Το Πολυτεχνείο Ζει!

Πηγή: http://aristeri-diexodos.blogspot.gr

Μέρες Νοέμβρη. 

Μέρες παράξενες - Θαυμάσιες μέρες!

Το Πολυτεχνείο Ζει! 

Το Πολυτεχνείο Ζει στη σημερινή αγωνία του λαού για την επιβίωση, την αξιοπρέπεια, την αγωνία για το μέλλον που του καταστρέφουν. 

Το Πολυτεχνείο Ζει στη πάλη του λαού για την ανατροπή των αντεργατικών πολιτικών λιτότητας, των πολιτικών εξαθλίωσης όλων μας. 

Το Πολυτεχνείο Ζει στην πάλη του λαού για την ανατροπή της Κατοχικής Τρόικας και των ντόπιων συνεργατών της - την τρικολόρ κυβέρνηση Τσολάκογλου.

Το Πολυτεχνείο Ζει στην πάλη του λαού για ανακατάκτηση (ή μήπως κατάκτηση πραγματικά για πρώτη φορά;) της δημοκρατίας στη πατρίδα μας, στην πάλη του λαού να γίνει αφέντης στον τόπο του.

Το Πολυτεχνείο Ζει διότι τα ψέματα τελείωσαν. Είναι 2012 και ο κόσμος και ιδιαίτερα η πατρίδα μας βυθίζεται σε μια πρωτόγνωρη σαπίλα με ευθύνη του πολιτικού και οικονομικού συστήματος. Είναι 2012 και κάθε ψευδαίσθηση ότι ο κόσμος έχει μπει σε μια σταθερή ρότα ανάπτυξης (έστω και με σκαμπανεβάσματα) τελείωσε. Είναι 2012 και ο λαός μας βρίσκεται ξανά μπροστά σε ιστορικές προκλήσεις για την διασφάλιση της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας του.

Το Πολυτεχνείο Ζει διότι η Χούντα είναι εδώ. Αφού ζει ο εχθρός του ζει και αυτό! Ζει και τους φοβίζει. Ζει και θα νικήσει! 

Το Πολυτεχνείο Ζει μέσα στις πλατείες και τις τεράστιες απεργειακές συγκεντρώσεις. Ζει διότι πλέον η συμμετοχή στους αγώνες είναι μαζική, είναι κοινωνικά πλειοψηφική. Είναι πιο πολλοί αυτοί που αντιδρούν παρά αυτοί που αποδέχονται την κατάσταση. Εξάλλου κανείς δεν συμφωνεί. Το πολύ - πολύ να φοβάται ακόμα. Μα ο φόβος θα σπάσει. Το Πολυτεχνείο Ζει. Και σπέρνει εφιάλτες στους εθνοπροδότες της συγκυβέρνησης, στα κοράκια των Βρυξελλών.

Το Πολυτεχνείο Ζει διότι η χώρα ξεπουλιέται. Άρα η ψυχή των αγωνιστών που πάλεψαν απέναντι στον Αμερικάνικο Ιμπεριαλισμό γίνεται σημείο αναφοράς για τους σημερινούς αγώνες. Οι πύλες των σύγχρονων πολυτεχνείων γράφουν "Έξω η Τρόικα". 

Το Πολυτεχνείο Ζει διότι το φίδι του φασισμού πάει να βγει από το αυγό του και κάποιος πρέπει να το τσακίσει ξανά. Το Πολυτεχνείο Ζει στην μνήμη των νεκρών του. Σήμερα έχουμε και πάλι νεκρούς από την αστυνομική καταστολή και τη βία του κράτους γενικά. Το Πολυτεχνείο Ζει! 

Το Πολυτεχνείο Ζει διότι στον κόσμο μας γίνοντα πόλεμοι. Σήμερα βομβαρδίζουν και πάλη την παλαιστίνη. Το Πολυτεχνείο Ζει διότι ζει ο εχθρός του, ο ιμπεριαλισμός.

Το Πολυτεχνείο Ζει διότι η φλόγα της αντίστασης είναι ζωντανή. Είναι ανεμμένη στον ευρωπαικό νότο, σιγοκαίει στις μητροπόλεις του καπιταλισμού και δείχνει τη λάμψη της στη Λατινική Αμερική και όχι μόνο.

Το Πολυτεχνείο δεν τελείωσε. Θα τελειώσει μόλις όταν ο λαός γίνει αφέντης στον τόπο του. Η ιστορική του συνέχεια έχει υφέσεις και τομές. Σήμερα είμαστε μπροστά σε μια ιστορική πρόκληση: ή θα βυθιστούμε στο χάος ή ο λαός μας θα κάνει το δικό του άλμα και θα επιβάλει τους δικούς του όρους, θα ξεκινήσει ένα επίπονο μα μεγαλειώδες και με νόημα και αξία ταξίδι για την εγκαθίδρυση μιας λαικής εξουσίας στον τόπο μας.

Το Πολυτεχνείο Ζει διότι το έχουμε ανάγκη. Όσο θυμόμαστε την ιστορία μας, την ιστορία των αγώνων του λαού τόσο σφίγγουμε τις γραμμές του αγώνα.

Το Πολυτεχνείο Ζει στον αγώνα των λαών ενάντια στη λήθη, ενάντια σε όσους τους ζητούν να ξεχάσουν την ιστορία τους ή σε όσους τους καλούν στα σάπια μονοπάτια του μίσους και του φασισμού. Το Πολυτεχνείο Ζει διότι η Ιστορία δεν τελείωσε. Είναι εδώ, προχωρά και επιφυλλάσει αναπάντεχες εκπλήξεις στους σημερινούς κυρίαρχους.

Η μνήμη της αιματοβαμμένης Ελληνικής Σημαίας προκαλεί δέος. Δέος και σεβασμό στο λαό. Δέος και τρόμο σε όσους σκότωσαν αλλά στο τέλος ηττήθηκαν.

Μα αλήθεια τι μας λένε; Μας λένε ότι πρέπει να υποταχθούμε. Μας λένε ότι πρέπει να αποδεχτούμε το κακό μας το ριζικό. Ότι μαζί τα φάγαμε. Ότι εμείς χρωστάμε. Μας φορτώνουν το λογαριασμό και μας ζητούν αίμα. Τα ζόμπι των τραπεζών ζητούν το αίμα των λαών για να ανακάμψει η κερδοφορία τους. Και στην προσπάθεια τους να μας πάρουν το αίμα επιτίθενται στις ρίζες μας και προσπαθούν να ακυρώσουν και αποκαθηλώσουν τους μεγάλους αγώνες του λαού από τη μνήμη μας. Σήμερα η Χρυσή Αυγή λέει ότι δεν υπήρξαν νεκροί στο πολυτεχνείο.

Γελιούνται. Ο Λαός Δεν Ξεχνά. Αντίθετα σήμερα ξαναθυμάται. Μπροστά στην καταστροφή το μυαλό μας επιστρέφει στην ιστορία των αιματοβαμμένων αγώνων για να πάρουμε θάρρος, για να μάθουμε από την εμπειρία τους.

Ο Λαός δεν Ξεχνά. Δεν Ξεχνά τι σημαίνει φασισμός. Δεν Ξεχνά τι σημαίνει Χούντα. Δεν Ξεχνά τι σημαίνει αγώνας για τη λευτεριά. Δεν Ξεχνά επίσης τι σημαίνει Δεξιά, φράση που κατέστρεψε το ΠΑΣΟΚ (όπως και τόσα άλλα) αλλά σήμερα τους γυρνά μπούμερανγκ αφού ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ ταυτίζονται σε όλα. Είναι όλοι Δεξιοί! Είναι κατ' ουσίαν ακροδεξιοί και η Χρυσή Αυγή είναι το παρακλάδι τους, η βαλβδίδα ασφαλείας του συστήματος τους.

Το Πολυτεχνείο Ζει διότι ακόμα ακούμε τα τραγούδια του. Με αυτά τα τραγούδια δακρύζουμε, με αυτά τα τραγούδια πεισμώνουμε, με αυτά τα τραγούδια γελάμε.

Ακούμε την "Ξαστεριά", ακούμε το "Μεγάλο μας Τσίρκο". Και όπως λέει η Καρέζη στα "Επινίκεια" Κάτι Γίνεται!

"Ο Δράκος είναι εκεί και θα ‘ναι κι αύριο και μεθαύριο. Ξερογλείφεται τον βλέπετε; Είδε πως σκότωσαν την παρέα του Καραγκιόζη και περιμένει να τους φάει. Όμως δεν θα τους φάει. Κι ούτε τους σκότωσαν.

Αν δεν με πιστεύετε, βάλτε το αυτί σας στο χώμα και ακούστε…

Η γη μας χτυπάει με ογδόντα σφυγμούς…

Ωραίους σαν από παλιό τύμπανο…

Κάτι γίνεται!

Κάτι γίνεται!"

Το Πολυτεχνείο Ζει! Είναι μια ακόμα έκφραση του φαντάσματος της ιστορίας των αγώνων του λαού που στοιχειώνει και θα στοιχειώνει για πάντα τους κυρίαρχους. Μέχρι να νικήσουν οι λαοί! Μέχρι να ξαναγίνει η σημαία μας ξανά σύμβολο του αγώνα για ανεξαρτησία. Μέχρι να κυματίσει απανταχού της γης η κατα-κόκκινη σημαία της ελευθερίας. 

K.A.

Παρακάτω προτείνουμε μερικά αφιερώματα που αξίζει να διαβάσετε - ακούσετε - δείτε:

1. Αφιέρωμα του Alfavita.gr

2. Εξαιρετική Εκπομπή της Ελληνοφρένειας

3. Παλαιότερο αφιέρωμα του Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα 

Επίσης παραθέτουμε το κείμενο της σπουδαίας παράστασης "Το Μεγάλο μας Τσίρκο" η οποία και ταυτίστηκε με τον αγώνα του πολυτεχνείου. Τα τραγούδια της παράστασης μπορείτε να τα ακούσετε εδώ

To Megalo Mast Sir Ko

Διαβάστε περισσότερα...

Στούς σκοτωμένους σπουδαστές του Νοεμβρίου....

      Λένα Παππά      

Στούς σκοτωμένους σπουδαστές του Νοεμβρίου

Μάτια κλειδωμένα, χέρια παγωμένα

κείτεται

-δεκοχτώ χρονώ ήτανε δεν ήτανε-

για να έχω εγώ πουλιά-φτερά στα χέρια μου,

και συ στο σπιτάκι σου,

μια γλάστρα με βασιλικό στο πεζουλάκι

και τα παιδιά μας ξένοιαστα να χτίζουνε το μέλλον.

Η μάνα του τον περιμένει και δεν έρχεται,

η άνοιξή του παίζει κα δεν τηνε ξέρει πια.

Στις φλέβες του αίμα σταματημένο και πικρό,

γυαλί σπασμένο ο κόσμος, σωριασμένο πάνω του.

Για να έχω εγώ τον άσπρο μου ύπνο

Και συ γαρίφαλο χαμόγελο στο στόμα σου,

για να ’χουν τα παιδιά μας το δικό τους ήλιο…

Διαβάστε περισσότερα...

Ανακοίνωση της Π.Γ. του Ε.Πα.Μ. για την Επέτειο της 17ης Νοέμβρη

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ - ΚΑΛΕΣΜΑ

Σήμερα, 39 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, το νόημα της επετείου γίνεται δραματικά επίκαιρο.

Ο λαός ο ίδιος, που βρίσκεται εδώ και δυόμιση χρόνια στους δρόμους, το έχει διατρανώσει με το σύνθημα «ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ‘73», που ακούγεται σε όλες τις διαδηλώσεις.

Σήμερα, ξανά το μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού λαού πλήττεται βάρβαρα από τα απανωτά μνημόνια και οδηγείται στην εξαθλίωση, τα σχολεία κλείνουν γιατί στερούνται καθηγητών και χρημάτων, η χώρα εκποιείται και διαλύεται χωρίς προσχήματα από ένα καθεστώς που έχει χάσει κάθε ίχνος νομιμότητας και δημοκρατικότητας.

