Η Αριστερά ολιγωρεί μπροστά στη «νέα κατοχή»…

Από την εφημερίδα "Δρόμος" 

Του Χρίστου Καραμάνου

…ενώ ο λαός αντιδρά στην απώλεια της εθνικής κυριαρχίας.

Μεγαλειώδης υπήρξε η παρέμβαση του λαού στις παρελάσεις. Αποκαταστάθηκε το αληθινό νόημα της 28ης Οκτώβρη, διαπίστωσε εύστοχα ο Μανώλης Γλέζος. Κεντρικό σύνθημα σε όλη την Ελλάδα ήταν το «Όχι στη νέα κατοχή». Μία μέρα πριν η κυβέρνηση είχε συμφωνήσει, στο πλαίσιο της νέας δανειακής σύμβασης με την Ε.Ε. για τη λεγόμενη «εποπτεία», δηλαδή για την ουσιαστική ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από τους «επόπτες» της Ε.Ε. Οι πρώτοι έχουν ήδη εγκατασταθεί και επικεφαλής τους είναι ο γνωστός μας πλέον κύριος Χορστ Ράιχενμπαχ. Ήδη μετά τη συμφωνία της 26ης Οκτώβρη μια ομάδα 100, περίπου, στελεχών του ευρωεποπτικού μηχανισμού ήρθαν στην Ελλάδα. Και πρόκειται μόνο για ένα μέρος του μηχανισμού.

Ο λαός μας είχε το αισθητήριο από την πρώτη στιγμή να καταλάβει ότι «εποπτεία» ίσον «απώλεια της εθνικής κυριαρχίας». Φώναξε με στεντόρεια φωνή και πάθος ενάντια σε αυτήν την εξέλιξη. Κατάγγειλε και έδιωξε αυτούς που ευθύνονται για αυτήν την ταπείνωση από τις εξέδρες της παρέλασης. Η Αριστερά; Δυστυχώς η Αριστερά, σε επίπεδο ηγεσίας, δεν έχει ακόμη καταλάβει πόσο σημαντικό ζήτημα είναι η εθνική κυριαρχία. Οι ηγεσίες της Αριστεράς δεν έχουν καταλάβει ότι μόνο ο λαός μπορεί να υπερασπίσει τη χώρα, την ανεξαρτησία και την ακεραιότητά της, την πραγματική Δημοκρατία, απέναντι σε μια μεγαλοστική τάξη που παραδίδει τα κλειδιά της χώρας στους Ευρωπαίους και Αμερικανούς ιμπεριαλιστές.

Δεν έχουν καταλάβει οι ηγεσίες της Αριστεράς ότι η πιο αποτελεσματική αντιπαράθεση με τον αστισμό, η πιο αποτελεσματική αμφισβήτηση και η ανατροπή της πολιτικής και ιδεολογικής ηγεμονίας του αστισμού, γίνεται ακριβώς σε αυτό το επίπεδο: αντίσταση στη νέα κατοχή και διεκδίκηση της εθνικής ανεξαρτησίας. Γιατί όταν αποδεικνύεις μπροστά στο λαό ότι ο αστισμός έχει μια εντελώς προδοτική πολιτική, ε, αυτό είναι το μεγαλύτερο πλήγμα στο αστισμό, κι αυτό είναι που «αφαιρεί» ηγεμονευόμενες λαϊκές μάζες από τον αστισμό σε μεγάλη κλίμακα, τις οποίες θα μπορούσε κάλλιστα να κερδίσει η Αριστερά. Και να ανατρέψει έτσι την κυριαρχία του - αυτό είναι το ουσιαστικό επίδικο. Δεν σημαίνει αυτό ότι η Αριστερά υποστέλλει τη σημαία του αγώνα για την υπεράσπιση της ζωντανής εργασίας. Κάθε άλλο, μάλιστα, αυτά τα δύο μέτωπα συνδέονται οργανικά.
Ας δούμε, τώρα, ορισμένα παραδείγματα από τη στάση δυνάμεων της Αριστεράς:

