρουσίαση της το καθεστώς ανομίας που επικρατεί. Έστω κι αν το καταγγέλλει. Ήρθε η ώρα να αποδείξει η αριστερά και γενικά η λεγόμενη αντιμνημονιακή αντιπολίτευση αν σέβεται τον λαό και την δημοκρατία, ή απλά αποτελεί μια χρήσιμη βαλβίδα εκτόνωσης ενός καθεστώτος που έχει βαλθεί να διαλύσει την χώρα και να ξεπουλήσει τα ασημικά της μαζί με τον λαό της.

Διαβάστε περισσότερα...

ΝA ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΝΕΝΔΟΤΟ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ!

Πηγή: http://www.aristerovima.gr

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Η κρίση που απειλούσε να διαρρήξει την ευρωζώνη μοιάζει να εκτονώθηκε. Η κυβέρνηση Σαμαρά και λοιπών μνημονιακών δυνάμεων πέρασε, έστω και δύσκολα, τα μέτρα και πάει να σταθεροποιηθεί. Οι “επικίνδυνες” κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις πάλι σήκωσαν κεφάλι και πάλι ηττήθηκαν. Η βαθειά Ελλάδα υψώνει λευκή σημαία, παραδομένη στη μάχη της επιβίωσης μπροστά στον πιο βαρύ χειμώνα από την κατοχή και τον εμφύλιο. Έτσι σκέφτοναι οι πιο ανόητοι εκπρόσωποι των κυρίαρχων τάξεων, που πιστεύουν μόνο ό,τι θέλουν να πιστέψουν και οι πιο ασταθείς εκπρόσωποι των κυριαρχούμενων, που ταλαντεύονται διαρκώς ανάμεσα στην ανυπομονησία και την απελπισία.

Πλανώνται πλάνην μεγάλην! Η κρίση της ευρωζώνης όχι μόνο δεν ξεπεράστηκε, αλλά είναι καθαρά θέμα χρόνου πότε θα εκδηλωθεί με πιο βίαιο τρόπο. Ήδη, από την περασμένη εβδομάδα το σύνολο της ευρωζώνης βυθίστηκε στη δεύτερη ύφεση, ποιοτικά χειρότερη από εκείνη του 2008. Πρώτον, γιατί τότε ήταν κυρίως “εισαγόμενη” από τη Γουόλ Στριτ, ενώ τώρα είναι ενδογενής. Δεύτερον, γιατί μέχρι χθες εστιαζόταν στην περιφέρεια- Μεσογειακές χώρες, Ιρλανδία, Πορτογαλία- ενώ τώρα αγγίζει το σκληρό πυρήνα της Ε.Ε. συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, η οποία περιγράφεται από το Βερολίνο ως ο Μεγάλος Ασθενής της ευρωζώνης. Και τρίτον, γιατί αυτή τη φορά δεν φαίνεται να υπάρχει καμία ατμομηχανή, ικανή να ξεκολήσει την παγκόσμια οικονομία από το βάλτο. Η Ιαπωνία πάει ακόμη χειρότερα από την Ευρώπη, η Αμερική βρίσκεται στο μεταίχμιο ανάμεσα σε μια αναιμική ανάπτυξη και σε μια δεύτερη ύφεση- ιδίως αν ο Ομπάμα υποχωρήσει άτακτα στην πίεση που δέχεται ενόψει των σκληρών δημοσιονομικών αποφάσεων που καλείται να λάβει- ενώ η Κίνα και οι λοιπές υπερτιμημένες “αναδυόμενες οικονομίες” των BRICs χωλαίνουν.

Στο εσωτερικό, κάτω από τη λεπτή κρούστα της απογοήτευσης, συσσωρεύονται τεράστια αποθέματα λαϊκού μίσους, σαν μάγμα που όσο περισσότερο συμπιέζεται, τόσο πιο τρομερή προοιωνίζεται την αναπόφευκτη έκρηξη. Κι αυτό, ενώ ακόμη ο πολύς κόσμος δεν έχει ακόμη νοιώσει στο πετσί του τι εστί Μνημόνιο ΙΙΙ. Ακόμη δεν έχουν έρθει οι κουτσουρεμένες συντάξεις, ακόμη δεν έχουμε πληρώσει το πετρέλαιο- φωτιά, ακόμη δεν έχουν αρχίσει για τα καλά οι απολύσεις στο Δημόσιο- αλλά όλα αυτά θα γίνουν μέσα στις αμέσως προσεχείς εβδομάδες ή μήνες, πυρακτώνοντας την ήδη ηλεκτρισμένη κοινωνική ατμόσφαιρα.

Η Ελλάδα νεοαποικία χρέους

Στο μεταξύ, η ελληνική ολιγαρχία κυριεύεται από το φόβο του τερματοφύλακα πριν απ΄ τα πέναλτι. Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι πάνω στο χαρτί όπου τυπώθηκε το Μνημόνιο ΙΙΙ κι έρχονται οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου που επέβαλε στα ασπόνδυλα της τρικομματικής κυβέρνησης το σιδερένιο χέρι της τρόικα, ως όρο για την εκταμίευση των δανειακών δόσεων. Είναι ζήτημα αν υπάρχει Μπανανία της Λατινικής Αμερικής που να έχει υπογράψει τόσο εξευτελιστικούς όρους: Η παραμικρή δαπάνη από τον ειδικό λογαριασμό του χρέους θα απαιτεί τρεις υπογραφές: του Έλληνα υπουργού Οικονομικών, του εκπροσώπου της ΕΚΤ και εκείνου του EFSF, θέτοντας και τυπικά τη χώρα μας σε καθεστώς νεοαποικίας χρέους.

Παράλληλα, το μάνατζμεντ των ελληνικών τραπεζών θα περάσει, με τους προβλεπόμενους όρους ανακεφαλαιοποίησής τους, κυρίως στους Γερμανούς και δευτερευόντως στους ελλάσσονες, πλεονασματικούς εταίρους τους (Γαλλία, Ολλανδία, Αυστρία κ.α.). Κατ΄ αυτό τον τρόπο, το ξένο κεφάλαιο θα καταλάβει αναίμακτα τα στρατηγικά υψώματα της ελληνικής οικονομίας. Την επόμενη ημέρα, οι υπό ξένο έλεγχο διοικήσεις των τραπεζών θα αρχίσουν να εκβιάσουν στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις του παραγωγικού τομέα, εκδοτικούς ομίλους και άλλες εταιρείες που έχουν μεγάλα χρέη, να δεχθούν επιθετικές εξαγορές ή συγχωνεύσεις, επί ποινή εξώθησής τους στη χρεοκοπία. Αυτός είναι ο λόγος που βλέπουμε μεγάλα συγκροτήματα του Τύπου, κατ΄ εξοχήν υπέρμαχους των μνημονίων, να “επαναστατούν” ξαφνικά εναντίον της Μέρκελ και της “νέας αποικιοκρατίας”, λες και είδαν το φως το αληθινό στο δικό τους δρόμο προς τη Δαμασκό.

Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα...

Τελευταία Μεγάλη Ιδέα της ελληνικής αστικής τάξης, ο ευρωπαϊσμός εξέφραζε τη φιλοδοξία της να αναρριχηθεί στην πρώτη ταχύτητα του δυτικού κόσμου. Η παλιά Ψωροκώσταινα φαντασιωνόταν ότι θα γίνει κάτι σαν Βέλγιο ή Αυστρία του μεσογειακού Νότου. Αλλοίμονο, η κτηνωδώς ιμπεριαλιστική Ευρώπη της Μέρκελ και του Σόιμπλε δεν μπορεί να ξεφύγει από την ανισόμετρη ανάπτυξη και τη δομική πόλωση, όπως η χελώνα δεν μπορεί να ξεφύγει από το καβούκι της. Στη μνημονιακή κοιλάδα των δακρύων, η Ελλάδα κατρακυλάει ταχύτατα στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, για να γίνει εξίσου “ισότιμος” εταίρος των ισχυρών στην Ε.Ε. όσο “ισότιμος εταίρος” της Αμερικής είναι το Μεξικό στο πλαίσιο της NAFTA.

Με τους όρους μιας δογματικά οικονομίστικης ανάλυσης, αυτή η ζοφερή πραγματικότητα θα ήταν θεωρητικά δυνατό να τροφοδοτεί “ριζοσπαστικές” τάσεις σε ένα μέρος της αστικής τάξης, τουλάχιστον σε αυτό που συνδέεται περισσότερο με την εσωτερική αγορά. Κάτι τέτοιο υπονόησε η Αλέκα Παπαρήγα με την πολύκροτη τοποθέτησή της στη Βουλή, όπου διαπίστωσε εσωτερικό διχασμό της αστικής τάξης σε “κόμμα του ευρώ” και “κόμμα της δραχμής”, με βασικό πολιτικό εκπρόσωπο του τελευταίου τον ΣΥΡΙΖΑ.

Πρόκειται- για να το θέσουμε όσο πιο ευγενικά γίνεται- για εσφαλμένη εκτίμηση, η οποία υπερτονίζει τον οικονομικό παράγοντα και υποτιμά τον πολιτικό. Στην Ελλάδα δεν υπήρξε “εθνική αστική τάξη” ούτε στις εποχές της ταχείας εκβιομηχάνισης και της μετεμφυλιακής συντριβής της Αριστεράς. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να υπάρξει σήμερα, στην εποχή της αποβιομηχάνισης, όπου κυριαρχούν τα πιο αντιδραστικά, τα πιο διαπλεκόμενα με τον ξένο παράγοντα τμήματα του κεφαλαίου (τράπεζες, εφοπλιστές, κατασκευές). Κυρίως δεν μπορεί να υπάρξει γιατί η ελληνική αστική τάξη τρέμει τον λαϊκό παράγοντα πολύ περισσότερο από όσο φοβάται την υποβάθμισή της σε ρόλο υπεργολάβου του ξένου κεφαλαίου.

Ακόμη κι αν κάποιες στιγμές δελεάζεται να “παίξει” προσωρινά με το λαϊκό κίνημα και την Αριστερά για να έχει κάποια διαπραγματευτικά ατού με τους ξένους, την επόμενη στιγμή σκέφτεται ότι, όπως θάλεγε ο Μάο, το πιο δύσκολο δεν είναι να καβαλήσεις την τίγρη, αλλά να κατέβεις από τη ράχη της και να μείνεις ζωντανός. Γιαυτό και οι κονδυλοφόροι που εξεγείρονται το πρωί με τη Μέρκελ, κατακεραυνώνουν το βράδυ τους εργάτες που αποδοκιμάζουν τον Φούχτελ και τους δασκάλους που απάγονται γκανγκστερικά από τους ασφαλίτες. Μπροστά στη μείζονα απειλή του “εσωτερικού εχθρού”, καταπίνουν γογγύζοντας κάθε ταπείνωση από τους “συμμάχους”¨τους- δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, σαν να προσμένουν κάποιο θάμα...

Η σημαία της δημοκρατίας και της ανεξαρτησίας είναι κόκκινη!

Ο συνδυασμός οικονομικής διάλυσης, κοινωνικής πόλωσης και εθνικής ταπείνωσης δημιουργεί ένα εκρηκτικό κοκτέιλ, μια “κρίση ηγεμονίας” του κυρίαρχου μπλοκ. Τα δύο προηγούμενα μνημόνια έφαγαν τις κυβερνήσεις τους και το τρίτο δεν προοιωνίζεται τίποτα διαφορετικό. Φυσικά, το σύστημα διαθέτει ακόμη κάποιες εφεδρείες-η απλή αναλογική θα ήταν ενδεχομένως μία από αυτές, αν και θα σήμαινε ότι ο Σαμαράς αναγνωρίζει πως η Αριστερά θα είναι πρώτη δύναμη στις επόμενες εκλογές, γεγονός που θα μπορούσε να επιταχύνει την αποδόμηση του αστικού μπλοκ- και ελπίζει να δημιουργήσει εν θερμώ κάποιες άλλες, όπως ένα νέο κεντρώο κόμμα.

