Δ. Καζάκης: Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει ενότητα δράσης των αντιμνημονιακών;

του Δημήτρη Καζάκη

Αύριο αρχίζουν οι συνομιλίες στο Παρίσι με τους δανειστές. Φυσικά, κεκλεισμένων των θυρών. Το αποτέλεσμα προκαθορισμένο. Η δημόσια περιουσία θα περάσει στην κυριότητα του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, ο οποίος θυμίζουμε ότι έχει καθεστώς υπερκράτους με ασυλίες τέτοιες που δεν επιτρέπουν σε καμιά κυβέρνηση, ή πολίτη της ευρωζώνης να στραφεί εναντίον του.

Η ιδιωτική περιουσία, ειδικά των μισθωτών και συνταξιούχων, θα "αξιοποιηθεί" διαμέσου της εφορίας. Οι αγορές στο εξωτερικό βοούν για σκιώδη επιχειρηματικά σχήματα με μορφή εταιρειών holding, που στήνονται στο παρασκήνιο κυρίως στο Λουξεμβούργο από τους κυβερνώντες και κερδοσκόπους προκειμένου να "αξιοποιηθεί" η περιουσία των οφειλετών προς την εφορία.

Τέλος, ετοιμάζεται σχέδιο "κουρέματος" καταθέσεων και εκποίησης περιουσιών ιδίως ελευθεροεπαγγελματιών και μικρομεσαίων δανειοληπτών. Μην ξαφνιαστείτε αν το ερχόμενο Σάββατο τις πρώτες πρωινές ώρες δημοσιοποιηθεί μια ανακοίνωση ανάλογη μ' εκείνη της Κύπρου τον Μάρτιο του 2013, ώστε τη Δευτέρα να παραμείνουν κλειστές οι τράπεζες. Δεν βρίσκω αυτό το σενάριο πολύ πιθανό, βασικά για πολιτικούς λόγους, αλλά δεν θα το απέκλεια κιόλας.

Κι ενώ οι κυβερνώντες συνομιλούν εν κρυπτώ και παραβύστω με τους δανειστές, εδώ εμείς οφείλουμε να αδιαφορούμε για όλα αυτά. Γιατί αλήθεια επιτρέπουμε 4 χρόνια μετά το Καστελόριζο να μας σύρουν σε μια νέα συμφωνία με τους δανειστές, που μπροστά της ότι έχουμε υποφέρει μέχρι σήμερα θα μοιάζει με παιδική χαρά; Γιατί έχουμε αφεθεί έτσι στην τύχη; Ποιοι σκοτεινοί δαίμονες από τα βάθη της κόλαση έχουν κατορθώσει να αλυσοδέσουν την ψυχή μας τόσο σφιχτά με τον τρόμο και τη απάθεια του ραγιά;

Αυτό που χτυπά στο μάτι είναι αφενός η ευκολία με την οποία οι κυβερνώντες έχουν ταυτιστεί με τους δανειστές εναντίον της χώρας και αφετέρου η αδυναμία να τα βρουν οι δυνάμεις που λένε ότι αντιστρατεύονται τις μνημονιακές πολιτικές. Ολόκληρη η χώρα βυθίζεται σ' έναν απύθμενο βάλτο, ο λαός της αντιμετωπίζει τον εργασιακό, κοινωνικό και πολιτικό αφανισμό του, αλλά η αντιμνημονιακή αντιπολίτευση αρκείται σε ανέξοδες καταγγελίες της μνημονιακής πολιτικής χωρίς κανένα πρακτικό αντίκρυσμα για τα λαϊκά στρώματα και εξαντλεί την πολιτική της παρέμβαση στα μαγειρέματα της προεδρικής εκλογής.

Δύσκολα θα μπορούσαμε να φανταστούμε χειρότερη κατάντια. Η χώρα, στην πιο κρίσιμη καμπή της, έχει βρεθεί κυριολεκτικά έρμαιο του παρασκηνίου και η αντιπολίτευση δεν προσπαθεί καν θέλει να αναδείξει τα μεγάλα ζητήματα. Δεν κάνει καν το κόπο να διαβεβαιώσει ότι στο βαθμό που οι συνομιλίες των Παρισίων είναι μυστικές και ερήμην του ελληνικού λαού, αυτή δεν πρόκειται να τις αναγνωρίσει.

Γιατί άραγε ο κ. Τσίπρας δεν προχωρά σε μια τέτοια δήλωση; Πώς αποδέχεται και νομιμοποιεί με τη σιωπή του μια τέτοια διαδικασία "διαπραγμάτευσης" με τους δανειστές; Έτσι εννοεί την "διαπραγμάτευση" και ο ίδιος; Μακριά, μυστικά και ερήμην του λαού; Γιατί δεν βγαίνει να πει καθαρά και σταράτα ότι αυτές οι διαδικασίες ταιριάζουν μόνο σε κυβερνήσεις που υπηρετούν αλλότρια συμφέροντα απ' αυτά του ελληνικοή λαού κι επομένως το κόμμα του θα θεωρήσει άκυρη οποιαδήποτε συμφωνία προκύψει απ' αυτές; Τι φοβάται;

Αυτός δεν λέει ότι μας κυβερνά μια αισχρή μειοψηφία; Γιατί τώρα που αυτή η αισχρά μειοψηφική κυβέρνηση παίζει την τύχη της χώρας και του λαού της στα ζάρια, ή στην ρουλέτα των Παρισίων, πίσω από ερμητικά κλειστές θύρες, δεν βγαίνει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να δηλώσει το αυτονόητο; Εκτός κι αν δεν είναι αυτονόητο.