ΚΚΕ: Παραπλάνηση τα περί εποπτείας

Παραθέτουμε ορισμένα αποσπάσματα από τη συνέντευξη Τύπου της Αλ. Παπαρήγα (Ριζοσπάστης 28/10):

«Θεωρούμε ψευδεπίγραφη και ανούσια την αντιπαράθεση αν στις τράπεζες θα έχουμε Έλληνα διευθυντή ή ξένο. Για το λαό δεν έχει καμία σημασία… ούτε (σ.σ. ο λαός) να είναι υπέρ της ελληνικής κηδεμονίας από το κεφάλαιο εναντίον της ξενικής… Πρόκειται, καταρχήν, για τμήματα της μιας και ενιαίας αστικής τάξης που εχθρεύεται μονίμως το λαό…
Θεωρούμε, επίσης, ανούσια και παραπλανητική τη συζήτηση που ανέκυψε από την πρώτη στιγμή για το θέμα της εποπτείας. Γιατί λέμε ότι είναι ανούσια η αντιπαράθεση; Όχι, γιατί δεν είναι πρόβλημα υπαρκτό. Όχι, γιατί δεν έχουμε και ποσοτικά νέες εκχωρήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων, αλλά απ' τη στιγμή που η Ελλάδα, η καπιταλιστική Ελλάδα, είναι ενσωματωμένη στο ιμπεριαλιστικό σύστημα και ιστορικά και σήμερα, η αστική τάξη εκχωρεί κυριαρχικά δικαιώματα. Βεβαίως, άλλοτε τα εκχωρεί με καλύτερους ή χειρότερους όρους γι' αυτήν, όμως είναι επιλογή της και δεν έχει να κάνει με την υποτελή στάση».

Άρα, έχουμε «ποσοτικά νέες εκχωρήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων» και μάλιστα εθελοντικά! Προσοχή: μόνο ποσοτικά, όχι μια νέα ποιότητα, όχι κατοχή, όχι χούντα. Δεν υπάρχει ζήτημα υποτέλειας! Έχουμε απέναντί μας μια «ενιαία αστική τάξη», ελληνική και ξενική! Τελικά, δηλαδή, δεν έχει σημασία από ποιον ελέγχεται ο παραγωγικός ιστός της χώρας! Δεν είναι δείγμα υποδούλωσης και καταβαράθρωσης μιας χώρας το να ελέγχεται ουσιαστικά από το ξένο κεφάλαιο! Προφανώς αν έτσι σκεφτόταν το ΚΚΕ το 1940, τότε δεν θα καλούσε σε αντίσταση στην ιταλική εισβολή. Γιατί, προεκτείνοντας τη σκέψη της Αλ. Παπαρήγα, τι σημασία θα είχε για τον ελληνικό λαό αν τον εκμεταλλευόταν ο Ιταλός ή ο Έλληνας καπιταλιστής;

Γι’ αυτό η ηγεσία του ΚΚΕ αναφέρεται συχνά σε «ιδεολόγημα περί κατοχής, που υποστηρίζει ότι η χώρα βρίσκεται υπό την κατοχή της τρόικας. Πρόκειται για προπαγάνδα που αποπροσανατολίζει το λαό. «Βγάζει λάδι» την αστική τάξη της χώρας και τους πολιτικούς της εκφραστές κυβέρνηση, ΝΔ και κόμματα του ευρωμονόδρομου». Μάλιστα, λοιπόν, «ιδεολόγημα» και «προπαγάνδα» τα περί κατοχής. Αποπροσανατολισμένοι αυτοί που φωνάζουν ενάντια στη νέα κατοχή. Μόνο που αυτοί, αντί να «βγάζουν λάδι» την αστική τάξη και τους πολιτικούς της εκπροσώπους, τους καταγγέλλουν, τους μουντζώνουν, τους κατεβάζουν από την εξέδρα, τους κυνηγούν. Κι αν η Αριστερά είχε μια σωστή πολιτική και αξιοποιούσε αυτήν τη διαθεσιμότητα, θα μπορούσαν να γίνουν πολλά και άλλα πράγματα παραπέρα. Μήπως, τελικά, η στάση της ηγεσίας του ΚΚΕ πολύ λιγότερο ενοχλεί το σύστημα;