Το πιθανότερο είναι, όμως, ότι όλα τα σενάρια “ομαλών” λύσεων θα αποτύχουν αν δεν γίνει κάποιο “θαύμα”- εκτόνωση της παγκόσμιας κρίσης, ανατροπές στην ευρωζώνη- που δεν φαίνονται στον ορίζοντα, ούτε εξαρτώνται στο ελάχιστο από τη δική μας ολιγαρχία. Υπό αυτές τις συνθήκες, τα κυρίαρχα οικονομικά και πολιτικά κέντρα δελεάζονται ολοένα και περισσότερο από σενάρια κάποιου είδους απολυταρχικής εκτροπής. Δεν μιλάμε, βέβαια, για παραδοσιακό φασισμό ή χούντα, αλλά για μια “κυριαρχία χωρίς ηγεμονία”, για την προσφυγή σε ένα είδος “απολυταρχικού κράτους εκτάκτου ανάγκης” μέσα από ένα γύρο ακραίων κοινωνικών φαινομένων και πολιτικής προβοκάτσιας. Όσα ζήσαμε το τελευταίο διάστημα στις γενικές απεργίες, στο γιορτασμό του Πολυτεχνείου, στη Θεσσαλονίκη με τις συλλήψεις συνδικαλιστών, αλλά και όσα προοιωνίζεται η ευρεία υιοθέτηση της υπεραντιδραστικής θεωρίας των “δύο άκρων” αποτελούν προανάκρουσμα πολύ επικίνδυνων τάσεων.

Όλα αυτά διαμορφώνουν συνθήκες γενικευμένης “εθνικής κρίσης” στον ελληνικό, κοινωνικό σχηματισμό. Ευρύτατα λαϊκά- δημοκρατικά αιτήματα, όπως η αντιμετώπιση της οικονομικής καταστροφής, η αποτροπή της κοινωνικής διάλυσης, η προστασία της δημοκρατίας και η ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας, αποκτούν σ΄αυτή τη συγκυρία εκρηκτικά ριζοσπαστικό χαρακτήρα. Γιατί, αν και θεωρητικά θα μπορούσαν να αφομοιωθούν από το σύστημα, είναι αδύνατο να υιοθετηθούν και πολύ περισσότερο να γίνουν αντικείμενο μαχητικής διεκδίκησης από την ελληνική αστική τάξη και το πολιτικό προσωπικό της. Στη σημερινή συγκυρία, η σημαία της δημοκρατίας και της εθνικής κυριαρχίας είναι κόκκινη! Όπως, τηρουμένων των αναλογιών, και στην ΕΑΜική εποποιία, η ελληνική εργατική τάξη και τα κόμματά της είναι οι μόνοι δραστήριοι παράγοντες που μπορούν να σηκώσουν στους ώμους τους το μεγάλο ιστορικό φορτίο της λαϊκής σωτηρίας και της εθνικής αναγέννησης, απέναντι σε μια παρηκμασμένη, σε μεγάλο βαθμό παρασιτική και ξεκάθαρα αντιδραστική αστική τάξη, που είναι καταδικασμένη να προδίδει ακόμη και το δικό της, φιλελεύθερο παρελθόν.

Ο αδύνατος κρίκος

Αν αυτή η γραμμή ανάλυσης περιέχει έναν πυρήνα αλήθειας, τότε η ελληνική Αριστερά θα πρέπει να προετοιμάζεται όχι για έναν εκλογικό περίπατο, αλλά για μια αποφασιστική σύγκρουση ζωής ή θανάτου. Δυστυχώς, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ή τουλάχιστον αυτό που επικρατεί επικοινωνιακά ως συνισταμένη της, δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται το μέγεθος των διακυβευμάτων και πολύ περισσότερο να προετοιμάζει τις λαϊκές δυνάμεις για τη σφοδρότητα των αναμετρήσεων που μας περιμένουν. Ειδικά το τελευταίο διάστημα συμπεριφέρεται λες κι έχει στην τσέπη της την κυβέρνηση και, πολύ περισσότερο, την πραγματική εξουσία- χωρίς να προβληματίζεται για το γεγονός ότι στο μαζικό κίνημα μετράει πολύ λιγότερο από το ΚΚΕ ή και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ή από το γεγονός ότι στις συνελεύσεις για το νέο κόμμα μαζεύονται βασικά αριστεροί σαραντάρηδες και πενηντάρηδες από τις δύο διασπάσεις του ενιαίου Συνασπισμού.

Δυστυχώς, αυτή τη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δέχεται καμμία ουσιαστική πίεση από τα αριστερά, παρά μόνο από τα δεξιά του. Γεγονός για το οποίο δεν φταίνε μόνο τα εκλογικά ποσοστά της υπόλοιπης Αριστεράς, αλλά κατά κύριο λόγο η πολιτική της γραμμή, ή μάλλον η ανυπαρξία πολιτικής γραμμής. Μιλάμε βέβαια κυρίως για το ΚΚΕ, το οποίο αντιμετωπίζει το ΣΥΡΙΖΑ όχι ως ιδεολογικό αντίπαλο, αλλά ως ταξικό εχθρό και μάλιστα ως τον κυριότερο ταξικό εχθρό της περιόδου, αναπαράγοντας τις χειρότερες σεχταριστικές στιγμές του “σοσιαλφασισμού”. Μ΄αυτό τον τρόπο χάνει το δίκιο του, όποτε έχει δίκιο (και πολλές φορές έχει) και καταλήγει να πυροβολεί τον ίδιο τον εαυτό του, διευκολύνοντας την ηγεμονία του ΣΥΡΙΖΑ- ιδίως όταν οι τοποθετήσεις του ευλογούνται από τα πιο αντιδραστικά επιτελεία της αστικής τάξης, όπως την περίοδο του Τζαννετακισμού.

Ακόμη δυστυχέστερα, τη λογική της ηγεσίας του ΚΚΕ φαίνεται να υιοθετούν, φυσικά από άλλες ιδεολογικές αφετηρίες και τμήματα της ριζοσπαστικής, αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Δέσμιοι ενός μηχανιστικού, δογματικού “μαρξισμού”, έχουν διαρκώς δεμένο στο ζωνάρι ένα “αριστερόμετρο” παντός καιρού, με το οποίο μετράνε ποιοι στόχοι ή/και μορφές πάλης είναι παντού και πάντα “ρεφορμιστικοί” και ποιοι “επαναστατικοί”. Αυτή η λογική δεν έχει τίποτα το κοινό με τη λενινιστική αντίληψη της πολιτικής, που συμπυκνώνεται στην έννοια του αδύνατου κρίκου. Του ζητήματος ή του πλέγματος ζητημάτων σε κάθε συγκυρία, που μπορεί να μην είναι εξ αρχής επαναστατικά- σοσιαλιστικά, αλλά αποτελούν τον αποφασιστικό κόμβο που οδηγεί τελικά, από την ίδια την εσωτερική διαπλοκή των προβλημάτων και της ταξικής πάλης, στον αγώνα για την πραγματική εξουσία, δηλαδή την επανάσταση (βλέπε, για παράδειγμα “Τα άμεσα καθήκοντα της σοβιετικής εξουσίας”, Απρίλης 1918).

Έτσι, επαναστατική πολιτική το 1973-74 δεν ήταν να θέτεις στην ημερήσια διάταξη θέμα σοσιαλισμού και αυτοδιαχείρισης, αλλά να πιαστείς από τον αδύνατο κρίκο στο σύστημα της αστικής κυριαρχίας εκείνη τη στιγμή, δηλαδή τα ζητήματα του ιμπεριαλισμού και της δημοκρατίας και να ενώσεις με τις κατάλληλες μορφές πάλης τις ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις σε μια ρήξη, που αργά ή γρήγορα θα έθετε επί τάπητος την κοινωνική αλλαγή σε όλες τις διαστάσεις της. Ανάλογα σήμερα, επαναστατική πολιτική δεν είναι να ονειρεύεσαι Σοβιέτ ή να ζητάς αύριο το πρωί την κοινωνικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής, αλλά να συγκεντρώσεις όλη τη δύναμη πυρός απέναντι στους αδύνατους κρίκους του συστήματος- χρέος, μνημόνια- απ΄ όπου θα ξετυλιχτεί ολόκληρη η αλυσίδα, από την έξοδο από το ευρώ, μέχρι το πρόβλημα της εξουσίας.

Το ενιαίο μέτωπο και το πρόβλημα της κυβέρνησης

Πρέπει να είναι πολιτικά τυφλός κανείς για να μην κατανοεί ότι η στάση πληρωμών και η μονομερής ακύρωση των μνημονίων, έστω και από έναν συνασπισμό δυνάμεων υπό ρεφορμιστική ηγεμονία, θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε σκληρή σύγκρουση με τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό. Στη συνέχεια επιβάλει ριζοσπαστικά μέτρα, στο πλαίσιο μιας οικονομικής πολιτικής εκτάκτου ανάγκης- με πρώτα βήματα την εθνικοποίηση των τραπεζών και τη σχεδόν βέβαιη επιστροφή στο εθνικό νόμισμα- που θα φέρουν τις λαϊκές δυνάμεις σε μετωπική ρήξη με την ελληνική ολιγαρχία. Μια παρόμοια, ιστορικών διαστάσεων σύγκρουση απαιτεί πολιτική στήριξη και διεύθυνση από ένα ενιαίο μέτωπο των αριστερών, ριζοσπαστικών δυνάμεων, πολύ ευρύτερο από τις πολύτιμες, αλλά περιορισμένες δυνάμεις επαναστατικής και κομμουνιστικής αναφοράς.

Ενιαίο μέτωπο δεν σημαίνει συγχώνευση, ούτε πολιτική ουράς. Ασφαλώς, υπάρχουν πάμπολλοι λόγοι να μην έχουν οι αγωνιστές της επαναστατικής Αριστεράς εμπιστοσύνη στο ΣΥΡΙΖΑ, όπως έχουν δικαίωμα και υποχρέωση να διαχωρίζονται από αυτόν σε καίρια ζητήματα στρατηγικής σημασίας, με πρώτο τον δεισιδαιμονικό σεβασμό του στο ευρώ, την Ε.Ε. και την αστική νομιμότητα. Από αυτό το σημείο, όμως, μέχρι το σημείο του να θεωρούν το ΣΥΡΙΖΑ τυπικό αστικό κόμμα απέναντι στο οποίο δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουν από το να το “αποκαλύψουν”, ποντάροντας στην όσο γίνεται πιο γρήγορη χρεοκοπία του, η απόσταση είναι τόσο τεράστια όσο αυτή που χωρίζει μια επαναστατική γραμμή μαζών από μια πολιτική σέχτα.

Η γραμμή του ενιαίου μετώπου δεν είναι νεολογισμός κάποιων “όψιμων συνοδοιπόρων του ΣΥΡΙΖΑ”. Είναι η στρατηγική που χάραξε η Τρίτη Διεθνής για τη Δυτική Ευρώπη στο Τρίτο και το Τέταρτο Συνέδριο, τα τελευταία που έγιναν ζώντος του Λένιν και υπό την καθοδήγησή του. Στη σχετική έκκλησή της, τον Ιανουάριο του 1922, η Διεθνής υπογράμμιζε, μπροστά στην απειλητική επίθεση της διεθνούς αντίδρασης, μια “κοινή πλατφόρμα με τους σοσιαλδημοκράτες” εκείνης της εποχής για ένα “ελάχιστο πρόγραμμα οικονομικών και πολιτικών μεταρρυθμίσεων”. Το Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, η απόφαση του Τετάρτου Συνεδρίου ρίχνει μάλιστα το σύνθημα για μια “κυβέρνηση του ενιαίου μετώπου” ή “εργατική κυβέρνηση”, με στήριξη ή και συμμετοχή των κομμουνιστών, ενδεχομένως και υπό την ηγεμονία των ρεφορμιστών, η οποία θα μπορούσε να προκύψει μέσα από το γενικό εκλογικό δικαίωμα, προτού κριθεί με επαναστατικό τρόπο το πρόβλημα της πραγματικής εξουσίας. Στη σχετική απόφαση τονίζεται ότι μια τέτοια κυβέρνηση “δεν θα είναι η δικτατορία του προλεταριάτου, ούτε καν μια αναγκαία μεταβατική μορφή προς αυτήν. Αποτελεί ωστόσο μια αφετηρία για την κατάκτησή της”.