Όπως και να έχει, εμείς δεν ανήκουμε σ' εκείνους που προσκυνάνε παραθρησκευτικά δόγματα και πολιτεύονται σαν τον Χαλίφη Ομάρ: Ότι συμφωνεί με το Κοράνι είναι περιττό, ότι διαφωνεί με το Κοράνι είναι επικύνδυνο. Επομένως όλα και όλοι στην πυρά! Και μπροστά στην απειλή μιας νέας συμφωνίας από το Παρίσι που θα βαθύνει τον εξανδραποδισμό της χώρας και του λαού, θεωρούμε ότι επείγει να πέσει το ταχύτερο δυνατό η υφιστάμενη κυβέρνηση, αλλά και να μην της δοθεί η δυνατότητα να ανάκαμψει υπό διαφορετική σύνθεση.

Πώς μπορούμε στα σίγουρα να ρίξουμε αυτή την κυβέρνηση και να μην επιτρέψουμε την επάνοδό της με διαφορετικό μίγμα; Μόνο αν ενωθεί σε κοινό μέτωπο το σύνολο της λεγόμενης αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης. Πώς μπορεί να γίνει αυτό όταν ανάμεσα στα κόμματα και τους πολιτικούς σχηματισμούς που αντιτάσσονται στο μνημόνιο υπάρχουν πολύ σοβαρές διαφορές σε καίρια ζητήματα; Με έναν πολύ απλό τρόπο. Αν προτάξουμε όλοι μας μια πολιτική συμφωνία πάνω στα πιο ζωτικά και άμεσα προβλήματα του λαού.

Ποιά είναι τα ζητήματα που κυριολεκτικά καίνε αυτή τη στιγμή την συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού; Τα χρέη προς την εφορία. Τα χρέη προς τον ΟΑΕΕ και τις τράπεζες. Οι κατασχέσεις και οι πληστειριασμοί. Οι όροι και οι συνθήκες εργασίας. Η διάλυση και η εκποίηση της χώρας, κοκ. Ξεκινώντας φυσικά από την καταγγελία κάθε συμφωνίας σε βάρος της χώρας και του ελληνικού λαού.

Γιατί λοιπόν δεν μπορούμε να οικοδομήσουμε μια πολιτική συμφωνία όλων πάνω σ' αυτά τα ζητήματα αιχμής; Γιατί δεν ανοίγουμε μεταξύ μας, δημόσια και μέσα στο λαό, τη συζήτηση για μια ρεαλιστική πρόταση διαγραφής του χρέους; Πόσο δύσκολο είναι κάτι τέτοιο;

Βεβαίως, εμείς πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε να βγούμε από το σημερινό αδιέξοδο και την χρεοκοπία αν δεν αποδεσμευτούμε από το ευρώ και την ΕΕ. Όπως επίσης πιστεύουμε ότι δεν μπορεί να εφαρμοστεί ούτε ένα μέτρο ουσιαστικής ελάφρυνσης του ελληνικού λαού, δεν μπορεί να υπάρξει ούτε καν ανάσα, χωρίς να οδηγήσει αντικειμενικά σε μετωπική αναμέτρηση με την ευρωζώνη και την ΕΕ. Και τότε ο καθένας θα κάνει αναγκαστικά τις επιλογές του και θα δείξει τις προθέσεις του. Ή θα μείνει με το ευρώ και την ΕΕ στρεφόμενος εναντίον του λαού και της χώρας, ή θα υιοθετήσει πολιτικές εξόδου. Μέσος δρόμος να είστε απολύτως σίγουροι, δεν υπάρχει.

Ας συμφωνήσουμε λοιπόν πώς να γλυτώσουμε τον κοσμάκη από τα χρέη και τις επιδρομές της εφορίας, από τις τράπεζες και το εργασιακό μεσαίωνα και ας αφήσουμε τον λαό να πειστεί ποιος έχει δίκιο. Εκείνοι που λένε ότι όλα αυτά μπορούν να γίνουν μέσα στην ευρωζώνη και την ΕΕ, ή εκείνοι που σαν κι εμάς υποστηρίζουμε ότι τίποτε καλό δεν μπορεί να γίνει για τον λαό και την πατρίδα υπό το καθεστώς του ευρώ; Ας μάθουμε να βαδίζουμε χώρια, δηλαδή ο καθένας να κρατά τη δική του οργάνωση και να ζυμώνει ελεύθερα τις δικές του ξεχωριστές θέσεις, αλλά να χτυπάμε μαζί, από κοινού, τον κοινό εχθρό.