Αντικαπιταλιστική Αριστερά: Αναμάσημα τα περί «κατοχής»

Η αντικαπιταλιστική Αριστερά, στις περισσότερες εκδοχές της, κινείται σε ένα πλαίσιο ανάλογο με αυτό του ΚΚΕ. Για παράδειγμα, η ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τις παρελάσεις δεν αναφέρει τίποτα για τη «νέα κατοχή». Η μοναδική σχετική αναφορά είναι : «Έτσι τιμούμε τις ηρωικές παραδόσεις του λαού μας που στα μαύρα χρόνια του ‘40 σήκωσε το ανάστημα ενάντια στη χιτλερική κατοχή και τους ντόπιους υποστηρικτές τους, την κυβέρνηση δωσίλογων του Τσολάκογλου». Σωστά, αυτά έγιναν το ‘40. Σήμερα, όμως, έχουμε άραγε μια νέας μορφής κατοχή και κυβέρνηση δωσίλογων ή όχι; Για την απάντηση ας προστρέξουμε σε ένα λίγο παλιότερο άρθρο, που δείχνει ακριβώς την αντίληψη του πολιτικού αυτού χώρου. Γράφει ο Βασ. Μηνακάκης, στέλεχος του ΝΑΡ, στην εφημερίδα Πριν, 16 Μάρτη 2011: «Μπροστά μας δεν βρίσκεται μια νέα περίοδος “υποτέλειας”, “κατοχής” και “ξεπουλήματος των ασημικών της χώρας” στους Γερμανούς, αλλά μια περίοδος άγριας εκμετάλλευσης, έντασης του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού και της ανισομετρίας τόσο σε κάθε εθνικό καπιταλισμό όσο και στην Ε.Ε. συνολικά… Δυνάμεις (από τη Σπίθα έως το μαοϊκό χώρο) “διαβάζουν” την αντεργατική επιδρομή ως εκδήλωση “εθελοδουλείας” και “υποτέλειας”, για να καταλήξουν σ’ ένα αναμάσημα των θεωριών της “εξάρτησης” και σε μια γραμμή νέου ΕΑΜ». Τα συμπεράσματα εύγλωττα.

Ανανεωτική Αριστερά: Λάθος οι παραλληλισμοί

Όσο κι αν προξενεί εντύπωση, ανάλογη τοποθέτηση έχει και ο χώρος της Ανανεωτικής Αριστεράς. Η εφημερίδα Εποχή (29/10/2011) λέει ότι στις παρελάσεις ο λαός φώναζε «αντικυβερνητικά συνθήματα». Ούτε μια λέξη για την κατοχή. Αν ανατρέξουμε σε παλιότερες τοποθετήσεις θα καταλάβουμε την αντίληψη του χώρου αυτού. Γράφει ο Μπ. Γεωργούλας (Εποχή, 13/06/2010): «Σ’ όλη την Ε.Ε. σιγά σιγά, επιβάλλεται με γενική επίθεση ένα νομικό καθεστώς που τροποποιεί τους όρους άσκησης της κυριαρχίας της άρχουσας τάξης επί των υποτελών τάξεων, με αποτέλεσμα να αποδυναμώνονται στοιχεία θεμελιακά της δημοκρατίας δυτικού τύπου που γνωρίσαμε μεταπολεμικά… Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αλλάζει, με εξωτερική επιβολή μάλιστα, ο χαρακτήρας του πολιτικού ή πολύ περισσότερο του κοινωνικού καθεστώτος… Δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι «σαν να έχουμε μια χούντα που πρέπει να γκρεμιστεί για να μιλήσουμε για οποιαδήποτε θετική εξέλιξη»… Πρόκειται για πολύ μεγάλη διαφορά, που πιστεύω ότι δεν μας επιτρέπει παραλληλισμούς του τύπου χούντα - κατοχή - ΕΑΜ κ.λπ...Υπάρχει ποιοτική διαφορά ανάμεσα σε μια χούντα ή μια κυβέρνηση Τσολάκογλου και σε μια κυβέρνηση που μόλις προέκυψε από εκλογές».