Μήπως η πρόσφατη ιστορική εμπειρία στη Λατινική Αμερική και ιδιαίτερα στη Βενεζουέλα δεν επιβεβαιώνει τη γονιμότητα και την επικαιρότητα αυτής της γραμμής; Ο Ούγκο Τσάβες και οι σύντροφοί του δεν ήταν πεπεισμένοι κομμουνιστές. Βγήκαν από τους κόλπους ενός αστικού στρατού, ο οποίος τους ανέχθηκε προσωρινά για να αποφύγει το χειρότερο- έναν ανοιχτό εμφύλιο πόλεμο, όπου θα μπορούσαν να χαθούν τα πάντα για το σύστημα που ήταν ταγμένος να στηρίζει. Οι κομμουνιστές της Βενεζουέλας, αλλά και της Ελλάδας αν δεν κάνουμε λάθος, στήριξαν τον Τσάβες στη σύγκρουσή του με τον ιμπεριαλισμό, χωρίς να συγχωνεύονται μαζί του και χωρίς να παραιτούνται από την κριτική, την αντιπαράθεση και την αυτονομία δράσης. Ήταν άραγε η αριστερή κυβέρνηση του Τσάβες εμπόδιο στην ανάπτυξη του αριστερού ριζοσπαστισμού, στη Βενεζουέλα και σ΄ ολόκληρη τη Λατινική Αμερική τα τελευταία 14 χρόνια; Και δεν έδειξε η πολυκύμαντη διαδρομή της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας, με τις νίκες και τις ήττες της, τα επιτεύγματα και τους δισταγμούς της, ότι περίοδοι παραλυτικής ισορροπίας δυνάμεων ανάμεσα στην επανάσταση και την αντεπανάσταση, περίοδοι σκληρού αγώνα για την κατάκτηση της εργατικής ηγεμονίας, μπορεί να κρατήσουν πολύ και να πάρουν τις πιο απρόβλεπτες μορφές στην εποχή μας;

Παρατεταμένη λαϊκή αντεπίθεση

Το μείζον πρόβλημα με την Αριστερά, στη σημερινή συγκυρία, είναι ότι αδυνατεί να παίξει το ρόλο της στη συλλογική οργάνωση και πολιτική διεύθυνση ενός κινήματος μαζών με προοπτική νίκης- ο μεν ΣΥΡΙΖΑ γιατί περιμένει να του πέσει στο πιάτο η κυβέρνηση, σαν ώριμο φρούτο, το δε ΚΚΕ και οι απροσδόκητοι συνοδοιπόροι του γιατί περιμένουν να αποδομηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, ελπίζοντας ότι θα πέσουν στο δικό τους πιάτο κάποια θραύσματα του αντιπάλου τους. Στο μεταξύ, το λαϊκό κίνημα, αφού δοκίμασε 30 γενικές και πολλαπλάσιες κλαδικές απεργίες, Αγανακτισμένους, πορείες και εκλογές, φτάνει σε κάποια όρια και δυσκολεύεται να βρει το μοχλό για το επόμενο, αποφασιστικό άλμα.

Ο κίνδυνος είναι να περάσει οριστικά η πρωτοβουλία των κινήσεων στα χέρια του αντιπάλου και να υποστεί το ελληνικό εργατικό κίνημα μια ήττα όχι απλά στρατηγικών, αλλά ιστορκών διαστάσεων, που θα πάει την ελληνική κοινωνία δεκαετίες πίσω και για να αντιστραφεί θα χρειστεί να περάσουν όχι ένα ή δύο χρόνια, αλλά ένα ή δύο γενιές. Μπροστά στο μέγεθος των διακυβευμάτων, καταντά εντελώς σχιζοφρενική αυτή η ενδοαριστερή αλληλοεξόντωση, η πανσερμία της προσωπικής μωροφιλοδοξίας, ο εύκολος στιγματισμός της ειλικρινούς αγωνίας ως πολιτικής ιδιοτέλειας.

Ο πόλεμος δεν έχει κριθεί. Τίποτα πραγματικά καίριο δεν έχει χαθεί ακόμη. Το παράθυρο που μας άνοιξε αυτή η ιστορική κρίση δεν έχει κλείσει. Αλλά δεν θα είναι ανοιχτό επ΄ άπειρον. Το λαϊκό κίνημα δεν θα κάνει το αποφασιστικό άλμα μόνο του, ούτε πολύ περισσότερο όσο επαφίεται στις ντουφεκιές στον αέρα των όποιων Παναγόπουλων. Εκείνο που χρειάζεται, πιστεύουμε, είναι μια μεγάλη αγωνιστική πρωτοβουλία με την ευρύτερη δυνατή πολιτική στήριξη και με πρωτοβουλία των δυνάμεων της Αριστεράς, που θα ανεβάσει κατακόρυφα την αυτοποποίθηση των λαϊκών δυνάμεων και θα τους προσφέρει ορατή προοπτική νίκης.

Σχηματικά, θα μιλάγαμε για έναν κοινωνικό και πολιτικό Ανένδοτο διαρκείας, με άμεσο στόχο την κατάργηση των μνημονίων και του χρέους και την ανατροπή της τρικομματικής κυβέρνησης. Μια γενική απεργία διαρκείας θα ήταν ο πιο ευθύς δρόμος, αλλά οι συνθήκες και η συνείδηση των μαζών δεν το επιτρέπουν ακόμη. Το πρώτο βήμα θα μπορούσε να είναι μια μεγάλη πολιτική πρωτοβουλία της σύνολης Αριστεράς: Με αφορμή την επισημοποίηση της μετατροπής της Ελλάδας σε μνημονιακό προτεκτοράτο, να θέσει θέμα συνταγματικής εκτροπής και εθνικής προδοσίας, να δηλώσει ότι δεν αναγνωρίζει πλέον τη νομιμότητα αυτής της κυβέρνησης και να εγκαινιάσει μια πανελλαδική, αλυσιδωτή κινητοποίηση με στόχο τη διάλυση της Βουλής, την προκήρυξη εκλογών και τη δημιουργία μιας νέας, συντακτικής, λαϊκής Εθνοσυνέλευσης.

Στο πλαίσιο αυτό, οι βουλευτές της Αριστεράς να απέχουν από κάθε ψηφοφορία στο κοινοβούλιο πέρα από τις συζητήσεις για πρόταση μομφής, όποτε επιλέξουν παρόμοια κίνηση. Το κυριότερο, να μεταφέρουν το κέντρο βάρους της πολιτικής δράσης στους δρόμους και τις πλατείες, αρχίζοντας από επαρχιακές πόλεις και γειτονιές και καταλήγοντας σε μια ειρηνική κατάληψη διαρκείας του κέντρου της Αθήνας, μέχρι να πέσει η κυβέρνηση. Συμβολικές καταλήψεις δημοσίων χώρων, εναλλακτικά μέσα μαζικής αντιπληροφόρησης, νεανικά δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης, κλαδικές απεργίες και στο βαθμό που δημιουργούνται οι κατάλληλες συνθήκες γενική απεργία, θα συνοδεύουν και θα δώσουν άλλη διάσταση σε αυτό το μεγάλο αγώνα, που θα γράφει στη σημαία του:

Θέλουμε πίσω τη ζωή μας!

Θέλουμε πίσω τη χώρα μας!

Θέλουμε πίσω το μέλλον μας!

Διαβάστε περισσότερα...

Ελλάς Ελλήνων Αστυνομικών

…Ρουφιάνων Δολοφόνων και Βασανιστών

του Όθωνα Κουμαρέλλα

Όσοι Αθηναίοι πολίτες προσπάθησαν σήμερα να βρεθούν στο κέντρο της πόλης αντελήφθησαν πλήρως, ότι ζούμε πραγματικά σε πρωτόγνωρες συνθήκες.

Ολόκληρη η πόλη ζει σε συνθήκες λατινοαμερικάνικης δικτατορίας.

Από νωρίς το πρωί διεκόπη κάθε δυνατότητα μετακίνησης στο κέντρο με αποκλεισμό όλων των κεντρικών αρτηριών, αλλά και δευτερευουσών οδών. Οι συγκοινωνίες διακόπηκαν. Οι σταθμοί του μετρό έκλεισαν. Η οποιαδήποτε προσπάθεια μετακίνησης των πολιτών, ακόμα και εντελώς άσχετων με τη προγραμματισμένη πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου, αποδείχθηκε ένας πραγματικός Γολγοθάς.

Και παντού σιδερόφρακτοι αστυνομικοί. Χιλιάδες οι παλληκαράδες ένστολοι χρυσαυγίτες. Παλληκαράδες πίσω από τις ασπίδες τους, τις αντιασφυξιογόνες μάσκες, τα αλεξίσφαιρα...
γιλέκα, τις προστατευτικές περικνημίδες, τις επιγονατίδες, με τα γκλόπς, με τα πιστόλια στις θήκες τους έτοιμα να τραβηχτούν όμως σε περίπτωση «ανάγκης», με το «χημικό» εξοπλισμό έτοιμο προς χρήση. Σε παρατάξεις που να προκαλούν το δέος.

Σε κάθε γωνία, σε κάθε στενό κατά δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, έτοιμοι να δείρουν, να ψεκάσουν, να συλλάβουν, να σκοτώσουν αν τους δοθεί η εντολή. Θέαμα τουλάχιστον αποκρουστικό για ευνομούμενες πολιτείες και δη δυτικές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες.

Όχι, δεν είναι ο φόβος το συναίσθημα που επικρατεί βλέποντας τις ορδές των σιδερόφρακτων κανιβάλων έτοιμες να εφορμήσουν. Δεν είναι η αγανάκτηση που δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις ελεύθερα στη πόλη σου. Που στο όνομα τάχα της «ασφάλειας» διακόπτεται κάθε επικοινωνία μεταξύ τμημάτων της ίδιας πόλης και το κέντρο της να παραδίδεται στους ρόμποκοπ πραιτωριανούς του φαύλου καθεστώτος.

Είναι η θλίψη για τη κατάντια της χώρας.

Μιας χώρας και ενός περήφανου κάποτε λαού, που παραδόθηκε αμαχητί σχεδόν σε μια δράκα τυχοδιωκτών και διεφθαρμένων μέχρι το μεδούλι πολιτικών, που τρέμοντας το λαό μετέρχονται κάθε μέσο για τη παραμονή τους στην εξουσία και μέσω αυτής για τη διασφάλιση της ατιμωρησίας τους. Προσπαθούν να εκφοβίσουν, προσπαθούν να πείσουν ότι αυτοί είναι οι δυνατοί και κάθε αντίσταση σ’ αυτούς είναι ματαιοπονία.

Πουλάνε επίσημα και με την πρόφαση της διασφάλισης δήθεν της ομαλής κοινωνικής ζωής και της αποτροπής «εκτρόπων» φτηνό «τσαμπουκά» στους πολίτες, ευθυγραμμισμένο απόλυτα με την ίδια θρασύδειλη λογική των νεοναζί χρυσαυγιτών, που παραμένουν πίσω ως «χρυσές» εφεδρείες.

Με το φτηνιάρικο τσαμπουκά και τον τρόμο που προσπαθούν να σπείρουν, αδιαφορούν για την ίδια τη πόλη που αργοπεθαίνει κοινωνικά, οικονομικά, αλλά και για την ίδια τη ζωή των πολιτών. Ηδονίζονται στη σκέψη, ότι αυτοί είναι ασφαλείς πίσω από τους καγκελόφραχτους «πύργους» τους, έχοντας μερικές χιλιάδες λοβοτομημένους πάνοπλους μπράβους να τους προστατεύουν, που για 600 ευρώ μπορούν να σκοτώσουν γιατί όχι και τη μάνα τους ακόμα. Γιατί αυτοί δεν είναι αστυνομικοί. Είναι οι μπράβοι του γκανγκστερικού καθεστώτος.

