Λ. Βατικιώτης: Στους πιστωτές η δημόσια περιουσία, όρος για το νέο κούρεμα το 2014

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Για τις γερμανικές εκλογές που θα διεξαχθούν στις 22 Σεπτέμβρη τα πάντα εδώ και καιρό είναι γνωστά και προβλέψιμα: Πρώτο κόμμα θα είναι οι Χριστιανοδημοκράτες με ποσοστό 41 έως 42%, οι Σοσιαλδημοκράτες θα υποστούν μια ακόμη ιστορική ήττα κερδίζοντας γύρω στο 22% ως ανταμοιβή της δεξιάς τους μετατόπισης που ως κορυφαία έκφραση είχε την συγκυβέρνηση με την Δεξιά, οι Πράσινοι θα πάρουν γύρω στο 11%, η Αριστερά στο 7%, οι Φιλελεύθεροι στο 5% παραμένοντας έτσι άγνωστο αν θα καταφέρουν να ενταχθούν στη Βουλή και το νεοϊδρυθέν κόμμα Εναλλακτική για την Γερμανία που ως σημαία του έχει την έξοδο της Γερμανίας από την ευρωζώνη θα κερδίσει γύρω στο 3%, χωρίς να καταφέρει να εκλέξει βουλευτές, μιας και δεν θα περάσει το όριο του 5%. Η μοναδική άγνωστη παράμετρος σχετίζεται με την Ελλάδα. (Πώς να μην δημιουργούμε εκνευρισμό στην γερμανική πολιτική και οικονομική ελίτ;) Αφορά δε την τύχη του ελληνικού δημόσιου χρέους και επικεντρώνεται στο ερώτημα κατά πόσο θα απαιτηθεί ένα νέο κούρεμα που θα συνοδεύεται από ένα νέο δάνειο. Δεν υπάρχει δε αμφιβολία πως οι αρμόδιες υπηρεσίες που στεγάζονται στα γυάλινα κτίρια όπου είναι συγκεντρωμένα τα γερμανικά υπουργεία ένθεν κι ένθεν του ποταμού Σπρέε δίπλα στο Ράιχσταγκ γνωρίζουν με λεπτομέρειες εδώ και καιρό. Σιγά που θα το άφηναν στην τύχη, ή να εξεταστεί τελευταία στιγμή, ή ακόμη χειρότερα να αποφασιστεί από αυτούς που πρωτίστως αφορά, την Ελλάδα…

Στην αποικία της Ελλάδας η συζήτηση άνοιξε σχεδόν από ατύχημα, κάτω από την πίεση που άσκησαν στην Δεξιά τα μεγάλης κυκλοφορίας λαϊκίστικα ταμπλόιντ, όπως η Μπιλντ, καθώς και η αντιπολίτευση των Σοσιαλδημοκρατών που βρήκε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να πιέσει την Μέρκελ ξεπερνώντας την από τα δεξιά. Κι αυτό συνέβη παρότι η ανάγκη για μια νέα αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, που θα είναι η τέταρτη σε τρία χρόνια, προβάλλει ως κάτι παραπάνω από επιτακτική. Μάρτυρας τα πρόσφατα στοιχεία που δείχνουν τον εκτροχιασμό του δημόσιου χρέους, παρά τις αλλεπάλληλες επεμβάσεις που έχει δεχθεί και ειδικότερα τις δύο μίνι αναδιαρθρώσεις του Μαρτίου του 2011 και του Νοεμβρίου του 2013 και την γίγα-αναδιάρθρωση του Μαρτίου του 2012, όπου η ελληνική ιδιαιτερότητα κι ο παραδοσιακός εξαιρετισμός (όνειδος για κάθε ευρωλιγούρη και κοσμοπολίτη λιμοκοντόρο) γνώρισε νέες δόξες πετυχαίνοντας την μεγαλύτερη διαγραφή δημοσίου χρέους των τελευταίων δεκαετιών, αφήνοντας ακόμη κι αυτή της Αργεντινής του 2001 πολλά …χιλιόμετρα πίσω. Το μόνο ωστόσο που κατάφερε το κούρεμα του Μαρτίου του 2012 ήταν να ξαναστείλει το ελληνικό δημόσιο χρέος στα ουράνια: στο 180% του ΑΕΠ, όταν τον Σεπτέμβριο του 2009, προ «δημιουργικής στατιστικής» ήταν 115% και έναν μήνα αργότερα, τον Οκτώβριο του 2009, μετά την μεσολάβηση των στατιστικών αλχημειών εκτοξεύτηκε στο 129% του ΑΕΠ! Έτσι τον Ιούνιο του 2013 (δεύτερο τρίμηνο 2013) το ελληνικό δημόσιο έκλεισε στα 321 δισ. ευρώ, όταν έναν χρόνο πριν, τον Ιούνιο του 2012 (δεύτερο τρίμηνο 2012) ήταν 303 δισ. ευρώ και 15 μήνες νωρίτερα, τον Μάρτιο του 2012 (πρώτο τρίμηνο 2012) στα 280 δισ. Ο άθλος δηλαδή που καταγράφηκε δεν αφορά μόνο την αύξηση του δημόσιου χρέους ως ποσοστού επί του ΑΕΠ, κάτι που αποδείχθηκε «ευκολάκι» για τις νεοφιλελέρες από τη στιγμή που το ΑΕΠ ακολούθησε την τροχιά που διαγράφει η ηθική ακεραιότητα των γνωστότερων εκπροσώπων του συγκεκριμένου ιδεολογικού ρεύματος καταγράφοντας ελεύθερη πτώση, χωρίς σταματημό. Το επίτευγμα πιστωτών και ΠΑΣΟΚοδεξιών μνημονιακών ήταν ότι κατάφεραν να αυξήσουν το δημόσιο χρέος κι ως απόλυτο αριθμό, ως ποσό, καθιστώντας το ξανά μη βιώσιμο, όπως αναγκάστηκε να παραδεχτεί κι ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Χρ. Σταϊκούρας από το βήμα της Βουλής. Εξέλιξη που την χρεώνονται εξ ολοκλήρου προφανώς οι πιστωτές κι η ελληνική αστική τάξη, από τη στιγμή που το PSI σχεδιάστηκε κι εκτελέστηκε με απόλυτη δική τους ευθύνη.

Υπό την ανοχή της κυβέρνησης και της Τρόικας συνεχίζεται το πάρτι φοροδιαφυγής των off shore εταιρειών στην Ελλάδα

Ένα νέο δάνειο, το τρίτο στη σειρά, βρίσκεται προ των πυλών είναι το αδιαμφισβήτητο συμπέρασμα της συζήτησης που διεξάγεται, με τις άγνωστες παραμέτρους να εστιάζονται στο ύψος του. Οι ακραίες τιμές, ως προς το παρόν, ξεκινούν από 10 δισ. που είπε ο Σόιμπλε κι επανέλαβε ως πιστό φερέφωνο ο Γ. Στουρνάρας λίγες μέρες αργότερα, έχοντας ως αφετηρία το χρηματοδοτικό κενό των δύο επόμενων ετών (2014-2015), και φτάνουν τα 77 δισ. ευρώ, όπως αποκάλυψε η Μπιλντ ότι αναφέρεται σε έγγραφο του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών, με ημερομηνία μάλιστα 2012(!), κι ως αφετηρία έχει το κενό που θα προκύψει τα έτη 2015-2020!

Το σίγουρο είναι πως η Γερμανία δεν θα επιτρέψει με κανέναν τρόπο να μείνει στην μέση η δουλειά που ξεκίνησε τυπικά πριν τρία χρόνια, με την υπαγωγή της Ελλάδας στο Μνημόνιο και την επιβολή ενός καθεστώτος ελεγχόμενης χρεοκοπίας που διασώζει τράπεζες και πιστωτές στέλνοντας τον λογαριασμό στην κοινωνία των πληττόμενων χωρών και του φορολογούμενους των χωρών – πιστωτών. Το νέο πακέτο διάσωσης της Ελλάδας, που θα παρουσιαστεί κι αυτό ως μία ακόμη τεράστια εθνική επιτυχία όπως χαρακτήρισε ο Γ. Στουρνάρας τα δάνεια ύψους 240 δισ. ευρώ που έχουμε λάβει ως τώρα από τους πιστωτές (λες και δεν θα πρέπει να πληρωθούν) θα συνοδευτεί από μέτρα λιτότητας που θα συνιστούν μια βαθιά τομή σε σχέση με τα μέτρα που έχουν εφαρμοστεί μέχρι τώρα. Όπως ακριβώς το πρώτο Μνημόνιο του Μαΐου του 2010 ισοδυναμούσε με μια απλή περιπέτεια μπροστά στο εφιαλτικό δεύτερο Μνημόνιο του Φεβρουαρίου του 2012 (μείωση μισθών, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, διάλυση ασφαλιστικού συστήματος, έκδοση ομολόγων με ξένο δίκαιο, κ.α.), έτσι κι αυτό, το δεύτερο, συγκρινόμενο με το τρίτο υπό κατασκευή Μνημόνιο θα φαντάζει μια …κακή στιγμή. Οι πρωτοφανείς ποιοτικές τομές που εισήγαγε στην εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και τα κυριαρχικά δικαιώματα θα μοιάζουν με σχετικά εύκολα αναστρέψιμες, ποσοτικές συσσωρεύσεις. Το βασικό του δε χαρακτηριστικό πέρα από νέες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις και μαζικές (κατά χιλιάδες κάθε μήνα!) απολύσεις στο δημόσιο, θα είναι η υπαγωγή απ’ ευθείας στους πιστωτές στοιχείων της ελληνικής δημόσιας περιουσίας. Για πρώτη φορά δε είχε προταθεί από την Φινλανδία το 2011 ως όρος για την συμμετοχή της στο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας. Τώρα, η πρόταση κατατέθηκε δημόσια πριν λίγες εβδομάδες, καταμεσής του Αυγούστου, από την ένωση των γερμανών βιομηχάνων, που επικαλέστηκε μάλιστα αντίστοιχα παραδείγματα από το παρελθόν όπου έχει εφαρμοστεί η διαδικασία της υποθήκευσης δημόσιας περιουσίας με ευθύνη του ΔΝΤ, ως το τίμημα περαιτέρω δανεισμού μιας χώρας κι αφού το αξιόχρεο της έφτασε πιο χαμηλά από το ΑΕΠ της κι όλοι ήξεραν πως όσο και να ήθελε αδυνατούσε να αποπληρώσει τα δανεικά. Ό,τι συμβαίνει και με μας. Αυτό ακριβώς είναι και το σχέδιο για την Ελλάδα, με το δεύτερο και πιο κρίσιμο βήμα της τέταρτης αναδιάρθρωσης πέραν του νέου δανείου, δηλαδή το κούρεμα μέρους του χρέους που οφείλουμε στις χώρες της ευρωζώνης, στα μέσα του 2014 κι όταν θα έχει ολοκληρωθεί το τρέχον πρόγραμμα διάσωσης, να εξαρτάται από την εκχώρηση δημόσιας περιουσίας στους πιστωτές – γεγονός χωρίς προηγούμενο πρέπει να αναφερθεί για τον ανεπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο την μεταπολεμική εποχή.

Το σχετικό σενάριο, περάσματος της ελληνικής δημόσιας περιουσίας στους πιστωτές, που μπορεί να πάρει την μορφή μεταφοράς της έδρας του ΤΑΙΠΕΔ από την Αθήνα στο Λουξεμβούργο ή απ’ ευθείας υπαγωγής περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM), κάθε άλλο παρά διαψεύστηκε από τις Βρυξέλλες. Η δήλωση του εκπροσώπου του Όλι Ρεν («καλό κουράγιο Έλληνες») ότι «δεν υπάρχει σχετική απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής» μάλλον σκόπευε να προαναγγείλει τα επόμενα βήματα που θα γίνουν, κι όχι να αποκλείσει κάθε σχετική συζήτηση.

Η ανάληψη από τους πιστωτές του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων, που θα ισοδυναμεί με την αναίρεση ακόμη και της τελευταίας έννοιας εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας, μπορεί να έχει ως πρώτο βήμα το σχεδιαζόμενο ξεπούλημα 81.000 ακινήτων της πρώην Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου, απ’ όπου αναμένεται η είσπραξη 28 δισ. ευρώ. Σε αυτά τα ακίνητα περιλαμβάνονται φιλέτα τεράστιας αξίας, ενώ από την βουλιμία των πιστωτών είναι προφανές ότι δεν θα εξαιρεθούν ούτε νησιά, ούτε νοσοκομεία. Αξίζει δε να σημειωθεί πόσο πιο επιθετικό κ α αυτά φυσικά για τους άνεργους, τους φτωχούς και τους κατεστραμμένους μικρομεσαίους ενώ, στην άλλη πλευρά του κοινωνικού φάσματος, η αστική τάξη συνεχίζει το πάρτι με την στήριξη του κράτους και της Τρόικας. Είναι πέρα για πέρα ενδεικτικά τα στοιχεία για τις υπεράκτιες εταιρείες (off shore) που έδωσε στη δημοσιότητα το ίδιο το υπουργείο Οικονομικών. Βάσει αυτών έχουν καταγραφεί 6.575 off shore εταιρείες εκμετάλλευσης ακινήτων, εκ των οποίων έχουν ελεγχτεί μόλις οι 34, δηλαδή το 0,5%. Κι ενώ σε όλη την επικράτεια το ΣΔΟΕ κάνει σαφάρι ψάχνοντας στα τραπεζάκια αποδείξεις για τους εσπρέσο και τα μοχίτο, το ζεστό χρήμα των off shore αφήνεται άθικτο όπως αποκαλύπτει το γεγονός ότι σε διαδικασία ελέγχου βρίσκονται μόνο 315 εταιρείες, αντί να ελεγχθούν όλες, μία προς μία. Τα οφέλη από μία τέτοια διαδικασία είναι προφανή: αν ο έλεγχος του 0,5% απέδωσε στην εφορία 40 εκ. ευρώ, ο έλεγχος όλων των off shore θα μπορούσε να φέρει στα δημόσια ταμεία 8 δισ. Αλλά κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει…

από το «Πριν»

Διαβάστε περισσότερα...

Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Με τον όρο επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου περιγράφονται τα γεγονότα του 1843, τα οποία κατέληξαν στην παραχώρηση συντάγματος από τον Όθωνα και στη μετάβαση της Ελληνικής πολιτείας από την απόλυτη μοναρχία στη συνταγματική μοναρχία.

Πίνακας περιεχομένων

• 1 Κατάσταση της χώρας
• 2 Προετοιμασία
• 3 Η επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843
• 4 Η επόμενη μέρα
• 5 Μετά την επανάσταση: Η Α' εν Αθήναις Εθνική Συνέλευση του 1843
• 6 Παραπομπές
• 7 Πηγές

Κατάσταση της χώρας

Οκτώ χρόνια μετά την ενηλικίωση του Όθωνα, η κατάσταση στον ελλαδικό χώρο ήταν δραματική. Μεγάλα προβλήματα, όπως η αγροτική γη, οι εθνικές γαίες, η εκπαίδευση κ.ά. συνέχισαν να ταλανίζουν τη χώρα, με αποτέλεσμα την δικαιολογημένη δυσφορία του λαού. Ο απολυταρχικός τρόπος άσκησης της εξουσίας του παλατιού πολλές φορές οδηγούσε σε μικροεξεγέρσεις, οι οποίες καταστέλλονταν αμέσως από τον κυβερνητικό στρατό. Το παλάτι συγκέντρωνε το γενικό μίσος και αποτελούσε τον στόχο της πολιτικής πάλης.

Προετοιμασία

Το 1840, ο Μακρυγιάννης ίδρυσε μια -κατά τον Όθωνα- παράνομη οργάνωση, με σκοπό την επιβολή συντάγματος. Στην οργάνωση σύντομα μυήθηκαν οπλαρχηγοί και αγωνιστές του '21, οι οποίοι είχαν παραγκωνισθεί από τους Βαυαρούς. Τα μέλη της οργάνωσης δεσμεύονταν με όρκο στην πατρίδα και στην Ορθοδοξία. Μερικοί από τους οπλαρχηγούς που μυήθηκαν ήταν οι Θεόδωρος Γρίβας, Μήτρος Δεληγιώργης, Κριεζιώτης κ.α.

Στη συνέχεια ο Μακρυγιάννης έστρεψε την προσοχή του στους πολιτικούς και κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια, έτσι ώστε να μυήσει έμπιστα άτομα. Προσέγγισε και μύησε τον αρχηγό του Ρωσικού κόμματος, τον Ανδρέα Μεταξά, σημαντική προσωπικότητα της εποχής, ενώ στη συνέχεια προσχώρησε στο κίνημα και ο αρχηγός του Αγγλικού κόμματος, Ανδρέας Λόντος. Αυτοί οι δύο κατόρθωσαν να μυήσουν τις πιο εξέχουσες προσωπικότητες της εποχής όπως τους: Ρήγα Παλαμήδη, Κωνσταντίνο Κανάρη, Χρύσανθο Σισίνη, Κωνσταντίνο Ζωγράφο κ.α. Για να επιτύχει όμως το κίνημα χρειαζόταν και η συνεργασία του στρατού. Για τον λόγο αυτό μύησαν τον συνταγματάρχη Δημήτριο Καλλέργη. Για να επιτύχουν τους σκοπούς τους φρόντισαν να τον μεταθέσουν από το Άργος στην Αθήνα και να τον διορίσουν στρατιωτικό διοικητή της Αθήνας. Ο Καλλέργης κατάφερε να φέρει σε επαφή τους κινηματίες και με άλλους στρατιωτικούς, όπως τον Σπυρομήλιο και να τους πείσει να προσχωρήσουν στην οργάνωση. Λίγο πριν το ξέσπασμα του κινήματος σχηματίστηκε τριμελής επιτροπή που σχηματίστηκε από τους Ανδρέα Μεταξά, Μακρυγιάννη και Δημήτριο Καλλέργη. Ο καθένας αντιπροσώπευε έναν διαφορετικό κόσμο: ο Μεταξάς τον πολιτικό, ο Μακρυγιάννης τον λαϊκό και ο Καλλέργης τον στρατιωτικό.

Η επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843

Η επανάστασης της 3ης Σεπτεμβρίου
σε επιστολικό δελτάριο των αρχών του 20ου αι.

Η αρχική ημερομηνία εκδήλωσης του κινήματος είχε ορισθεί να είναι η 25η Μαρτίου 1844, για να συμπίπτει με τον εορτασμό της επανάστασης. Ο ενθουσιώδης όμως Μακρυγιάννης διέδωσε το μυστικό σε πολλούς, με αποτέλεσμα να επισπευσθεί η εκδήλωση του κινήματος. Το κίνημα είχε αποφασισθεί να ξεσπάσει στους στρατώνες, έτσι ώστε να ακινητοποιηθούν άμεσα τα στελέχη του Οθωνικού καθεστώτος. Έτσι, τη νύχτα της 2ης προς 3ης Σεπτεμβρίου πολλά σημαίνοντα στελέχη του κινήματος κατευθύνθηκαν προς το σπίτι του Μακρυγιάννη για να δώσουν το τελικό σύνθημα. Η χωροφυλακή παρατήρησε τις ύποπτες κινήσεις γύρω από την οικία του και την περικύκλωσαν. Ο Καλλέργης, συνειδητοποιώντας την κρισιμότητα της κατάστασης, κατέφθασε στους στρατώνες και ξεσήκωσε τους αξιωματικούς με το σύνθημα "Ζήτω το Σύνταγμα". Αμέσως διέταξε έναν λόχο να διαλύσει την πολιορκία του οίκου του Μακρυγιάννη και άλλον ένα να ανοίξει τις φυλακές του Μεντρεσέ, ενώ αυτός παράλληλα κατευθυνόταν^[1] με 2.000 στρατιώτες στα ανάκτορα. Επιπλέον είχε στείλει στρατιωτικά αποσπάσματα να καταλάβουν το νομισματοκοπείο, την Εθνική Τράπεζα, το Δημόσιο Ταμείο και τα διάφορα υπουργεία.

Η άφιξη του στρατού με ζητωκραυγές και συνθήματα συντέλεσε, ώστε να σπεύσουν προς τα ανάκτορα και οι κάτοικοι της Αθήνας και να ενωθούν με τον στρατό. Ο Βασιλιάς έστειλε τον υπασπιστή του Γρίβα Γαρδικιώτη και τον υπουργό στρατιωτικώνΑλέξανδρο Βλαχόπουλο να βολιδοσκοπήσουν την κατάσταση και να προσπαθήσουν να μεταπείσουν τους στρατιώτες. Κατά διαταγή όμως του Καλλέργη συνελήφθησαν αμέσως. Ο Όθωνας, φοβούμενος για τα χειρότερα, έστειλε τον Στάινστορφ, τον διαγγελέα του, στο Σχινά για να φέρει τα πυροβόλα. Ο τελευταίος όμως προτίμησε να συνταχθεί με τους επαναστάτες.

Στις 3 τα ξημερώματα προσήλθαν και οι πολιτικοί αποστάτες και μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας, ο Α. Μεταξάς, ο Α. Λόντος, ο Κ. Ζωγράφος, ο Ρ. Τζουρτζ, κάλεσαν τους υπόλοιπους συμβούλους της επικρατείας σε συνεδρία για να επικυρώσουν τις επαναστατικές πράξεις.^[2] Το συμβούλιο αναγνώρισε το κίνημα, καθόρισε τη σύγκληση Εθνοσυνέλευσης και διόρισε επιτροπή υπό τους Γεώργιο Κουντουριώτη, Λ. Μαυρομιχάλη, Γ. Λινιάνα, Γ. Ψύλλα, Ανδρέα Λόντο και Κ. Προβελέγγιο, η οποία θα παρουσίαζε τις αποφάσεις του στο Βασιλιά. Το νέο υπουργικό συμβούλιο, στο οποίο συμμετείχαν στελέχη και από τα τρία μεγάλα κόμματα, είχε ως εξής (Κυβέρνηση Ανδρέα Μεταξά 1843): Πρόεδρος και υπουργός εξωτερικών Ανδρέας Μεταξάς, υπουργός στρατιωτικών ο Ανδρέας Λόντος, υπουργός Ναυτικών ο Κωνσταντίνος Κανάρης, υπουργός Δικαιοσύνης ο Λέων Μελάς, υπουργός εκκλησιαστικών & παιδείας ο Μιχαήλ Σχινάς, υπουργός Οικονομικών ο Δρόσος Μανσόλας και υπουργός Εσωτερικών ο Ρήγας Παλαμήδης.

Η επόμενη μέρα

Ο λαός και ο στρατός διαλύθηκαν στις 3 το μεσημέρι, αφού πληροφορήθηκαν ότι όλα τα αιτήματα έγιναν αποδεκτά. Τέλος, με βασιλικά διατάγματα η 3η Σεπτεμβρίου ανακηρυσσόταν σε μέρα εθνικής γιορτής, ενώ ο Δημήτριος Καλλέργης παρασημοφορούνταν, ως αρχηγός^[3] του επαναστατικού κινήματος.

Μετά την επανάσταση: Η Α' εν Αθήναις Εθνική Συνέλευση του 1843

Τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο έγιναν οι εκλογές του 1843 και οι εκλεγμένοι πληρεξούσιοι συγκρότησαν την συνταγματική Εθνική Συνέλευση που είχαν απαιτήσει όσοι έλαβαν μέρος στην επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου και συνέταξαν Σύνταγμα, το οποίο υπέγραψε ο Όθωνας. Από τότε η πλατεία των Ανακτόρων μετονομάστηκε σε Πλατεία Συντάγματος.

Παραπομπές

1. ↑ Ο Καλλέργης σε επιστολή του προς τον πρεσβευτή της Βαυαρίας στη Βιέννη αναφέρει οτι κατευθυνόταν με 2.000 στρατιώτες και 20.000 λαό. Το τελευταίο θεωρείται αρκετά υπερβολικό.
2. ↑ Τρύφων Ευαγγελίδης (1894). Ιστορία του Όθωνος Βασιλέως της Ελλάδος 1832-1862. Αθήνα: Αριστείδης Γαλανός. σελ. 204.
3. ↑ Χαρακτηριστικό είναι το σχόλιο ιστορικού της εποχής: Χωρίς τον Μακρυγιάννη και τον Μεταξά η επανάσταση δε θα γινόταν. Χωρίς τον Καλλέργη η επανάσταση πολύ απλά δε θα πετύχαινε.

Πηγές[Επεξεργασία]

• Τάσος Βουρνάς, Ιστορία της Νεότερης και Σύγχρονης Ελλάδας, Εκδ. Πατάκη, Αθήνα 1997, ISBN 960-600-524-0
• Ε΄ Ιστορικά, Η επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου, Εφημερίδα Ελευθεροτυπία, Αθήνα 2000
• Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού [1]
• Εγκυκλοπαίδεια Δομή
• Εφημερίς “Αθήνα” 6 Σεπτεμβρίου 1843 (Αθήνα) για την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου [2]

Διαβάστε περισσότερα...

Γ. Δελαστίκ: Αν η Τουρκία δράσει εναντίον μας όπως οι ΗΠΑ στη Συρία...

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Συνιστά έγκλημα κατά της χώρας μας η υποστήριξη εκ μέρους κυβερνητικών παραγόντων της επίθεσης που έχουν προαποφασίσει να κάνουν οι ΗΠΑ εναντίον της Συρίας, παραβιάζοντας κάθε θεμελιώδη κανόνα διεθνούς νομιμότητας. Πέρα από το γεγονός ότι για αδύναμα κράτη όπως η Ελλάδα (και δεν αναφερόμαστε στη σημερινή κατεξευτελισμένη χώρα με το ανύπαρκτο διεθνές κύρος) η τήρηση του Διεθνούς Δικαίου συνιστά το σημαντικότερο μέσον προάσπισης των εθνικών συμφερόντων τους, εκπλήσσει το ότι η κυβέρνηση υποκρίνεται πως δεν αντιλαμβάνεται τις συνέπειες του ρόλου της Τουρκίας στη συριακή κρίση. «Θάβει» το θέμα για να μη γίνουν οι αναπότρεπτοι συνειρμοί για τις επιπτώσεις που θα υπάρξουν δυνητικά στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Ο εσκεμμένος στρουθοκαμηλισμός όμως δεν είναι λύση. Πρέπει να θέσουμε τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων. Ευθύς εξαρχής, από το 2011, η Τουρκία αποτέλεσε τη σημαντικότερη βάση εξοπλισμού των Σύρων αντικαθεστωτικών και των μυριάδων ξένων μισθοφόρων που μάχονται μαζί τους. Στο τουρκικό έδαφος προσγειώνονται δεκάδες μεταγωγικά αεροπλάνα με τεράστια φορτία όπλων που στέλνουν για τους μισθοφόρους οι Δυτικοί και τα οποία πληρώνουν αδρά οι εμίρηδες του Κόλπου. Στο τουρκικό έδαφος καταφεύγουν οι μισθοφόροι και οι αντικαθεστωτικοί της Συρίας για να γλιτώσουν τα κεφάλια τους, όταν τους πιέζουν τα στρατεύματα του Ασαντ. Για τους δικούς της λόγους η Αγκυρα (αποφυγή δημιουργίας νέου κουρδικού κράτους και στη Συρία, όπως έκαναν οι Αμερικανοί και στο Ιράκ) είναι πανέτοιμη να εισβάλει και με χερσαίες δυνάμεις στη Συρία, αν και όταν το αποφασίσουν οι Αμερικανοί, ενώ υποστηρίζει με φανατισμό τη στρατιωτική εισβολή για άμεση ανατροπή του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ-Ασαντ.