Διαβάστε περισσότερα...

Η Ελλάς πωλείται. Αλλά οχι σήμερα. Απο παλιά...

Διαβάστε περισσότερα...

Καμίλα Βαγιέχο: Παρακολουθούμε τον αγώνα των Αγανακτισμένων, αλλά στη Χιλή έχουμε ξεπεράσει το στάδιο της δυσαρέσκειας

Πηγή: http://ilesxi.wordpress.com

Η συνέντευξη της Camila Vallejo δόθηκε στην Magali Lagrange στο Παρίσι και δημοσιεύτηκε στο BBC Mundo  στις 18 Οκτώβρη 2011, λίγες μέρες πριν από μια ακόμα 48ωρη απεργία στη Χιλή, που κατά σύμπτωση συνέπεσε και με την 48ωρη απεργία της 19ης και 20 Οκτώβρη στην Αθήνα. Η μετάφρασή της δημοσιεύεται, έστω και με καθυστέρηση, ως ένα ακόμα στιγμιότυπο των φοιτητικών αγώνων που πλέον έχουν περάσει τα σύνορα της Χιλής και κάνουν την εμφάνισή τους και σε άλλες χώρες  της  Λατινικής Αμερικής.

H Camila Vallejo, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Φοιτητών του Πανεπιστημίου της Χιλής (ConFeCh) επιβεβαιώνει ότι τα φοιτητικά αιτήματα δεν αναδύθηκαν με αυθόρμητο τρόπο, παρά προέκυψαν από “μία μακρόχρονη διαδικασία βασισμένη σε μια βαθιά ανάλυση αυτού που συμβαίνει στην Χιλή, της αδικίας” και επιβεβαιώνει ότι τώρα “πρέπει να δούμε μπροστά και να δημιουργήσουμε μια εναλλακτική για τη χώρα”

Ταυτόχρονα εκδηλώνει την επιθυμία της να “ αποτελέσει παραδειγμα πολιτικού σχεδίου αυτό το κίνημα , γιατί για πρώτη φορά, ένα κλαδικό αίτημα κατάφερε να μετατραπεί σε κοινωνικό κίνημα που περικλύει πολλούς κλάδους”.

Μετά από σχεδόν έξι μήνες διαδηλώσεων, το φοιτητικό κίνημα, που ζητά μια δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, συνεχίζει να καθορίζει την πολιτική ατζέντα της χώρας. Αυτή την Τρίτη ξεκινάει μια νέα 48ωρη απεργία.

Φοιτητές, καθηγητές, περιβαλοντολόγοι και η Κεντρική Ένωση Εργατών ( Central Unitaria de Trabajadores), ένα από τα κυριότερα χιλιανά συνδικάτα, στηίζουν τη διαμαρτυρία, που θα κορυφωθεί στις διαδηλώσεις που έχουν προγραμματιστεί την Τετάρτη το βράδυ.

Εν όψει του 48ωρου των κινητοποιήσεων το BBC Mundo μίλησε στο Παρίσι με την Camilla Vallejo, από τα πιο γνωστά πρόσωπα του κινήματος.