Γιατί οι πραγματικοί αστυνομικοί σε μια ευνομούμενη και δημοκρατική χώρα προστατεύουν τους πολίτες από τους παράνομους και τους ληστές. Δεν προστατεύουν τους παράνομους από τους πολίτες.

Δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια που αντικρίζουμε αυτό το εμετικό θέαμα της αστυνομοκρατούμενης νεκρής πόλης. Αλλά κάθε φορά υπάρχει και κάτι παραπάνω. Σήμερα 17^ηΝοέμβρη του 2012, τόσο ποσοτικά, όσο και ποιοτικά, η αστυνομοκρατία ξεπέρασε κάθε όριο, ακόμα και για λατινοαμερικάνικου τύπου δικτατορίες. Κάνει ακόμα και εκείνη τη τραγική νύχτα του Νοέμβρη του ’73 να ωχριά σε μηνύματα τρόμου και καταστολής. Κι ας μην υπάρχουν σήμερα νεκροί και τραυματίες, ας μην υπάρχουν τανκς και πυροβόλα όπλα.

Υπάρχουν όμως κάπου εκεί, χωρίς πια να κρύβονται οι νέοι Μάλλιοι, οι νέοι Ντερτηλίδες, οι νέοι Καραπαναγιώτηδες, οι νέοι άξιοι συνεχιστές του Μπάμπαλη.

Οι νέοι παλληκαράδες έτοιμοι για όλα.

Και ένα κοινοβούλιο, που ακόμα και η συμβουλευτική της χούντας φάνταζε δημοκρατικότερη. Όχι, η χούντα όσο κι αν προσπαθούν οι σύγχρονοι υμνητές της δεν είχε καθαρά χέρια, όπως δεν έχουν ούτε αυτοί. Αλλά οι σύγχρονοι κυβερνήτες αποδεικνύονται αν όχι χειρότεροι, το ίδιο βρώμικοι και με την ίδια φασιστική αντίληψη με εκείνους, που υποτίθεται ανατράπηκαν το ’74. «Σωτήρες» εκείνοι μας έβαλαν στο «γύψο». «Σωτήρες» ετούτοι μας στέλνουν στο τάφο διαλύοντας τη χώρα.

Αλλά και κάτι άλλο υπάρχει. Η διάχυτη οσμή της πλήρους απονέκρωσης. Της απονέκρωσης μιας ολόκληρης χώρας και ενός λαού που παραδίδεται στη τεφροδόχο που έφτιαξε περίτεχνα μια διεθνής συμμορία τοκογλύφων, με νεκροθάφτες τους ντόπιους λακέδες της.

Και τα κόμματα της Αριστεράς; Αυτά που θα περίμενε κανείς να μπουν μπροστά και να ηγηθούν του Αγώνα για πολιτική και κοινωνική απελευθέρωση;

Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε! Κι όταν το καθεστώς δείχνει να παραπαίει, προσφέρουν δεκανίκια! Το λόμπι της δραχμής φταίει, λέει η Αλέκα και δείχνει προς το ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Ευρωπαϊκή λύση ψάχνει ο τελευταίος. Εισπράττει εύσημα η Αλέκα για την υπεύθυνή της στάση. Κι ο Αλέξης επιχαίρει για τις ωριαίες συνεντεύξεις του στο CNN, αφού πήρε πλέον επίσημα το χρίσμα της μόνης εναλλακτικής για τη διάσωση του συστήματος.

Και ο λαός μονάχος, προδομένος από τις «φυσικές» του ηγεσίες, να ψάχνει να βρει τρόπους στοιχειώδους άμυνας, έχοντας απέναντί του, όχι μόνο τους διεφθαρμένους πολιτικούς, αλλά και τους ρουφιάνους, τους δολοφόνους και τους βασανιστές της νέας χούντας……

Διαβάστε περισσότερα...

Το Πολυτεχνείο Ζει!

Πηγή: http://aristeri-diexodos.blogspot.gr

Μέρες Νοέμβρη. 

Μέρες παράξενες - Θαυμάσιες μέρες!

Το Πολυτεχνείο Ζει! 

Το Πολυτεχνείο Ζει στη σημερινή αγωνία του λαού για την επιβίωση, την αξιοπρέπεια, την αγωνία για το μέλλον που του καταστρέφουν. 

Το Πολυτεχνείο Ζει στη πάλη του λαού για την ανατροπή των αντεργατικών πολιτικών λιτότητας, των πολιτικών εξαθλίωσης όλων μας. 

Το Πολυτεχνείο Ζει στην πάλη του λαού για την ανατροπή της Κατοχικής Τρόικας και των ντόπιων συνεργατών της - την τρικολόρ κυβέρνηση Τσολάκογλου.

Το Πολυτεχνείο Ζει στην πάλη του λαού για ανακατάκτηση (ή μήπως κατάκτηση πραγματικά για πρώτη φορά;) της δημοκρατίας στη πατρίδα μας, στην πάλη του λαού να γίνει αφέντης στον τόπο του.

Το Πολυτεχνείο Ζει διότι τα ψέματα τελείωσαν. Είναι 2012 και ο κόσμος και ιδιαίτερα η πατρίδα μας βυθίζεται σε μια πρωτόγνωρη σαπίλα με ευθύνη του πολιτικού και οικονομικού συστήματος. Είναι 2012 και κάθε ψευδαίσθηση ότι ο κόσμος έχει μπει σε μια σταθερή ρότα ανάπτυξης (έστω και με σκαμπανεβάσματα) τελείωσε. Είναι 2012 και ο λαός μας βρίσκεται ξανά μπροστά σε ιστορικές προκλήσεις για την διασφάλιση της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας του.

Το Πολυτεχνείο Ζει διότι η Χούντα είναι εδώ. Αφού ζει ο εχθρός του ζει και αυτό! Ζει και τους φοβίζει. Ζει και θα νικήσει! 

Το Πολυτεχνείο Ζει μέσα στις πλατείες και τις τεράστιες απεργειακές συγκεντρώσεις. Ζει διότι πλέον η συμμετοχή στους αγώνες είναι μαζική, είναι κοινωνικά πλειοψηφική. Είναι πιο πολλοί αυτοί που αντιδρούν παρά αυτοί που αποδέχονται την κατάσταση. Εξάλλου κανείς δεν συμφωνεί. Το πολύ - πολύ να φοβάται ακόμα. Μα ο φόβος θα σπάσει. Το Πολυτεχνείο Ζει. Και σπέρνει εφιάλτες στους εθνοπροδότες της συγκυβέρνησης, στα κοράκια των Βρυξελλών.

Το Πολυτεχνείο Ζει διότι η χώρα ξεπουλιέται. Άρα η ψυχή των αγωνιστών που πάλεψαν απέναντι στον Αμερικάνικο Ιμπεριαλισμό γίνεται σημείο αναφοράς για τους σημερινούς αγώνες. Οι πύλες των σύγχρονων πολυτεχνείων γράφουν "Έξω η Τρόικα". 

Το Πολυτεχνείο Ζει διότι το φίδι του φασισμού πάει να βγει από το αυγό του και κάποιος πρέπει να το τσακίσει ξανά. Το Πολυτεχνείο Ζει στην μνήμη των νεκρών του. Σήμερα έχουμε και πάλι νεκρούς από την αστυνομική καταστολή και τη βία του κράτους γενικά. Το Πολυτεχνείο Ζει! 

Το Πολυτεχνείο Ζει διότι στον κόσμο μας γίνοντα πόλεμοι. Σήμερα βομβαρδίζουν και πάλη την παλαιστίνη. Το Πολυτεχνείο Ζει διότι ζει ο εχθρός του, ο ιμπεριαλισμός.

Το Πολυτεχνείο Ζει διότι η φλόγα της αντίστασης είναι ζωντανή. Είναι ανεμμένη στον ευρωπαικό νότο, σιγοκαίει στις μητροπόλεις του καπιταλισμού και δείχνει τη λάμψη της στη Λατινική Αμερική και όχι μόνο.

Το Πολυτεχνείο δεν τελείωσε. Θα τελειώσει μόλις όταν ο λαός γίνει αφέντης στον τόπο του. Η ιστορική του συνέχεια έχει υφέσεις και τομές. Σήμερα είμαστε μπροστά σε μια ιστορική πρόκληση: ή θα βυθιστούμε στο χάος ή ο λαός μας θα κάνει το δικό του άλμα και θα επιβάλει τους δικούς του όρους, θα ξεκινήσει ένα επίπονο μα μεγαλειώδες και με νόημα και αξία ταξίδι για την εγκαθίδρυση μιας λαικής εξουσίας στον τόπο μας.

Το Πολυτεχνείο Ζει διότι το έχουμε ανάγκη. Όσο θυμόμαστε την ιστορία μας, την ιστορία των αγώνων του λαού τόσο σφίγγουμε τις γραμμές του αγώνα.

Το Πολυτεχνείο Ζει στον αγώνα των λαών ενάντια στη λήθη, ενάντια σε όσους τους ζητούν να ξεχάσουν την ιστορία τους ή σε όσους τους καλούν στα σάπια μονοπάτια του μίσους και του φασισμού. Το Πολυτεχνείο Ζει διότι η Ιστορία δεν τελείωσε. Είναι εδώ, προχωρά και επιφυλλάσει αναπάντεχες εκπλήξεις στους σημερινούς κυρίαρχους.

Η μνήμη της αιματοβαμμένης Ελληνικής Σημαίας προκαλεί δέος. Δέος και σεβασμό στο λαό. Δέος και τρόμο σε όσους σκότωσαν αλλά στο τέλος ηττήθηκαν.

Μα αλήθεια τι μας λένε; Μας λένε ότι πρέπει να υποταχθούμε. Μας λένε ότι πρέπει να αποδεχτούμε το κακό μας το ριζικό. Ότι μαζί τα φάγαμε. Ότι εμείς χρωστάμε. Μας φορτώνουν το λογαριασμό και μας ζητούν αίμα. Τα ζόμπι των τραπεζών ζητούν το αίμα των λαών για να ανακάμψει η κερδοφορία τους. Και στην προσπάθεια τους να μας πάρουν το αίμα επιτίθενται στις ρίζες μας και προσπαθούν να ακυρώσουν και αποκαθηλώσουν τους μεγάλους αγώνες του λαού από τη μνήμη μας. Σήμερα η Χρυσή Αυγή λέει ότι δεν υπήρξαν νεκροί στο πολυτεχνείο.

Γελιούνται. Ο Λαός Δεν Ξεχνά. Αντίθετα σήμερα ξαναθυμάται. Μπροστά στην καταστροφή το μυαλό μας επιστρέφει στην ιστορία των αιματοβαμμένων αγώνων για να πάρουμε θάρρος, για να μάθουμε από την εμπειρία τους.

Ο Λαός δεν Ξεχνά. Δεν Ξεχνά τι σημαίνει φασισμός. Δεν Ξεχνά τι σημαίνει Χούντα. Δεν Ξεχνά τι σημαίνει αγώνας για τη λευτεριά. Δεν Ξεχνά επίσης τι σημαίνει Δεξιά, φράση που κατέστρεψε το ΠΑΣΟΚ (όπως και τόσα άλλα) αλλά σήμερα τους γυρνά μπούμερανγκ αφού ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ ταυτίζονται σε όλα. Είναι όλοι Δεξιοί! Είναι κατ' ουσίαν ακροδεξιοί και η Χρυσή Αυγή είναι το παρακλάδι τους, η βαλβδίδα ασφαλείας του συστήματος τους.

Το Πολυτεχνείο Ζει διότι ακόμα ακούμε τα τραγούδια του. Με αυτά τα τραγούδια δακρύζουμε, με αυτά τα τραγούδια πεισμώνουμε, με αυτά τα τραγούδια γελάμε.

Ακούμε την "Ξαστεριά", ακούμε το "Μεγάλο μας Τσίρκο". Και όπως λέει η Καρέζη στα "Επινίκεια" Κάτι Γίνεται!