Δεν γνωρίζουμε φυσικά ποια θα είναι η πορεία των δραματικών εξελίξεων στη Μέση Ανατολή, τις οποίες θα πυροδοτήσει η αποφασισμένη επίθεση των ΗΠΑ. Αν όμως η Αγκυρα κρίνει ότι η άκρως επιθετική πολιτική της εναντίον της Συρίας που συμπεριλαμβάνει μέχρι και σχέδια εξαπόλυσης πολέμου είναι αποδοτική, τι θα την εμποδίσει να εφαρμόσει ανάλογη πολιτική απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο; Οταν ολόκληρος ο πλανήτης παρατηρεί με απάθεια τις ΗΠΑ να παραβιάζουν ωμά το Διεθνές Δίκαιο εξαπολύοντας αλλεπάλληλους κατακτητικούς πολέμους για να διαλύσουν χώρες (Γιουγκοσλαβία, 1999), να τις υποδουλώσουν (Ιράκ) ή να απαλλαγούν από καθεστώτα που δεν είναι δουλικά απέναντί τους, όπως τώρα στη Συρία του Ασαντ ή προ διετίας στη Λιβύη του Καντάφι, είναι απολύτως φυσιολογικό άλλα κράτη να αντιγράψουν τη συμπεριφορά αυτή σε τοπικό επίπεδο. Αφού οι ΗΠΑ επιβάλλουν τη θέλησή τους με πολέμους χωρίς να υφίστανται καμιά απολύτως συνέπεια, γιατί να μην επιβάλει και η Τουρκία τη θέλησή της στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στην Αρμενία, στη Συρία, στη Βουλγαρία; Ολες αυτές οι χώρες είναι του χεριού της Αγκυρας από στρατιωτική σκοπιά. Επομένως, αν επικρατήσει η αρχή ότι «Διεθνές Δίκαιο» είναι ο νόμος του ισχυρότερου και όχι αυτά που ορίζει ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ, η Τουρκία θα πάρει ό,τι θέλει από τις προαναφερθείσες χώρες. Η ανομολόγητη αυταπάτη της κυβέρνησης είναι πως αν έχει τις πλάτες των ΗΠΑ και του Ισραήλ, η Αγκυρα δεν θα τολμήσει να πειράξει την Ελλάδα και την Κύπρο. Πρόκειται για τραγική πολιτική ψευδαίσθηση.

Πρώτα απ' όλα, όπως έχουμε ήδη ξαναγράψει, αλλά δεν θα σταματήσουμε να υπενθυμίζουμε, η Τουρκία είναι μια χώρα απείρως σημαντικότερη από την Ελλάδα και για τις ΗΠΑ και για το Ισραήλ. Αδίστακτα θα πουλήσουν την Αθήνα η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ και μία και δέκα και εκατό φορές, αν χρειαστεί, προκειμένου να συσφίξουν τις σχέσεις τους με την Αγκυρα! Ούτε μια στιγμή δεν θα διστάσουν - και πολύ καλά θα κάνουν από την οπτική γωνία των συμφερόντων τους. Επειτα, ο μύθος της «προστασίας» της Ελλάδας από τις ΗΠΑ έχει καταρρεύσει με τον πιο δραματικό τρόπο από την εποχή της εισβολής των Τούρκων στην Κύπρο το 1974. Δυστυχώς, η κυβέρνηση Σαμαρά μας ξανάφερε... σαράντα (!) χρόνια πίσω, προσδίδοντας τραγική επικαιρότητα σε αυτά που έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου π.χ. στον λόγο του στην Πέτρα Λέσβου, στις 22 Ιουλίου του 1976: «Ποιους προστάτες άραγε γυρεύουμε; Πού είναι ο νονός;...

Πληρώνουμε αυτή την ώρα το γεγονός πως για τόσα χρόνια ζήσαμε τον μύθο της προστασίας μας από την Ατλαντική Συμμαχία... Αναφέρομαι και στη μεγάλη διείσδυση και διάβρωση του κρατικού μας μηχανισμού, της ηγεσίας του τόπου μας από την ατλαντική νοοτροπία και μια εθελόδουλη στάση απέναντι στους μεγάλους προστάτες μας»! Εθελόδουλη τότε, εθελόδουλη και τώρα...

*Δημοσιεύθηκε στο "ΕΘΝΟΣ" την Τρίτη 3 Σεπτεμβρίου 2013

Διαβάστε περισσότερα...

Γιάννης Κότσιρας: Ο ρατσιστής είναι ανθέλληνας

Πηγή: "TO BHMA"

Ο γνωστός τραγουδιστής μιλάει στο «Βήμα» για το «Μουσικό κουτί» που ανοίγει τη Δευτέρα στην Τεχνόπολη και εξηγεί γιατί προσκάλεσε διάφορους κοινωνικούς φορείς να παρακολουθήσουν τις εκδηλώσεις

Ο Γιάννης Κότσιρας ανοίγει για τελευταία φορά εφέτος το καλοκαίρι το «Μουσικό κουτί» του, την προσεχή Δευτέρα, στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων, σε ένα φεστιβάλ μουσικής και κοινωνικού ακτιβισμού. Μαζί του σε αυτή τη συνάντηση θα είναι ο Στάθης Δρογώσης, το συγκρότημα Melios Balkana Mama και η τραγουδοποιός Shishani από τη Ναμίμπια. Και όπως σημειώνει στη συνέντευξη που παραχώρησε στο «Βήμα», «στον χώρο του Γκαζιού προσκάλεσα κάποιες ομάδες-οργανώσεις όπως οι Γιατροί του Κόσμου, Το Χαμόγελο του Παιδιού, ο Ελληνικός Σύλλογος Προστασίας Ιπποειδών (ΕΣΠΙ), η ΑΚΤ-ΕΙΝ αλλά και το Κοινωνικό Ωδείο. Τους δίνουμε τον χώρο να έρθουν σε επαφή με τον κόσμο που θα έρθει, ώστε να γνωρίσει το έργο τους αλλά και τους ίδιους».

Τι είναι το «Μουσικό κουτί» και ποια η αφορμή του;

«Το "Μουσικό κουτί" στην ουσία είναι απλώς ένα καινούργιο CD. Ενα CD όμως που για πρώτη φορά είναι σε δική μου μουσική. Ο τίτλος αναφέρεται στο ότι είναι δικά μου τραγούδια γραμμένα από καιρό και φυλαγμένα στη ζωή μου. Το "Μουσικό κουτί" όμως είναι και μια αφορμή να συναντιόμαστε. Να ξαναγνωριζόμαστε. Και όπως θα ήθελα να είναι και το μήνυμα του "Μουσικού κουτιού", να ανασηκώσουμε την αλληλεγγύη, τη συντροφικότητα και το νοιάξιμο για τον διπλανό μας».

Πιστεύεις ότι οι καλλιτέχνες πρέπει να είναι δίπλα στην κοινωνία;

«Ναι. Πιστεύω πως οι καλλιτέχνες, καθώς είναι γεννήματα και δημιουργήματα της κοινωνίας, θα πρέπει να είναι ενεργοί στα διάφορα καλέσματα της εποχής. Ζούμε τη δυσκολότερη και σκοτεινότερη εποχή που έχει ζήσει ποτέ η Ελλάδα. Δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον καλλιτέχνη να κάθεται και να παρακολουθεί αδιάφορα. Και καλό θα ήταν να ενεργοποιηθούν κυρίως στο να ενώσουν τον κόσμο και όχι να τον χωρίζουν όπως κάνουν οι πολιτικοί. Η διχαστική ρητορεία είναι πια στην καθημερινότητά μας και αν δεν αντισταθούμε στο τέλος θα φαγωθούμε μεταξύ μας».

Ο κόσμος σαφώς την τελευταία τριετία είναι κοινωνικά ευαισθητοποιημένος. Αλλά φτάνει μόνο αυτό;

«Φυσικά και δεν φτάνει μόνο αυτό. Η παθητική ευαισθητοποίηση είναι εξίσου ασήμαντη με την αδιαφορία. Χρειάζεται ενεργοποίηση. Δράση. Είναι κατανοητό το πώς η τεράστια πίεση, που φορτώνει το καθημερινό κυνήγι από την κυβέρνηση στον πολίτη, μάς οδηγεί να κλεινόμαστε στον εαυτό μας, όμως αυτό δεν μπορεί να διαρκέσει πολύ ακόμα. Η ησυχία και η αδιαφορία σκλαβώνουν».

Δεν μπορώ να μη σε ρωτήσω για την κρίση. Θα ήθελα τη δική σου τοποθέτηση...

«Η αλήθεια είναι πως αν αναλογιστούμε κάποια δεδομένα θα καταλάβουμε ότι ζούμε μια τεχνητή κατάσταση που ως μοναδικό στόχο έχει την αναδιανομή του πλούτου και των εθνικών περιουσιών, αν όχι και συνόρων, στο μέλλον. Η κρίση έγινε υπαρκτή με πλαστά στοιχεία, με κάλπικες προεκλογικές δεσμεύσεις, με πολιτικά ψέματα και επικυρώθηκε από αδιάφορους ψηφοφόρους, οχαδερφιστές πολίτες και διεφθαρμένους πολιτικούς. Πάντως, εάν στην Ελλάδα λειτουργούσε η Δημοκρατία ή έστω τα πολιτεύματα άλλων ανεπτυγμένων χωρών, αυτή τη στιγμή οι φυλακές θα έπρεπε να είναι γεμάτες με πολιτικούς και όχι με κάποιους που χρωστούν μερικά ευρώ».

Πιστεύεις ότι η πολιτική ή οι πολιτικοί έχουν καταρρεύσει;

«Δεν είμαι σίγουρος. Και δεν πιστεύω στην κατάρρευση της πολιτικής. Πιστεύω όμως πως το συγκεκριμένο πολίτευμα και πολιτικό σύστημα που εφαρμόζονται στην Ελλάδα έχουν πλέον σαπίσει. Και φυσικά, επειδή η σαπίλα είναι κολλητική, έχει περάσει σε όλα τα πρόσωπα που απάρτιζαν αλλά και απαρτίζουν τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα εξουσίας. Η χώρα μας χρειάζεται νέα πρόσωπα. Ή αλλιώς μια επιχείρηση "καθαρά χέρια" για να καθαρίσει αλλά και για να προχωρήσει μπροστά και να ξεφύγει από όλη αυτή την κατάσταση».

Τον ρατσισμό πώς τον αντιμετωπίζεις;

«Σαν αρρώστια. Σαν καρκίνωμα. Και δυστυχώς, παρ' ότι οι περισσότεροι έλληνες είμαστε γόνοι προσφύγων ή μεταναστών, ή βιώνουμε τον εφιάλτη της σύγχρονης οικονομικής μετανάστευσης ακόμα και σήμερα, το καρκίνωμα αυτό προχωράει. Και δεν μιλάω μόνο για τον φυλετικό ρατσισμό, αλλά και για τον θρησκευτικό, τον ιδεολογικό, τον σεξουαλικό και πολλά άλλα. Για μένα είναι απεχθής σε όλες του τις μορφές και προσωπικά θεωρώ πως ο ρατσιστής είναι ανθέλληνας».

Τα επόμενα σχέδιά σου;

«Ο φετινός χειμώνας θα είναι ένας από τους πιο ενδιαφέροντες καλλιτεχνικά χειμώνες που είχα ως σήμερα. Θα βρεθώ στη σκηνή μαζί με τον σημαντικότερο εν ζωή ενεργό συνθέτη. Και φυσικά αναφέρομαι στον Θάνο Μικρούτσικο. Με τραγούδια δικά του αλλά και με τραγούδια που έχω πει στη δική μου πορεία. Και μαζί μας θα είναι η σπουδαία Ρίτα Αντωνοπούλου. Είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενος που σε μια τόσο σκοτεινή και δύσκολη εποχή θα έχω την ευκαιρία να κάνω κάτι τόσο φωτεινό».

Διαβάστε περισσότερα...

Μ. Θεοδωράκης: Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι εκλογές

του Μίκη Θεοδωράκη

Ο ΣΥΡΙΖΑ θέτει ως άμεσο πολιτικό του στόχο τις Εκλογές. Δεν απαντά όμως στο ερώτημα: Στην περίπτωση που κερδίσει και σχηματίσει Κυβέρνηση, τι  θα γίνει με τα Μνημόνια; Θα εξακολουθήσει η συνεργασία με την Τρόικα τηρώντας τις δεσμεύσεις που περιέχουν ή θα τα καταγγείλει; Πράγματι η νέα πλειοψηφία στη Βουλή μπορεί να αποδεσμεύσει νομικά την χώρα από υποχρεώσεις που όπως έχουν αποδείξει οι αντιμνημονιακές δυνάμεις υπήρξαν παράνομες και αντισυνταγματικές.