Η Vallejo, 22 ετών και φοιτήτρια Γεωγραφίας, πραγματοποίησε από την Παρασκευή μαζί με άλλους τρείς εκρπόσωπους των χιλιανών φοιτητών συναντήσεις στην Ευρώπη με στόχο να παρουσιάσουν τα αιτήματά τους και σε μια προσπάθεια να “διεθνοποιήσουν” το κίνημα.

Ταξιδέψατε στην Ευρώπη για να συναντηθείτε με διεθνείς οργανώσεις και διανοούμενους. Από τις συμβουλές που σαν έδωσαν διανοούμενοι, ποια σας άρεσε περισσότερο;

Ο φιλόσοφος Edgard Morin μας έδωσε την εμπιστοσύνη του. Μας είπε ότι η ανώτατη εκπαίδευση δεν μπορεί να παραδωθεί στην αγορά, αντίθετα πως πρέπει να υπάρχει εγγυημένη δημόσια εκπαίδευση γιατί είναι απαραίτητη στις χώρες για την ανάπτυξή τους. Κι ο Stephane Hessel (συγγραφέας του βιβλίου “Αγανακτήστε!”) μας πίεσε να ενδυναμώσουμε την επικοινωνία και την προώθηση των ιδεών μας σε παγκόσμιο επίπεδο, να διαδώσουμε τις προτάσεις μας με κάθε μέσο.

Μιλώντας για τον Stephane Hessel, πιστεύετε ότι το χιλιανό φοιτητικό κίνημα συνδέεται με οποιονδήποτε τρόπο με κοινωνικά κινήματα όπως οι Indignados ή οι Occupy Wall Street;

Το χιλιανό φοιτητικό κίνημα δεν είναι μέρος των Indignados (Αγανακτισμένων). Δεν είναι ένα αυθόρμητο κίνημα, παρά είναι μια μακρά διαδικασία που βασίζεται σε βαθιά ανάλυση αυτού που συμβαίνει στη Χιλή, της αδικίας.Παρακολουθούμε τον αγώνα των Αγανακτισμένων, αλλά στη Χιλή έχουμε ξεπεράσει το στάδιο της δυσαρέσκειας. Τώρα, πρέπει να δούμε μπροστά και να δημιουργήσουμε εναλλακτική για τη χώρα.

Λαμβάνοντας υπόψιν ότι ήδη υπάρχουν φοιτητικές κινητοποιήσεις και σε άλλες χώρες, πως πιστεύετε πως μπορεί να διεθνοποιηθεί το κίνημα;

Τα διαφορετικά κινήματα – στη Χιλή, την Κολομβία, τη Βραζιλία, τη Γαλλία, την Ισπανία – δεν αντιγράφουν το ένα το άλλο, μάλιστα έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά.

Αλλά μπορείς να τα δεις σαν ένα σύνολο. Είναι ο αγώνας αυτών που έχουν ξεσηκωθεί για να δημιουργήσουν ένα διαφορετικό κοινωνικό μοντέλο σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Εμφανίζουν μια συνάφεια, η οποία είναι η αντίσταση σε ένα μοντέλο ιδιωτικοποίησης ή έστω μια πρόοδος προς την κατάκτηση του δικαιώματος στην αντίσταση.

Στη Γαλλία, συναντηθήκαμε με το UNEF ( Εθνική Ένωση των Φοιτητών της Γαλλίας). Έκαναν λόγο για την συνειδητοποίηση στην οποία προσπαθούν να συντελέσουν ώστε να υπάρξει αντίσταση στην καλυμμένη ιδιωτικοποίηση που προωθεί η κυβέρνηση. Εμείς ειμαστε σε διαφορετική διαδικασία, αλλά έχουμε τους ίδιους στόχους, και υπάρχουν γέφυρες διεθνούς αλληλεγγύης στη νεολαία.