Φανταστείτε λοιπόν να υπάρξει μια τέτοια πολιτική συμφωνία ανάμεσα σ' όλα τα πολιτικά σχήματα του αντιμνημονιακού χώρου. Φανταστείτε να δρουν κινηματικά από κοινού με βάση αυτή την πολιτική συμφωνία. Φανταστείτε να κατέβουν ακόμη και στις εκλογές με τον κάθενα να διατηρεί την πολιτική και οργανωτική του ανεξαρτησία στα πλαίσια ενός ψηφοδελτίου εκλογικής συμμαχίας. Υπάρχει πιο σίγουρος τρόπος για να ανατραπεί αυτή η κυβέρνηση και να γλυτώσει η χώρα και ο λαός της από τον όλεθρο;

Τι μπορεί να εμποδίσει μια τέτοια πολιτική συμφωνία; Μόνο η ιδιοτέλεια των μηχανισμών, οι προσωπικές ατζέντες, οι ιδεοληψίες και τα δούναι-λαβείν στο πολιτικό παρασκήνιο. Εμείς πάντως θα αναλάβουμε ξανά την πρωτοβουλία για να συναντηθούμε με όλα τα αντιμνημονιακά σχήματα με σκοπό μια τέτοια πολιτική συμφωνία. Για να δούμε αυτή την φορά; Θα επικρατήσει το συμφέρον του λαού και της χωρας; Ή μας έχουν τόσο σίγουρους οι μηχανισμοί, ώστε να μην νοιάζονται γιατί πάλι θα επιβραβεύσουμε τις αυτοδύναμες και περιχαρακομένες επιλογές τους;

Ένα πάντως είναι απολύτως σίγουρο. Όσο τα πολιτικά σχήματα του λεγόμενου αντιμνημονιακού χώρου, από την Κουμουνδούρου και τον Περισσό, έως τον Καμμένο και τα σχήματα εκτός κοινοβουλίου, επιμένουν σε αυτοδύναμη πορεία, τόσο περισσότερο ενισχύεται και παγιώνεται η πολιτική κυριαρχία των κυβερνώντων. Έως το τέλος. Έως το ολοκληρωτικό παρανάλωμα της χώρας και του λαού της. Ας μην επιτρέψουμε να γίνει.

Διαβάστε περισσότερα...

Εμπρός για την πιο πλατιά συμμετοχή στο Συνέδριο του Ε.ΠΑ.Μ.

Μέσα σε ένα πραγματικά πανηγυρικό κλίμα επιβεβαίωσης της ενότητας και του αγωνι-στικού πνεύματος που χαρακτηρίζει τους αγωνιστές του Ε.ΠΑ.Μ., ολοκληρώθηκαν από-ψε το βράδυ Σάββατο 30 Αυγούστου 2014, οι εργασίες της έκτακτης Συνόδου του απερχό-μενου Εθνικού Συντονιστικού Συμβουλίου του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου, κατά τη διάρκεια της οποίας εγκρίθηκε η πρόταση για τον Κανονισμό διεξαγωγής του 3ου Τακτικού Συνεδρίου του Ε.ΠΑ.Μ. που θα διεξαχθεί στην Αθήνα το 4ήμερο 25 - 28 Σεπτεμβρίου.

Στη Σύνοδο έγινε ανάλυση της πολιτικής κατάστασης, όπως αυτή διαμορφώνεται και την πιθανότητα προκήρυξης πρόωρων εκλο-γών, η διεθνής κατάσταση και οι πιθανότητες επέκτασης των πολεμικών αναμετρήσεων κτλ., καθώς και οι αντίστοιχες θέσεις του Ε.ΠΑ.Μ..

Συζητήθηκε επίσης, η εντατικοποίηση των προσπαθειών του Ε.ΠΑ.Μ. στη κατεύθυνση δημι-ουργίας μιας πανστρατιάς αντίδρασης στις ληστρικές επιδρομές του καθεστώτος ενάντια στα λαϊκά εισοδήματα και την περιουσία, καθώς και ενός ευρύτατου μετώπου άρνησης πληρωμής των ληστρικών φόρων με κύρια αιχμή τον ΕΝΦΙΑ.

Έγινε εκτεταμένη ανταλλαγή απόψεων για την κατάσταση στο εσωτερικό του Μετώπου και το άνοιγμα των οργανώσεών του στα λαϊκά προβλήματα και γενικά στην κοινωνία.

Αποφασίστηκε, το χρονικό διάστημα που απομένει μέχρι το Συνέδριο, να αποτελέσει ευκαιρία για το πιο πλατύ άνοιγμα των οργανώσεων του Ε.ΠΑ.Μ. στη κοινωνία, τη προσέγγιση των πολιτών, την ανταλλαγή απόψεων μαζί τους και το κάλεσμα τους να συμμετάσχουν στο γόνιμο προσυνεδριακό διάλογο, είτε εγγραφόμενοι ως τακτικά μέλη στο Μέτωπο, συμμετέχοντας ενεργά και στις εργασίες του Συνεδρίου, είτε διατυπώνοντας απλά τις απόψεις τους για όλα τα μεγάλα ζητήματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία σήμερα και τους τρόπους αντιμετώπισης του καθεστώτος κατοχής.