Απέναντι στα σύγχρονα τανκς των τραπεζιτών της τρόικας και των δωσιλόγων, η κορυφαία στιγμή της αντιχουντικής αντίστασης μάς δείχνει τον δρόμο. Όπως τότε ο αντιστεκόμενος λαός αγνόησε την «νομιμότητα» της χούντας και διέψευσε τις απαισιόδοξες, δήθεν ρεαλιστικές, φωνές που έλεγαν «δεν γίνεται τίποτα», έτσι και σήμερα όλες οι αντιμνημονιακές δυνάμεις ενωμένες αυτό πρέπει να κάνουν χωρίς δισταγμό!

Γιατί αυτός είναι ο μόνος δρόμος για τους ανθρώπους και τους λαούς που διεκδικούν την αξιοπρέπειά τους, την ζωή τους, την πατρίδα τους πίσω.

Ενάντια στην βία του τροϊκανού καθεστώτος, ενάντια στην ψεύτικη «νομιμότητα» της συγκυβέρνησης του μαύρου μετώπου, ενάντια στους «ρεαλιστές» του ευρωπαϊσμού, ενάντια σε κάθε συμβιβασμό, να ορθώσει σύσσωμος ο λαός το τρανό ανάστημά του, να αντιτάξει την δική του νομιμότητα, την λαϊκή ισχύ, να ακυρώσει στην πράξη μέτρα, μνημόνια, τρόικες και δωσιλογικές εξουσίες σε όλες τις γωνιές της χώρας και να ανατρέψει τη νέα χούντα με Γενική Πολιτική Απεργία.

Ένας ελληνικός λαός αποφασισμένος θα είναι σίγουρα ο νικητής και ο απελευθερωτής της χώρας για μια ακόμα φορά στην ιστορία μας από το 1821 έως σήμερα.

Το Ε.ΠΑ.Μ., τιμώντας την Επέτειο του Πολυτεχνείου, θα συμμετέχει με όλες τις δυνάμεις του στην πορεία του Σαββάτου, 17 Νοεμβρίου 2012, και καλεί όλους να διαδηλώσουμε μαζί μέχρι την αντιπροσωπεία της Ε.Ε., την Γερμανική και την Αμερικανική πρεσβεία.

Προσυγκέντρωση στις 3.00 μ.μ. του Σαββάτου στην Παλαιά Βουλή – Άγαλμα Κολοκοτρώνη.

ΕΝΑ, ΔΥΟ, ΤΡΙΑ, ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΙΜΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

H Πολιτική Γραμματεία του Ε.ΠΑ.Μ.

15-11-2012

Διαβάστε περισσότερα...

Βάζουν σε διαθεσιμότητα δεκάδες χιλιάδες υπαλλήλων του δημοσίου

του Δημήτρη Καζάκη

Βάζουν σε διαθεσιμότητα δεκάδες χιλιάδες υπαλλήλων του δημοσίου με σκοπό την ολοκληρωτική διάλυση των κρατικών υπηρεσιών προς όφελος των δυνάμεων κατοχής.

Από χθες το σύνολο των απασχολουμένων αορίστου χρόνου στο δημόσιο έχει τεθεί σε διαθεσιμότητα. Δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι υπό καθεστώς πολιτικής ομηρίας και υπό την απειλή της απόλυσης. Εξαιρέθηκαν προς το παρών οι Π.Ε. (Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης) και οι με καθεστώς μονίμου δημοσίου υπαλλήλου. Οι εκβιασμοί, η αναξιοπρέπεια που κυριαρχεί, μαζί με το καθεστώς ρουφιάνου σαρώνουν τις υπηρεσίες και τους χώρους δουλειάς στον ευρύτερο δημόσιο τομέας. Από το καθεστώς αυτό δεν πρόκειται να αναρρώσει το δημόσιο ποτέ.

Ο μεγαλύτερος εχθρός σήμερα δεν είναι η δωσιλογική κυβέρνηση. Αυτή μπορεί να εφαρμόσει την πολιτική της μόνο στο μέτρο που της επιτρέπουν οι ίδιοι οι δημόσιοι υπάλληλοι. Ο χειρότερος εχθρός είναι η μοιρολατρία (δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε...), η αδιαφορία (έλα μωρέ, δεν αφορά εμένα...) και ο κυνισμός (καλά να πάθουν, αφού δεν είναι του ΑΣΕΠ, δεν είναι Π.Ε....). Ο φοβισμένος και αδιάφορος της δημόσιος υπάλληλος είναι πολύ χειρότερος από τον λαδωμένο δημόσιο υπάλληλο, από εκείνον που τα παίρνει. Και το είδος αυτό είναι χαρακτηριστικό ενός κράτους που καταρρέει και πολύ σύντομα δεν θα υφίσταται.

Η απάντηση βρίσκεται μόνο στην ενότητα. Να πώς αντιμετωπίζει Ο Πανελλήνιος Σύλλογος προσωπικού ΕΛΚΕΘΕ τις οιονεί απολύσεις των συναδέλφων αορίστου χρόνου:

Συνάδελφοι,

το Τμήμα Προσωπικού και το Πρωτόκολλο του ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε. τελούν από σήμερα υπό κατάληψη επ' αόριστο με απόφαση του Δ.Σ. του Συλλόγου μας και σύμφωνα με τις αποφάσεις της τελευταίας Γενικής Συνέλευσης για δυναμικές κινητοποιήσεις σε συντονισμό και με άλλες συλλογικότητες, ως απάντηση στην εγκύκλιο εφαρμογής της διαδικασίας απόλυσης συναδέλφων ΔΕ Διοικητικου-Λογιστικου, Διοικητι κου-Οικονομικού κα Διοικητικών Γραμματέων που ήρθε σήμερα στο Κέντρο μας!

Σε παράλληλη πορεία και συντονισμό με άλλους φορείς αντιστεκόμαστε με κάθε τρόπο στην υλοποίηση της απαράδεκτης, αναξιοκρατικής και ισοπεδωτικής διαδικασίας μαζικής εξόδου συναδέλφων στην ανεργία και εκπέμπουμε ηχηρό μήνυμα προς τις υπηρεσίες και φορείς που έλαβαν τη διαταγή εφαρμογής του πολυνομοσχεδίου ως προς τις απολύσεις που λέγονται τώρα "διαθεσιμότητες", να μην υπακούσουν!

Για το Δ.Σ. του Πανελλήνιου Συλλόγου Εργαζομένων στο ΕΛΚΕΘΕ

Μια ανάλογη κίνηση κάνει και η ΠΟΕ-ΟΤΑ. Αυτή θα μπορούσε να είναι μια κίνηση και από την ίδια την ΑΔΕΔΥ, θέτοντας γραφεία προσωπικού, τις υπηρεσίες πρωτοκόλλων, τις υπηρεσίες οικονομικού και γενικά όποια άλλη υπηρεσία χρειαστεί παντού υπό κατάληψη διαρκείας με σκοπό να ακυρωθούν στην πράξη οι διαθεσιμότητες των υπαλλήλων.

Όμως ακόμη κι αν δεν το κάνει η ΑΔΕΔΥ, τότε οι εργαζόμενοι που τίθενται σε διαθεσιμότητα να ενωθούν όλοι μαζί και να ασκήσουν τα έννομα δικαιώματά τους, καταφεύγοντας εναντίον της ελληνικής κυβέρνησης στα δικαστήρια για την αντισυνταγματική, παράνομη και καταχρηστική αυτή πρακτική, διεκδικώντας άμεσα και ασφαλιστικά μέτρα ώστε να μην ισχύσει η διαθεσιμότητα, να αμείβονται και να παραμένουν κανονικά στις θέσεις τους μέχρις ότου τελεσιδικήσει η υπόθεσή τους.

Το ΕΠΑΜ προσφέρεται να βοηθήσει με κάθε τρόπο τους εργαζόμενους που θα επιλέξουν να το παλέψουν μέχρι το τέλος.

Όποιος νομίζει ότι η υπόθεση αυτή δεν τον αφορά, πολύ γρήγορα θα ανακαλύψει ότι είναι το επόμενο θύμα αυτής της νέας κατοχής.

Διαβάστε περισσότερα...

Δεν είναι οι Ευρωπαίοι ξεφτιλισμένοι, αλλά όσοι οδήγησαν τη χώρα εδώ...

του Δημήτρη Καζάκη

Μπορεί να είναι τόσο ξεφτιλισμένοι οι Ευρωπαίοι; Αυτό αναρωτιέται στο Βήμα (8/11) ένας από τους εντεταλμένους για να δίνουν «γραμμή» στην μαύρη προπαγάνδα του σημερινού καθεστώτος κατοχής εκ μέρους του γνωστού συγκροτήματος με τον επίσης πολύ γνωστό ρόλο που διαδραματίζει σε κάθε σκοτεινή σελίδα της ελληνικής ιστορίας. Από την εποχή που ο ιδρυτής του ανακήρυσσε τον φασίστα Μεταξά σε «μέγα πολιτικό» και «άξιο τέκνο της πατρίδος» μόνο και μόνο για να του ανοίξει το δρόμο για την τεταρτοαυγουστιανή δικτατορία, κατ’ επιταγή των Βρετανών αποικιοκρατών της εποχής εκείνης, την κατοπινή ταύτισή του με το καθεστώς ναζιστικής κατοχής έως σήμερα ο ρόλος του συγκροτήματος αυτού ήταν και παραμένει πάντα ο ίδιος. Πάντα με τις δυνάμεις της κατοχής και της αποικιοκρατίας. Φύσει και θέσει.

ΣΙΓΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΜΗ ΣΚΙΣΕΤΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΑΛΣΟΝ...

Τότε τι ήταν αυτό που τον κάθε άλλο παρά δημοσιογραφικά έντιμο αρθρογράφο τον ξένισε με την συμπεριφορά των μεγάλων αφεντικών του, των Ευρωπαίων; Ας αφήσουμε τον ίδιο να μας εξηγήσει. Αφού περιγράφει την σύγκρουση ΔΝΤ-Βερολίνου, όπως την καταλαβαίνει ο ίδιος, με αποτέλεσμα την μετάθεση της εκταμίευσης της ποθούμενης δόσης, καταλήγει: «Όπως είναι φανερό κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει ανεκτό. Αν ο κ. Σαμαράς διαπιστώσει τέτοιες διαθέσεις πρέπει να αντιδράσει πάραυτα. Και να απαιτήσει ταχεία απόδοση των υπεσχημένων. Η ελληνική πολιτική και η ελληνική κοινωνία δεν μάτωσαν για να δεχθούν τέτοιες εξευτελιστικές συμπεριφορές και στάσεις. Αν επιχειρήσουν τέτοια προσβολή του αισθήματος του λαού δεν υπάρχει παρά ένας δρόμος, αυτός της οικειοθελούς αποχώρησης και αυτόματης ανατίναξης της ευρωζώνης. Οι ευρωπαίοι δεν μπορούν να παίζουν άλλο με τον ελληνικό λαό. Τελεία και παύλα...»

Σιγά, ρε παιδιά, μην σκίσετε κανένα καλσόν… Ειδικά ο κ. Σαμαράς! Μπορείτε να φανταστείτε τον κ. Σαμαρά, την Λουλού της Μέρκελ, να αντιδρά και μάλιστα πάραυτα; Ούτε στον άλλο κόσμο.