"Ο Δράκος είναι εκεί και θα ‘ναι κι αύριο και μεθαύριο. Ξερογλείφεται τον βλέπετε; Είδε πως σκότωσαν την παρέα του Καραγκιόζη και περιμένει να τους φάει. Όμως δεν θα τους φάει. Κι ούτε τους σκότωσαν.

Αν δεν με πιστεύετε, βάλτε το αυτί σας στο χώμα και ακούστε…

Η γη μας χτυπάει με ογδόντα σφυγμούς…

Ωραίους σαν από παλιό τύμπανο…

Κάτι γίνεται!

Κάτι γίνεται!"

Το Πολυτεχνείο Ζει! Είναι μια ακόμα έκφραση του φαντάσματος της ιστορίας των αγώνων του λαού που στοιχειώνει και θα στοιχειώνει για πάντα τους κυρίαρχους. Μέχρι να νικήσουν οι λαοί! Μέχρι να ξαναγίνει η σημαία μας ξανά σύμβολο του αγώνα για ανεξαρτησία. Μέχρι να κυματίσει απανταχού της γης η κατα-κόκκινη σημαία της ελευθερίας. 

K.A.

Παρακάτω προτείνουμε μερικά αφιερώματα που αξίζει να διαβάσετε - ακούσετε - δείτε:

1. Αφιέρωμα του Alfavita.gr

2. Εξαιρετική Εκπομπή της Ελληνοφρένειας

3. Παλαιότερο αφιέρωμα του Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα 

Επίσης παραθέτουμε το κείμενο της σπουδαίας παράστασης "Το Μεγάλο μας Τσίρκο" η οποία και ταυτίστηκε με τον αγώνα του πολυτεχνείου. Τα τραγούδια της παράστασης μπορείτε να τα ακούσετε εδώ

To Megalo Mast Sir Ko

Διαβάστε περισσότερα...

Στούς σκοτωμένους σπουδαστές του Νοεμβρίου....

      Λένα Παππά      

Στούς σκοτωμένους σπουδαστές του Νοεμβρίου

Μάτια κλειδωμένα, χέρια παγωμένα

κείτεται

-δεκοχτώ χρονώ ήτανε δεν ήτανε-

για να έχω εγώ πουλιά-φτερά στα χέρια μου,

και συ στο σπιτάκι σου,

μια γλάστρα με βασιλικό στο πεζουλάκι

και τα παιδιά μας ξένοιαστα να χτίζουνε το μέλλον.

Η μάνα του τον περιμένει και δεν έρχεται,

η άνοιξή του παίζει κα δεν τηνε ξέρει πια.

Στις φλέβες του αίμα σταματημένο και πικρό,

γυαλί σπασμένο ο κόσμος, σωριασμένο πάνω του.

Για να έχω εγώ τον άσπρο μου ύπνο

Και συ γαρίφαλο χαμόγελο στο στόμα σου,

για να ’χουν τα παιδιά μας το δικό τους ήλιο…

Διαβάστε περισσότερα...

Ανακοίνωση της Π.Γ. του Ε.Πα.Μ. για την Επέτειο της 17ης Νοέμβρη

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ - ΚΑΛΕΣΜΑ

Σήμερα, 39 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, το νόημα της επετείου γίνεται δραματικά επίκαιρο.

Ο λαός ο ίδιος, που βρίσκεται εδώ και δυόμιση χρόνια στους δρόμους, το έχει διατρανώσει με το σύνθημα «ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ‘73», που ακούγεται σε όλες τις διαδηλώσεις.

Σήμερα, ξανά το μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού λαού πλήττεται βάρβαρα από τα απανωτά μνημόνια και οδηγείται στην εξαθλίωση, τα σχολεία κλείνουν γιατί στερούνται καθηγητών και χρημάτων, η χώρα εκποιείται και διαλύεται χωρίς προσχήματα από ένα καθεστώς που έχει χάσει κάθε ίχνος νομιμότητας και δημοκρατικότητας.

Απέναντι στα σύγχρονα τανκς των τραπεζιτών της τρόικας και των δωσιλόγων, η κορυφαία στιγμή της αντιχουντικής αντίστασης μάς δείχνει τον δρόμο. Όπως τότε ο αντιστεκόμενος λαός αγνόησε την «νομιμότητα» της χούντας και διέψευσε τις απαισιόδοξες, δήθεν ρεαλιστικές, φωνές που έλεγαν «δεν γίνεται τίποτα», έτσι και σήμερα όλες οι αντιμνημονιακές δυνάμεις ενωμένες αυτό πρέπει να κάνουν χωρίς δισταγμό!

Γιατί αυτός είναι ο μόνος δρόμος για τους ανθρώπους και τους λαούς που διεκδικούν την αξιοπρέπειά τους, την ζωή τους, την πατρίδα τους πίσω.

Ενάντια στην βία του τροϊκανού καθεστώτος, ενάντια στην ψεύτικη «νομιμότητα» της συγκυβέρνησης του μαύρου μετώπου, ενάντια στους «ρεαλιστές» του ευρωπαϊσμού, ενάντια σε κάθε συμβιβασμό, να ορθώσει σύσσωμος ο λαός το τρανό ανάστημά του, να αντιτάξει την δική του νομιμότητα, την λαϊκή ισχύ, να ακυρώσει στην πράξη μέτρα, μνημόνια, τρόικες και δωσιλογικές εξουσίες σε όλες τις γωνιές της χώρας και να ανατρέψει τη νέα χούντα με Γενική Πολιτική Απεργία.

Ένας ελληνικός λαός αποφασισμένος θα είναι σίγουρα ο νικητής και ο απελευθερωτής της χώρας για μια ακόμα φορά στην ιστορία μας από το 1821 έως σήμερα.

Το Ε.ΠΑ.Μ., τιμώντας την Επέτειο του Πολυτεχνείου, θα συμμετέχει με όλες τις δυνάμεις του στην πορεία του Σαββάτου, 17 Νοεμβρίου 2012, και καλεί όλους να διαδηλώσουμε μαζί μέχρι την αντιπροσωπεία της Ε.Ε., την Γερμανική και την Αμερικανική πρεσβεία.

Προσυγκέντρωση στις 3.00 μ.μ. του Σαββάτου στην Παλαιά Βουλή – Άγαλμα Κολοκοτρώνη.

ΕΝΑ, ΔΥΟ, ΤΡΙΑ, ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΙΜΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

H Πολιτική Γραμματεία του Ε.ΠΑ.Μ.

15-11-2012

Διαβάστε περισσότερα...

Βάζουν σε διαθεσιμότητα δεκάδες χιλιάδες υπαλλήλων του δημοσίου

του Δημήτρη Καζάκη

Βάζουν σε διαθεσιμότητα δεκάδες χιλιάδες υπαλλήλων του δημοσίου με σκοπό την ολοκληρωτική διάλυση των κρατικών υπηρεσιών προς όφελος των δυνάμεων κατοχής.

Από χθες το σύνολο των απασχολουμένων αορίστου χρόνου στο δημόσιο έχει τεθεί σε διαθεσιμότητα. Δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι υπό καθεστώς πολιτικής ομηρίας και υπό την απειλή της απόλυσης. Εξαιρέθηκαν προς το παρών οι Π.Ε. (Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης) και οι με καθεστώς μονίμου δημοσίου υπαλλήλου. Οι εκβιασμοί, η αναξιοπρέπεια που κυριαρχεί, μαζί με το καθεστώς ρουφιάνου σαρώνουν τις υπηρεσίες και τους χώρους δουλειάς στον ευρύτερο δημόσιο τομέας. Από το καθεστώς αυτό δεν πρόκειται να αναρρώσει το δημόσιο ποτέ.

Ο μεγαλύτερος εχθρός σήμερα δεν είναι η δωσιλογική κυβέρνηση. Αυτή μπορεί να εφαρμόσει την πολιτική της μόνο στο μέτρο που της επιτρέπουν οι ίδιοι οι δημόσιοι υπάλληλοι. Ο χειρότερος εχθρός είναι η μοιρολατρία (δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε...), η αδιαφορία (έλα μωρέ, δεν αφορά εμένα...) και ο κυνισμός (καλά να πάθουν, αφού δεν είναι του ΑΣΕΠ, δεν είναι Π.Ε....). Ο φοβισμένος και αδιάφορος της δημόσιος υπάλληλος είναι πολύ χειρότερος από τον λαδωμένο δημόσιο υπάλληλο, από εκείνον που τα παίρνει. Και το είδος αυτό είναι χαρακτηριστικό ενός κράτους που καταρρέει και πολύ σύντομα δεν θα υφίσταται.

Η απάντηση βρίσκεται μόνο στην ενότητα. Να πώς αντιμετωπίζει Ο Πανελλήνιος Σύλλογος προσωπικού ΕΛΚΕΘΕ τις οιονεί απολύσεις των συναδέλφων αορίστου χρόνου:

Συνάδελφοι,

το Τμήμα Προσωπικού και το Πρωτόκολλο του ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε. τελούν από σήμερα υπό κατάληψη επ' αόριστο με απόφαση του Δ.Σ. του Συλλόγου μας και σύμφωνα με τις αποφάσεις της τελευταίας Γενικής Συνέλευσης για δυναμικές κινητοποιήσεις σε συντονισμό και με άλλες συλλογικότητες, ως απάντηση στην εγκύκλιο εφαρμογής της διαδικασίας απόλυσης συναδέλφων ΔΕ Διοικητικου-Λογιστικου, Διοικητι κου-Οικονομικού κα Διοικητικών Γραμματέων που ήρθε σήμερα στο Κέντρο μας!

Σε παράλληλη πορεία και συντονισμό με άλλους φορείς αντιστεκόμαστε με κάθε τρόπο στην υλοποίηση της απαράδεκτης, αναξιοκρατικής και ισοπεδωτικής διαδικασίας μαζικής εξόδου συναδέλφων στην ανεργία και εκπέμπουμε ηχηρό μήνυμα προς τις υπηρεσίες και φορείς που έλαβαν τη διαταγή εφαρμογής του πολυνομοσχεδίου ως προς τις απολύσεις που λέγονται τώρα "διαθεσιμότητες", να μην υπακούσουν!

Για το Δ.Σ. του Πανελλήνιου Συλλόγου Εργαζομένων στο ΕΛΚΕΘΕ

Μια ανάλογη κίνηση κάνει και η ΠΟΕ-ΟΤΑ. Αυτή θα μπορούσε να είναι μια κίνηση και από την ίδια την ΑΔΕΔΥ, θέτοντας γραφεία προσωπικού, τις υπηρεσίες πρωτοκόλλων, τις υπηρεσίες οικονομικού και γενικά όποια άλλη υπηρεσία χρειαστεί παντού υπό κατάληψη διαρκείας με σκοπό να ακυρωθούν στην πράξη οι διαθεσιμότητες των υπαλλήλων.

Όμως ακόμη κι αν δεν το κάνει η ΑΔΕΔΥ, τότε οι εργαζόμενοι που τίθενται σε διαθεσιμότητα να ενωθούν όλοι μαζί και να ασκήσουν τα έννομα δικαιώματά τους, καταφεύγοντας εναντίον της ελληνικής κυβέρνησης στα δικαστήρια για την αντισυνταγματική, παράνομη και καταχρηστική αυτή πρακτική, διεκδικώντας άμεσα και ασφαλιστικά μέτρα ώστε να μην ισχύσει η διαθεσιμότητα, να αμείβονται και να παραμένουν κανονικά στις θέσεις τους μέχρις ότου τελεσιδικήσει η υπόθεσή τους.

Το ΕΠΑΜ προσφέρεται να βοηθήσει με κάθε τρόπο τους εργαζόμενους που θα επιλέξουν να το παλέψουν μέχρι το τέλος.

Όποιος νομίζει ότι η υπόθεση αυτή δεν τον αφορά, πολύ γρήγορα θα ανακαλύψει ότι είναι το επόμενο θύμα αυτής της νέας κατοχής.