Το πρόβλημα όμως είναι τι θα γίνει από κει και πέρα. Γιατί θα πρέπει ο Λαός να γνωρίζει ξεκάθαρα Πρώτον εάν σκοπεύει να συνεργαστεί με την Τρόικα αι Δεύτερον, εάν όχι, πώς θα αντιμετωπίσει το διεθνές μέτωπο των δανειστών, που είναι βέβαιο ότι θα αντιδράσει με όλες του τις δυνάμεις;

Εμείς πάντως δεν πιστεύουμε ότι αρκεί μια απόφαση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας για να λυθούν τα προβλήματα της βαθειάς και πολύπλοκης εξάρτησης της χώρας από τις ξένες δυνάμεις που ξεπερνούν κατά πολύ το σημερινό πρόβλημα με τα Μνημόνια και τις Τρόικες. Μια οποιαδήποτε άρνηση στο επίπεδο των δανειακών υποχρεώσεων όπως αυτή που προφανώς υποστηρίζεται από τον ΣΥΡΙΖΑ, με έστω και κοινοβουλευτικό μανδύα, θα μας οδηγήσει αυτομάτως σε μετωπική σύγκρουση με όλο το πλέγμα της εδραιωμένης εδώ και δεκαετίες σύνθετης Εξουσίας, εσωτερικής και εξωτερικής, τις Οικονομικές, Κοινωνικές και Οικονομικές δυνάμεις και τα διεθνή συμφέροντα στρατηγικής σημασίας.

Με δεδομένη την έκταση, το βάθος και τη δύναμη της μιας πλευράς, ποιο θα είναι το αντίβαρο και ποιες οι δυνάμεις που θα πλαισιώσουν την Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σ’ αυτή τη διάταξη μάχης;

Ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει ουσιαστικά να καρπωθεί τον ξεσηκωμό που προκαλούν τα κυβερνητικά μέτρα και που θα αρχίσει να εκδηλώνεται από το φθινόπωρο. Με το δέλεαρ μιας πιθανής κυβερνητικής εξουσίας θα υπάρξουν ασφαλώς αρκετοί πολίτες που θα θελήσουν να ακολουθήσουν την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Όσοι όμως κι αν είναι, ακόμα-ακόμα κι αν οδηγήσουν σε εκλογικό ποσοστό που να αναδεικνύει αυτοδύναμη κυβέρνηση, δεν μπορούν να θεωρηθούν σαν ένα πραγματικό παλλαϊκό κίνημα με τη δυναμικότητα που θα απαιτηθεί σε μια ενδεχόμενη μετωπική σύγκρουση με την άλλη πλευρά.

Επί πλέον με τη φιλοδοξία να μονοπωλήσει την ηγετική εκπροσώπηση του καταπονημένου ελληνικού λαού σε μια σύγκρουση με ιστορικές διαστάσεις, στην ουσία συρρικνώνει το λαϊκό μέτωπο περιορίζοντάς το στις διαστάσεις μιας κομματικής δύναμης και μ’ αυτόν τον τρόπο διασπά αντί να συνενώνει τις λαϊκές δυνάμεις.

Αυτό είναι το λάθος όσων δεν αντιλαμβάνονται ότι ο χαρακτήρας της σύγκρουσης και της βασικής αντίθεσης σήμερα στη χώρα μας δεν είναι ταξικός αλλά εθνικός, μιας και η επίθεση που βιώνει ο Λαός μας προέρχεται από τους ξένους και εξυπηρετεί ξένα συμφέροντα.

Σαν άμεση αρνητική συνέπεια το έτερο κόμμα της ιστορικής Αριστεράς, το οποίο έχει μοναδικό στόχο την ταξική πάλη, το ΚΚΕ, θα είναι ο πρώτος σκληρός αντίπαλος στη μονοπώληση από τον ΣΥΡΙΖΑ του ηγετικού ρόλου στη μάχη κατά του ταξικού (όπως και οι δύο πιστεύουν) εχθρού.

Οπότε στη βάση του λαϊκού κινήματος πραγματοποιείται η πρώτη βαθειά ρωγμή που οδηγεί σε ενεργό αντιπαλότητα Αριστεράς εναντίον Αριστεράς!

Από μια άλλη σκοπιά μια εξουσία της Αριστεράς, όπως θέλει να την παρουσιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα συντελέσει στην επανένωση του αντικομμουνιστικού τόξου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό σε όλη του την κλίμακα των αντιαριστερών κομματικών και λαϊκών δυνάμεων.

Το αποτέλεσμα θα είναι να διαιρεθεί και πάλι κάθετα ο ελληνικός Λαός. Με τη διαφορά ότι το ένα του τμήμα θα είναι απόλυτα συσπειρωμένο και θα έχει πίσω του τις γνωστές διεθνείς δυνάμεις, ενώ το άλλο, αυτό που επιδιώκει να δημιουργήσει ο ΣΥΡΙΖΑ υπό την ηγεσία του, θα είναι στο εσωτερικό πολυδιασπασμένο και στον διεθνή χώρο απομονωμένο. Το δε αποτέλεσμα σε περίπτωση σύγκρουσης δεν θα οδηγήσει μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ σε συντριπτική ήττα αλλά μαζί του θα συμπαρασύρει και τις λαϊκές δυνάμεις που αποβλέπουν στην απεξάρτησή μας από τον διεθνή εναγκαλισμό και τα εγχώρια όργανά του με την κατάκτηση από τον ενωμένο ελληνικό λαό της εθνικής μας Ανεξαρτησίας.

*

Ας επανέλθουμε όμως στην πραγματικότητα. Δεν νομίζω ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να πιστεύει ότι με τις εκλογές που επιδιώκει μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση. Εκτός και αν υπάρχει κάποια μυστική συμφωνία, βάσει της οποίας η διαχείριση του χρέους από την ελληνική πλευρά θα γίνεται με μεθόδους που δεν θα προκαλούν βίαιες αντιδράσεις από τα κοινωνικά στρώματα που θίγονται. Προκειμένου να διατηρήσουν στο ακέραιο τα οικονομικά και τα στρατηγικά τους συμφέροντα οι διεθνείς δυνάμεις που μας ελέγχουν, είναι πολύ πιθανό, για να ενισχυθεί ο φιλολαϊκός χαρακτήρας της νέας κυβέρνησης, να αλλάξουν ριζικά οι μορφές της επικυριαρχίας τους με τον όρο φυσικά ότι θα έχει εξασφαλισθεί ο κύριος λόγος για τον οποίο μας επιβλήθηκαν τα Μνημόνια, δηλαδή ο πλούτος της χώρας και βασικά τα τεράστια αποθέματα υδρογονανθράκων που μας ανήκουν.

Κατά τη γνώμη μας η λύση αυτή είναι προς το παρόν η μόνη εφικτή στα πλαίσια του Συστήματος Εξουσίας. Κάθε άλλη δεν μπορεί παρά να αποβλέπει σε μια πιθανή εκλογική ενδυνάμωση του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να κάνει ένα βήμα ακόμα μέσα στη Βουλή, γεγονός που θα τον καταστήσει αξιολογότερη δύναμη μέσα στα πλαίσια φυσικά του Συστήματος Εξουσίας, ώστε να μεγαλώσει η διαπραγματευτική του δύναμη απέναντι στους προτέκτορες της χώρας.

Στο μεταξύ όσον καιρό ο ΣΥΡΙΖΑ θα ακολουθεί τη λογική της προσαρμογής και θα πιστεύει ότι η όποια εκλογική δύναμη μπορεί να οδηγήσει σε λύσεις που θα βοηθούσαν τον ελληνικό λαό να ανακτήσει τα κυριαρχικά του δικαιώματα, το περισσότερο που θα μπορέσει να κάνει είναι να γίνει ένα κόμμα εξουσίας νέας κοπής στα πρότυπα του ΠΑΣΟΚ της «επαναστατικής» του περιόδου.

Αθήνα, 2.9.2013

Μίκης Θεοδωράκης

Διαβάστε περισσότερα...

Η εκκλησία στο πλευρό του ΕΑΜ

Πηγή: ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΦΑΚΕΛΟΣ

Οι αγώνες του ελληνικού λαού για να απαλλαχθεί από την τυραννία του φασισμού δεν έτυχαν της στήριξης της ελληνικής ορθοδόξου εκκλησίας. Η στάση της αρχιεπισκοπής Αθηνών υπήρξε απαράδεκτη και δοσιλογική. Ακόμα και οι μοναχοί στο Άγιο Όρος φωτογραφίστηκαν με ναζί και έστειλαν συγχαρητήριο τηλεγράφημα στον Χίτλερ.

Παρόλα αυτά υπήρξαν και φωτεινές εξαιρέσεις στους κόλπους της εκκλησίας. Λίγα αλλά φωτεινά παραδείγματα ιερέων που πήραν την θέση σου στο πλευρό του βασανισμένου τους ποιμνίου και στελέχωσαν τις γραμμές του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ με την πολύτιμη δράση τους. Οι ιερείς αυτοί μεταπολεμικά γνώρισαν, ως επί το πλείστον την τύχη των άλλων αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης: διωγμοί, φυλακές και αποσχηματισμούς. Στο άρθρο αυτό θα φέρουμε μερικά τέτοια παραδέιγματα προσωπικοτήτων της εκκλησίας.

Ο παπά-Κουμπούρας : Ο ιερέας του αρχηγείου του ΕΛΑΣ που βρίσκονταν πάντα κοντά στον Άρη Βελουχιώτη σε ανάπαυλα ή σε μάχη. Δυστυχώς λίγα μας είναι γνωστά για το πραγματικό του όνομα. Το 1944 ο παπά-Κουμπούρας έφυγε για την Αιτωλοακαρνανία για να κυρήξει εκεί στα χωριά την ανάγκη να σηκώσουν όπλα ενάντια στον κατακτητή. Εκεί ο Στυλιανός Χούτας, παρά την συνθήκη του Περτουλίου τον συλλαμβάνει και χωρίς προφανή λόγο τον εκτελεί.

Ο παπά-Βαλής: Ο Παπα-Βαλής ήταν ιερέας στην περιοχή του Αγρινίου, που θεώρησε καλό να μην εγκαταλείψει το ποίμνιό του την εποχή πυο σύσωμη η ελληνική εκκλησία φωτογραφίζονταν με του Ναζί. Ο Παπά-Βαλής έδρασε στις τάξεις του ΕΑΜ Αγρινίου, προσπαθώντας να συνεισφέρει τα μέγιστα στον αγώνα ενάντια στον κατακτητή. Πολλές φορές ο Παπά-Βαλής, επισκέπτονταν τις φυλακές με πρόσχημα την εξομολόγηση των κρατουμένων και τους έφερνε υλικά για να δραπετεύσουν ή μηνύματα απο το ΕΑΜ. Σε μια ορισμένη περίπτωση βοήθησε στην δραπέτευση ενός ηγετικού στελέχους του ΕΑΜ απο τις φυλακές Αγρινίου φέρνοντάς του ένα μικρό σιδεροπρίονο μέσα σε ένα γιαούρτι. Αργότερα όταν οι Ιταλοί διώκονταν απο τους Γερμανούς και ο ΕΛΑΣ είχε έρθει σε συνεννόηση μαζί τους για να τους φυγαδεύσει και να του δώσουν τα όπλα τους, ο Παπά- Βαλής έλυσε δραστικά το πρόβλημα τις μεταφοράς των όπλων απο την πόλη του Αγρινίου στις ανταρτομάδες του ΕΛΑΣ. Σκαρφίσθηκε να τα μεταφέρει με την κοινωτική νεκροφόρα, μέσα σε φέρετρα, μέχρι το νεκροταφείο ε΄ξω απο την πόλη. Μετά οι άνδρες του ΕΛΑΣ τα ξέθαβαν και τα μετέφεραν στο αρχηγείο. Την μία και μοναδική φορά που οι Γερμανοί έλεξαν το φέρετρο, ο Παπά- Βαλής είχε "το Θεό μαζί του" και το φέρετρο όντως είχε έναν άτυχο γέρο μέσα του... Μετά την Κατοχή την συμβολή του στον αγώνα του λαού ο Βαλής τηνπλήρωσε με το λεγόμενο "ξύρισμα". Αργότερα μπλέτηκε και στην δίκη του Θέμου Κορνάρου για το βιβλίο του "Αγύρτες και κλέφτες στην εξουσία". Σε αυτό το βιβλίο, ο Κορνάρος καταθέτει την μαρτυρία του για κάποιον αρχιεπίσκοπο, συνεργάτη των Γερμανών, που έσκαψε τον τάφο του προκάτοχού του για να του κλέψει την χρυσή του ράβδο και τα άμφια. Ο Παπά - Βαλής που τον εχθρεύονταν, ο συγκεκριμένος άνθρωπος κλήθηκε στη δίκη του Κορνάρου, με την κατηγορία οτι παρείχε στοιχεία στον συγγραφέα για την εν λόγω υπόθεση. Παρά το οτι η δίκη ήταν σκέτη παρωδία και οι μάρτυρες που ήθελαν τον αρχιεπίσκοπο να έχει πράξει τα όσα ο Κορνάρος του προέσαπτε στο βιβλίο του, εν τέλει η εκκλησία δικαιώθηκε και καταδίκασε τον μεν Κορνάρο σε 2 έτη στην φυλακή, τον δε Παπά-Βαλή σε ένα. Εν τέλει μετά την αποφυλάκισή του η εκκλησία του έδωσε μια μικρή σύνταξη και τώρα ζεί ήσυχα κάπου στο Αιγάλεω.    