Αθήνα 30 Αυγούστου 2014

Διαβάστε περισσότερα...

ΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΜΥΜΑΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΡΩΣΙΑ

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΙΑΤΣΟΥ*

Θυμάστε την μπάντα της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας που έπαιζε τον «Ζορμπά» μέσα στην Κόκκινη πλατεία, και ξεσήκωσε θύελλα ενθουσιασμού στους χιλιάδες παρευρισκόμενους; Ε, ξεχάστε αυτές τις μοναδικές εικόνες. Προφανώς, κατόπιν ΝΑΤΟϊκής «εντολής», απαγορεύτηκε να ξαναπάει στη Μόσχα.

Αυτό πια και αν αποτελεί ΝΑΤΟϊκή μισαλλοδοξία και ντροπιαστική υποταγή της ελληνικής ηγεσίας -στρατιωτικής και πολιτικής- στις επιταγές των «εταίρων» που έχουν μετατρέψει την εταιρική σχέση σε αυτή του ηγεμόνα και του ... ακολούθου! Μια βδομάδα πριν από την έναρξη του Φεστιβάλ στρατιωτικών ορχηστρών στην Κόκκινη πλατεία της Μόσχας με την ονομασία «Σπάσκαγια Μπάσνια», η ελληνική στρατιωτική ηγεσία ενημέρωσε τους διοργανωτές πως δεν θα συμμετάσχει.

Το Φεστιβάλ κλείνει τον έκτο χρόνο ζωής του και πρόλαβε να γίνει παγκοσμίως γνωστό. 

Στρατιωτικές ορχήστρες από δεκάδες χώρες του κόσμου πήραν μέρος και παρουσίασαν με μοναδικό τρόπο, τμήματα της μουσικής - χορευτικής κληρονομιάς τους.

ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Η μπάντα της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, το Σεπτέμβριο του 2012, προκάλεσε μοναδικό ενθουσιασμό και χιλιάδες μοσχοβίτες και τουρίστες απ΄όλο τον κόσμο ξεχύθηκαν αυθόρμητα στο χώρο της απέραντης Κόκκινης πλατείας και χόρευαν ... συρτάκι! Το βίντεο με τις μοναδικές αυτές στιγμές έκανε το γύρο του κόσμου, επί μήνες ολόκληρους. Η Ελλάδα χωρίς κανένα έξοδο, η Ελλάδα της κρίσης, των μνημονίων, της ανεργίας και της ανέχειας, έδωσε τη θέση της στην εικόνα της Ελλάδας που αγαπά όλος ο κόσμος, μαζί και οι Ρώσοι. Του χορού, της μουσικής, του έρωτα, της αισιοδοξίας. Μιας εικόνας που είχε ανάγκη ο Ελληνας, και που για χάρη του τα ένστολα παληκάρια της Πολεμικής Αεροπορίας παρουσίασαν στο μοσχοβίτικο κοινό ξεπερνώντας εαυτόν. Ηταν ευτύχημα για όλους εμάς που βρεθήκαμε εκεί, στην Κόκκινη πλατεία, να γίνουμε μάρτυρες των μοναδικών εκείνων στιγμών, αλλά και να αφουγκραστούμε από κοντά τα αισθήματα των ίδιων των συντελεστών αυτής της μοναδικής προσφοράς, των μελών της ορχήστρας.

ΑΚΥΡΩΣΗ ΣΤΟ ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ

Πέρυσι, οι Ρώσοι, έχοντας κατά νου την επιτυχία της προηγούμενης χρονιάς, κάλεσαν στις εκδηλώσεις τον αρχηγό της Πολεμικής Αεροπορίας, εκφράζοντας έτσι την απεριόριστη εκτίμησή τους και προς το καλλιτεχνικό γεγονός αλλά και προς την Ελλάδα, ως χώρα και ως λαό. Δόθηκε, μάλιστα η δυνατότητανα στηθεί περίπτερο του ΕΟΤ, σε χώρο του Φεστιβάλ, μέσα στην πλατεία!

Για φέτος, και παρά τις διευρυμένες υποχρεώσεις του Φεστιβάλ που έχει γίνει πλέον θεσμός διεθνούς ακτινοβολίας, η ελληνική στρατιωτική ορχήστρα προσκλήθηκε από νωρίς. Από το Νοέμβρη του 2013ακόμα. Υπογράφηκε σχετική συμφωνία και η συμμετοχή φαινόταν θέμα οριστικά λυμένο. Η ελληνική άρνηση για συμμετοχή, λίγες μόλις μέρες πριν από την έναρξη, αφήνει ένα πελώριο ερωτηματικό στους διοργανωτές. Επίσημα, δεν δόθηκε κάποια εξήγηση, ωστόσο, καλά πληροφορημένες πηγές στην Αθήνα, πιστοποιούν ότι, αν και σε επίπεδο στρατιωτικής ηγεσίας όλα ήταν έτοιμα για τη συμμετοχή, οιπολιτικές ηγεσίες των υπουργείων Εξωτερικών και Αμύνης, προφανώς μετά από διαβουλεύσεις (!), αποφάσισαν τη ματαίωσή της.