Τι εκπαιδευτικό μοντέλο προτείνετε για τη Χιλή;

Κανείς από τους φοιτητές δεν θέλει να αντιγράψει κάτι. Η Χιλή σκέφτεται για ένα δικό της μοντέλο, που θα επιτρέπει την ολοκλήρωση της προσωπικότητας όλων και θα είναι δωρεάν. Θέλουμε μια εκπαίδευση που θα μπορεί να αναδιαμορφώσει την κοινωνία, μια εκπαίδευση από την οποία θα προκύπτουν επαγγελματίες ικανοί να χτίσουν τη δημοκρατία.

Χιλιάδες άνθρωποι έδειξαν την αλληλεγγύη τους 

στις φοιτητικές κινητοποιήσεις των τελευταίων μηνών

Πως βλέπετε το μέλλον του φοιτητικού κινήματος;

Το φοιτητικό κίνημα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, μετά από πέντε μήνες κινητοποιήσεων. Πρέπει να σκεφτεί για το πως θα προχωρήσει με μια τακτική που θα δίνει συνέχεια. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, ο διάλογος με την κυβέρνηση έχει διακοπεί. Η κυβέρνηση πρόκειται να εργαστεί πάνω στις μεταρρυθμίσεις που αφορούν τις φοιτητικές υποτροφίες και μας αποκλείει από αυτή τη συζήτηση, την οποία θέλει να κάνει στο κοινοβούλιο.

Έτσι, αν και δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στο Κοινοβούλιο, θα πρέπει να ξεκινήσουμε μια δουλειά με απεύθυνση σε αυτούς. Θέλουμε να μην νομοθετηθεί ο προϋπολογισμός του κράτους εφόσον δεν υπάρχει σχέδιο νόμου που να είναι αποτέλεσμα συμφωνίας με τους φοιτητές στα εκπαιδευτικά ζητήματα.

Δεν σκέφτεστε ότι ο πρωταγωιστικός σας ρόλος στο φοιτητικό κίνημα θα το καθορίσει στο συνολό του;

Η προσωποποίηση του κινήματος οφείλεται στους πολιτικούς και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Είναι μια στρατηγική που χρησιμοποιούν πολύ συχνά απέναντι σε όλους αυτούς που εγείρουν κοινωνικά αιτήματα. Στη Χιλή έχει μεγάλη εφαρμογή, και πιστεύω ότι αυτό ισχύει και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου.

Στην Κούβα κάνουν λόγο για Καστρισμό, στην Βενεζουέλα για Τσαβισμό. ‘Ολα προσωποποιούνται στους υποτιθέμενους ηγέτες, και έτσι δεν γίνεται εμφανές ότι πρόκειται για μια διαδικασία την οποία μοιράζεται η πλειοψηφία. Στο υπόβαθρο στόχος είναι να καταστραφούν τα πρόσωπα σαν ένα βήμα κατεδάθισης του κινήματος.

Κι έτσι μας έχουν μετατρέψει στους πιο ευάλωτους. Με έχουν κατηγορήσει σαν καθοδηγούμενη από το Κομμουνιστικό Κόμμα, ότι κερδίζω χρήματα από τις συνεντεύξεις που δίνω. Με κατηγορούν ότι αποσκοπώ σε κέρδος από όλο αυτό.

Είστε κοντά στο πτυχίο. Σκέφτεστε να συνεχίσετε στο κίνημα μετά από την αποφοιτησή σας;

Στα φοιτητικά θέματα, θέλω να συνεχίσω να συμμετέχω, εξαρτόμενη βέβαια από τις προσεχείς εκλογές του FECh.

Θα είμαστε δημιουργικοί, μαζί με όλους τους συντρόφους μου που δεν είναι μπροστα στα φώτα της δημοσιότητας. Και θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα πολιτικό σχέδιο χρησιμοποιώντας την εμπειρία του κινήματος, γιατί για πρώτη φορά, μια κλαδική διεκδίκηση κατάφερε να είναι ένα κοινωνικό κίνημα που εκφράζει πολλούς κλάδους.