O παπά-Ανυπόμονος:  Ο ηγούμενος Γερμανός Δημάκης γεννήθηκε το 1912 στο Αγρίδυο Γορτυνίας. Η κατοχή τον βρίσκει ηγούμενο στην Γκιώνα όπου συναντά τον Άρη Βελουχιώτη να σχηματίζει τον ΕΛΑΣ. Σύντομα θα ενταχθεί και εκείνος στις γραμμές του και θα πάρει την θέση του στο επιτελείο του Άρη. Ο Βελουχιώτης τον ξεχωρίζει για την θέρμη του και την ορθή του κρίση και τον συμβουλέυεται συχνά. Από την σχέση τους αυτή ο Δημάκης θα μείνει γνωστός ως ο παπάς του Άρη. Με την συνθήκη της Βάρκιζας ο Δημάκης επιστρέφει στο εκκλησιαστικό του πόστο, όμως ο εμφύλιος θα τον συμπεριλάβει στην δίνη του. Η συμμορία του Βουρλάκη τον συλλαμβάνει με εντιλή του στρατού και τον βασανίζει μέχρι να αναθεματίσει τους κομμουνιστές της Φθιώτιδας. Τελικά και η δικτατορία θα τον περάσει μεταξύ σφύρας και άμωνος μέχρι το 1975 που τόσο η πολιτεία όσο και η εκκλησία θα αναγνωρίσουν την δράση του προς όφελος του ελληνικού λαού. Πέθανε το 2004  

Ο μητροπολίτης ΚοζάνηςΙωακείμ : Φλογερό στέλεχος του ΕΑΜ και γνήσιος αγωνιστής του ελληνικού λαού. Ο μητροπολίτης Ιωακείμ, εντάχθηκε στο ΕΑΜ μετά από παρότρυνση του παπά Ανυπόμονου. Υπερασπίστηκε τα δίκια του λαού όχι μόνο απέναντι στους Γερμανούς, αλλά και το 1946 αρνήθηκε να αναθεματίσει του κομμουνιστές και διώχθηκε από το σχήμα και την εκκλησία. Πέθανε πάμφτωχος μένοντας με συγγενείς του.  Στην φωτογραφία εικονίζεται με την ΠΕΕΑ.

Ο μητροπολίτης ΗλείαςΑντώνιος: Ένας πραγματικός "εργάτης" του λαού. Η δράση του ήταν πολύπλευρη και αξιόλογη. Εκτέινονταν από το φλογέρο εκ του άμβωνος κύρηγμα μέχρι την γεωργική δουλειά κοντά στους γεωργούς του ΕΑΜ. Ένας πραγματικός Παπαφλέσσας της κατοχής. Με τον εμφύλιο καταστάθηκε ιερόσυλος και αποσυνάγωγος και του αφαιρέθηκε η μητρόπολη. Ο ίδιος επέστρεψε με την οικογένειά του μέχρι το 2000 όπου και πεθανε. Στην φωτογραφία ο Αντώνιος (μέση) σε εργασίες της ΠΕΕΑ.

Ο παπά Στάθης Κτενάς: Υπήρξε καθοδηγητής του ΕΑΜ από την Λευκάδα. Η ιδιαίτερη πατρίδα του, το 1944, τον τιμά εκλέγοντάς τον εθνοσύμβουλο της ΠΕΕΑ, και εκείνος μεταβαίνει στην Γκιώνα όπου συμμετείχε στις εργασίες της μαζί με τους Μητροπολίτες Κοζάνης Ιωακείμ και Ηλείας Αντώνιο. Παράλληλα οργανώνεται στο ΚΚΕ. Το 1945 φυλακίζεται και επί 12 χρόνια σέρνεται από κάτεργο σε κάτεργο. Οι κακουχίες, οι στερήσεις και η ηλικία, υποσκάπτουν την υγεία του και αποφυλακίζεται λόγω ανηκέστου βλάβης. Δύο χρόνια πριν η Μητρόπολη της Λευκάδας είχε προχωρήσει στον αποσχηματισμό και την καθαίρεσή του. Λίγο μετά την απελευθέρωσή του ο παπά - Στάθης εντάσσεται στην ΕΔΑ επιχειρώντας να συνεχίσει τον αγώνα του. Το 1967 η αμερικανόφερτη Χούντα τον συλλαμβάνει και έτσι ξαναβρίσκεται στην εξορία της Γιούρας. Μετά από δύο χρόνια αφήνεται ελεύθερος και ξαναγυρίζει στο νησί του. Εκεί δεν χάνει χρόνο και συγκροτεί με δική του πρωτοβουλία και κίνδυνο ζωής, την πρώτη παράνομη οργάνωση του ΚΚΕ στη Λευκάδα. Χάνεται από την ζωή το 1980. (φωτογραφία και πηγή Λευκαδίτικα Νέα) 

Ο παπά Χολέβας: Υπήρξε ένα απο τα πιό μαχητικά στελέχη του ΕΛΑΣ και σε αντίθεση με πολλούς ιερείς, συμμετείχε σε ένοπλο σώμα του ΕΛΑΣ με το ψευδώνυμο Παπαφλέσσας. Στο επάγγελμα ήταν φιλόλογος και διετέλεσε Γ.Γ. της Παγκληρικής Ένωσης Ελλάδας, στρατιωτικός ιερέας της 13ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ και εθνοσύμβουλος της ΠΕΕΑ. Πέθανε πλήρης ημερών το 2001.

Διαβάστε περισσότερα...

Δ. Καζάκης: Και για μούντζα ο λαός και για λιβάνι…

του Δημήτρη Καζάκη

O λαός ξεπροβάλει για πρώτη φορά στην ιστορία μέσα από τους αγώνες του εναντίον της τυραννίας και του δεσποτισμού κατά τον 18ο αιώνα. Δεν υπήρχε πριν σαν ανεξάρτητο ιστορικό υποκείμενο. Ο λαός συνδέεται από την πρώτη στιγμή με την διεκδίκηση της πατρίδας του. Για πρώτη φορά η ενότητα και η συνοχή της πατρίδας, του έθνους και του κράτους δεν εξαρτάται από τις εκάστοτε εξουσίες, τους εξουσιαστές και τους νόμους τους, αλλά από αυτόν καθαυτό τον λαό που διεκδικεί να πηγάζουν απ’ αυτόν όλες οι εξουσίες και να ασκούνται υπέρ του.

Πατρίδα δεν είναι πια απλά η γη όπου την κατοικεί ένας συγκεκριμένος πληθυσμός. «Πρόκειται για έναν ορισμό που είναι αποκρουστικός,» γράφει η έκδοση της Εγκυκλοπαίδειας της Πολιτικής Επιστήμης του 1883, που επιχειρούσε να συνεχίσει την παράδοση της παλιάς Εγκυκλοπαίδειας του Ντιτερό. Από αυτή την τελευταία παραθέτει τα φλογερά λόγια του Chevalier de Jaucourt: «Όσοι ζουν σε συνθήκες ανατολικού δεσποτισμού, όπου δεν υφίσταται κανένας άλλος νόμος εκτός από την θέληση του μονάρχη, καμιά άλλη αρχή διακυβέρνησης εκτός από την τρομοκρατία, εκεί όπου καμιά περιουσία, καμιά ζωή δεν είναι ασφαλής, αυτοί, λέγω, δεν έχουν πατρίδα.». Ενώ ο νεώτερος Εγκυκλοπαιδιστής συμπληρώνει: «Με άλλα λόγια, εκεί που δεν υπάρχει πολιτική ελευθερία, υπάρχει ένα κοπάδι δούλων, όχι ένα έθνος από πολίτες. Είναι το προνόμιο μόνο των πολιτών, των ελεύθερων ανθρώπων, να έχουν πατρίδα.»

Να που πάτησαν και οφείλουν να πατούν όλα τα μεγάλα κοινωνικά κινήματα της νεώτερης εποχής. Χωρίς τον λαό στο ιστορικό προσκήνιο, χωρίς τον αγώνα του για μια ελεύθερη και δημοκρατική πατρίδα δεν μπορεί να υπάρξει κανένα αληθινά ταξικό ή κοινωνικό κίνημα. Δεν μπορεί να υπάρξει καμιά πρόοδος της ανθρωπότητας. Εκτός από άθλιες καρικατούρες και βάρβαρες επινοήσεις, έρμαια ή προκάλυμμα της εκάστοτε απολυταρχικής εξουσίας ώστε να κρατά τον λαό υπεξούσιο και διαιρεμένο.

Από την εποχή που ο λαός εισήλθε ορμητικά στο ιστορικό προσκήνιο και έδωσε ένα ριζικά διαφορετικό ιστορικό περιεχόμενο στην πατρίδα, στο έθνος, στο ίδιο το κράτος διεκδικώντας τα πρωτεία στη βάση της δικής του συλλογικής ελευθερίας, οι εξουσίες δεν έπαψαν ποτέ να τον τρέμουν. Κι εκεί που η γυμνή βία της εξουσίας δεν μπορεί να επιβληθεί, υπάρχει πάντα η εξαπάτηση, η διαφθορά και η εξαγορά. Ολόκληρο το επίσημο πολιτικό σύστημα από τότε που ο λαός εφόρμησε στο ιστορικό προσκήνιο στηρίζεται στην απάτη.

Ο λαός όμως δεν ήταν ποτέ ενιαίος και με ενιαία θέληση. Συγκροτείται από πολύ διαφορετικά κοινωνικά στρώματα και τάξεις με συχνά αντιφατικά συμφέροντα και επιδιώξεις. Η τέχνη της διατήρησης στην εξουσία παρά κι ενάντια στο λαό βρίσκεται στο να τον κρατά μονίμως διαιρεμένο, να βαθαίνει τις διαφορές ανάμεσα στα στρώματα και τις τάξεις που τον συγκροτούν, να τον διαφθείρει με κάθε μέσο και τρόπο, να τον χειραγωγεί με την απάτη και ενίοτε με την άγρια καταστολή στο όνομα του «γενικού καλού».

Όσο ο λαός δεν συνειδητοποιεί την ανάγκη να γίνει νοικοκύρης στον τόπο του και επιτρέπει σε άλλους να εξουσιάζουν την πατρίδα του, τότε δεν είναι τίποτε περισσότερο από όχλος με συμπεριφορά και κοινωνική ηθική περιθωρίου. Γι’ αυτό κι όταν μιλάμε για λαό αναφερόμαστε όχι σ’ αυτό που είναι, αλλά σ’ αυτό που μπορεί να γίνει αν αναγεννηθεί μέσα από τη δική του ανεξάρτητη και αυτεξούσια δράση που θα έχει αναγκαστικά ως αφετηρία την διεκδίκηση της πατρίδας του από ντόπιους και ξένους εξουσιαστές. Αυτή τη διαλεκτική έννοια της πατρίδας και του λαού μπορεί ένας μεγάλος ποιητής σαν τον Παλαμά να την αποδώσει πολύ καλύτερα από μακροσκελείς αναλύσεις:

Να ένα σύντομο ποιητικό σχεδίασμα του Παλαμά για την πατρίδα δημοσιευμένο στο περιοδικό Ο Νουμάς, τεύχος 356, 6/9/1909, σ. 2. Ο ποιητής απαντά στο γνωστό παραμύθι του ραγιαδισμού που ήθελε την Ελλάδα και τον λαό της μικρό και ασήμαντο μπροστά στις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής.

Είχε μόλις επιβληθεί ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος με την επανάσταση του 1909 εναντίον της «βουλευτικής φεουδαρχία» και ο λαός τους δρόμους απαιτούσε να τελειώσει η ξενοκρατία, να φύγει ο ξενόφερτος βασιλιάς κι επιτέλους να έρθει η δημοκρατία με μια νέα Συντακτική Εθνοσυνέλευση. Τον λαό τότε ανέλαβε να κατευνάσει η «πατριωτική» προπαγάνδα των Βενιζέλων και των άλλων φιλελεύθερων που ήθελαν να διασώσουν το καθεστώς υποτέλειας, αλλά και τον κατεξοχήν τοποτηρητή της, τη βασιλεία. Το επιχείρημα απλό: είμαστε μικρή χώρα κι αν μείνουμε μόνοι μας (δηλαδή αν δεν έχουμε αποικιοκρατική κηδεμονία από προστάτιδες δυνάμεις), οι Τούρκοι θα χιμήξουν να πάρουν τη δόλια πατρίδα. Να πώς απαντά ο ποιητής σ’ αυτήν την τρομολαγνική προπαγάνδα της εποχής:

Οι μεγάλες Πατρίδες δε μετριένται

με τον πήχη και με το διαβήτη.

μεγάλες είναι, και δοξολογιένται,

κι ανίσως είν’ η Αθήνα, η Σπάρτη, η Κρήτη.

Λαοί μιας φούχτας, μιας σπιθαμής τόποι,

και τη μεγαλοσύνη τους κηρύττει

ντουνιάς, παντού, και Αμερική κ’ Ευρώπη.