Θετική απάντηση, εξ όσων γνωρίζουμε, δεν έδωσε και η ηγεσία του ΕΟΤ, για το αν θα εκμεταλλευτεί το γεγονός για να στήσει το περίπτερο που της προτάθηκε από την οργανωτική επιτροπή. Παρά την ελληνική «ψυχρολουσία», πάντως, οι διοργανωτές κράτησαν το χώρο του περιπτέρου και το προσέφεραν σε μεγάλο τουριστικό γραφείο που κυριαρχεί στην αποστολή ρώσων τουριστών προς την Ελλάδα.

Η ΤΟΥΡΚΙΑ, ΑΝΤΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Το φεστιβάλ στρατιωτικών ορχηστρών «Σπάσκαγια Μπάσνια», γίνεται υπό της αιγίδα του Προέδρου της Ρωσίας, συμπίπτει με τις γιορταστικές εκδηλώσεις για την «Ημέρα της Μόσχας», και κυριολεκτικά αποτελεί το μεγαλύτερο και πιο μαζικό καλλιτεχνικό γεγονός σε ανοικτό χώρο, στη ρωσική πρωτεύουσα πριν από την έναρξη του χειμώνα.

Στις αρχές Αυγούστου η συμπόρευση της ελληνικής κυβέρνησης με τις επιλογές των Βρυξελλών για την επιβολή κυρώσεων κατά της Ρωσίας, έφερε τις αντικυρώσεις με πρώτα θύματα τους Ελληνες ροδακινοπαραγωγούς, τους παραγωγούς ψαριών, σταφυλιού και έπονται οι παραγωγοί ακτινιδίων, εσπεριδοειδών και πάει λέγοντας. Ενα μεγάλο μέρος του κενού που δημιουργείται στην τροφοδοσίατης ρωσικής αγοράς με ανάλογα φρούτα, θα καλυφθεί από την ..Τουρκία. Αυτό έχει ήδη γίνει γνωστό. Αυτό που απομένει να πληροφορηθεί το ελληνικό κοινό είναι το γεγονός ότι το κενό που αφήνει η ορχήστρα της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας στο Φεστιβάλ, στην Κόκκινη πλατεία, το αναπληρώνει ανάλογη μπάντα από την ... Τουρκία! Αυτά...

*Πηγή: http://gr.rbth.com/

Διαβάστε περισσότερα...

Κ. Βαξεβάνης: Αγάπη και ανταγωνιστικότητα μόνο

του Κώστα Μπαξεβάνη

Τώρα που η Ελλάδα γέμισε με μπουκαλάκια και ακριβές συσκευασίες λαδιού που υπό-σχονται όσο σχεδόν και ο Σαμαράς το ελλη-νικό οικονομικό θαύμα, είναι ίσως χρήσιμο να ρίξουμε και μια ματιά στο γερμανικό θαύμα. Για να ξεκαθαρίσουμε όμως πρώτα με το ελληνικό θαύμα, οι θεωρίες που εμφανίζουν τη χώρα να έχει ανάγκη από έξυπνες ιδιωτικές πρωτοβουλίες και απεριό-ριστη αγάπη που θα ανατρέψει την αρνητική ενέργεια του κακού κρατισμού, είναι ίσως καλές θεωρίες για διασκεδαστικό ράφτινγκ στο Ποτάμι της πολιτικής ανεμελιάς, αλλά δεν είναι αλήθεια.

Η χώρα δεν κατοικείται από τεμπέληδες που πρέπει να τιμωρηθούν ή να αποστομωθούν από εφευρετικούς νεοεπιχειρηματίες των social media και του διαδικτύου, αλλά από πολίτες που διαμορφώθηκαν σε συγκεκριμένες συνθήκες. Η χώρα, με την ένωσή της με την πάλαι ποτέ ΕΟΚ, αυτό που σήμερα εμφανίζεται ως ευρωπαϊκό ιδεατό που δεν μπορεί όμως να αποδείξει τους ισχυρισμούς του, γνώρισε την αποπαραγωγικοποίηση εξαιτίας της. Εργοστάσια έκλεισαν με επιδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση (τα εργοστάσια ζάχαρης είναι η πιο χαρακτηριστική περίπτωση), αλιευτικοί στόλοι καταστράφηκαν πάλι με επιδότηση και η ελληνική γεωργία και κτηνοτροφία έχασαν κάθε ποιοτικό χαρακτηριστικό από την επιδότηση των στρεμμάτων. Προσέξτε: δεν επιδοτήθηκε το προϊόν, ούτε η ποιότητα αλλά τα στρέμματα. Έτσι για μεγάλο διάστημα, συνέφερε τον έλληνα αγρότη να πάρει επιδότηση και μάλιστα πολλές φορές με ψεύτικα στρέμματα, παρά να καλλιεργήσει τη γη. Έτσι δημιουργήθηκε μια παρασιτική Ελλάδα, στην οποία οι γεωπόνοι έγραφαν στα γραφεία επιδοτήσεις αντί να είναι στα χωράφια και να συμβουλεύουν τους αγρότες τι να καλλιεργήσουν.