Το εντυπωσιακό όμως δεν είναι αυτό, αλλά η επίκληση του αισθήματος του ελληνικού λαού από εκείνους που έκαναν τα πάντα για να το καταρρακώσουν ως εκεί που δεν παίρνει άλλο. Άραγε, το αίσθημα του ελληνικού λαού δεν έχει προσβληθεί βάναυσα από την μετατροπή του σε δουλοπάροικο των ευρωπαίων δανειστών; Ή από την κατάλυση κάθε έννοιας δημοκρατικής νομιμότητας σ’ ένα εκ φύσεως πανάθλιο κοινοβουλευτικό καθεστώς της μεταπολίτευσης, που σήμερα πνέει τα λοίσθια και έχει μετεξελιχθεί σε καθεστώς κατοχής; Γιατί ξαφνικά θυμήθηκαν το αίσθημα του ελληνικού λαού; Διότι καθυστερεί η δόση. Τι τους νοιάζει; Μήπως για το καλό του λαού; Όχι βέβαια. Η δόση προορίζεται κυρίως για τους εγχώριους τραπεζίτες (τα 25 από τα 31,5 δις ευρώ), ενώ τα υπόλοιπα πρόκειται να πάνε υπέρ βωμών και εστιών. Των βωμών και των εστιών των μεγαλοεργολάβων, ντόπιων και ξένων, των «μεγάλων έργων» παραχώρησης. Αυτών δηλαδή που εισπράττουν διαρκώς αυξημένα διόδια για δρόμους που δεν έχουν κατασκευάσει και έχουν σταματήσει εδώ και δυο χρόνια κάθε εργασία εκβιάζοντας πρόστυχα το ελληνικό δημόσιο. Και είναι γνωστό πώς τα συγκροτήματα της μαύρης προπαγάνδας είναι εξόχως διαπλεκόμενα και με τους τραπεζίτες, αλλά και με τους μεγαλοεργαλόβους της καταστροφής και λεηλασίας.

Να λοιπόν γιατί κόβονται για την δόση τα παιδιά του συγκροτήματος. Βιάζονται, γιατί τα μαζεύουν και φεύγουν οι κοτζαμπάσηδες των εγχώριων τραπεζών και των ντόπιων κρατικοδίαιτων επιχειρηματικών κυκλωμάτων. Δεν είναι να περιμένουν ούτε λεφτό. Η ελληνική οικονομία καταρρέει με ταχύτατους ρυθμούς. Οι τράπεζες είναι ζήτημα αν μπορούν να κρατηθούν ως το τέλος του έτους. Ή κι αν κρατηθούν το σίγουρο είναι ότι θα βρεθούν υπό ευρωπαϊκό (γερμανικό) έλεγχο. Πρέπει να αρπάξουν όσα και ότι μπορούν και να τα βγάλουν στο εξωτερικό.

ΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΤΗΝ ΚΟΠΑΝΑΝΕ ΑΠΌ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Γι’ αυτό και σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδος από πλευράς επενδύσεων χαρτοφυλακίου το πρώτο οκτάμηνο του 2012 σημειώθηκε καθαρή εκροή ύψους 76,0 δισ. ευρώ έναντι καθαρής εκροής 13,3 δισ. ευρώ την αντίστοιχη περίοδο του 2011. Δηλαδή πρόκειται για σχεδόν 6 φορές περισσότερα κεφάλαια απ’ ότι τα προηγούμενα χρόνια που αναζητούν τοποθέτηση στο εξωτερικό. Που; Κυρίως σε ομόλογα και έντοκα γραμμάτια του εξωτερικού. Ειδικότερα, καταγράφηκε εκροή κεφαλαίων ύψους 39,6 δισ. ευρώ λόγω εξαργύρωσης των τοποθετήσεων ξένων (επενδυτικών κεφαλαίων) σε ομόλογα και έντοκα γραμμάτια του Ελληνικού Δημοσίου καθώς και εκροή 35,4 δισ. ευρώ λόγω αύξησης των τοποθετήσεων των εγχώριων θεσμικών επενδυτών σε ομόλογα και έντοκα γραμμάτια του εξωτερικού. Αυτοί οι θεσμικοί επενδυτές είναι κυρίως οι μεγάλες εγχώριες τράπεζες.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Όλο το προηγούμενο διάστημα η κυβέρνηση θριαμβολογούσε για την - έστω και με αιματηρές θυσίες - μείωση του δημόσιου ελλείμματος ενώ ο μέγας Στουρνάρας με τ’ όνομα, απαγγέλει ανοησίες: «Η δέσμευσή μας είναι για επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος Γενικής Κυβέρνησης στο 4,5% του ΑΕΠ το 2016, μετά  την ευόδωση της προσπάθειας για την επιμήκυνση του χρόνου δημοσιονομικής προσαρμογής σε τέσσερα έτη, αντί για δύο. Ειδικότερα για το έτος 2013, ο Κρατικός Προϋπολογισμός προβλέπει  το έλλειμμα της Γενικής 9,4 δισ.. Ευρώ, δηλαδή περίπου στο 5,5% του ΑΕΠ και το πρωτογενές αποτέλεσμα της Γενικής Κυβέρνησης αναμένεται να διαμορφωθεί σε πλεόνασμα ύψους περίπου 1 δισ. ευρώ ή στο 0,5% του ΑΕΠ, παρόλο η Τρόικα προβλέπει μηδενικό πρωτογενές πλεόνασμα. Είναι γεγονός ότι το υπό εξέταση σχέδιο νόμου φέρνει πρόσθετα επώδυνα μέτρα, που λειτουργούν σωρευτικά στις μεγάλες θυσίες και βάρη, που επιβάρυναν τον Ελληνικό Λαό τα τελευταία χρόνια. Αλλά, ας μου επιτραπεί να επισημάνω ότι λειτουργεί, κατά το δυνατόν και εξισορροπητικά, κατανέμοντας τα βάρη σε όσους δεν επωμίστηκαν ό,τι τους αναλογεί.»

Η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική. Όχι μόνο γιατί δεν πρόκειται για θυσίες του ελληνικού λαού, αλλά για σκόπιμη μαζική του εξόντωση. Όχι μόνο γιατί πρόκειται για τις πιο άθλιες και ανάλγητες οριζόντιες μειώσεις και περικοπές που έχουν επιβληθεί σε ευρωπαϊκή χώρα από την εποχή του μεσοπολέμου. Αλλά γιατί ολόκληρη η πολιτική αυτή στην ουσία το μόνο που καταφέρνει είναι όχι να μειώνει το δημόσιο έλλειμμα, αλλά να το κρύβει κάτω από το χαλί του προϋπολογισμού.

ΕΚΡΗΞΗ ΟΦΕΙΛΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ

Είναι χαρακτηριστικό ότι εκτίναξη παρουσιάζουν από την αρχή του χρόνου οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΥΠΟΙΚ, το Σεπτέμβριο οι οφειλές έφτασαν τα 10,169 δισ. ευρώ από 3,885 δισ. ευρώ στα τέλη Ιουλίου φέτος. Αυτή η πρωτοφανής αύξηση αποδίδεται, αφενός, στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν πολλοί φορολογούμενοι στην καταβολή του φόρου εισοδήματος και άλλων φορολογικών υποχρεώσεών τους. Και, αφετέρου, στην τακτική λεηλασίας που ακολουθούν μεγαλοεργοδότες και μεγαλοκαρχαρίες του ντόπιου επιχειρηματικού κατεστημένου, οι οποίοι εκμεταλλεύονται την συγκυρία για να αδειάσουν από κεφάλαια και ρευστά την επιχείρησή τους ώστε να τα βγάλουν μαζικά στο εξωτερικό αφήνοντας απλήρωτους τους εργαζόμενους και χρέη στην εφορία. Και μπορούν να το κάνουν εύκολα, γρήγορα και απλά γιατί υπάρχει καθεστώς ελευθερίας κίνησης του κεφαλαίου. Όσο για τα χρέη στην εφορία να είστε σίγουροι ότι θα χαριστούν, διότι πρόκειται για τους στυλοβάτες των κυβερνώντων κομμάτων.

Ποιοι είναι αυτοί; Δείτε ποιοι συμμετείχαν στην πρόσφατη ημερίδα που διοργάνωσαν το ΙΟΒΕ και το ΕΛΙΑΜΕΠ που ο κ. Ράπανος εκ μέρους των ελαφροχέριδων ντόπιων τραπεζιτών και ο κ. Κυριαζής εκ μέρους του ΣΕΒ που δεν έχει καμιά σχέση με βιομηχανία και παραγωγή, συζήτησαν με όμοιούς τους την εκ βάθρων αναμόρφωση του πυρήνα του φορολογικού συστήματος και της φορολογικής διοίκησης. «Δεν γίνεται καμία προσπάθεια να καταρτίσουμε σχέδιο μεταρρύθμισης, αλλά περιμένουμε την τρόικα να μας πει τι να κάνουμε» ανέφερε ο κ. Β. Ράπανος, για σύστημα που τρέφει «εκτεταμένη παραβατικότητα και ανοχή σε αυτήν» μιλά ο κ. Χ. Κυριαζής εκ μέρους του ΣΕΒ. Το θράσος των εκπροσώπων της πιο παρασιτικής και ασύδοτης επιχειρηματικής τάξης του τόπου που διαθέτει ένα από τα πιο προκλητικά καθεστώτα φορολογικής ασυλίας στον κόσμο, δεν έχει όρια. Η Ελλάδα σε μια πρόσφατη μελέτη του ιδρύματος CATO των ΗΠΑ διαθέτει την 79^η θέση ανάμεσα σε 90 χώρες της υφηλίου με το χαμηλότερο δείκτη φορολογίας επιχειρηματικών κεφαλαίων, ύψους μόλις 11%.

Όμως ο κ. Σταθάκης που μίλησε εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ σ’ αυτήν την παρασυναγωγή δεν βρήκε τίποτε να πει γι’ αυτό το καθεστώς. Φαίνεται ότι εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ ευρωπαϊκούς τρόπους και δεν θεωρούν ευγενικό να στεναχωρούν τους οικοδεσπότες, έστω κι αν πρόκειται για τους εκπροσώπους της τάξης που συστηματικά λεηλατεί ασύστολα αυτή την χώρα επί δεκαετίες και την έχει οδηγήσει στην πιο απόλυτη χρεοκοπία. Αυτοί που φούνταραν την χώρα, αυτοί που συνηγόρησαν και συνηγορούν στον αφανισμό του ελληνικού λαού, τώρα λεηλατούν τις επιχειρήσεις και το κράτος προκειμένου να μεταφέρουν τα κλοπιμαία μιας ζωής στο εξωτερικό. Τα μεγαλύτερα παράσιτα της χώρας έχουν το θράσος να μας παραδίδουν μαθήματα καλής φορολογικής πρακτικής. Με την βοήθεια μάλιστα των σπουδαίων «επιστημόνων» του ΣΥΡΙΖΑ. Διεθνούς φήμης, όπως μας έχει διαβεβαιώσει ο κ. Τσίπρας. Να τους χαίρετε.

Ωστόσο, σκεφτείτε ότι μέσα σε τρεις μόλις μήνες οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις προ το δημόσιο αυξήθηκαν σχεδόν κατά 6,3 δις ευρώ. Και μάλιστα στους μήνες μετά τις τελευταίες εκλογές που – θυμηθείτε – σωθήκαμε από το «λόμπι της δραχμής» και αποκαταστήσαμε το «έλλειμμα εμπιστοσύνης» που χαρακτήριζε την χώρα και τον λαό της. Δεν θα βρείτε τέτοια κατάρρευση των τακτικών εσόδων του δημοσίου ούτε παραμονές πολέμου. Αν σκεφτεί κανείς ότι μόλις 46 δις ευρώ προβλέπει να εισπράξει το ελληνικό δημόσιο του χρόνου, τότε το 22% έχει κάνει ήδη φτερά.

Προκειμένου να αντιμετωπισθεί η κατάσταση αυτή το υπουργείο Οικονομικών αναμένεται το αμέσως επόμενο διάστημα να ανακοινώσει τη νέα ρύθμιση των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το δημόσιο η οποία, σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλείται το ΑΠΕ, θα δίνει τη δυνατότητα στους οφειλέτες να εξοφλήσουν σε έως και 48 μηνιαίες δόσεις τις οφειλές τους. Μάλιστα, η ρύθμιση αυτή θα προβλέπει την δυνατότητα καταβολής δόσεων ακόμη και της τάξης των 50 ευρώ το μήνα από τους οφειλέτες ανάλογα με τις οικονομικές τους αντοχές. Επίσης θα προβλέπεται ότι χρήση της ρύθμισης θα μπορούν να κάνουν και όσοι οφειλέτες είχαν υπαχθεί σε προηγούμενες ρυθμίσεις στο παρελθόν χωρίς ωστόσο να φανούν συνεπείς στην εξόφληση των δόσεων που προέβλεπε. Κάτι βέβαια που υποδηλώνει πανικό άνευ προηγουμένου όσον αφορά την είσπραξη των εσόδων.