Τρανεύουν τα μικρά, και τα μεγάλα

στενεύουνε και παν. Κι ακούστε, ανθρώποι!

Εκείνη που του κόσμου για δασκάλα

ποζάρει, η καπετάνισσα κ’ η Ελλάδα,

ο αφρός, το θάμα, του πουλιού το γάλα,

του Μωχαμέτη τρέμει την αρμάδα.

Να ένα άλλο σχεδίασμα του Παλαμά για τον λαό από την ίδια πηγή. Νομίζω ότι πρόκειται για μια έξοχη διαλεκτική αποτύπωση του λαού που ενώ κρύβει μέσα του την ίδια ώρα τόσο το μεγαλείο, όσο και την ξεφτίλα, η ιστορία είναι σφραγισμένη από τον ίδιο:

Και για μούντζα ο λαός και για λιβάνι.

Ο λαός είναι τίποτε και ειν’ όλα,

είναι του εκδικητή το γιαταγάνι.

κ’ είναι η μαϊμού η ξεδιάντροπη, η μαργιόλα,

και η ρίζα και η κορφή, ο στερνός κι ο πρώτος,

κ’ εγώ κ’ εσύ, κι ο ανθός κ’ η καρμανιόλα,

κι ο αρχαίος Αθηναίος κι ο Οττεντότος.

Στο τραγούδι του αηδόνι αναστενάζει,

στο θυμό του της αστραπής ο κρότος.

Σαν τρώη τα σπλάχνα του λαού μαράζι,

κανείς πλαστουργός ήρωας, κανείς θεός.

Η δόξα, όπου κι αρχόντοι και βαστάζοι

με μία σφραγίδα σφραγισμένοι: Λαός.

Ας αφήσουμε όλους τους επίσημους και ανεπίσημους συνεχιστές του μεσαιωνικού σκοταδισμού να φοράνε πότε την τιάρα του ιλουστρασιόν κοσμοπολίτη, πότε του Ευρωπαίου λεβαντινοραγιά, πότε του ταξικού επαναστάτη, αλλά και του εθνικόφρονα φασίστα και χουντοδεξιού για να μας πείσουν πώς οι σκιές μας στο τοίχο του σπηλαίου του Πλάτωνα είναι μια φανταστική εικόνα του μυαλού μας. Εμείς ο λαός δεν υπάρχουμε και επομένως ο τόπος αυτός δεν μας ανήκει.

Δεν αξίζει να τον διεκδικήσουμε. Ανήκει δικαιωματικά στους δεσμοφύλακες του λαού, σ’ αυτούς που τον λεηλατούν και τον προδίδουν δεκαετίες τώρα. Έτσι ή αλλιώς την διεκδικεί ως οικόπεδο ο αποικιοκράτης και ο ντόπιος δοσίλογος. Εμείς ανήκουμε αλλού. Στα εκατοντάδες εκατομμύρια ξεριζωμένων νομάδων που ακόμη και στην χώρα τους δεν μπορούν παρά να βιώνουν τη δουλεία και την δουλοφροσύνη του εξαθλιωμένου μετανάστη.

Κι όσο δεν παίρνουμε μια βρεγμένη σανίδα να δείξουμε τι εστί βερίκοκο σ’ όλους αυτούς που μιλώντας εξ ονόματός μας διαγκωνίζονται για την προμήθεια που θα φέρει η αγοραπωλησία μας στους αποικιοκράτες, είμαστε άξιοι της τύχης μας. Όσο δεν παίρνουμε στο κυνήγι όλους αυτούς που θέλουν να διαπραγματευτούν την τύχη μας στα χέρια των αποικιοκρατών της Ευρώπης, τότε θα παραμείνουμε όχλος, λαός για μούντζα όπως λέει κι ο Παλαμάς.

Διαβάστε περισσότερα...

Γ. Δελαστίκ: Διεθνές Δίκαιο τώρα πλέον είναι ό,τι …επιθυμούν οι ΗΠΑ!

του Γιώργου Δελαστίκ

Ρίγος φρίκης διαπέρασε τη σπονδυλική στήλη πολλών, όταν το Σαββατόβραδο, καρφωμένοι μπροστά στους τηλεοπτικούς δέκτες, είδαν τον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα να απευθύνει διάγγελμα προς τον αμερικανικό λαό και ουσιαστικά προς ολόκληρο τον κόσμο και να λέει μεταξύ άλλων: «Αποφάσισα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να αναλάβουν στρατιωτική δράση εναντίον στόχων του συριακού καθεστώτος... Αισθάνομαι άνετα προχωρώντας χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών»!

Είναι τρομερό να το ακούει αυτό κανείς από τον πρόεδρο της ισχυρότερης χώρας του πλανήτη: 

«Αισθάνομαι άνετα προχωρώντας χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ»! Πόσο γελοίο και υποκριτικό ακούγεται, όταν ο Ομπάμα στο ίδιο διάγγελμά του, λίγο παρακάτω, διακηρύσσει: «Από τις στάχτες του παγκοσμίου πολέμου χτίσαμε μια διεθνή τάξη και επιβάλαμε...

τους κανόνες που της έδωσαν νόημα», αναφερόμενος στο περιεχόμενο του ΟΗΕ! Μόνο που η θεμελιώδης απαίτηση της μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων σε ό,τι αφορά το Διεθνές Δίκαιο από τα κράτη, όπως αποτυπώνεται στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ, είναι η απαίτηση «να απέχουν από την απειλή ή τη χρήση βίας εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους».

Η χρήση βίας επιτρέπεται είτε για αυτοάμυνα είτε μόνον εφόσον εγκριθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας. Τι σχέση έχει αυτό με την ανατριχιαστική διατύπωση του Ομπάμα «αισθάνομαι άνετα προχωρώντας χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ»; Καμία απολύτως, προφανώς. Για ποια «διεθνή τάξη» και «επιβολή κανόνων που της έδωσαν νόημα» κάνει λόγο ο Ομπάμα, όταν ο ίδιος είναι αυτός που ποδοπατά προκλητικά τη «διεθνή τάξη» και τους «κανόνες» της;

Η αλήθεια είναι ότι το πού το πήγαιναν οι Αμερικανοί είχε φανεί και σε θεωρητικό - νομικό επίπεδο μία μέρα πριν, όταν οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» κυκλοφόρησαν με ένα άρθρο που έφερε τον χαρακτηριστικό τίτλο «Βομβαρδίστε τη Συρία ακόμη και αν είναι παράνομο»! Συγγραφέας του άρθρου ήταν κάποιος Ιαν Χερντ, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο αμερικανικό πανεπιστήμιο του Νορθγουέστερν. «Από τη στιγμή που η Ρωσία και η Κίνα δεν θα βοηθήσουν, ο Ομπάμα και οι σύμμαχοι ηγέτες πρέπει να διακηρύξουν ότι το Διεθνές Δίκαιο έχει εξελιχθεί και ότι δεν χρειάζονται έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας για να επέμβουν στη Συρία», υποστηρίζει χωρίς περιστροφές ο κύριος καθηγητής. «Πρέπει να είναι καθαρό ότι αυτό εκπροσωπεί έναν νέο νομικό δρόμο», διακηρύσσει με κάθε σοβαρότητα. Δίνει μάλιστα και το σκεπτικό της πρότασής του: «Ο Λευκός Οίκος πρέπει είτε να υποστηρίξει ότι μια ''παράνομη αλλά δικαιολογημένη'' επέμβαση είναι καλύτερη από το να μην κάνει τίποτα, είτε να διακηρύξει ότι το Διεθνές Δίκαιο έχει αλλάξει - στρατηγική που εγώ αποκαλώ ''εποικοδομητική μη συμμόρφωση''.

Στην περίπτωση της Συρίας ψηφίζω υπέρ της δεύτερης επιλογής», γράφει ο Ιαν Χερντ στο άρθρο του στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης». Την ίδια ημέρα, Παρασκευή 30 Αυγούστου, χιλιάδες χιλιόμετρα ανατολικότερα, οι «Τάιμς» του Λονδίνου δημοσίευαν ένα άρθρο με τις ίδιες ουσιαστικά απόψεις. «Είναι νόμιμο να βομβαρδίσουμε τη Συρία; Η Ιστορία μάς λέει ότι δεν χρειάζεται η έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας», ήταν ο εξαιρετικά εύγλωττος υπότιτλος του σημαντικού αυτού άρθρου που υπέγραφε η Ρόζμαρι Ράιτερ. «Ο ΟΗΕ δημιουργήθηκε για να υψώσει φραγμούς εναντίον της παράνομης χρήσης βίας», έγραφε υποκριτικά η Αγγλίδα και συνέχιζε: «Είναι ζωτικής σημασίας, αν πρόκειται να έχει οποιοδήποτε νόημα η συλλογική ασφάλεια, να παραδεχτούμε ότι η απάντηση σε μια τέτοια πρόκληση δεν μπορεί να καθορίζεται αποκλειστικά από την αριθμητική των ψήφων του Συμβουλίου Ασφαλείας»!

Με άλλα λόγια, αν το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ δεν συμφωνεί με τους Αμερικανούς, οι Αμερικανοί κάνουν ό,τι θέλουν αυτοί, γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια το Συμβούλιο Ασφαλείας! Εκτακτα! Την ίδια γραμμή υποστήριζαν και με το κύριο άρθρο τους οι «Τάιμς» του Λονδίνου την ίδια μέρα, αν και πιο... «τεχνοκρατικά», αποφεύγοντας την ωμή απαξίωση του ΟΗΕ. «Η μοναδική δυτική κυβέρνηση με δυνάμει αποφασιστικό ρόλο σε αυτή την κρίση είναι εκείνη των ΗΠΑ», έγραφαν. Αν η Ουάσινγκτον δεν επιτεθεί κατά της Συρίας, «η αξιοπιστία της ως συμμάχου στα μάτια του Ισραήλ, της Τουρκίας, της Ιορδανίας και άλλων ζωτικών παικτών της περιοχής θα υποστεί ζημιά, πιθανόν ανεπανόρθωτη... Το χειρότερο για την Αμερική σε αυτές τις ζοφερές περιστάσεις είναι να μην κάνει τίποτα και να στείλει το σαφές μήνυμα ότι οι προειδοποιήσεις της δεν σημαίνουν τίποτα», κατέληγαν.

από το «Έθνος»

Διαβάστε περισσότερα...

Κ. Λαπαβίτσας: Καλά τα λέει ο Kρούγκμαν, αλλά ποιος τον ακούει;

του Κώστα Λαπαβίτσα

Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του Κρούγκμαν στους Νιου Υορκ Τάιμς - το οποίο αναπαράγει ανερυθρίαστα το Βήμα (31/8/2013) - συγκρίνει την κρίση της Ελλάδας με την κρίση της Ινδονησίας το 1997-98.

Γράφει ο Κρούγκμαν:

"Η περίοδος πριν από την ασιατική κρίση είχε πολλές ομοιότητες με την κρίση που πλήττει σήμερα την Ελλάδα, την Ισπανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Και στις δύο περιπτώσεις, αφετηρία ήταν η υπερβολική αισιοδοξία του ιδιωτικού τομέα, με τεράστιες ροές δανεισμού από το εξωτερικό να πηγαίνει κυρίως στον ιδιωτικό τομέα. Και στις δυο περιπτώσεις, η αισιοδοξία μετατράπηκε σε απαισιοδοξία με εκπληκτική ταχύτητα, επισπεύδοντας την κρίση".

Θα εκπλαγούν πολλοί με την παρατήρηση για τις ροές δανεισμού γιατί σπάνια αναφέρεται ότι στην Ελλάδα η μεγάλη διόγκωση του συνολικού δανεισμού το 2001-9 όντως συνέβη στον ιδιωτικό και όχι στο δημόσιο τομέα. Οι ροές κεφαλαίων από το εξωτερικό και η άφθονη δημιουργία....
πιστώσεων στο εσωτερικό αντιστοιχήθηκαν κυρίως με δανεισμό των νοικοκυριών και των τραπεζών. Δεν υπάρχει βέβαια αμφιβολία ότι και το δημόσιο αύξησε το δανεισμό του, αλλά σαφώς λιγότερο από τον ιδιωτικό τομέα.

Το πρόβλημα με το δανεισμό του δημοσίου την περίοδο αυτή δεν ήταν τόσο ο όγκος του, όσο η αλλαγή στη σύνθεσή του. Το ευρώ επέτρεψε στο ελληνικό κράτος να αποζητήσει πηγές δανεισμού ελεύθερα στο εξωτερικό. Οι Έλληνες πολιτικοί, μέσα στο αμέριμνο κλίμα ‘εκσυγχρονισμού’ εκείνης της περιόδου, εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία και η Ελλάδα βρέθηκε να χρωστάει κυρίως σε Ευρωπαίους αντί για Έλληνες δανειστές. Τα αποτελέσματα τα ζούμε εδώ και τρία χρόνια.

Θα εκπλαγούν επίσης πολλοί διαβάζοντας ότι ουσιαστική αιτία της κρίσης είναι η υπεραισιοδοξία του ιδιωτικού τομέα. Έχει κυριαρχήσει, βλέπετε, η φιλολογία περί ‘κακού και σπάταλου’ δημόσιου, ‘τεμπέληδων’ δημοσίων υπαλλήλων, και ούτω καθεξής. Και ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι το ελληνικό δημόσιο έχει βαθιά δομικά προβλήματα που απαιτούν ριζική αλλαγή; Αλλά η μακροοικονομική ανάλυση δεν έχει σχέση με καφενειακές κουβέντες του τύπου ‘δεν είμαστε κράτος σωστό’ και ‘δεν είμαστε φυσιολογική ‘ευρωπαϊκή’ χώρα’.