Αυτό το «Ευρωπαϊκό» μόρφωμα που παρουσιάζει τον εαυτό του ως προφητεία σωτηρίας, άρχισε να μοιράζει φτηνό δανεικό χρήμα. Ο κύριος Παπαδήμος, αργότερα μνημονιακός πρωθυπουργός που καταλόγισε στους Έλληνες ότι ζούσαν με δανεικά, προέτρεψε δημόσια την κυβέρνηση Σημίτη να δώσει, το 2000, φτηνά δάνεια. Η τηλεόραση δημιουργούσε την ίδια ώρα τα καταναλωτικά πρότυπα στα οποία έπρεπε να αναλωθούν αυτά τα δάνεια. Η Ελλάδα μέσα στην αγκαλιά της ΕΕ, έγινε μια χώρα που ερωτοτροπούσε με τον παρασιτισμό, τα σύμβολα ευωχίας και αγόραζε με δανεικό χρήμα γερμανικά αυτοκίνητα, γερμανικά όπλα και γερμανική τεχνολογία SIEMENS. Σε πολλαπλάσιες τιμές φυσικά, αφού έπρεπε να πληρωθούν και οι μίζες που έδιναν οι διεφθαρμένοι Γερμανοί στους Έλληνες διεφθαρμένους συνεργάτες τους.

Είναι ίσως γοητευτικό σήμερα να ονειρεύεσαι όμορφα μπουκαλάκια λαδιού στα οποία συσκευάζεις εκτός από το λάδι και τα όνειρα μιας άλλης Ελλάδας, αλλά αυτό δεν είναι σωτηρία, ούτε οργανωμένη οικονομική πολιτική.

Ας πάμε λοιπόν τώρα στο γερμανικό θαύμα. Αυτό συνίσταται σύμφωνα με τη Μέρκελ, σε δύο συνταγές. Τη δημοσιονομική πειθαρχία και την ανταγωνιστικότητα. Όταν οι Γερμανοί και οι ευρωπαίοι νεοφιλελεύθεροι μιλούν για ανταγωνιστικότητα, εννοούν ένα πράγμα. Φτηνά μεροκάματα που θα οδηγήσουν σε φτηνά προϊόντα τα οποία έτσι θα είναι ανταγωνιστικά. Σε καμιά περίπτωση δεν εννοούν βεβαίως, τμήμα αυτής της ανταγωνιστικότητας να επωμισθεί ο εργοδότης κάνοντας σκόντο από τα κέρδη του. Αν η ανταγωνιστικότητα που ονειρεύονται ήταν σωτηρία, τότε ούτε στο Πακιστάν, ούτε στην Ινδία, ούτε στην Αφρική θα πέθαινε κόσμος απ την πείνα, αφού τα μεροκάματα εκεί εξασφαλίζουν την πλήρη ανταγωνιστικότητα. Η Καμπούλ έπρεπε να ζει το δικό της success story και το Ισλαμαμπάντ να είναι παράδεισος επενδύσεων.

Τι εννοούν όμως λέγοντας δημοσιονομικό νοικοκύρεμα; Εννοούν και το δείχνουν, πως το σύνολο των δαπανών που πρέπει να κάνει το κράτος υπέρ της κοινωνικής πρόνοιας, πρέπει να ελαττωθεί. Αυτό το «νοικοκύρεμα» χτυπά δικαιώματα που η Ευρώπη είχε κατακτήσει πριν δεκαετίες, μετατρέποντας σε υπηρεσίες επί πληρωμή αυτό που ήταν υποχρέωση του κράτους. Η Ελλάδα είναι ένα καλό παράδειγμα στο τι εννοούν. Ο πρώην υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, πήρε εύσημα από τον Σαμαρά για τη μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης. Το κόστος της δαπάνης δεν έπεσε, απλώς μετακύλησε μέσω της συμμετοχής στον ασθενή. Ταυτόχρονα, οι περικοπές στα νοσοκομεία στο όνομα φαινομένων που οι ίδιοι δημιούργησαν, σπρώχνουν τους πολίτες στην ιδιωτική υγεία. Τα ίδια συμβαίνουν και στην Παιδεία.

Αλλά ας πάρουμε την ίδια τη Γερμανία. Είναι ένα υπόδειγμα μερκελικής δημοσιονομικής πειθαρχίας. Σε αυτήν λοιπόν την πειθαρχημένη χώρα, το ένα τρίτο των πολιτών ζουν, σύμφωνα με τις γερμανικές στατιστικές, στα όρια της φτώχειας. Είναι υποαπασχολούμενοι, ωρομίσθιοι της πείνας που δουλεύουν μερικές ώρες εξασφαλίζοντας την επιβίωσή τους ενώ ταυτόχρονα δεν είναι δηλωμένοι ως άνεργοι ώστε να ανεβάζουν τους δείκτες ανεργίας. Το ποσοστό αυτών που ανασαίνουν για να μην πεθάνουν στη γερμανική κοινωνία αυξάνεται συνεχώς. Η άλλη Γερμανία, ωστόσο, των Τραπεζών και της οικονομικής ελίτ, αναπτύσσεται και πλουτίζει μέσα στην κρίση. Βέβαια οι Γερμανοί, ακόμη και αυτοί που είναι πλήρως απασχολούμενοι, έχουν 10 χρόνια να δουν αύξηση.