ΚΟΜΠΟΓΙΑΝΝΗΤΕΣ...

Όμως, ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος. Αν τον Σεπτέμβρη του 2012 οι ληξιπρόθεσμες οφειλές έχουν σκαρφαλώσει σχεδόν στο 22% των τακτικών εσόδων του προϋπολογισμού, δηλαδή περίπου στα 10,2 δις ευρώ, τότε είναι σίγουρο ότι έως το τέλος του έτους με όλες αυτές τις περικοπές και μειώσεις συντάξεων, αμοιβών, δημόσιων κοινωνικών δαπανών, απολύσεις, κοκ, οι οφειλές αυτές θα εκτιναχθούν πολύ περισσότερο. Αν προσθέσουμε σ’ αυτό και τις ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τρίτους του ελληνικού δημοσίου, οι οποίες στα τέλη Αυγούστου 2012 είχαν φτάσει στα 7,9 δις ευρώ, τότε αντικρίζουμε ένα δυσθεώρητο δημόσιο έλλειμμα της τάξης των 18 δις ευρώ. Ένα δημόσιο έλλειμμα που έχει μεταφερθεί στην κοινωνία και έτσι είναι αφανές για τα επίσημα κιτάπια.

Σκεφτείτε το λιγάκι και θα δείτε ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα αντί να μειωθεί έχει αυξηθεί. Αν το αφανές έλλειμμα είναι 18 δις ευρώ από την αδυναμία καταβολής φόρων και την παύση πληρωμών που ασκεί προς το εσωτερικό το ελληνικό δημόσιο και σ’ αυτό προσθέσουμε και την επίσημη πρόβλεψη ελλείμματος Γενικής Κυβέρνησης για το 2012 από την Εισηγητική Έκθεση του κρατικού προϋπολογισμού 2013 που ανέρχεται 12,9 δις ευρώ, τότε το συνολικό δημοσιονομικό έλλειμμα θα βρίσκεται στα τέλη του έτους τουλάχιστον στα 30,9 δις ευρώ! Ο γνωστός για το ποιόν του κ. Γεωργίου της Ελλ. Στατ. κατέληξε ότι το 2009 είχαμε έλλειμμα Γενικής Κυβέρνησης της τάξης των 36,1 δις ευρώ. Πόσο απέχει από το σημερινό; Μόλις 5,2 δις ευρώ. Με άλλα λόγια η πιο αιματηρή προσαρμογή που επιβλήθηκε ποτέ σε ευρωπαϊκή χώρα κατόρθωσε μέσα σε τρία δρακόντειας περιοριστικής πολιτικής να μειώσει στην πραγματικότητα το δημοσιονομικό έλλειμμα μόλις 5,2 ευρώ.

Το ενδιαφέρον είναι ότι αν ανάγουμε σε ποσοστό επί του ΑΕΠ αυτό πραγματικό δημοσιονομικό έλλειμμα του 2012, τότε θα δούμε ότι αυτό ανέρχεται στο 15,8%. Μεγαλύτερο δηλαδή από το 2009 που είχε καθοριστεί τελικά στο 15,6 του ΑΕΠ. Το μόνο που κατάφερε η λιτότητα, οι μειώσεις και οι περικοπές δεν είναι τίποτε άλλο από το να κρύψει το μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου ελλείμματος και να το μεταφέρει απευθείας στους πολίτες μετατρέποντάς το είτε σε οφειλές του δημοσίου προς αυτούς που δεν πρόκειται ποτέ να αποπληρωθούν, είτε σε οφειλές των πολιτών προς το δημόσιο λόγω αδυναμίας καταβολής των υποχρεώσεών τους. Αγνοείς αυτά που σου χρωστάνε κι αυτά που χρωστάς και έτσι εμφανίζεις το έλλειμμά σου να μειώνεται. Μιλάμε για το μεγαλείο της σύγχρονης δημοσιονομικής. Η δημοσιονομική του κομπογιαννίτη.

Οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις της Γενικής Κυβέρνησης δεν υπάρχει τρόπος να αντιμετωπιστούν μιας και ο ρυθμός αύξησής τους έχει ξεφύγει προ πολλού. Σύμφωνα με την Εισηγητική Έκθεση του Κρατικού Προϋπολογισμού 2013 οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις της Γενικής Κυβέρνησης αυξήθηκαν την περίοδο Δεκέμβριος 2010 – Αύγουστος 2012 κατά 49%. Το έτος Δεκέμβριος 2010 – Δεκέμβριος 2011 η αύξηση ήταν 24,5%, ενώ από τον Δεκέμβριο 2011 έως τον Αύγουστο 2012 οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις αυξήθηκαν κατά 20%. Η πρόβλεψη του Κρατικού Προϋπολογισμού για την κάλυψη των ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεις δεν υπερβαίνει τα 3,5 δις ευρώ. Έτσι είναι σίγουρο ότι οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις θα εκτιναχθούν πάνω από τα 9 δις ευρώ έως το τέλος του 2012 και δεν υπάρχει κανένας τρόπος να αναχαιτισθεί η άνοδός τους με καλπάζοντα ρυθμό και μέσα στο 2013.

Μήπως θα βελτιωθεί η εικόνα από την σκοπιά των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο. Ο Κρατικός Προϋπολογισμός προβλέπει αύξηση των φόρων. Όμως αυτό σε συνδυασμό με την τραγική μείωση των εισοδημάτων, την ύφεση και την ανεργία είναι σίγουρο ότι θα επιδεινώσει την είσπραξή τους συσσωρεύοντας πρόσθετες ληξιπρόθεσμες οφειλές. Αυτό το παραδέχεται με τον τρόπο της και η Εισηγητική Έκθεση του Κρατικού Προϋπολογισμού 2013: «Ως προς την απόδοση των μέτρων για τη δημοσιονομική προσαρμογή θα πρέπει να αναφερθεί η μικρότερη, σε σχέση με την αύξηση των συντελεστών, αποδοτικότητα των φορολογικών εσόδων. Το φαινόμενο οφείλεται σε αρκετούς λόγους όπως η ύφεση, η μείωση του εισοδήματος των φορολογουμένων, η φοροδιαφυγή, η περιορισμένη ρευστότητα των επιχειρήσεων και των ιδιωτών και η καθυστέρηση έκδοσης αποφάσεων από τα δικαστήρια. Καταμερισμός της υστέρησης σε κάθε έναν από τους παραπάνω παράγοντες είναι δύσκολο να γίνει. Αν όμως ληφθούν υπόψη οι ελαστικότητες φορολογικών εσόδων, όπως αυτές εκτιμώνται από τους διεθνείς οργανισμούς, προκύπτει, σύμφωνα με εκτιμήσεις της Τράπεζας της Ελλάδος, ότι τα 2/3 της υστέρησης του συνόλου των εσόδων από έμμεσους και άμεσους φόρους αποδίδονται στην ύφεση της οικονομικής δραστηριότητας.»

Οπότε το αφανές, αλλά καθόλα υπαρκτό έλλειμμα θα συνεχίζει να καλπάζει, έστω και αν επίσημα θα εμφανίζουν ότι μειώνεται. Πρόκειται για μια ακόμη πλευρά της γενικευμένης κατάρρευσης που βιώνει η χώρα και ο λαός της.

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ANSCHLUSS

Αν ακόμη υπάρχει έστω κι ένας αφελής έλληνας πολίτης που επιμένει να ρωτά γιατί τα κάνουν όλα αυτά ενώ ξέρουν – δεν μπορεί να μην ξέρουν! – ότι χειροτερεύουν την κατάσταση, τότε για μια ακόμη φορά θα του εξηγήσουμε το προφανές. Αυτό που βιώνουμε ως χώρας και λαός δεν είναι μια αντιλαϊκή πολιτική που γίνεται χειρότερη, αλλά η ρευστοποίηση ολόκληρης της χώρας. Η κατάσταση της χώρας και του λαού οδηγείται στα άκρα για να συντελεστεί αναίμακτα και με μπαμπεσιά η αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της χώρας. Να εθιστεί ο λαός να είναι αυτός και οι γενιές που έρχονται δουλοπάροικος των δανειστών και κυρίως των Γερμανών. Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην χώρα μας είναι μια επιχείρηση Anschluss, όπως αυτή που έγινε από την ναζιστική Γερμανία στην Αυστρία το 1938 και όπως έγινε από την ρεβανσιστική Δυτική Γερμανία στην πάλαι ποτέ Γερμανική Λαϊκή Δημοκρατία το 1989. Οι περιφέρειες και οι δήμοι της Ελλάδας, θα προσαρτηθούν στα αντίστοιχα κρατίδια και δήμους της Γερμανίας προκειμένου να λεηλατηθούν και να εξασφαλίσει η Γερμανική άρχουσα τάξη την δική της διέξοδο από την κρίση, αλλά και την παγκόσμια θέση της.

Με την ψήφιση του τελευταίου πολυνομοσχεδίου, αλλά και του Κρατικού Προϋπολογισμού για το έτος 2013, το ελληνικό κράτος τέθηκε σε τροχιά επίσημης διάλυσης, ενώ η εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας μετατράπηκε και πλήρη κατάλυσή της. Για να προλάβουμε τον κάθε αμόρφωτο μικροαστούλη λεβαντινοραγιά που ίσως νομίζει πώς έτσι θα γίνουμε Ευρωπαίοι και πιθανόν ισότιμοι των Γερμανών, το καλύτερο θα ήταν να ρωτήσει πρώτα το τι απέγιναν τα 8 και πλέον εκατομμύρια των ανατολικογερμανών, πρώην πολιτών της Γερμανικής Λαϊκής Δημοκρατίας που υπέστησαν τοAnschluss του 1989. Όσοι από αυτούς είναι τυχεροί να έχουν δουλειά στην συντριπτική τους πλειοψηφία αμείβονται κάτω από 400 ευρώ (7,4 εκατομμύρια αναφέρουν οι Γερμανικές στατιστικές για το 2010) και το Γερμανικό κράτος τους συμπεριφέρεται χειρότερα απ’ ότι οι χιτλερικοί στους εβραίους κατά τον μεσοπόλεμο. Για κούληδες ψάχνει η Μέρκελ και οι ομοϊδεάτες της «ευρωπαιστές», όχι για ισότιμους πολίτες με δικαιώματα.

Για να καταλάβουμε τι σημαίνουν όλα αυτά θα θυμίσουμε ότι σε πρόσφατη ανακοίνωσή της η Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. δημοσιοποίησε ορισμένα ονόματα αιρετών που βρίσκονται σε επικοινωνία με τον Γερμανό Υφυπουργό Εργασίας, απεσταλμένο της Καγκελαρίας στην Ελλάδα, κ. Χανς-Γιοαχιμ Φούχτελ ή συμμετέχουν στην Ελληνογερμανική Συμμαχία των Δημάρχων. Τους αποκάλυψε άλλωστε ο κ. Φούχτελ, όπως και το αντικείμενο των συνομιλιών τους. Δεν είναι άλλο από το ξεπούλημα των βασικών αρμοδιοτήτων των Δήμων, όπως η διαχείριση των απορριμμάτων, σε ιδιώτες εγχώριους και μη. Ο κ. Φούχτελ και η Γερμανίδα Καγκελάριος κ. Άγκελα Μέρκελ επιβεβαίωσαν την Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. ως προς τη σπουδή της κυβέρνησης και των αιρετών να προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών των Δήμων.