Το κύριο μακροοικονομικό αίτιο της κρίσης της ευρωζώνης είναι παρόμοιο με αυτό της Άπω Ανατολής του ’90, δηλαδή η απώλεια ανταγωνιστικότητας από την περιφέρεια που καλύφθηκε για ένα διάστημα από ροές κεφαλαίων (δηλαδή δανεισμό) από το κέντρο ακριβώς γιατί δανειστές και δανειζόμενοι επέδειξαν υπεραισιοδοξία χωρίς βάση. Οι πηγές της κρίσης πρέπει να αναζητηθούν στον ιδιωτικό και όχι στο δημόσιο τομέα, κάτι που η Γερμανία αποφεύγει επιμελώς να κάνει γιατί τότε θα φανεί ότι το κύριο χαρακτηριστικό της κρίσης είναι τα τεράστια εξωτερικά γερμανικά πλεονάσματα που αντικαθρεφτίζονται στα εξωτερικά ελλείμματα της περιφέρειας.

Η πραγματική φύση του προβλήματος φάνηκε το 2009-10, όταν επιτέλους οι παγκόσμιες αγορές κατάλαβαν τι γινόταν στην περιφέρεια και αντέστρεψαν βίαια τις ροές κεφαλαίου. Στέρεψαν ξαφνικά οι χρηματοπιστωτικές αγορές για τις χώρες της περιφέρειας, όπως είχε συμβεί και στην Ασία το 1997-8, και κυριάρχησε απόλυτη απαισιοδοξία. Αν οι συνθήκες ήταν οι συνηθισμένες, για παράδειγμα, αυτές της Ασίας το 1997-8, το αποτέλεσμα θα ήταν οξύτατη συναλλαγματική κρίση με συντριβή της ισοτιμίας. Δεδομένου όμως ότι οι χώρες της περιφέρειας ανήκαν στην ΟΝΕ, δεν υπήρχε ισοτιμία για να συντριβεί. Κι έτσι το αμετακίνητο ευρώ συνέτριψε την κοινωνία και την οικονομία τους.

Πράγμα που γνωρίζει καλά ο Κρούγκμαν ως ένας από τους κυριότερους σύγχρονους θεωρητικούς των διεθνών κρίσεων της εποχής μας:

"Αντίθετα προς την Ελλάδα όμως, οι χώρες της κρίσης του 1997 διέθεταν το δικό τους νόμισμα το οποίο υποτιμήθηκε κατακόρυφα έναντι του δολαρίου. Αρχικά η υποτίμηση του νομίσματος προκάλεσε οξεία οικονομική αντιξοότητα … Το αποτέλεσμα ήταν σοβαρή οικονομική συρρίκνωση, σε κλίμακα ανήκουστη από την Μεγάλη Υφεση. Ευτυχώς οι άσχημες εποχές δεν διήρκεσαν και τόσο πολύ. Η ίδια η αδυναμία των νομισμάτων των χωρών αυτών έκανε τις εξαγωγές τους ιδιαιτέρως ανταγωνιστικές και σύντομα όλες τους _ ακόμη και η Ινδονησία που είχε πληγεί χειρότερα _ ανάκαμψε με αιχμή τις εξαγωγές … Το 2003, η ινδονησιακή οικονομία ξεπέρασε την προ κρίσης κορύφωση ενώ πέρσι ήταν κατά 72% μεγαλύτερη απ' όσο το 1997."

Ενώ στην Ελλάδα:

" ... η παραγωγή έχει μειωθεί κατά περισσότερο από 20% από το 2007 και συνεχίζει να μειώνεται δραματικά. Κανείς δε γνωρίζει πότε θα αρχίσει η ανάκαμψη και υποθέτω ότι ελάχιστοι περιμένουν ότι η ελληνική οικονομία θα ανακάμψει στα προ κρίσης επίπεδα αυτή την δεκαετία."

Τυχερή η Ινδονησία. Είχε εθνικό νόμισμα, το υποτίμησε και άρα έδωσε ανάσα στην εγχώρια οικονομία. Τυχερή ακόμη γιατί δεν είχε εταίρους να επιμένουν σε δολοφονική λιτότητα όταν η οικονομία της βρισκόταν σε ύφεση χωρίς προηγούμενο. Άτυχη η Ελλάδα. Η ΟΝΕ, το απάνεμο λιμάνι, το αποκορύφωμα της εθνικής καταξίωσης, το κλαμπ που της έδωσε ταυτότητα στον κόσμο, την κατέστρεψε.

Λέει ξεκάθαρα ο Κρούγκμαν ότι η πολιτική της ‘εσωτερικής υποτίμησης’ και της αυστηρής λιτότητας που φέρνει η συνεχιζόμενη συμμετοχή στην ΟΝΕ είναι αυτοκτονική. Δεν είναι φυσικά ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος στο διεθνές στερέωμα που το διαπίστωσε. Αλλά ακόμη και τώρα αυτή η στοιχειώδης μακροοικονομική του διαπίστωση φαντάζει αιρετική στην Ευρωζώνη, όπου πλημμυρίσαμε από ‘αναλύσεις’ του τύπου ‘διεφθαρμένοι Έλληνες’, ‘οκνηροί Νότιοι’, ‘υπερδιογκωμένο δημόσιο’, ‘σάπιο πολιτικό σύστημα’ και τα παρόμοια. Πράγματα κατάλληλα για χαλαρή κουβέντα στην ταβέρνα, αλλά μη ανεκτά σε δοκίμιο πρωτοετούς των οικονομικών.

Φαντάζει δε ακόμη πιο αιρετική στην Ελλάδα, όπου πρόσφατα περίσσεψαν οι ανάλαφρες διαβεβαιώσεις ότι η χώρα είναι έτοιμη να ανακάμψει δυναμικά. Πρωτοστατεί ο Υπουργός Οικονομικών ο οποίος, αν θυμάστε, μας διαβεβαίωνε προ μηνών ότι είναι ‘εκατό τοις εκατό βέβαιος’ ότι το Σεπτέμβριο θα έχουμε ήδη επιστρέψει σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Προφανώς πιστεύει σε αυτό που ο Κρούγκμαν, σε άλλο κείμενό του, είχε εύστοχα ονομάσει ‘η νεράιδα της εμπιστοσύνης’. Όταν η μακροοικονομική ανάλυση δεν καταλήγει στα συμπεράσματα που θέλουμε, τότε επικαλούμαστε τη νεράιδα που αμέσως ανεβάζει τις επενδύσεις, τονώνει τις πιστώσεις, βελτιώνει την κατανάλωση και φέρνει ανάκαμψη.

Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι ο κυριότερος μηχανισμός ανάκαμψης χωρών που αντιμετώπισαν κρίση παρόμοια με της Ελλάδας ήταν η υποτίμηση του νομίσματος. Δεν πρόκειται να υπάρξει δυναμική ανάκαμψη με το τρέχον πλαίσιο οικονομικής πολιτικής. Η Ελλάδα θα κάνει πολλά χρόνια για να καλύψει της απώλειες του εθνικού προϊόντος της, όπως σωστά λέει ο Κρούγκμαν. Αν θέλει άλλη πορεία, χρειάζεται άλλη οικονομική πολιτική, άλλη κυβέρνηση και, άνευ αμφιβολίας, άλλον Υπουργό Οικονομικών.

Διαβάστε περισσότερα...

Σαν σήμερα πριν 29 χρόνια, στις 2 Σεπτεμβρίου του 1984, άφησε την τελευταία του πνοή ο Μάνος Κατράκης

29 χρόνια χωρίς τον Μάνο Κατράκη 

Ο Μάνος Κατράκης, γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1908 στο Καστέλι Κισσάμου, στην Κρήτη. Ήταν το μικρότερο από τα πέντε παιδιά του εμπόρου Χαράλαμπου Κατράκη και της Ειρήνης. Πριν συμπληρώσει τα 10 του χρόνια η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα, καθώς οι δουλειές του πατέρα δεν πήγαιναν και τόσο καλά και θεώρησαν πως η πρωτεύουσα θα προσέφερε περισσότερες επαγγελματικές ευκαιρίες από τη Μεγαλόνησο.

Τον μικρό Μάνο γοήτευε το ποδόσφαιρο. Έπαιζε αρχικά στην ομάδα του «Κεραυνού» και μετά στον «Αθηναϊκό». Κάποια στιγμή σε νεαρή ηλικία αναγκάζεται να γίνει ο προστάτης της οικογένειας, καθώς ο πατέρας του λείπει πια συνεχώς και ο μεγαλύτερος αδελφός του Γιάννης είναι ήδη ξενιτεμένος στην Αμερική.

Γρήγορα πάντως το ταλέντο του θα ανακαλυφθεί. Εμφανίζεται για πρώτη φορά σε θεατρική σκηνή στην Αθήνα το 1927. Ο σκηνοθέτης Κώστας Λελούδας θα ενθουσιαστεί από το μπρίο και τη δυναμικότητα του νεαρού και έτσι ένα χρόνο αμέσως μετά θα παίξει στην πρώτη βουβή ταινία «Το λάβαρο του '21» (1928). Ταυτόχρονα σχεδόν συμμετέχει σε θεατρικές παραστάσεις τοπικών θιάσων, όπως του «Θιάσου Νέων» του Ανδρέα Παντόπουλου και του θιάσου της Μαρίκας Κοτοπούλη, μέχρις ότου καταφέρνει να μπει στο Εθνικό Θέατρο (1931).

Από κει και πέρα όλα άλλαξαν ραγδαία για τον Κατράκη. Η δεκαετία του '30 έφερε την καταξίωσή του στο θεατρικό σανίδι, τη γνωριμία του με εξέχουσες προσωπικότητες του καιρού (όπως ήταν η φιλία του με τον μαέστρο Δημήτρη Μητρόπουλο) αλλά και τον πρώτο του γάμο, σε ηλικία 25 ετών, με την επίσης ηθοποιό, Άννα Λώρη. Από το 1933 έπαιξε κατά σειρά με τους θιάσους Λουδοβίκου Λούη, Μήτσου Μυράτ, Βασίλη Αργυρόπουλου και Μαρίκας Κοτοπούλη μέχρι το 1935, όταν επαναπροσλήφθηκε από το Εθνικό θέατρο.

Ο γάμος του τέλειωσε σύντομα και γρήγορα ήρθε ο πόλεμος κι η κατοχή. Συμμετείχε στο μέτωπο και πολέμησε γενναία αλλά δραματικά γεγονότα στιγμάτισαν την τότε ζωή του: ένας δεύτερος γάμος που κι αυτός δεν ορθοπόδησε, ο χαμός κατά τη γέννα των μοναδικών δίδυμων παιδιών του. Το 1943, όταν ανέλαβε Πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών συνέβαλε τα μέγιστα στην ίδρυση του Κρατικού θεάτρου Θεσσαλονίκης. Ο Κατράκης υπήρξε μέλος του ΕΑΜ και του ΚΚΕ κατά τη διάρκεια της Κατοχής, και πολέμησε στην Εθνική Αντίσταση. Η πεισματική άρνησή του να υπογράψει δήλωση μετανοίας οδήγησε σε βασανιστήρια και εξορία στη Μακρόνησο και τον Άη Στράτη για σχεδόν επτά χρόνια. Η φιλία του και η κοινή πορεία με συναγωνιστές του, όπως ο Γιάννης Ρίτσος και ο Γιάννης Χοντζέας, τον βοήθησαν να αντιμετωπίσει τις δραματικές αυτές στιγμές. Ταυτόχρονα είχε τη δύναμη να εμψυχώνει όποιον συναντούσε στη Μακρόνησο και στον Άη Στράτη.

Όταν πια στις αρχές της δεκαετίας του '50 επιστρέφει στην Αθήνα οριστικά, το μετεμφυλιακό κλίμα είναι βαρύ. Λίγες πόρτες ανοιχτές, λίγες δουλειές. Αναγκάζεται να εργαστεί ευκαιριακά (στο ραδιόφωνο στην αρχή) αλλά σιγά-σιγά κατορθώνει να πάρει μικρούς ή μεγαλύτερους ρόλους στο θέατρο και στον κινηματογράφο.

Επίσης το 1951 - 1952 διοργανώνει «ποιητικές απογευματινές» στο θέατρο Μουσούρη. Το 1952 πρωταγωνίστησε στον «Προμηθέα» του Αισχύλου με τον Θυμελικό θίασο του Καρζή σε Δελφούς και Αθήνα, όπου μετά την παράσταση δέχεται την έκφραση συγχαρητηρίων από τους Βασιλείς. Ακολούθως πρωταγωνίστησε στον θίασο της Κοτοπούλη και το 1953 οργάνωσε δικό του θίασο. Από το 1954 είναι πρωταγωνιστής του «Θεάτρου Αθηνών» και από το επόμενο έτος του «Εθνικού Λαϊκού Θεάτρου», στο οποίο ανέβαιναν συνεχώς παραστάσεις και με μεγάλη επιτυχία.

Στα 1954 θα γνωρίσει την πιο σημαντική σύντροφο της ζωής του και μετέπειτα σύζυγό του (τρίτη και τελευταία), τη Λίντα Άλμα μετά από μία θεατρική πρεμιέρα. Από κείνη τη μέρα και μετά δε θα τους χωρίσει τίποτα, μονάχα ο θάνατος του μεγάλου ηθοποιού, τριάντα χρόνια αργότερα.