Διαβάστε περισσότερα...

Δεν είναι οι Ευρωπαίοι ξεφτιλισμένοι, αλλά όσοι οδήγησαν τη χώρα εδώ...

του Δημήτρη Καζάκη

Μπορεί να είναι τόσο ξεφτιλισμένοι οι Ευρωπαίοι; Αυτό αναρωτιέται στο Βήμα (8/11) ένας από τους εντεταλμένους για να δίνουν «γραμμή» στην μαύρη προπαγάνδα του σημερινού καθεστώτος κατοχής εκ μέρους του γνωστού συγκροτήματος με τον επίσης πολύ γνωστό ρόλο που διαδραματίζει σε κάθε σκοτεινή σελίδα της ελληνικής ιστορίας. Από την εποχή που ο ιδρυτής του ανακήρυσσε τον φασίστα Μεταξά σε «μέγα πολιτικό» και «άξιο τέκνο της πατρίδος» μόνο και μόνο για να του ανοίξει το δρόμο για την τεταρτοαυγουστιανή δικτατορία, κατ’ επιταγή των Βρετανών αποικιοκρατών της εποχής εκείνης, την κατοπινή ταύτισή του με το καθεστώς ναζιστικής κατοχής έως σήμερα ο ρόλος του συγκροτήματος αυτού ήταν και παραμένει πάντα ο ίδιος. Πάντα με τις δυνάμεις της κατοχής και της αποικιοκρατίας. Φύσει και θέσει.

ΣΙΓΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΜΗ ΣΚΙΣΕΤΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΑΛΣΟΝ...

Τότε τι ήταν αυτό που τον κάθε άλλο παρά δημοσιογραφικά έντιμο αρθρογράφο τον ξένισε με την συμπεριφορά των μεγάλων αφεντικών του, των Ευρωπαίων; Ας αφήσουμε τον ίδιο να μας εξηγήσει. Αφού περιγράφει την σύγκρουση ΔΝΤ-Βερολίνου, όπως την καταλαβαίνει ο ίδιος, με αποτέλεσμα την μετάθεση της εκταμίευσης της ποθούμενης δόσης, καταλήγει: «Όπως είναι φανερό κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει ανεκτό. Αν ο κ. Σαμαράς διαπιστώσει τέτοιες διαθέσεις πρέπει να αντιδράσει πάραυτα. Και να απαιτήσει ταχεία απόδοση των υπεσχημένων. Η ελληνική πολιτική και η ελληνική κοινωνία δεν μάτωσαν για να δεχθούν τέτοιες εξευτελιστικές συμπεριφορές και στάσεις. Αν επιχειρήσουν τέτοια προσβολή του αισθήματος του λαού δεν υπάρχει παρά ένας δρόμος, αυτός της οικειοθελούς αποχώρησης και αυτόματης ανατίναξης της ευρωζώνης. Οι ευρωπαίοι δεν μπορούν να παίζουν άλλο με τον ελληνικό λαό. Τελεία και παύλα...»

Σιγά, ρε παιδιά, μην σκίσετε κανένα καλσόν… Ειδικά ο κ. Σαμαράς! Μπορείτε να φανταστείτε τον κ. Σαμαρά, την Λουλού της Μέρκελ, να αντιδρά και μάλιστα πάραυτα; Ούτε στον άλλο κόσμο.

Το εντυπωσιακό όμως δεν είναι αυτό, αλλά η επίκληση του αισθήματος του ελληνικού λαού από εκείνους που έκαναν τα πάντα για να το καταρρακώσουν ως εκεί που δεν παίρνει άλλο. Άραγε, το αίσθημα του ελληνικού λαού δεν έχει προσβληθεί βάναυσα από την μετατροπή του σε δουλοπάροικο των ευρωπαίων δανειστών; Ή από την κατάλυση κάθε έννοιας δημοκρατικής νομιμότητας σ’ ένα εκ φύσεως πανάθλιο κοινοβουλευτικό καθεστώς της μεταπολίτευσης, που σήμερα πνέει τα λοίσθια και έχει μετεξελιχθεί σε καθεστώς κατοχής; Γιατί ξαφνικά θυμήθηκαν το αίσθημα του ελληνικού λαού; Διότι καθυστερεί η δόση. Τι τους νοιάζει; Μήπως για το καλό του λαού; Όχι βέβαια. Η δόση προορίζεται κυρίως για τους εγχώριους τραπεζίτες (τα 25 από τα 31,5 δις ευρώ), ενώ τα υπόλοιπα πρόκειται να πάνε υπέρ βωμών και εστιών. Των βωμών και των εστιών των μεγαλοεργολάβων, ντόπιων και ξένων, των «μεγάλων έργων» παραχώρησης. Αυτών δηλαδή που εισπράττουν διαρκώς αυξημένα διόδια για δρόμους που δεν έχουν κατασκευάσει και έχουν σταματήσει εδώ και δυο χρόνια κάθε εργασία εκβιάζοντας πρόστυχα το ελληνικό δημόσιο. Και είναι γνωστό πώς τα συγκροτήματα της μαύρης προπαγάνδας είναι εξόχως διαπλεκόμενα και με τους τραπεζίτες, αλλά και με τους μεγαλοεργαλόβους της καταστροφής και λεηλασίας.

Να λοιπόν γιατί κόβονται για την δόση τα παιδιά του συγκροτήματος. Βιάζονται, γιατί τα μαζεύουν και φεύγουν οι κοτζαμπάσηδες των εγχώριων τραπεζών και των ντόπιων κρατικοδίαιτων επιχειρηματικών κυκλωμάτων. Δεν είναι να περιμένουν ούτε λεφτό. Η ελληνική οικονομία καταρρέει με ταχύτατους ρυθμούς. Οι τράπεζες είναι ζήτημα αν μπορούν να κρατηθούν ως το τέλος του έτους. Ή κι αν κρατηθούν το σίγουρο είναι ότι θα βρεθούν υπό ευρωπαϊκό (γερμανικό) έλεγχο. Πρέπει να αρπάξουν όσα και ότι μπορούν και να τα βγάλουν στο εξωτερικό.

ΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΤΗΝ ΚΟΠΑΝΑΝΕ ΑΠΌ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Γι’ αυτό και σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδος από πλευράς επενδύσεων χαρτοφυλακίου το πρώτο οκτάμηνο του 2012 σημειώθηκε καθαρή εκροή ύψους 76,0 δισ. ευρώ έναντι καθαρής εκροής 13,3 δισ. ευρώ την αντίστοιχη περίοδο του 2011. Δηλαδή πρόκειται για σχεδόν 6 φορές περισσότερα κεφάλαια απ’ ότι τα προηγούμενα χρόνια που αναζητούν τοποθέτηση στο εξωτερικό. Που; Κυρίως σε ομόλογα και έντοκα γραμμάτια του εξωτερικού. Ειδικότερα, καταγράφηκε εκροή κεφαλαίων ύψους 39,6 δισ. ευρώ λόγω εξαργύρωσης των τοποθετήσεων ξένων (επενδυτικών κεφαλαίων) σε ομόλογα και έντοκα γραμμάτια του Ελληνικού Δημοσίου καθώς και εκροή 35,4 δισ. ευρώ λόγω αύξησης των τοποθετήσεων των εγχώριων θεσμικών επενδυτών σε ομόλογα και έντοκα γραμμάτια του εξωτερικού. Αυτοί οι θεσμικοί επενδυτές είναι κυρίως οι μεγάλες εγχώριες τράπεζες.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Όλο το προηγούμενο διάστημα η κυβέρνηση θριαμβολογούσε για την - έστω και με αιματηρές θυσίες - μείωση του δημόσιου ελλείμματος ενώ ο μέγας Στουρνάρας με τ’ όνομα, απαγγέλει ανοησίες: «Η δέσμευσή μας είναι για επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος Γενικής Κυβέρνησης στο 4,5% του ΑΕΠ το 2016, μετά  την ευόδωση της προσπάθειας για την επιμήκυνση του χρόνου δημοσιονομικής προσαρμογής σε τέσσερα έτη, αντί για δύο. Ειδικότερα για το έτος 2013, ο Κρατικός Προϋπολογισμός προβλέπει  το έλλειμμα της Γενικής 9,4 δισ.. Ευρώ, δηλαδή περίπου στο 5,5% του ΑΕΠ και το πρωτογενές αποτέλεσμα της Γενικής Κυβέρνησης αναμένεται να διαμορφωθεί σε πλεόνασμα ύψους περίπου 1 δισ. ευρώ ή στο 0,5% του ΑΕΠ, παρόλο η Τρόικα προβλέπει μηδενικό πρωτογενές πλεόνασμα. Είναι γεγονός ότι το υπό εξέταση σχέδιο νόμου φέρνει πρόσθετα επώδυνα μέτρα, που λειτουργούν σωρευτικά στις μεγάλες θυσίες και βάρη, που επιβάρυναν τον Ελληνικό Λαό τα τελευταία χρόνια. Αλλά, ας μου επιτραπεί να επισημάνω ότι λειτουργεί, κατά το δυνατόν και εξισορροπητικά, κατανέμοντας τα βάρη σε όσους δεν επωμίστηκαν ό,τι τους αναλογεί.»

Η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική. Όχι μόνο γιατί δεν πρόκειται για θυσίες του ελληνικού λαού, αλλά για σκόπιμη μαζική του εξόντωση. Όχι μόνο γιατί πρόκειται για τις πιο άθλιες και ανάλγητες οριζόντιες μειώσεις και περικοπές που έχουν επιβληθεί σε ευρωπαϊκή χώρα από την εποχή του μεσοπολέμου. Αλλά γιατί ολόκληρη η πολιτική αυτή στην ουσία το μόνο που καταφέρνει είναι όχι να μειώνει το δημόσιο έλλειμμα, αλλά να το κρύβει κάτω από το χαλί του προϋπολογισμού.

ΕΚΡΗΞΗ ΟΦΕΙΛΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ

Είναι χαρακτηριστικό ότι εκτίναξη παρουσιάζουν από την αρχή του χρόνου οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΥΠΟΙΚ, το Σεπτέμβριο οι οφειλές έφτασαν τα 10,169 δισ. ευρώ από 3,885 δισ. ευρώ στα τέλη Ιουλίου φέτος. Αυτή η πρωτοφανής αύξηση αποδίδεται, αφενός, στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν πολλοί φορολογούμενοι στην καταβολή του φόρου εισοδήματος και άλλων φορολογικών υποχρεώσεών τους. Και, αφετέρου, στην τακτική λεηλασίας που ακολουθούν μεγαλοεργοδότες και μεγαλοκαρχαρίες του ντόπιου επιχειρηματικού κατεστημένου, οι οποίοι εκμεταλλεύονται την συγκυρία για να αδειάσουν από κεφάλαια και ρευστά την επιχείρησή τους ώστε να τα βγάλουν μαζικά στο εξωτερικό αφήνοντας απλήρωτους τους εργαζόμενους και χρέη στην εφορία. Και μπορούν να το κάνουν εύκολα, γρήγορα και απλά γιατί υπάρχει καθεστώς ελευθερίας κίνησης του κεφαλαίου. Όσο για τα χρέη στην εφορία να είστε σίγουροι ότι θα χαριστούν, διότι πρόκειται για τους στυλοβάτες των κυβερνώντων κομμάτων.