Προς τι όλο αυτό το ενδιαφέρον; Μήπως για να έρθουν οι οργανωμένοι και έμπειροι Γερμανοί να μας φτιάξουν τους δήμους; Το ακούμε αυτό από ορισμένους. Η αλήθεια είναι άλλη. Οι Γερμανικοί δήμοι είναι καταχρεωμένοι σε βαθμό κακουργήματος. Η Γερμανική Tagesspiegel του Βερολίνου (3/11), «Γίναμε Ελλάδα» τιτλοφορεί το σχόλιό της που αναδεικνύει την υπερχρέωση πολλών οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης στη Γερμανία: «Στους περισσότερους δήμους η κατάσταση είναι οικτρή, μάλιστα ο ένας στους τρεις δήμους δεν μπορεί πλέον να εξυπηρετήσει τα χρέη του. Η Αθήνα βρίσκεται παντού, σχεδόν σε κάθε (γερμανική) περιφέρεια. Και όταν οι τράπεζες θα αρχίσουν να κάνουν δικά τους ράνκινγκ για την παροχή δανείων στην τοπική αυτοδιοίκηση, όπως γίνεται εδώ και πολύ καιρό για τα κρατικά ομόλογα, τότε η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, τα κρατίδια και οι δήμοι θα πρέπει να καθίσουν σε ένα τραπέζι και να συζητήσουν για ένα νέο καθεστώς χρηματοδότησης, το οποίο δεν θα μετακυλύει στους δήμους και στις περιφέρειες την υλοποίηση κεντρικών αποφάσεων χωρίς να ενδιαφέρεται για τη χρηματοδότησή τους και επιπλέον θα τις καθιστά ανεξάρτητες από τις διακυμάνσεις του οικονομικού κύκλου».

Με άλλα λόγια οι Γερμανικοί δήμοι και τα κρατίδια είναι στο χείλος της χρεοκοπίας. Είναι λοιπόν αναγκασμένα να χρηματοδοτηθούν είτε από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση που θα σημάνει εκτίναξη του δημόσιου χρέους και ελλείμματος με αποτέλεσμα να υποβαθμίσουν την πιστοληπτική ικανότητα της Γερμανίας οι οίκοι αξιολόγησης και να εκτιναχθούν τα επιτόκια δανεισμού που σήμερα είναι γύρω 1% και δεν δημιουργούν πρόβλημα δανεισμού στην χώρα. Έτσι η Γερμανία θα γευτεί κι αυτή τον φαύλο κύκλο της χρεοκοπίας όπως και οι χώρες του Νότου.

Είτε οι δήμοι και τα κρατίδια της Γερμανίας να προχωρήσουν σε ρύθμιση των δανείων τους ώστε να μην σταματήσει η δανειοδότηση από τις τράπεζες. Όμως για να γίνει κάτι τέτοιο, οι δήμοι και τα κρατίδια της Γερμανίας πρέπει να διαθέτουν αρκετή περιουσία και εμπράγματες εγγυήσεις για να μπορέσουν να κρατήσουν το ενδιαφέρον των τραπεζών. Με δεδομένο ότι τα περισσότερα κρατίδια και δήμοι της Γερμανίας έχουν υποθηκεύσει τα πάντα, μέχρι και τα φορολογικά τους έσοδα της επόμενης δεκαετίας, χρειάζονται επειγόντως νέα περιουσιακά στοιχεία. Κι εκεί μπαίνουν οι περιφέρειες και οι δήμοι της Ελλάδας, ο κ. Φούχτελ και το ενδιαφέρον της Γερμανίας για να αναλάβει την διαχείρισή τους.

Ο ΜΠΟΥΤΑΡΗΣ ΜΠΡΟΣΤΑΡΗΣ ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ

Μάλιστα την Παρασκευή (9/11) έγινε στην Κολωνία ολόκληρη γιορτή για την συνένωση ή αδελφοποίηση (Anschluss) της Κολωνίας με την Θεσσαλονίκη παρουσία του κ. Φούχτελ, του κ. Μπουτάρη που φάνηκε ιδιαίτερα πρόθυμος να ξεπουλήσει την πόλη του και τους κατοίκους της προς όφελος της χρεοκοπημένης Κολωνίας. Στην εκδήλωση αυτή συμμετείχε και ο γνωστός για τις διασυνδέσεις του με το βαθύ Γερμανικό κράτος και όχι μόνο ο κ. Τάσος Τέλλογλου, που κατά τ’ άλλα φέρεται ως «δημοσιογράφος». Ο τελευταίος είναι αρκετά θρασύς, όπως ήταν πάντα όλοι οι γερμανοτσολιάδες – όσο νιώθανε ασφαλείς υπό την κυριαρχία των ναζί αφεντικών τους – ώστε να γράφει για όσους διαμαρτύρονται με αυτό το ξεπούλημα της χώρας: «Όσοι πρωταγωνιστούν στις πράξεις αυτές [διαμαρτυρίας] φαίνεται ότι επιθυμούν να χρωστούν παντού και να μην πωλούν τίποτα.Όταν χρωστάς, πουλάς, και όταν έχεις ανάγκη κάθε ευρώ για να ξεχρεώσεις, πουλάς όσο-όσο. Έτσι ήταν και έτσι θα παραμείνει.» (Protagon, 3/11) 

Ο κύριος αυτός και όλοι οι συνεργάτες των νεοναζί της συμμορίας του ευρώ, απλά κρίνουν από τον εαυτό τους, μιας κι αυτό έκαναν μια ολόκληρη ζωή πάππου προς πάππο. Έψαχναν να βρουν που θα πουληθούν καλύτερα. Κι επειδή είναι στο DNA τους δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από το να απαιτούν το ίδιο απ’ ολόκληρο τον λαό μας.

Καταλάβαμε τώρα τι γίνεται και τι διακυβεύεται γι’ αυτή την χώρα; Καταλάβαμε γιατί κάτι τύποι σαν και μένα μιλούν με όρους εθνέγερσης; Ελπίζω να το καταλάβει ο λαός μας πριν χρειαστεί να διώξουμε τους νεοναζί και τους συνεργάτες τους με το αίμα μας, όπως το κάναμε με την παλιά ναζιστική κατοχή.

Τελειώνοντας, ας γυρίσουμε στο αρχικό ερώτημα: Μπορεί να είναι τόσο ξεφτιλισμένοι οι Ευρωπαίοι; Η απάντηση είναι όχι. Οι Ευρωπαίοι που λατρεύεται και υπακούτε εσείς ρε λεβεντόπαιδα του συγκροτήματος δεν είναι ξεφτιλισμένοι. Ξέρουν τι κάνουν. Είναι αυτοί που επινόησαν πριν 5 αιώνες την αποικιοκρατία και έχουν τεράστια εμπειρία στο να εξοντώνουν πληθυσμούς ολόκληρους σε επίπεδο ηπείρου. Η Ευρώπη που επικαλείστε είναι η Ευρώπη του σκοταδισμού και της αποικιοκρατίας που γέννησε και αναγεννά συνεχώς διαφορετικές παραλλαγές του φασισμού. Δεν είναι λοιπόν οι Ευρωπαίοι ξεφτιλισμένοι. Αυτοί ξέρουν τι κάνουν και ξέρουν να το κάνουν καλά. Ξεφτιλισμένοι είσαστε εσείς και όλοι όσοι πούλησαν το παραμύθι του ευρώ στον ελληνικό λαό. Ξεφτιλισμένοι είσαστε εσείς που οδηγήσατε ολόκληρη την χώρα και τον λαό της στον αφανισμό, με αποτέλεσμα τώρα να απειλείται η ίδια η ύπαρξη αυτής της χώρας. 

Και να σας πω κάτι. Στο κατηγορητήριο της δίκης των δοσίλογων του 1945 χαρακτηριζόταν εξίσου προδοτική πράξη, πράξη εθνικής μειοδοσίας και δοσιλογισμού η προπαγάνδα που στοχεύει στην καλλιέργεια της ηττοπάθειας στον λαό προς όφελος ξένων δυνάμεων. Η ποινή που προβλεπόταν ήταν η ίδια με τους υπόλοιπου δωσίλογους. Όποιος νομίζει ότι θα την γλυτώσει αυτή την φορά, απλά δεν έχει αίσθηση σε ποια χώρα κατοικεί.  

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 11/11/2012

Διαβάστε περισσότερα...

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ Ε.ΠΑ.Μ. ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ 30ου ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΥ

Παρέμβαση-καταγγελία πραγματοποίησαν μέλη του Ε.ΠΑ.Μ. που ανήκουν στους πυρήνες των βορείων περιοχών της Αθήνας κατά την διάρκεια  του Μαραθωνίου 2012, την Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2012.

Κρατώντας πικέτες με συνθήματα στα ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά και γερμανικά παρατάχθηκαν εμπρός από την αψίδα του ΟΠΑΠ, κατά μήκος της διαδρομής, στον κόμβο της Αγίας Παρασκευής, λίγο πριν περάσουν οι πρώτοι δρομείς το πρωΐ μέχρι την ώρα που πέρασαν οι χιλιάδες συμμετέχοντες που ακολουθούσαν στην ουρά.

Τα συνθήματα του Ε.ΠΑ.Μ., όπως «Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ  ΕΛΛΗΝΕΣ, ΟΧΙ  ΣΤΟΥΣ ΠΙΣΤΩΤΕΣ», «ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ», «DEMOCRACY WAS BORN HERE, DEBTOCRACY ENDS HERE», «LA LUMIÈRE DEGRÉCE DISPERSERA ENCORE UNE FOIS L’ OBSCURITÉ DES USURIERS» κ.α., αγκαλιάστηκαν αμέσως από τους παρευρισκόμενους...
πολίτες και τράβηξαν την προσοχή όλων των ξένων δημοσιογράφων που ακολουθούσαν την διαδρομή.

Ξένοι αθλητές έκαναν το σήμα της νίκης βλέποντας τους Επαμίτες και πολλοί Έλληνες δρομείς φώναζαν «Μπράβο στο Ε.ΠΑ.Μ.», «Μπροστά με το Ε.ΠΑ.Μ.».

Το Ε.ΠΑ.Μ. θα συνεχίσει τις στοχευμένες πολιτικές παρεμβάσεις του γιατί το κατοχικό καθεστώς πρέπει να νοιώθει την ανάσα του λαού καθημερινά γύρω του με κάθε τρόπο.

Το Ε.ΠΑ.Μ., πιστό στις διακηρύξεις του, συμμετέχει, προτείνει, δρα, μάχεται, πρωτοπορεί!

Ε.ΠΑ.Μ. Βόρειου Τομέα

12-11-2012

Διαβάστε περισσότερα...

Ήττα στον πληθυντικό

του Θύμιου Καλαμούκη

Ένα από τα ομορφότερα πράγματα στην ανθρώπινη οντότητα, είναι η διαφωνία. Η διαφορετική εκδοχή των πραγμάτων, η άλλη άποψη, η άλλη όψη, η πάλη των δύο ή και περισσότερων πλευρών, η μεταξύ τους σύγκρουση, η μεταξύ τους έντονη σύγκρουση. Ένα «πνευματικό μακελειό», που όποιος το έχει τολμήσει, έχει νιώσει όμορφα, έχει ταπεινωθεί, όταν χάνει, έχει ικανοποιηθεί όταν νικάει, έχει τσαντιστεί επειδή δεν είχε το σωστό επιχείρημα την σωστή στιγμή, έχει εκτονωθεί δημιουργικά, έχει πλουτίσει νοητικά. Αυτό το μακελειό, είναι η μόνη μάχη που μπορεί να  αγαπήσεις τον καλό αντίπαλο και να  μισήσεις τον κακό εαυτό σου.

Έχω την αίσθηση ότι αυτή η γοητευτική διαδικασία, χάνεται μαζί με τόσα άλλα που χάνουμε στην εποχή της κρίσης. Δεν μας την στερεί κάποιο μνημόνιο, ή το ΔΝΤ, αλλά χάνεται μόνη της. Υποχωρεί άτακτα, μπροστά στην επέλαση της ευκολίας, της γενίκευσης, της επιφάνειας.

Πρώτα από όλα χάθηκε η υπομονή. Αυτή που η στοιχειώδης ανθρωπιά και ευγένεια,...