Η επόμενη περίοδος ήταν η πιο λαμπρή για τον Κατράκη, τον καθιέρωσε και τον καταξίωσε ως μεγάλο άνθρωπο της τέχνης στη συνείδηση όλων.

Οι μεγάλες αγάπες του Μάνου Κατράκη ήταν, εκτός από το θέατρο και την τέχνη γενικότερα το ότι (σκιτσάριζε και έγραφε ποίηση), οι γυναίκες και ο ιππόδρομος. Πολλά έχουν ειπωθεί για αυτά του τα πάθη, ωστόσο το μόνο αναμφισβήτητο είναι το αστείρευτο και φυσικό του ταλέντο, η υπέροχη φωνή του (π.χ. όταν απαγγέλλει το «Άξιον Εστί» του Ελύτη ή το «Πέντε η ώρα που βραδιάζει» από τον Θρήνο για τονΙγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας του Λόρκα), τα αδιαπραγμάτευτα ιδανικά του.

Η συνεχής καταπόνηση του οργανισμού του δημιούργησε με τον καιρό προβλήματα και η υγεία του εξασθένησε. Μανιώδης καπνιστής, σχεδόν μέχρι το τέλος της ζωής του, αρνήθηκε να ακολουθήσει αυστηρό πρόγραμμα θεραπείας. Έτσι, λίγο μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων της τελευταίας ταινίας, στην οποία πρωταγωνίστησε -το Ταξίδι στα Κύθηρα με σκηνοθέτη τον Θόδωρο Αγγελόπουλο- άφησε την τελευταία του πνοή στις 2 Σεπτεμβρίου του 1984, σε ηλικία 76 ετών.

Πηγή: el.wikipedia.org

Διαβάστε περισσότερα...

Η Ισλανδία Εγκατέλειψε τις Διαπραγματεύσεις για την Ένταξη στην ΕΕ!

Πηγή: http://aristeri-diexodos.blogspot.gr

Η ΕΛΚΥΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ Ε.Ε. ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΠΑΡΕΛΘΟΝ!

Η πρόσφατη εκλογή «ευρωσκεπτικιστών» στην κυβέρνηση της Ισλανδίας ερμηνεύθηκε από συνταγματολόγους ως «σημάδι» για διακοπή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της χώρας στην ΕΕ.

Σύμφωνα με τα όσα σημειώνονται στην EurActive, τουπουργείο Εξωτερικών της Ισλανδίας τόνισε ότι έλαβε γνωμοδότηση από τους συνταγματολόγους του, πως η κυβέρνηση δεν δεσμεύεται από την κοινοβουλευτική ψηφοφορία του 2009 να ξεκινήσει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις.

«Μετά από αυτή τη γνωμοδότηση ο Ισλανδός υπουργός Εξωτερικών αποφάσισε να διαλύσει την επιτροπή διαπραγματεύσεων», τόνισε σε δήλωσή του το υπουργείο εξωτερικών, σύμφωνα με το γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων.

Σε πρόσφατη επίσκεψη του Ισλανδού πρωθυπουργού Sigmundur Gunnlaugsson στις Βρυξέλλες, ο Πρόεδρος της Κομισιόν José Manuel Barroso τον κάλεσε να αποφασίσει «χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση» εάν η χώρα του θέλει να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις ή εάν τελικά θα εγκαταλείψει τα σχέδια ένταξης στην ΕΕ.

Την απάντηση την έλαβε με τη διάλυση της επιτροπής των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, πράγμα που προφανώς σημαίνει και ευθεία εγκατάλειψη των τελευταίων.

  

Στις 27 Απριλίου, η Ισλανδία πραγματοποίησε εκλογές όπου το φιλοευρωπαϊκό κόμμα των Σοσιαλδημοκρατών υπέστη την μεγαλύτερη ήττα όλων των εποχών από την ημέρα ανεξαρτητοποίησης της χώρας από τη Δανία το 1944.

Ο 38χρονος Gunnlaugsson είναι ο νεότερος δημοκρατικά εκλεγμένος ηγέτης στην Ευρώπη. Ηγείται των Προοδευτικών από το 2009, ένα κεντροδεξιό και φιλελεύθερο κόμμα που ανήκει στη Φιλελεύθερη Διεθνή.

Το Προοδευτικό Κόμμα έχει κυρίως υποστηρικτές αγρότες και αλιείς. Βρίσκεται σε κυβέρνηση συνασπισμού με το Κόμμα Ανεξαρτησίας, το οποίο επίσης αντιτίθεται στην ένταξη στην ΕΕ.

Τον Μάιο, η κυβέρνηση ανακοίνωσε την διακοπή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της χώρας με την ΕΕ μέχρι να διεξαχθεί δημοψήφισμα εντός των επόμενων 4 ετών για τη συνέχιση ή μη των διαπραγματεύσεων.

Η εν λόγω απόφαση χωρίς αμφιβολία ενόχλησε τις Βρυξέλλες. Ωστόσο η πρόσφατη ένταξη της Κροατίας έδωσε στους Ευρωπαίου ηγέτες τη δυνατότητα να «καυχηθούν» για την ελκυστικότητα της ΕΕ, παρά την οικονομική κρίση και την κρίση χρέους.

Επισημαίνεται ωστόσο ότι η Ισλανδία συνιστά μια ιδιάζουσα περίπτωση, καθώς η πανίσχυρη βιομηχανία αλιείας που διαθέτει η χώρα είναι σε σύγκρουση με τις ποσοστώσεις αλιείας που επιβάλει η ΕΕ. Η Κομισιόν λέει ότι μπορεί να δεχθεί τις «ιδιαιτερότητες» της Ισλανδίας, όμως στην πραγματικότητα οι διαφορές Ρέυκιαβικ και Βρυξελλών δεν είναι μόνο τεχνικές αλλά πολιτικής φύσης.

Η ΕΕ θεωρεί πως η Ισλανδία προβαίνει σε υπεραλίευση και ότι πρέπει να αποδεχθεί αυστηρές ποσοστώσεις. Η Ισλανδία από την άλλη ισχυρίζεται ότι έχει μεγαλύτερη εμπειρία στην αλιεία από την ΕΕ και ότι μπορεί να «διδάξει» στις Βρυξέλλες βέλτιστες πρακτικές.

Διαβάστε περισσότερα...

Μερικές παρατηρήσεις για τη διακοπή των σχέσεων Ε.Πα.Μ. – Σ.Ε.Ε.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Στις αρχές του καλοκαιριού μας πλησίασε, με δική της πρωτοβουλία, αντιπροσωπία του «Συνδέσμου Εθνικής Ενότητας» με σκοπό να διερευνήσει τη δυνατότητα συνεργασίας μαζί μας. Η Π.Γ. του Ε.Πα.Μ. συζήτησε το θέμα και απάντησε θετικά με την προϋπόθεση ότι υπάρχει όντως βάση για τέτοια συνεργασία.

Κατά τη διάρκεια των επαφών διευκρινίστηκε από μεριάς τους ότι υπάρχει η διάθεση να υιοθετήσουν θέσεις ανάλογες  με τα προτάγματα του ΕΠΑΜ. Εμείς θέσαμε το ζήτημα της στάσης απέναντι στο ευρώ και στην ΕΕ, το οποίο κρίνει τον πατριωτικό χαρακτήρα μιας πολιτικής δύναμης και τη δυνατότητα συνεργασίας μαζί της. Μας διευκρίνισαν ότι κι αυτοί ήταν υπέρ του εθνικού νομίσματος και έχουν ξεκινήσει μια διαδικασία αλλαγής της θέσης τους που πρόβλεπαν να ολοκληρωθεί τον Σεπτέμβριο. Μετά από όλα αυτά τους επισημάναμε ότι η δυνατότητα συνεργασίας τελικά θα κριθεί στο δρόμο. Κάτι στο οποίο συμφώνησαν κι αυτοί. Όλα αυτά αποτυπώνονται στη κοινή δήλωση, που συντάχθηκε μετά την επίσημη συνάντηση κλιμακίων των δύο σχηματισμών την 21η Ιουλίου.

Δυστυχώς, μετά την απόλυτη συμφωνία όσον αφορά και στο περιεχόμενο της κοινής ανακοίνωσης και ενώ εμείς τη δώσαμε στη δημοσιότητα, όπως είχε συμφωνηθεί, δεν υπήρξε αντίστοιχη κίνηση από την πλευρά τους, με συνέπεια να δημιουργούνται εύλογα ερωτηματικά για το αν υπήρξε υπαναχώρηση από την πλευρά του ΣΕΕ.

Μετά από επανειλημμένες πιέσεις από την πλευρά μας να δημοσιοποιήσουν και εκείνοι την κοινή ανακοίνωση, διαπιστώσαμε ότι στην ιστοσελίδα τους αντί της κοινής ανακοίνωσης, αναρτήθηκε ένα γενικόλογο Δελτίο Τύπου με αριθμό 59, που αναφέρεται αόριστα σε πρωτοβουλίες που έχουν αναληφθεί από τον ΣΕΕ για την ένωση όλων των πατριωτικών δυνάμεων.

Επίσης - και πέραν μιας περίεργης δήλωσης του Προέδρου τους για την επέμβαση των ΜΑΤ στο Πολυτεχνείο - ανήρτησαν κείμενο - πρόσκληση για συμμετοχή σε γιορτές μίσους που διχάζουν τον ελληνικό λαό υποδαυλίζοντας εμφυλιοπολεμικά συμπλέγματα που ο ελληνικός λαός πάσχισε πάνω από 50 χρόνια για να τα ξεπεράσει και τα οποία μόνο το καθεστώς των δωσιλόγων ωφελούν στη προσπάθειά του να κρατά διαιρεμένο τον ελληνικό λαό και να «βασιλεύει».

Αμέσως ξεκαθαρίσαμε ότι η συμμετοχή τους αυτή αναιρεί μια από τις θεμελιώδεις προϋποθέσεις συνάντησης των δυο μας, αφού τορπιλίζει την πάλη για την ενότητα του λαού πάνω από διαχωρισμούς δεξιάς και αριστεράς. Ζητήσαμε να τοποθετηθούν δημόσια εναντίον των γιορτών μίσους που επαναφέρουν τους διαχωρισμούς του εμφυλίου μέσα στο λαό. Δυστυχώς μέχρι σήμερα αυτό δεν έγινε, παρά τις προφορικές υποσχέσεις τους. Αντίθετα μάλιστα διαβάζουμε στο Δελτίο Τύπου που εξέδωσαν με αριθμό Νο 60, ότι είναι το Ε.Πα.Μ. που επιλέγει «τον δρόμο του διχασμού και της αντιπαράθεσης» με βάση «προσωπικές επιδιώξεις και ξεπερασμένες ιδεολογικές διαχωριστικές αντιλήψεις στο περιθώριο». Κατ’ αυτούς λοιπόν, η ενότητα του λαού επιτυγχάνεται με εμφυλιοπολεμικά κηρύγματα μίσους κατά των «κομμουνιστοσυμμοριτών» και πλέκοντας το εγκώμιο των δυνάμεων καταστολής του Δένδια.

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο κατόπιν των εξελίξεων αυτών διακόπτει άμεσα την οποιαδήποτε επαφή με τον «Σύνδεσμο Εθνικής Ενότητας», ο οποίος πέραν από την ασυνέπεια και αφερεγγυότητά του απέναντί μας, δείχνει να μην έχει το σθένος και τη δύναμη να κόψει τον ομφάλιο λώρο με χώρους που λειτουργούν ως ανεπίσημος βραχίονας του καθεστώτος κατοχής, που ουδεμία σχέση έχει με την ενότητα του λαού, αντίθετα αποδεικνύεται ότι επιδιώκουν τον διχασμό, στηριγμένο σε άρρωστες ιδεοληψίες που προέρχονται από την πιο σκοτεινή περίοδο της πρόσφατης ιστορίας μας και την οποία με κανένα τρόπο δεν πρέπει να επιτρέψουμε να επαναληφθεί.

Εμείς σταθεροί και συνεπείς στις απόψεις και την πολιτική μας, δώσαμε κάθε ευκαιρία προκειμένου ο ΣΕΕ να ξεμπερδέψει μια και καλή με όλον αυτόν το συρφετό των χουντοπρακτόρων. Δεν τα κατάφερε και σύρεται από δαύτους, αν δεν είναι και ο ίδιος κατασκεύασμα και προκάλυμμά τους. 

Εκτός αυτού, αποκαλύπτει και μια πλήρη ανακολουθία με τον τίτλο που υποκριτικά επέλεξαν για τον πολιτικό τους φορέα. Εκτός κι αν με το «Σύνδεσμος Εθνικής Ενότητας», δεν εννοούν την ενότητα του έθνους, αλλά την ένωση των φασιστο-φιλοχουντικών θυλάκων που, με πρόσχημα την «εθνικοφροσύνη» τους, επέφεραν απανωτά πλήγματα κατά του έθνους. Αλλά έστω κι έτσι ξεκαθαρίζουν τα πράγματα για το ποιος είναι ποιος και τι σκοπιμότητες εξυπηρετεί στο πλευρό του κατοχικού καθεστώτος, σε βάρος των συμφερόντων της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

Αθήνα 30 Αυγούστου 2013

Η Πολιτική γραμματεία του Ε.Πα.Μ.

Διαβάστε περισσότερα...