Ποιοι είναι αυτοί; Δείτε ποιοι συμμετείχαν στην πρόσφατη ημερίδα που διοργάνωσαν το ΙΟΒΕ και το ΕΛΙΑΜΕΠ που ο κ. Ράπανος εκ μέρους των ελαφροχέριδων ντόπιων τραπεζιτών και ο κ. Κυριαζής εκ μέρους του ΣΕΒ που δεν έχει καμιά σχέση με βιομηχανία και παραγωγή, συζήτησαν με όμοιούς τους την εκ βάθρων αναμόρφωση του πυρήνα του φορολογικού συστήματος και της φορολογικής διοίκησης. «Δεν γίνεται καμία προσπάθεια να καταρτίσουμε σχέδιο μεταρρύθμισης, αλλά περιμένουμε την τρόικα να μας πει τι να κάνουμε» ανέφερε ο κ. Β. Ράπανος, για σύστημα που τρέφει «εκτεταμένη παραβατικότητα και ανοχή σε αυτήν» μιλά ο κ. Χ. Κυριαζής εκ μέρους του ΣΕΒ. Το θράσος των εκπροσώπων της πιο παρασιτικής και ασύδοτης επιχειρηματικής τάξης του τόπου που διαθέτει ένα από τα πιο προκλητικά καθεστώτα φορολογικής ασυλίας στον κόσμο, δεν έχει όρια. Η Ελλάδα σε μια πρόσφατη μελέτη του ιδρύματος CATO των ΗΠΑ διαθέτει την 79^η θέση ανάμεσα σε 90 χώρες της υφηλίου με το χαμηλότερο δείκτη φορολογίας επιχειρηματικών κεφαλαίων, ύψους μόλις 11%.

Όμως ο κ. Σταθάκης που μίλησε εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ σ’ αυτήν την παρασυναγωγή δεν βρήκε τίποτε να πει γι’ αυτό το καθεστώς. Φαίνεται ότι εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ ευρωπαϊκούς τρόπους και δεν θεωρούν ευγενικό να στεναχωρούν τους οικοδεσπότες, έστω κι αν πρόκειται για τους εκπροσώπους της τάξης που συστηματικά λεηλατεί ασύστολα αυτή την χώρα επί δεκαετίες και την έχει οδηγήσει στην πιο απόλυτη χρεοκοπία. Αυτοί που φούνταραν την χώρα, αυτοί που συνηγόρησαν και συνηγορούν στον αφανισμό του ελληνικού λαού, τώρα λεηλατούν τις επιχειρήσεις και το κράτος προκειμένου να μεταφέρουν τα κλοπιμαία μιας ζωής στο εξωτερικό. Τα μεγαλύτερα παράσιτα της χώρας έχουν το θράσος να μας παραδίδουν μαθήματα καλής φορολογικής πρακτικής. Με την βοήθεια μάλιστα των σπουδαίων «επιστημόνων» του ΣΥΡΙΖΑ. Διεθνούς φήμης, όπως μας έχει διαβεβαιώσει ο κ. Τσίπρας. Να τους χαίρετε.

Ωστόσο, σκεφτείτε ότι μέσα σε τρεις μόλις μήνες οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις προ το δημόσιο αυξήθηκαν σχεδόν κατά 6,3 δις ευρώ. Και μάλιστα στους μήνες μετά τις τελευταίες εκλογές που – θυμηθείτε – σωθήκαμε από το «λόμπι της δραχμής» και αποκαταστήσαμε το «έλλειμμα εμπιστοσύνης» που χαρακτήριζε την χώρα και τον λαό της. Δεν θα βρείτε τέτοια κατάρρευση των τακτικών εσόδων του δημοσίου ούτε παραμονές πολέμου. Αν σκεφτεί κανείς ότι μόλις 46 δις ευρώ προβλέπει να εισπράξει το ελληνικό δημόσιο του χρόνου, τότε το 22% έχει κάνει ήδη φτερά.

Προκειμένου να αντιμετωπισθεί η κατάσταση αυτή το υπουργείο Οικονομικών αναμένεται το αμέσως επόμενο διάστημα να ανακοινώσει τη νέα ρύθμιση των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το δημόσιο η οποία, σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλείται το ΑΠΕ, θα δίνει τη δυνατότητα στους οφειλέτες να εξοφλήσουν σε έως και 48 μηνιαίες δόσεις τις οφειλές τους. Μάλιστα, η ρύθμιση αυτή θα προβλέπει την δυνατότητα καταβολής δόσεων ακόμη και της τάξης των 50 ευρώ το μήνα από τους οφειλέτες ανάλογα με τις οικονομικές τους αντοχές. Επίσης θα προβλέπεται ότι χρήση της ρύθμισης θα μπορούν να κάνουν και όσοι οφειλέτες είχαν υπαχθεί σε προηγούμενες ρυθμίσεις στο παρελθόν χωρίς ωστόσο να φανούν συνεπείς στην εξόφληση των δόσεων που προέβλεπε. Κάτι βέβαια που υποδηλώνει πανικό άνευ προηγουμένου όσον αφορά την είσπραξη των εσόδων.

ΚΟΜΠΟΓΙΑΝΝΗΤΕΣ...

Όμως, ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος. Αν τον Σεπτέμβρη του 2012 οι ληξιπρόθεσμες οφειλές έχουν σκαρφαλώσει σχεδόν στο 22% των τακτικών εσόδων του προϋπολογισμού, δηλαδή περίπου στα 10,2 δις ευρώ, τότε είναι σίγουρο ότι έως το τέλος του έτους με όλες αυτές τις περικοπές και μειώσεις συντάξεων, αμοιβών, δημόσιων κοινωνικών δαπανών, απολύσεις, κοκ, οι οφειλές αυτές θα εκτιναχθούν πολύ περισσότερο. Αν προσθέσουμε σ’ αυτό και τις ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τρίτους του ελληνικού δημοσίου, οι οποίες στα τέλη Αυγούστου 2012 είχαν φτάσει στα 7,9 δις ευρώ, τότε αντικρίζουμε ένα δυσθεώρητο δημόσιο έλλειμμα της τάξης των 18 δις ευρώ. Ένα δημόσιο έλλειμμα που έχει μεταφερθεί στην κοινωνία και έτσι είναι αφανές για τα επίσημα κιτάπια.

Σκεφτείτε το λιγάκι και θα δείτε ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα αντί να μειωθεί έχει αυξηθεί. Αν το αφανές έλλειμμα είναι 18 δις ευρώ από την αδυναμία καταβολής φόρων και την παύση πληρωμών που ασκεί προς το εσωτερικό το ελληνικό δημόσιο και σ’ αυτό προσθέσουμε και την επίσημη πρόβλεψη ελλείμματος Γενικής Κυβέρνησης για το 2012 από την Εισηγητική Έκθεση του κρατικού προϋπολογισμού 2013 που ανέρχεται 12,9 δις ευρώ, τότε το συνολικό δημοσιονομικό έλλειμμα θα βρίσκεται στα τέλη του έτους τουλάχιστον στα 30,9 δις ευρώ! Ο γνωστός για το ποιόν του κ. Γεωργίου της Ελλ. Στατ. κατέληξε ότι το 2009 είχαμε έλλειμμα Γενικής Κυβέρνησης της τάξης των 36,1 δις ευρώ. Πόσο απέχει από το σημερινό; Μόλις 5,2 δις ευρώ. Με άλλα λόγια η πιο αιματηρή προσαρμογή που επιβλήθηκε ποτέ σε ευρωπαϊκή χώρα κατόρθωσε μέσα σε τρία δρακόντειας περιοριστικής πολιτικής να μειώσει στην πραγματικότητα το δημοσιονομικό έλλειμμα μόλις 5,2 ευρώ.

Το ενδιαφέρον είναι ότι αν ανάγουμε σε ποσοστό επί του ΑΕΠ αυτό πραγματικό δημοσιονομικό έλλειμμα του 2012, τότε θα δούμε ότι αυτό ανέρχεται στο 15,8%. Μεγαλύτερο δηλαδή από το 2009 που είχε καθοριστεί τελικά στο 15,6 του ΑΕΠ. Το μόνο που κατάφερε η λιτότητα, οι μειώσεις και οι περικοπές δεν είναι τίποτε άλλο από το να κρύψει το μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου ελλείμματος και να το μεταφέρει απευθείας στους πολίτες μετατρέποντάς το είτε σε οφειλές του δημοσίου προς αυτούς που δεν πρόκειται ποτέ να αποπληρωθούν, είτε σε οφειλές των πολιτών προς το δημόσιο λόγω αδυναμίας καταβολής των υποχρεώσεών τους. Αγνοείς αυτά που σου χρωστάνε κι αυτά που χρωστάς και έτσι εμφανίζεις το έλλειμμά σου να μειώνεται. Μιλάμε για το μεγαλείο της σύγχρονης δημοσιονομικής. Η δημοσιονομική του κομπογιαννίτη.

Οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις της Γενικής Κυβέρνησης δεν υπάρχει τρόπος να αντιμετωπιστούν μιας και ο ρυθμός αύξησής τους έχει ξεφύγει προ πολλού. Σύμφωνα με την Εισηγητική Έκθεση του Κρατικού Προϋπολογισμού 2013 οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις της Γενικής Κυβέρνησης αυξήθηκαν την περίοδο Δεκέμβριος 2010 – Αύγουστος 2012 κατά 49%. Το έτος Δεκέμβριος 2010 – Δεκέμβριος 2011 η αύξηση ήταν 24,5%, ενώ από τον Δεκέμβριο 2011 έως τον Αύγουστο 2012 οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις αυξήθηκαν κατά 20%. Η πρόβλεψη του Κρατικού Προϋπολογισμού για την κάλυψη των ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεις δεν υπερβαίνει τα 3,5 δις ευρώ. Έτσι είναι σίγουρο ότι οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις θα εκτιναχθούν πάνω από τα 9 δις ευρώ έως το τέλος του 2012 και δεν υπάρχει κανένας τρόπος να αναχαιτισθεί η άνοδός τους με καλπάζοντα ρυθμό και μέσα στο 2013.

Μήπως θα βελτιωθεί η εικόνα από την σκοπιά των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο. Ο Κρατικός Προϋπολογισμός προβλέπει αύξηση των φόρων. Όμως αυτό σε συνδυασμό με την τραγική μείωση των εισοδημάτων, την ύφεση και την ανεργία είναι σίγουρο ότι θα επιδεινώσει την είσπραξή τους συσσωρεύοντας πρόσθετες ληξιπρόθεσμες οφειλές. Αυτό το παραδέχεται με τον τρόπο της και η Εισηγητική Έκθεση του Κρατικού Προϋπολογισμού 2013: «Ως προς την απόδοση των μέτρων για τη δημοσιονομική προσαρμογή θα πρέπει να αναφερθεί η μικρότερη, σε σχέση με την αύξηση των συντελεστών, αποδοτικότητα των φορολογικών εσόδων. Το φαινόμενο οφείλεται σε αρκετούς λόγους όπως η ύφεση, η μείωση του εισοδήματος των φορολογουμένων, η φοροδιαφυγή, η περιορισμένη ρευστότητα των επιχειρήσεων και των ιδιωτών και η καθυστέρηση έκδοσης αποφάσεων από τα δικαστήρια. Καταμερισμός της υστέρησης σε κάθε έναν από τους παραπάνω παράγοντες είναι δύσκολο να γίνει. Αν όμως ληφθούν υπόψη οι ελαστικότητες φορολογικών εσόδων, όπως αυτές εκτιμώνται από τους διεθνείς οργανισμούς, προκύπτει, σύμφωνα με εκτιμήσεις της Τράπεζας της Ελλάδος, ότι τα 2/3 της υστέρησης του συνόλου των εσόδων από έμμεσους και άμεσους φόρους αποδίδονται στην ύφεση της οικονομικής δραστηριότητας.»

Οπότε το αφανές, αλλά καθόλα υπαρκτό έλλειμμα θα συνεχίζει να καλπάζει, έστω και αν επίσημα θα εμφανίζουν ότι μειώνεται. Πρόκειται για μια ακόμη πλευρά της γενικευμένης κατάρρευσης που βιώνει η χώρα και ο λαός της.