επιβάλει στην άλλη άποψη. Παρατηρώντας τον δημόσιο διάλογο, αλλά και ιδιωτικές συνομιλίες διαπιστώνω, ότι οι μετέχοντες δεν έχουν το κουράγιο, τον χρόνο και την διάθεση να ακούσουν ολόκληρη την άλλη άποψη, δίνοντας την εικόνα ότι από πριν ξέρουν την έκβαση των πάντων.

Δεύτερο χάθηκε το βάθος, των απόψεων. Μια συζήτηση για να έχει νόημα πρέπει να υποστηρίζεται από απόψεις με ένα στοιχειώδες βάθος. Σήμερα μάλιστα που τα θέματα που μας απασχολούν είναι ιδιαιτέρως σύνθετα, η απαίτηση για περισσότερο βάθος, είναι ακόμη μεγαλύτερη. Παρατηρώντας τον δημόσιο διάλογο, διαπιστώνω ότι όσο πιο πολύπλοκο είναι το θέμα τόσο πιο ρηχές είναι οι απόψεις που διασταυρώνονται. (συζητήσεις από Βουλή μέχρι καφενεία, με φράσεις όπως, «να μπουν φυλακή αυτοί που έκλεψαν», νομίζοντας οι αφελείς ότι το πρόβλημα της χώρας είναι από 200 υπουργούς και λοιπούς παρατρεχάμενους, που πήραν μίζες από τις κρατικές δουλειές και όχι κάτι πιο μεγάλο και πιο σύνθετο, με νόμιμες αναθέσεις και φοροαπαλλαγές κλπ. Αλήθεια πόσοι Τσοχατζόπουλοι, κυκλοφορούν ελεύθεροι, επειδή είχαν την «φρόνηση» αντί για ένα προκλητικό σπίτι στο κέντρο της πόλης, να έχουν 5 βίλες σε ήσυχους δρόμους των βορείων προαστίων…;)

Αυτό που περισσότερο έχει χαθεί και είναι το τρίτο στην σειρά, είναι το ιδεολογικό υπόβαθρο.

Τέτοιο μέγεθος θεμάτων, τέτοιας έκτασης και έντασης δεν αντιμετωπίζονται χωρίς ιδεολογική βάση. 

Και όταν λέω ιδεολογική βάση, δεν εννοώ κομματική βάση( διότι ένα παράδειγμα ρηχής συζήτησης, είναι αυτό ακριβώς, να προσπαθείς να πεις ότι βασίζεις την σκέψη σου σε ένα πρίσμα οπτικής, σε ένα πλαίσιο, σε ένα εργαλείο, σε 10 βιβλία εν πάση περιπτώσει και οι άλλοι να σε κατατάσσουν εκεί και σε ότι μπορούν να καταλάβουν).

Η ιδεολογική βάση σώζει ( η όποια ιδεολογική βάση). Πρώτον σε βοηθάει να κατανοήσεις πιο γρήγορα τις οβιδιακές αλλαγές, σου δίνει εργαλεία ερμηνείας, σου δίνει κάποιες απαντήσεις  και κυρίως σε μετατρέπει σε  πιο ήρεμο άνθρωπο, κάτι που είναι πολύ σημαντικό στις μέρες μας.

Εν ολίγοις. Όσο πιο πολύ συζητάμε, διαφωνούμε, συγκρουόμαστε, σφαζόμαστε στα λόγια, τόσο λιγότερο θα σφαζόμαστε στα έργα. Όσο περισσότερο τσακώνονται οι απόψεις μας, τόσο  λιγότερο θα τσακώνονται τα σώματά μας. Όσο περισσότερο νικάνε και χάνουν τα μυαλά μας, τόσο λιγότερο θα νικάνε και θα χάνουν τα κορμιά μας.

Εκτός αν, έχει έρθει η στιγμή εκείνη που δεν έχει κανένα νόημα, η όποια συζήτηση. Είναι περιττή και πλέον τον λόγο έχει το ΜΕΤΑ. Εάν δηλαδή έχει ήδη ηττηθεί, όχι μόνο η δύναμη της συζήτησης, των επιχειρημάτων, της αντιπαράθεσης, αλλά και η δύναμη των ιδεών. Αν συμβαίνει αυτό, τότε όλο το παραπάνω κείμενο είναι ξεπερασμένο και άχρηστο.

Εκ μέρους του, σας ζητώ ταπεινά συγνώμη, για την ενόχληση και ευχαριστώ για τον χρόνο σας.

ΥΓ.  Τελικά η ήττα δεν είναι μια, αλλά πολλές.

Διαβάστε περισσότερα...

1848

του Στάθη

Το πακέτο – σαρκοφάγος ψηφίσθηκε.

Ο Προϋπολογισμός – τεφτέρι του Σόιμπλε ψηφίσθηκε.

Το Γερμανικό Διευθυντήριο ζητά τώρα «τα κλειδιά της χώρας» - όπως εύστοχα έγραψε η Real News.

Το Προτεκτοράτο δεν αρκεί. Η Προσάρτηση συμφέρει περισσότερο.

Ο λαός για μιαν ακόμα φορά υβρίσθη. Κατηγορήθηκε από τα ανδρείκελα για ...

όσα του έκαναν δεκάδες χρόνια τώρα.

Η λέξη λαϊκισμός κλήθηκε σε όλες τις πτώσεις. Η «θεωρία των άκρων», ξεφτίλισε για μιαν ακόμα φορά το μυαλό βουλευτών της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ. Όλα έγιναν κατά την τάξη τους.

Το ερώτημα τώρα είναι: τι κάνουμε;

Ο χειμώνας που έρχεται είναι ένας επικίνδυνος χειμώνας. Επικίνδυνος για τους αδύναμους.

 Όλοι κατά βάθος γνωρίζουμε τι έχει γίνει και τι γίνεται. Όλοι γνωρίζουμε πλέον ποιος – είναι – τι σε αυτήν τη χώρα. Ένας κύκλος έχει κλείσει.

Οι εργασιακές σχέσεις αποσαθρώθηκαν. Η κάθαρση έχει παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες. Η αρτιμέλεια της χώρας βρίσκεται σε γκρίζα ζώνη, οι διεθνείς της σχέσεις στο ναδίρ. 

Και το κυριότερο: αυτοί που μας

έφεραν έως εδώ, συνεχίζουν να μας κυβερνούν ακόμα.

Τι θα κάνουν; το λένε! Θα οδηγήσουν επί τα χείρω όσα ήδη οδήγησαν κατά κρημνών. Ο κύκλος έκλεισε. Κι έγινε μαύρη τρύπα.

Το ερώτημα συνεπώς είναι: τι θα κάνουμε τώρα;

Θέματα ταμπού όπως η σεισάχθεια, ο έλεγχος νομιμότητας του χρέους, η απαίτηση των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων, η καταγγελία του Μνημονίου, ταμπού δεν είναι.

Ο Προϋπολογισμός που ψηφίσθηκε χθες (κάποτε Νόμος του Κράτους, τώρα Διάταγμα της Μέρκελ) είναι μια ακόμα φάρσα. Όμως το πακέτο που προηγήθηκε του Προϋπολογισμού δεν ήταν καθόλου φάρσα, αλλά Διαταγή Θανάτου.

Έχουμε πει πολλά, έχουμε γράψει πολλά, σήμερα θα πούμε λίγα: Όλοι γνωρίζετε!

Γνωρίζετε ότι έρχονται κι άλλα μέτρα, ότι ο δημόσιος πλούτος εκποιείται, ότι οι πλούσιοι συνεχίζουν να πλουτίζουν ότι τα παπαγαλάκια σας δουλεύουν, ότι σας τρομοκρατούν, ότι σας εξαπατούν – όμως! Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλο!

Η Ελλάδα απευθύνεται στους πολίτες της.

Θα απαντήσετε;

Εκτός απ’ αυτούς που ήδη αγωνίζονται, οι υπόλοιποι τι περιμένετε;

Η κυβέρνηση αυτή δεν θα αντέξει για πολύ ακόμα. Η υποτέλειά της στους ξένους, η ανικανότητά της να ανατάξει την παθολογία που έχει δημιουργήσει, η δουλικότητά της προς τους Διαπλεκόμενους Δυνατούς, η αναλγησία της προς τον λαό, η δολιότης, η ευήθεια, και η πονηρία της, την οδηγούν σε αποσύνθεση.

Τι θα γίνει μετά;

Το πιθανότερο είναι να αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ και πάντως όχι εκ νέου οι δυνάμεις που μας έφεραν έως εδώ.

Τι θα γίνει αν αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ; Εξαρτάται από τον λαό. Από το τι θα λέτε, τι θα ζητάτε, για ποια πράγματα θα αγωνισθείτε.

Με έναν λόγο επιστρέφει η πολιτική. Η πολιτική ως όπλο – όπως έχει συμβεί σε πολλές χώρες στη Λατινική Αμερική, όπως λίαν συντόμως θα συμβεί και στην Ευρώπη.

Νομίζετε ότι θα κυβερνάει (και μάλιστα με τον τρόπο που κυβερνάει) για πάντα η Μπούντεσμπανκ; Όλους; Ιταλούς, Έλληνες, Ισπανούς; Όλους θα μας κάνουν Ειδικές Οικονομικές Ζώνες;

Μπορούν;

Ή μπορείτε εσείς καλύτερα;

Τι Ελλάδα θέλετε; Του Μπόμπολα και του Ψυχάρη ή της εργασίας, της προκοπής και της ελευθερίας;

Δεν υπάρχει ζωή μετά το Μνημόνιο διότι θα πεθάνει μέσα στο Μνημόνιο. Τώρα πρέπει να ανατραπεί αυτή η πολιτική, καθώς και η προπαγάνδα! Ή μήπως η ανεργία είναι κάτι το φυσικό; μήπως η πείνα των παιδιών; μήπως το γλέντι των φοροφυγάδων;  Όμως, μην επανέρχομαι, έχει

δυνάμεις η Ελλάδα;

Έχει δυνάμεις η Ισπανία;

Είναι η μοίρα των φτωχών στη Γερμανία να ζουν με 800 ευρώ τον μήνα (400 μισθό συν κάτι τριτοκοσμικά επιδόματα).

Είναι «παραγωγικό» πράμα ο Ειδικός Λογαριασμός;

Όλα αυτά θα αλλάξουν. Δεν θα ξαναγίνουμε σκλάβοι.

Ως εδώ το παραμύθιασμα και η τρομοκρατία.

Ο κόσμος της μίζας και των αεριτζήδων βρίσκεται σε καμπή – το παράκαναν, θα αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση. Έχει ήδη αρχίσει!

Ούτε η ιστορία τελείωσε, ούτε η ταξική πάλη – το αντίθετο...

Το 1848 οι λαοί της Ευρώπης σάρωσαν τυραννίες από άκρη σε άκρη της Ηπείρου, τυραννίες που έδειχναν ακλόνητες.

Τι είναι δα ο Σόιμπλε;

Τι είναι δα η Μέρκελ;

Τι είναι δα τα τσιράκια τους;

από το "enikos.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Η σημερινή Κατοχή

του Δημήτρη Καζάκη

Η σημερινή κατοχή είναι πολύ χειρότερη από την παλιά ναζιστική κατοχή. Κι αυτό γιατί πολύ απλά δεν πρόκειται για κατοχή εδαφικής επικράτειας άλλου κράτους από εισβολέα, αλλά για ολοκληρωτική κατάλυση σήμερα του ελληνικού κράτους και ρευστοποίηση της εδαφικής του επικράτειας, αλλά και του λαού του. Να ποια είναι η θεμελιώδης διαφορά, ταξικά και εθνικά, του 1941 με σήμερα.

Η άρχουσα τάξη σήμερα δεν χρειάζεται εθνικό κράτος. Οι εξουσίες της έχουν περάσει ήδη σε υπερεθνικό επίπεδο και η συσσώρευση του κεφαλαίου εκδηλώνεται κυρίαρχα με άυλους τίτλους και πλασματικό χρήμα στις παγκοσμιοποιημένες αγορές. Γι' αυτό και για την οικονομική ολιγαρχία σήμερα το εθνικό κράτος της είναι περιττό, ενώ το έθνος μια βολική επινόηση χωρίς υλική υπόσταση όπως ακριβώς και τα εικονικά κεφάλαια που συσσωρεύει.