Αξίζει άραγε όλη αυτή η δημοσιονομική προτεσταντική πειθαρχία; Γιατί, για να γίνουμε Γερμανία και να λέμε ότι πεθαίνουμε σε ένα ισχυρό κράτος και όχι σε ένα ανίσχυρο; Και επειδή αυτή η πειθαρχία προωθείται με το λαϊκό παράδειγμα ενός νοικοκυρεμένου σπιτιού που ζει τακτοποιημένο, το παράδειγμα αυτό δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Ο νεοφιλελευθερισμός δεν θέλει πειθαρχία νοικοκυριού και ισότητας. Θέλει μια πειθαρχία στην οποία στο νοικοκυριό κάποιοι θα δουλεύουν για να εξασφαλίζουν έσοδα σε ένα πειθαρχημένο σπίτι, αλλά καλά θα περνάει μόνο αυτός που επιβάλει την πειθαρχία. Οι υπόλοιποι απλώς θα μπορούν να λένε πως ζουν και πεθαίνουν σε ένα πειθαρχημένο σπίτι.

από το «Κουτί της Πανδώρας»

Διαβάστε περισσότερα...

Γ. Δελαστίκ: «Γερμανοτσολιάς» κι ο Ολάντ!

του Γιώργου Δελαστίκ

Σοσιαλιστής είναι ο μέχρι τη Δευτέρα υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας Αρνό Μοντεμπούρ.

«Γερμανοτσολιάς» όμως δεν είναι -μέχρι τώρα τουλάχιστον!- γι' αυτό και μόλις είδε τον αρχηγό του κόμματός του και πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Φρανσουά Ολάντ να γίνεται πολιτικά απεχθής σαν τον παρ' ημίν Ευάγγελο Βενιζέλο εξερράγη με τη γερμανοδουλία του γάλλου προέδρου.

Κατάλαβε ότι δεν πάει άλλο. Κάλεσε στο γραφείο του τρεις δημοσιογράφους της εφημερίδας Λε Μοντ και τους έδωσε μια συνέντευξη καταπέλτη, η οποία δημοσιεύθηκε στο φύλλο της περασμένης Κυριακής.

Τη Δευτέρα το υπουργικό κεφάλι του Μοντεμπούρ κυλούσε στα σκαλοπάτια του Μεγάρου των Ηλυσίων. Ο Φρανσουά Ολάντ τον καρατόμησε, όπως και όλους ανεξαιρέτως τους υπουργούς της αριστερής πτέρυγας του κόμματός του. Ο «νέος Πετέν», όπως αποκαλούν τον Ολάντ οι Γάλλοι, μια αναφορά στο συνεργάτη των ναζί στρατάρχη Ανρί Φιλίπ Πετέν κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Γαλλίας από το 1940 ως το 1944, ήταν αδύνατον να δεχτεί να προσβάλουν τη Γερμανία!

Η αλήθεια είναι ότι ο Αρνό Μοντεμπούρ δεν μάσησε τα λόγια του. «Τι πρέπει να κάνουμε με τη Γερμανία;» τον ρωτούν οι δημοσιογράφοι της Μοντ. «Πρέπει να υψώσουμε τους τόνους. Η Γερμανία έχει πιαστεί στην παγίδα της πολιτικής λιτότητας που έχει επιβάλει σε ολόκληρη την Ευρώπη. Όταν λέω Γερμανία, εννοώ τη γερμανική Δεξιά που στηρίζει την Άνγκελα Μέρκελ» απαντά ο Μοντεμπούρ και συνεχίζει ακάθεκτος: «Η Γαλλία δεν έχει κλίση να ευθυγραμμίζεται με τα ιδεολογικά αξιώματα της γερμανικής Δεξιάς [...] Αν έπρεπε να ευθυγραμμιζόμαστε με την πιο εξτρεμιστική ορθοδοξία της γερμανικής Δεξιάς, αυτό θα σήμαινε στην πράξη ότι η ψήφος των Γάλλων δεν έχει καμιά νομιμότητα και ότι δεν μετρούν πλέον οι εναλλακτικές λύσεις. Αυτό θα σήμαινε ότι ακόμη και όταν οι Γάλλοι ψηφίζουν υπέρ της γαλλικής Αριστεράς, στην πραγματικότητα θα ψήφιζαν υπέρ της εφαρμογής του προγράμματος της γερμανικής Δεξιάς! Αυτό δεν μπορούμε να το δεχτούμε!».