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ANSCHLUSS

Αν ακόμη υπάρχει έστω κι ένας αφελής έλληνας πολίτης που επιμένει να ρωτά γιατί τα κάνουν όλα αυτά ενώ ξέρουν – δεν μπορεί να μην ξέρουν! – ότι χειροτερεύουν την κατάσταση, τότε για μια ακόμη φορά θα του εξηγήσουμε το προφανές. Αυτό που βιώνουμε ως χώρας και λαός δεν είναι μια αντιλαϊκή πολιτική που γίνεται χειρότερη, αλλά η ρευστοποίηση ολόκληρης της χώρας. Η κατάσταση της χώρας και του λαού οδηγείται στα άκρα για να συντελεστεί αναίμακτα και με μπαμπεσιά η αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της χώρας. Να εθιστεί ο λαός να είναι αυτός και οι γενιές που έρχονται δουλοπάροικος των δανειστών και κυρίως των Γερμανών. Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην χώρα μας είναι μια επιχείρηση Anschluss, όπως αυτή που έγινε από την ναζιστική Γερμανία στην Αυστρία το 1938 και όπως έγινε από την ρεβανσιστική Δυτική Γερμανία στην πάλαι ποτέ Γερμανική Λαϊκή Δημοκρατία το 1989. Οι περιφέρειες και οι δήμοι της Ελλάδας, θα προσαρτηθούν στα αντίστοιχα κρατίδια και δήμους της Γερμανίας προκειμένου να λεηλατηθούν και να εξασφαλίσει η Γερμανική άρχουσα τάξη την δική της διέξοδο από την κρίση, αλλά και την παγκόσμια θέση της.

Με την ψήφιση του τελευταίου πολυνομοσχεδίου, αλλά και του Κρατικού Προϋπολογισμού για το έτος 2013, το ελληνικό κράτος τέθηκε σε τροχιά επίσημης διάλυσης, ενώ η εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας μετατράπηκε και πλήρη κατάλυσή της. Για να προλάβουμε τον κάθε αμόρφωτο μικροαστούλη λεβαντινοραγιά που ίσως νομίζει πώς έτσι θα γίνουμε Ευρωπαίοι και πιθανόν ισότιμοι των Γερμανών, το καλύτερο θα ήταν να ρωτήσει πρώτα το τι απέγιναν τα 8 και πλέον εκατομμύρια των ανατολικογερμανών, πρώην πολιτών της Γερμανικής Λαϊκής Δημοκρατίας που υπέστησαν τοAnschluss του 1989. Όσοι από αυτούς είναι τυχεροί να έχουν δουλειά στην συντριπτική τους πλειοψηφία αμείβονται κάτω από 400 ευρώ (7,4 εκατομμύρια αναφέρουν οι Γερμανικές στατιστικές για το 2010) και το Γερμανικό κράτος τους συμπεριφέρεται χειρότερα απ’ ότι οι χιτλερικοί στους εβραίους κατά τον μεσοπόλεμο. Για κούληδες ψάχνει η Μέρκελ και οι ομοϊδεάτες της «ευρωπαιστές», όχι για ισότιμους πολίτες με δικαιώματα.

Για να καταλάβουμε τι σημαίνουν όλα αυτά θα θυμίσουμε ότι σε πρόσφατη ανακοίνωσή της η Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. δημοσιοποίησε ορισμένα ονόματα αιρετών που βρίσκονται σε επικοινωνία με τον Γερμανό Υφυπουργό Εργασίας, απεσταλμένο της Καγκελαρίας στην Ελλάδα, κ. Χανς-Γιοαχιμ Φούχτελ ή συμμετέχουν στην Ελληνογερμανική Συμμαχία των Δημάρχων. Τους αποκάλυψε άλλωστε ο κ. Φούχτελ, όπως και το αντικείμενο των συνομιλιών τους. Δεν είναι άλλο από το ξεπούλημα των βασικών αρμοδιοτήτων των Δήμων, όπως η διαχείριση των απορριμμάτων, σε ιδιώτες εγχώριους και μη. Ο κ. Φούχτελ και η Γερμανίδα Καγκελάριος κ. Άγκελα Μέρκελ επιβεβαίωσαν την Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. ως προς τη σπουδή της κυβέρνησης και των αιρετών να προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών των Δήμων.

Προς τι όλο αυτό το ενδιαφέρον; Μήπως για να έρθουν οι οργανωμένοι και έμπειροι Γερμανοί να μας φτιάξουν τους δήμους; Το ακούμε αυτό από ορισμένους. Η αλήθεια είναι άλλη. Οι Γερμανικοί δήμοι είναι καταχρεωμένοι σε βαθμό κακουργήματος. Η Γερμανική Tagesspiegel του Βερολίνου (3/11), «Γίναμε Ελλάδα» τιτλοφορεί το σχόλιό της που αναδεικνύει την υπερχρέωση πολλών οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης στη Γερμανία: «Στους περισσότερους δήμους η κατάσταση είναι οικτρή, μάλιστα ο ένας στους τρεις δήμους δεν μπορεί πλέον να εξυπηρετήσει τα χρέη του. Η Αθήνα βρίσκεται παντού, σχεδόν σε κάθε (γερμανική) περιφέρεια. Και όταν οι τράπεζες θα αρχίσουν να κάνουν δικά τους ράνκινγκ για την παροχή δανείων στην τοπική αυτοδιοίκηση, όπως γίνεται εδώ και πολύ καιρό για τα κρατικά ομόλογα, τότε η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, τα κρατίδια και οι δήμοι θα πρέπει να καθίσουν σε ένα τραπέζι και να συζητήσουν για ένα νέο καθεστώς χρηματοδότησης, το οποίο δεν θα μετακυλύει στους δήμους και στις περιφέρειες την υλοποίηση κεντρικών αποφάσεων χωρίς να ενδιαφέρεται για τη χρηματοδότησή τους και επιπλέον θα τις καθιστά ανεξάρτητες από τις διακυμάνσεις του οικονομικού κύκλου».

Με άλλα λόγια οι Γερμανικοί δήμοι και τα κρατίδια είναι στο χείλος της χρεοκοπίας. Είναι λοιπόν αναγκασμένα να χρηματοδοτηθούν είτε από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση που θα σημάνει εκτίναξη του δημόσιου χρέους και ελλείμματος με αποτέλεσμα να υποβαθμίσουν την πιστοληπτική ικανότητα της Γερμανίας οι οίκοι αξιολόγησης και να εκτιναχθούν τα επιτόκια δανεισμού που σήμερα είναι γύρω 1% και δεν δημιουργούν πρόβλημα δανεισμού στην χώρα. Έτσι η Γερμανία θα γευτεί κι αυτή τον φαύλο κύκλο της χρεοκοπίας όπως και οι χώρες του Νότου.

Είτε οι δήμοι και τα κρατίδια της Γερμανίας να προχωρήσουν σε ρύθμιση των δανείων τους ώστε να μην σταματήσει η δανειοδότηση από τις τράπεζες. Όμως για να γίνει κάτι τέτοιο, οι δήμοι και τα κρατίδια της Γερμανίας πρέπει να διαθέτουν αρκετή περιουσία και εμπράγματες εγγυήσεις για να μπορέσουν να κρατήσουν το ενδιαφέρον των τραπεζών. Με δεδομένο ότι τα περισσότερα κρατίδια και δήμοι της Γερμανίας έχουν υποθηκεύσει τα πάντα, μέχρι και τα φορολογικά τους έσοδα της επόμενης δεκαετίας, χρειάζονται επειγόντως νέα περιουσιακά στοιχεία. Κι εκεί μπαίνουν οι περιφέρειες και οι δήμοι της Ελλάδας, ο κ. Φούχτελ και το ενδιαφέρον της Γερμανίας για να αναλάβει την διαχείρισή τους.

Ο ΜΠΟΥΤΑΡΗΣ ΜΠΡΟΣΤΑΡΗΣ ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ

Μάλιστα την Παρασκευή (9/11) έγινε στην Κολωνία ολόκληρη γιορτή για την συνένωση ή αδελφοποίηση (Anschluss) της Κολωνίας με την Θεσσαλονίκη παρουσία του κ. Φούχτελ, του κ. Μπουτάρη που φάνηκε ιδιαίτερα πρόθυμος να ξεπουλήσει την πόλη του και τους κατοίκους της προς όφελος της χρεοκοπημένης Κολωνίας. Στην εκδήλωση αυτή συμμετείχε και ο γνωστός για τις διασυνδέσεις του με το βαθύ Γερμανικό κράτος και όχι μόνο ο κ. Τάσος Τέλλογλου, που κατά τ’ άλλα φέρεται ως «δημοσιογράφος». Ο τελευταίος είναι αρκετά θρασύς, όπως ήταν πάντα όλοι οι γερμανοτσολιάδες – όσο νιώθανε ασφαλείς υπό την κυριαρχία των ναζί αφεντικών τους – ώστε να γράφει για όσους διαμαρτύρονται με αυτό το ξεπούλημα της χώρας: «Όσοι πρωταγωνιστούν στις πράξεις αυτές [διαμαρτυρίας] φαίνεται ότι επιθυμούν να χρωστούν παντού και να μην πωλούν τίποτα.Όταν χρωστάς, πουλάς, και όταν έχεις ανάγκη κάθε ευρώ για να ξεχρεώσεις, πουλάς όσο-όσο. Έτσι ήταν και έτσι θα παραμείνει.» (Protagon, 3/11) 

Ο κύριος αυτός και όλοι οι συνεργάτες των νεοναζί της συμμορίας του ευρώ, απλά κρίνουν από τον εαυτό τους, μιας κι αυτό έκαναν μια ολόκληρη ζωή πάππου προς πάππο. Έψαχναν να βρουν που θα πουληθούν καλύτερα. Κι επειδή είναι στο DNA τους δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από το να απαιτούν το ίδιο απ’ ολόκληρο τον λαό μας.

Καταλάβαμε τώρα τι γίνεται και τι διακυβεύεται γι’ αυτή την χώρα; Καταλάβαμε γιατί κάτι τύποι σαν και μένα μιλούν με όρους εθνέγερσης; Ελπίζω να το καταλάβει ο λαός μας πριν χρειαστεί να διώξουμε τους νεοναζί και τους συνεργάτες τους με το αίμα μας, όπως το κάναμε με την παλιά ναζιστική κατοχή.

Τελειώνοντας, ας γυρίσουμε στο αρχικό ερώτημα: Μπορεί να είναι τόσο ξεφτιλισμένοι οι Ευρωπαίοι; Η απάντηση είναι όχι. Οι Ευρωπαίοι που λατρεύεται και υπακούτε εσείς ρε λεβεντόπαιδα του συγκροτήματος δεν είναι ξεφτιλισμένοι. Ξέρουν τι κάνουν. Είναι αυτοί που επινόησαν πριν 5 αιώνες την αποικιοκρατία και έχουν τεράστια εμπειρία στο να εξοντώνουν πληθυσμούς ολόκληρους σε επίπεδο ηπείρου. Η Ευρώπη που επικαλείστε είναι η Ευρώπη του σκοταδισμού και της αποικιοκρατίας που γέννησε και αναγεννά συνεχώς διαφορετικές παραλλαγές του φασισμού. Δεν είναι λοιπόν οι Ευρωπαίοι ξεφτιλισμένοι. Αυτοί ξέρουν τι κάνουν και ξέρουν να το κάνουν καλά. Ξεφτιλισμένοι είσαστε εσείς και όλοι όσοι πούλησαν το παραμύθι του ευρώ στον ελληνικό λαό. Ξεφτιλισμένοι είσαστε εσείς που οδηγήσατε ολόκληρη την χώρα και τον λαό της στον αφανισμό, με αποτέλεσμα τώρα να απειλείται η ίδια η ύπαρξη αυτής της χώρας. 

Και να σας πω κάτι. Στο κατηγορητήριο της δίκης των δοσίλογων του 1945 χαρακτηριζόταν εξίσου προδοτική πράξη, πράξη εθνικής μειοδοσίας και δοσιλογισμού η προπαγάνδα που στοχεύει στην καλλιέργεια της ηττοπάθειας στον λαό προς όφελος ξένων δυνάμεων. Η ποινή που προβλεπόταν ήταν η ίδια με τους υπόλοιπου δωσίλογους. Όποιος νομίζει ότι θα την γλυτώσει αυτή την φορά, απλά δεν έχει αίσθηση σε ποια χώρα κατοικεί.  

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 11/11/2012

Διαβάστε περισσότερα...