Αυτός είναι ο λόγος που η άρχουσα τάξη στην Ελλάδα μαζί με τα κόμματα "ευρωπαϊκής προοπτικής" έχουν προσχωρήσει στην άποψη ότι το ελληνικό κράτος όχι μόνο δεν μπορεί ...

να είναι ανεξάρτητο και αυτοδύναμο, δεν είναι καν βιώσιμο στις σημερινές συνθήκες. Κι έτσι από την θεωρία της ψωροκώσταινας έχουν προσχωρήσει στην ιδεολογία της αφομοίωσης μέσα σε μια ευρεία "ευρωπαϊκή ομοσπονδία" όπου έχει εκλείψει κάθε ψήγμα δημοκρατίας ακόμη και με την παραδοσιακή έννοια της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Η Ελλάδα από αυτήν την νέα κατοχή δεν πρόκειται να επιβιώσει ως κράτος τυπικά ανεξάρτητο και η εδαφική της συγκρότηση θα διαμελισθεί σύμφωνα με τα πιο επείγοντα συμφέροντα των ισχυρών της ευρωζώνης και των αγορών. Σ' αυτές τις συνθήκες, όποιος προτάσσει το "ταξικό" έναντι του εθνικού είναι στην αντίπερα όχθη, διότι πολύ απλά το μόνο "ταξικό" σήμερα που υπάρχει απογυμνωμένο από τα εθνικά χαρακτηριστικά είναι το ταξικό συμφέρον της άρχουσας τάξης.

Μόνο η οικονομική και πολιτική ολιγαρχία σήμερα μην μπορώντας πλέον να ταυτίσει το δικό της στενό ταξικό συμφέρον με το εθνικό συμφέρον, αρνείται ακόμη και τυπική την εθνική κυριαρχία, έχει πλήρως αποδεχτεί την κατάλυση του ελληνικού κράτους ως ιστορική έκφραση της ανεξαρτησίας του ελληνικού λαού και έθνους.

Επομένως, όποιος θέλει να μιλά σήμερα μόνο με ταξικούς όρους, δεν μπορεί παρά να μιλά με όρους ταξικού συμφέροντος της άρχουσας τάξης και των στρατηγικών επιλογών τους.

Αδιάφορο αν κρύβεται πίσω από δήθεν αριστερή ή γιαλαντζί επαναστατική φρασεολογία. Χωρίς την πάλη για την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας από τον λαό δεν μπορεί ούτε καν να υπάρξει ελληνικό κράτος, δημόσιο συμφέρον, εργατικά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα για τις εκμεταλλευόμενες τάξεις και στρώματα.

Γι' αυτό και σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία, η πάλη για την εθνική απελευθέρωση και αποκατάσταση είναι απόλυτα ταυτισμένη με την κοινωνική απελευθέρωση και συνιστά το υπέρτατο ταξικό αίτημα της εποχής μας για τον ελληνικό λαό και πρωτίστως για τους εργαζόμενους. Χωρίς αυτό, χωρίς να παλέψουν για εθνική απελευθέρωση από την ΕΕ και την ευρωζώνη, οι εργάτες και γενικά οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να διατηρήσουν ούτε καν το σημερινό επίπεδο διαβίωσής τους, ούτε καν το σημερινό επίπεδο καταρράκωσης των δικαιωμάτων τους. Είναι καταδικασμένοι να καταλήξουν σε κατάσταση λούμπεν και περιθωρίου χωρίς κανενός είδους ταξική συνείδηση ή συγκρότηση.

Όποιος λοιπόν σήμερα κατανοεί το ταξικό του καθήκον από την σκοπιά των κατατρεγμένων, από την σκοπιά της εργατικής τάξης και των άλλων εκμεταλλευομένων στρωμάτων, τότε θα πρέπει να πρωτοστατήσει στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του ελληνικού λαού. Αλλιώς έχει περάσει με την πλευρά του ταξικού αντιπάλου, με τις κόκκινες σημαίες να ανεμίζουν, χωρίς καν να το έχει καταλάβει.

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Παναγούλης απαντά στο Καθεστώς και στους "εντός των τειχών" (ΣΥΡΙΖΑ) επικριτές του...

Η ανακοίνωση του γραφείο του κ. Παναγούλη έχει ως εξής:

"Σχετικά με τις διάφορες δηλώσεις που έκαναν τόσο η ΝΔ, όσο και το ΠΑΣΟΚ αλλά κι άλλοι παράγοντες για την προσωπική άποψη του Στάθη Παναγούλη σχετικά με τα όσα ανέφερε χθες, 10/11/2012, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στη Βουλή, για τον «Κρατικό Προϋπολογισμό 2013», από το Γραφείο Τύπου εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

Ο Στάθης Παναγούλης τόνισε ότι εξέφρασε μόνον την προσωπική του άποψη.

Ας μάθουν λοιπόν, οι επικριτές του τα εξής:

Ο Στάθης Παναγούλης αμέσως μετά τη Χούντα, τον Ιούνιο του 1967 συνελήφθη, σε ηλικία 19 ετών και παρέμεινε στις φυλακές Αβέρωφ και Κορυδαλλού, ως τις 30 Αυγούστου 1967.

Αμέσως μετά την αποφυλάκιση του διέφυγε παράνομα στο εξωτερικό. Έκτοτε και μέχρι την 11η Αυγούστου 1972 που συνελήφθη από τη Χούντα εισήλθε 12 φορές παράνομα στην Ελλάδα και συμμετείχε ως μέλος της οργάνωσης «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ» στον αντιδικτατορικό αγώνα για την αποκατάσταση της ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ .

Στο διάστημα που βρισκόταν στο εξωτερικό συμμετείχε ενεργά εναντίον του φασισμού όχι μόνον για την Ελλάδα, αλλά και για την Ισπανία και την Πορτογαλία, όπου είχε ταξιδέψει πολλές φορές παράνομα για να βοηθήσει αγωνιστές ενάντια στις δικτατορίες του Φράνκο και του Σαλαζάρ. Για πολλούς μήνες, κατά διαστήματα βρίσκονταν σε αραβικές χώρες στο πλευρό των Παλαιστινίων ανταρτών.

Μετά τη σύλληψή του παρέμεινε στο κολαστήριο του ΕΑΤ-ΕΣΑ από την 11η Αυγούστου 1972 μέχρι την 1η Μαρτίου 1973, δηλαδή 200 μέρες ακριβώς ανακρινόμενος.

Καταδικάστηκε από τα στρατοδικεία της Χούντας σε πολυετείς φυλακίσεις. Την 1η Μάρτη 1973 μεταφέρθηκε στις στρατιωτικές φυλακές Μπογιατίου, όπου παρέμεινε 18 μήνες σε πλήρη απομόνωση. Τον Απρίλιο του 1974 μέχρι τη Μεταπολίτευση (24 Ιουλίου, του ιδίου έτους) εξορίστηκε στη Νήσο Γυάρο.

Ας μάθουν λοιπόν οι επικριτές του, πως ολόκληρη η οικογένεια Παναγούλη κατά τη διάρκεια της επταετούς τυραννίας ήταν στις πρώτες γραμμές του αγώνα. Ο αδελφός του Γεώργιος, υπολοχαγός των Δυνάμεων Καταδρομών (Λ.Ο.Κ.) εξαφανίστηκε κάτω από άγνωστες συνθήκες αρνούμενος να υπηρετήσει το καθεστώς της Χούντας. Η ιστορία του Αλέξανδρου είναι γνωστή σε όλους, όχι μόνον στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, όπου κι έγινε σύμβολο του Αντιφασιστικού Αγώνα. Οι γονείς τους Βασίλης και Αθηνά συνελήφθησαν και κρατήθηκαν σε απομόνωση για πολλούς μήνες και αργότερα σε κατ’ οίκον περιορισμό (με αποτέλεσμα το Μάη του 1969, από τις κακουχίες να αποβιώσει ο πατέρας τους).

Ας απαντήσουν, οι επικριτές του Στάθη Παναγούλη, όσοι φυσικά ήταν ενήλικες, τι έκαναν οι ίδιοι ή οι οικογένειές τους εκείνη τη δύσκολη περίοδο για τον τόπο.

Μήπως, απολάμβαναν τη «Δημοκρατία της Χούντας»;.

Κατηγορήθηκε ο Στάθης Παναγούλης ότι κήρυξε χθες στη Βουλή, εμφύλιο πόλεμο. Τον εμφύλιο πόλεμο κήρυξαν μονομερώς οι δυνάμεις του Μνημονίου, οι οποίες οδήγησαν περίπου 3.000 συνανθρώπους μας στην αυτοχειρία.

Ας καταλάβουν οι επικριτές του, ότι ο Στάθης Παναγούλης ήταν, είναι και θα είναι ακούραστος αγωνιστής. Θα αγωνίζεται πάντοτε χωρίς ιδιοτέλεια για μια γνήσια Κοινοβουλευτική Δημοκρατία που θα βασίζεται στις ακλόνητες αρχές της Ελευθερίας και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης.

Αυτά προς το παρόν."

Διαβάστε περισσότερα...

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Ή ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ;

Το Μνημόνιο 3 θα φέρει την κατάρρευση της τρίτης μνημονιακής κυβέρνησης. Η Αριστερά ενώπιον ιστορικών προκλήσεων.

Του Π.Παπακωνσταντίνου*

Οι καταιγιστικές εξελίξεις του τελευταίου δεκαημέρου με επίκεντρο το ολέθριο, για την κοινωνική πλειονότητα και εθνική κυριαρχία, Μνημόνιο 3 έθεσαν το πολιτικό σκηνικό σε τροχιά επιταχυνόμενης αποσταθεροποίησης για τρίτη συνεχή φορά, μετά την κατάρρευση των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου.

Το χειρότερο, για την υφιστάμενη πολιτική τάξη, είναι ότι αυτή τη φορά δε διαγράφεται στον ορίζοντα ομαλή εναλλακτική λύση- πλην βεβαίως του απεχθούς σεναρίου κάποιου είδους αυταρχικής εκτροπής. Ο Αντώνης Σαμαράς και η Νέα Δημοκρατία είναι η τελευταία ζώνη άμυνας ενός συστήματος που εξαντλεί τις εφεδρείες του. Με το ΠΑΣΟΚ κλινικά νεκρό, το μόνο ανοιχτό ερώτημα είναι αν το ιστορικό κίνημα του Ανδρέα Παπανδρέου διατηρεί κάποια αξία χρήσης ως δωρητής οργάνων προς άλλους πολιτικούς σχηματισμούς. Το ενδεχόμενο να βρεθεί η Ελλάδα σε αχαρτογράφητα νερά, με μια κυβέρνηση της Αριστεράς στο πηδάλιο, τίθεται στην ημερήσια διάταξη.

Αν συμβεί κάτι τέτοιο, θα πρόκειται για μια καμπή ιστορικών διαστάσεων. Για πρώτη φορά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η πέραν της σοσιαλδημοκρατίας Αριστερά θα κληθεί να κυβερνήσει όχι ένα έθνος της «περιφέρειας» (Λατινική Αμερική, Ασία) αλλά μια αναπτυγμένη χώρα της Δύσης.

Το πρόβλημα για την ελληνική Αριστερά και ιδιαίτερα για το ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι δεν έρχεται πάνω στην πλάτη ενός ισχυρότατου κοινωνικού ρεύματος, αποφασισμένου να στηρίξει την κυβέρνησή «του» στις κρίσιμες στιγμές. Οι δημοσκοπήσεις δεν μας επιτρέπουν καν να μιλήσουμε για εκλογικό ρεύμα υπέρ της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η πλειονότητα του κόσμου αρχίζει να πείθεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι η επόμενη κυβέρνηση, μόνο γιατί βλέπει τους πολιτικούς του αντιπάλους (πλην της Χρυσής Αυγής) να αυτοκτονούν.