Ο τέως υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας προσπαθεί να επιχειρηματολογήσει και να πείσει ότι η ασκούμενη πολιτική της Γερμανίας σε όλη την Ευρώπη θα έχει καταστροφικά αποτελέσματα: «Η μοναδική καφκική νησίδα σε ένα πλαίσιο ανάκαμψης είναι η ευρωζώνη, όπου οι ηγέτες των χωρών-μελών της επιμένουν να ασκούν πολιτικές που μπλοκάρουν την ανάπτυξη και εμποδίζουν να πέσει η ανεργία» υπογραμμίζει ο Μοντεμπούρ. «Πρέπει να περάσει σε δεύτερη μοίρα η δογματική μείωση των ελλειμμάτων που μας οδηγεί στη λιτότητα και στη συνεχή αύξηση της ανεργίας» προσθέτει. «Η κοινωνία είναι εξοργισμένη. Πρέπει να την ακούσουμε, να την κατανοήσουμε και να απαντήσουμε στις απαιτήσεις της. Ελπίζει να αντιδράσουμε» προειδοποιεί.

Δεν διστάζει και να υπενθυμίσει ότι «τα μαθήματα της δεκαετίας του 1930 θα έπρεπε να μας κάνουν να καταλάβουμε πως η ανεργία είναι αυτή που προκαλεί σκλήρυνση και αύξηση της βίας στις ευρωπαϊκές κοινωνίες». Ακόμη πιο σημαντικό, ο Μοντεμπούρ συνδέει ευθέως και χωρίς περιστροφές τη γερμανική πολιτική λιτότητας που έχει επιβληθεί σε όλη την ΕΕ με την άνοδο της φασιστικής, της ναζιστικής και της πάσης φύσεως Ακροδεξιάς σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη, συμπεριλαμβανομένης και της Γαλλίας.

«Είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους έχουμε άνοδο του Εθνικού Μετώπου» τονίζει. Ευνόητο είναι ότι οι Γερμανοί κατέστησαν σαφές πως ένας υπουργός με τόσο αντιγερμανικές θέσεις δεν μπορεί να παραμείνει στη γαλλική κυβέρνηση και ο Ολάντ έσπευσε φυσικά να τους προσφέρει το κεφάλι του Αρνό Μοντεμπούρ σε ασημένιο δίσκο.

Λίγο προτού τον καρατομήσει ο Ολάντ, στο τελευταίο υπουργικό μήνυμά του που μεταδόθηκε και τηλεοπτικά, ο Μοντεμπούρ είπε μεταξύ άλλων απευθυνόμενος προς τον γαλλικό λαό: «Όλος ο κόσμος μας ζητάει να βάλουμε τέλος σε αυτές τις παράλογες πολιτικές λιτότητας που θάβουν την ευρωζώνη βαθύτερα και βαθύτερα στην ύφεση [...] Πρέπει να έχουμε το διανοητικό και πολιτικό θάρρος να αναγνωρίσουμε ότι οι πολιτικές λιτότητας κάνουν χειρότερα τα ελλείμματα αντί να τα μειώνουν».

Όπως αντιλαμβανόμαστε, το ζήτημα δεν είναι οι προσωπικές θέσεις του Αρνό Μοντεμπούρ. Όταν ένας υπουργός Οικονομικών χαρακτηρίζει «παράλογες» τις πολιτικές επιλογές του ηγέτη του κόμματός του, αυτό αντανακλά τις απόψεις όχι μόνο σοβαρού πλειοψηφικού τμήματος του γαλλικού λαού αλλά και τις απόψεις τμήματος της γαλλικής οικονομικής ελίτ! Με τον ανασχηματισμό που έκανε, ο Φρανσουά Ολάντ έκανε πλήρως γερμανόδουλη τη γαλλική κυβέρνηση, κάτι σαν την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου.

Μεγάλο μέρος της γαλλικής αστικής τάξης έχει συνηθίσει να παρασιτεί απομυζώντας τη Γερμανία εδώ και 70 σχεδόν χρόνια, από το τέλος περίπου του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Αυτοί δεν θέλουν να προβάλουν αντίσταση στους Γερμανούς, έστω κι αν επιδεινώνονται οι όροι της υποταγής τους στο Βερολίνο. Είναι προφανές όμως ότι υπάρχει πλέον κι άλλο κομμάτι γάλλων αστών το οποίο διαφωνεί ριζικά με τη δουλική υποταγή της Γαλλίας στη Γερμανία, με εκπρόσωπό της να την προωθεί τον κατάπτυστο «γερμανοτσολία» Φρανσουά Ολάντ, που σίγουρα θα εκδιωχθεί κλοτσηδόν από την εξουσία αμέσως μόλις γίνουν εκλογές.

Ο παράγοντας που θα κρίνει ποιο από τα δύο αστικά στρατόπεδα θα επικρατήσει είναι ο γαλλικός λαός. Θα αντισταθούν οι Γάλλοι στον σοσιαλιστή γερμανόδουλο «νέο Πετέν»; Όσο κι αν το επιθυμεί και το εύχεται κανείς, τέτοια κορυφαία ζητήματα λύνονται μόνο από τη ζωή, στην πράξη. Όσο για την εναλλακτική προς τα αστικά στρατόπεδα λύση που θα εκπροσωπούσε η γαλλική Αριστερά, αυτή δεν φαίνεται πουθενά στον ορίζοντα: κι αυτό διότι η ίδια η γαλλική Αριστερά είναι σχεδόν ανύπαρκτη πολιτικά. Δυστυχώς.

από το «Πριν»

Διαβάστε περισσότερα...