Σ' αυτό το φόντο, ο σάλος που δημιουργήθηκε με τις πρόσφατες δηλώσεις του Παναγιώτη Λαφαζάνη μοιάζει με τρικυμία σε ένα ποτήρι νερό. Η αναγνώριση, από την πλευρά του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ, ότι το κόμμα του «δεν είναι ακόμη έτοιμο να κυβερνήσει», αν και έχει κάνει σοβαρά βήματα, είναι τόσο «σκανδαλώδης», όσο η «αποκάλυψη» ότι ο Πάπας είναι... Καθολικός! Προφανώς, η συνομοσπονδία συνιστωσών του 4.7%, που εκτοξεύθηκε μέσα σε δύο νύχτες στο 27%, δεν ήταν δυνατό να συγκροτηθεί σε ενιαίο κόμμα, με προγραμματική συνοχή μέσα σε τέσσερις μήνες. Τα πραγματικά ερωτήματα αρχίζουν από εδώ και κάτω.

Θέλει να κυβερνήσει η Αριστερά;

Αν και το σύνθημα που έριξε ο Αλέξης Τσίπρας για «αριστερή κυβέρνηση» συνέβαλε καταλυτικά στην εκλογική του απογείωση, είναι κοινό μυστικό ότι το βράδυ της 17ης Ιουνίου πολλοί, ίσως οι περισσότεροι από τους επιτελείς του, υποδέχθηκαν με ανακούφιση το εκλογικό αποτέλεσμα. Απελθέτω απ' εμού το ποτήριον τούτο... Ας το αφήσουμε για την επόμενη φορά, όταν οι συνθήκες θα είναι καλύτερες.

Το πρόβλημα με αυτή τη λογική είναι ότι μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες μπορεί να έχει σαπίσει η Ελλάδα. Η Αριστερά δεν νομιμοποιείται να ελεεινολογεί τις όντως τρομερά δύσκολες συνθήκες που θα κληρονομήσει, απλούστατα γιατί χωρίς αυτές δε θα εκτοξευόταν ποτέ τόσο ψηλότερα από τα παραδοσιακά της όρια. Αν δεν υπήρχαν η κρίση, τα μνημόνια, η κοινωνική καταστροφή και η αποικιοποίηση της χώρας, η “βαθειά Ελλάδα” δεν θα κατέβαινε στο Σύνταγμα με τους Αγανακτισμένους, ούτε θα ψήφιζε, κατά το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος, ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ. Θα συνέχιζε να παίζει στο χρηματιστήριο, να φεσώνεται με στεγαστικά δάνεια και να εμπιστεύεται τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας.

Βεβαίως οι πολίτες που ψήφισαν Αριστερά, δεν έγιναν ξαφνικά επαναστάτες που εννοούν να θυσιαστούν για το σοσιαλιστικό ιδεώδες. Αλλά μήπως αυτό δεν συμβαίνει πάντα στην Ιστορία; Οι μεγάλοι εθνικοί και κοινωνικοί αγώνες δεν είναι έργο κάποιων «ξεχωριστών» ιδεαλιστών, αλλά των συνηθισμένων ανθρώπων, οι οποίοι σε ασυνήθιστες εποχές γίνονται ικανοί για ασυνήθιστα πράγματα.

Αν η Αριστερά δεν έχει εμπιστοσύνη σ' αυτό το λαό ο οποίος, παρά το σοκ και δέος των μνημονίων, το άγχος της επιβίωσης και την απαξίωση των πάντων, κατέβηκε 23 φορές σε γενικές απεργίες και ανέτρεψε δύο κυβερνήσεις, τότε θα είναι άξια της μοίρας της. Ιστορικές ευκαιρίες σαν τη σημερινή έρχονται μια φορά στα πενήντα ή τα εκατό χρόνια. Αν την αφήσει να περάσει από τα χέρια της, το τίμημα θα είναι βαρύτατο, όχι μόνο για την ίδια, αλλά και για τη χώρα.

Μπορεί να κυβερνήσει η Αριστερά;

Η αμφιβολία είναι βάσιμη. Υπάρχουν ενδείξεις ότι, μπροστά στα αδιέξοδα της υπάρχουσας πολιτικής τάξης, μερίδα των επιχειρηματικών ελίτ, ίσως και ξένων κέντρων, αρχίζει να σκέφτεται μήπως θα ήταν καλύτερα να περάσει τον «μουντζούρη» του χρέους και την ηλεκτρική καρέκλα της κυβέρνησης στο ΣΥΡΙΖΑ. Αν η ηγεσία του αποδειχθεί κατώτερη των περιστάσεων, η αριστερή κυβέρνηση θα αποδειχθεί μια σύντομη αριστερή παρένθεση, την οποία θα ακολουθήσει η θριαμβευτική επέλαση των Μνημονιακών πάνω στην καμμένη γη των προδομένων λαϊκών ελπίδων.

Ένας μόνο τρόπος υπάρχει για να ελαχιστοποιηθούν οι πιθανότητες μιας τέτοιας εξέλιξης: Η προγραμματική αποσαφήνιση από την πλευρά της Αριστεράς. Όχι με την έννοια των κατεβατών επί μέρους μέτρων, που κανείς δεν διαβάζει και δεν έχουν και πολύ νόημα. Αλλά με την έννοια ενός Οδικού Χάρτη, μιας πειστικής αφήγησης για τη δύσκολη μετάβαση από το σημερινό χάος σε ένα ελπιδοφόρο μέλλον.

Ο πρώτος, αποφασιστικός σταθμός αφορά στη μονομερή κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων (όπως προβλέπει η πρόταση νόμου του ΚΚΕ, την οποία ψηφίζει και ο ΣΥΡΙΖΑ) και τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους. Ακόμη και το ΔΝΤ αναγκάζεται, για τους δικούς του λόγους, να αναγνωρίσει ότι, με ένα χρέος που θα φτάσει σε ένα χρόνο το αστρονομικό 190% του ΑΕΠ, η Ελλάδα είναι καταδικασμένη να βρίσκεται εσαεί στα Τάρταρα.

Ο Γόρδιος Δεσμός του ευρώ

Το δεύτερο, αναγκαίο βήμα για το ΣΥΡΙΖΑ είναι να κόψει, επιτέλους, το Γόρδιο Δεσμό του ευρώ. 

Όσο λέει στον κόσμο «θα καταργήσουμε οπωσδήποτε τα μνημόνια, αλλά θα μείνουμε πάση θυσία στο ευρώ», θα μένει έκθετος στις επιθέσεις των αντιπάλων του για αναξιοπιστία. Είναι αλήθεια ότι η πλειονότητα των πολιτών δεν θα ήθελε, ως πρώτη επιλογή, να φύγουμε από το ευρώ. Όχι λόγω κάποιου αφηρημένου ευρωπαϊσμού, αλλά γιατί αντιλαμβάνεται ότι με το ευρώ ισχύει ό,τι και με το γάμο: Άλλο να μην παντρευτείς κι άλλο να χωρίσεις αφού έχεις κάνει παιδιά και αποκτήσει μύριες δεσμεύσεις. Άλλο τόσο όμως είναι αλήθεια ότι μπροστά στο δίλημμα «να πεθάνουμε με το ευρώ ή να ζήσουμε, έστω δύσκολα για δύο χρόνια, με ένα νέο εθνικό νόμισμα», η πλειονότητα των πολιτών, που δε φιγουράρει στη λίστα Λαγκάρντ, θα επέλεγε το δεύτερο.

Προφανώς, ο ΣΥΡΙΖΑ δε θα έπαιρνε ποτέ την πρωτοβουλία να οδηγήσει την Ελλάδα εκτός ευρωζώνης. Ωστόσο το δίλημμα πιθανότατα θα τεθεί από τα ίδια τα πράγματα. Την ημέρα που η ελληνική κυβέρνηση θα ακυρώσει τα μνημόνια, η Μέρκελ θα της κόψει τη «βοήθεια»- αν λέγεται βοήθεια αυτή η οικονομική «πρέζα», που μας καθηλώνει στο ρόλο του εθισμένου, ο οποίος κάθε φορά θέλει μεγαλύτερη, καταστροφικότερη δόση. Αυτομάτως, η ελληνική κυβέρνηση δεν θα έχει άλλον, βραχυπρόθεσμο τρόπο να ανταποκριθεί στις άμεσες ανάγκες της από το να βάλει μπροστά την πρέσα του Εθνικού Νομισματοκοπείου. Εν ολίγοις, το περίφημο «Σχέδιο Β» δεν είναι μια εμμονή του Αλέκου Αλαβάνου, αλλά μια μάλλον προφανής αναγκαιότητα.

Όπως υπήρξε για το ελληνικό έθνος ζωή χωρίς ευρώ, έτσι υπάρχει ζωή και μετά από τα δέκα χρόνια του ευρώ. Στο κάτω- κάτω, το κοινό νόμισμα μπορεί να διαλυθεί εντελώς ανεξάρτητα από την Ελλάδα και την όποια κυβέρνησή της, όπως διαμηνύει η χρόνια κρίση της ευρωζώνης. Όποιοι βλέπουν το ευρώ όχι ως μέσο, αλλά ως αυτοσκοπό, ως προϋπόθεση της εθνικής επιβίωσης, παραδίδουν την εθνική επιβίωση σε ξένα χέρια, σε παράγοντες πέρα από κάθε έλεγχο αυτού του λαού.

Βεβαίως, στην περίπτωση της αποχώρησης από την ευρωζώνη, θα έρθει με ιδιαίτερη ένταση στο προσκήνιο το θέμα των διεθνών συμμαχιών της χώρας, από τις οποίες θα εξαρτηθεί η συναλλαγματική, ενεργειακή και διατροφική της επάρκεια, αλλά και η εθνική της ασφάλεια. Σ' αυτό το κεφαλαιώδες ζήτημα ο ΣΥΡΙΖΑ ελάχιστα μας έχει πει, πέρα από μια ιδεοληπτική πίστη στην «καλή», προοδευτική Ευρώπη, η οποία, δυστυχώς, ούτε κυβερνά, ούτε φαίνεται ότι θα κυβερνήσει γρήγορα.

Η Ελλάδα δεν έχει κανένα λόγο να αποξενωθεί από τις ευρωπαϊκές χώρες και κυρίως τις χώρες του Νότου, με τις οποίες τη συνδέουν παραδοσιακές σχέσεις και κοινά προβλήματα. Αλλά αυτός ο προσανατολισμός δεν πρέπει να είναι αποκλειστικός. Η Ρωσία, με τους ενεργειακούς πόρους και τις τεράστιες αμυντικές δυνατότητες, η Λατινική Αμερική με τους διατροφικούς πόρους και η Κίνα με τα τεράστια αποθέματα συναλλάγματος είναι οι πλέον προφανείς στόχοι μιας άλλης, ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής. Στην περίπτωση δε μιας ευρύτερης ρήξης της Γερμανίας με τον μεσογειακό Νότο δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η Μέρκελ θα έχει στο πλευρό της άλλες μεγάλες δυνάμεις του παγκοσμίου συστήματος.

Ο Ναπολέων έλεγε ότι το καλύτερο στρατιωτικό σχέδιο παύει να ισχύει από τη στιγμή που πέφτουν οι πρώτοι κανονιοβολισμοί. Κάτι ανάλογο ισχύει στην πολιτική, σ' αυτούς τους τόσο δύσκολους και ευμετάβλητους καιρούς. Ουδείς λογικός άνθρωπος θα απαιτήσει από την Αριστερά ένα απολύτως επεξεργασμένο σχέδιο, χωρίς ρίσκο και αβεβαιότητες. Έχει όμως το δικαίωμα να αξιώσει από μια κυβέρνηση λαϊκής ενότητας και εθνικής σωτηρίας να έχει εξ αρχής ξεκάθαρους το στόχο, τους φίλους και τους εχθρούς της, όπως και την τόλμη να ξεπεράσει τον εαυτό της, τις διαιρέσεις και τις αγκυλώσεις της.

Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2012

Διαβάστε περισσότερα...