Σκέφτεστε πολιτική καριέρα;

Είμαι πολιτικά ενεργή, έχω όλη τη διάθεση να θέσω τον εαυτό μου στην διάθεση των αναγκών οικοδόμησης που έχει τόσο αυτό το κίνημα, όπως και όποιο άλλο.

Στα πλαίσια των εκλογών που έρχονται, πιστεύω ότι δεν υπάρχει ανάγκη ειδικά για δική μου συμμετοχή, θεωρώ όμως ότι οι νέοι πρέπει να εγγραφούν στους εκλογικούς καταλόγους σαν υποψήφιοι σύμβουλοι. Ώστε να μπορέσουν να αμφισβητήσουν τις δημοτικές αρχές της δεξιάς, ή όποιων άλλων δεν δέχονται να ανταποκριθούν στα δίκαια αιτήματά μας.

Πλέον οι νέοι ενδιαφέρονται για την πολιτική, και πρέπει να αναλάβουν αυτή την ευθύνη.

Πρέπει να πάρουμε θέση και να φτιάξουμε ένα σχέδιο συμμετοχικά. Και γι’ αυτό πρέπει να αποκτήσουμε ικανότητα εξουσίας, αλλά με την καλή έννοια της λέξης.

Μετάφραση:  Κατερίνα Σταυρούλα

http://ilesxi.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα...

"Δώστε τη Χούντα στο Λαό" το μήνυμα της φετινής επετείου του Πολυτεχνείου!

Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ!

Με αφορμή και επίκεντρο τη μαγνητοσκόπηση δύο πολύ σημαντικών συναυλιών το 74, αυτής που έγινε στο Στάδιο Καραϊσκάκη με το Μίκη Θεοδωράκη και αυτής που έγινε στο γήπεδο του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας με το Γιάννη Μαρκόπουλο, αμέσως μετά την πτώση της Χούντας (Ιούλιος 1974) καθώς επίσης και άλλες μαζικές εκδηλώσεις που έγιναν στην Αθήνα το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς για την πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου. Η ταινία αποτυπώνει με γλαφυρότητα και συνέπεια το κλίμα που επικρατούσε, μετά την πτώση της Χούντας. Κατά την διάρκεια της ταινίας μιλάει ο αγωνιστής Χρήστος Ρεκλείτης, που έλαβε μέρος στην Αντίσταση εναντίον της δικτατορίας και ο οποίος περιγράφει, όλα τα φριχτά βασανιστήρια στα οποία υπεβλήθη στα χέρια της Ασφάλειας, κατά τη διάρκεια της επταετίας, κατονομάζοντας στη διήγησή του όλους τους βασανιστές του.

Καλλιτέχνες που συμμετείχαν στις συναυλίες

Συνθέτες 

* Μίκης Θεοδωράκης * Γιάννης Μαρκόπουλος * Σταύρος Ξαρχάκος

Ερμηνευτές 

* Γιώργος Νταλάρας * Μαρία Φαραντούρη * Μαρίζα Κοχ * Μάνος Λοΐζος * Μελίνα Μερκούρη * Νίκος Ξυλούρης * Λάκης Χαλκιάς * Αντώνης Καλογιάννης * Χαράλαμπος Γαργανουράκης * Λιζέττα Νικολάου

Διαβάστε περισσότερα...

Η κυβέρνηση των δωσίλογων της «εθνικής συνεννόησης» και τα καθήκοντα όλων μας.

Πηγή: seisaxthia.blogspot.com

του Δημήτρη Καζάκη

Δωσίλογος είναι εκείνος που δίνει λόγο στους επίδοξους καταχτητές της χώρας του, που σπέρνει την ηττοπάθεια στον λαό για να επικρατήσουν οι συνεργάτες των καταχτητών. Και οι ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ, της Νέας Δημοκρατίας και του ΛΑΟΣ – μαζί βέβαια με τα εξαπτέρυγα της Ντόρας και του Κουβέλη – απέδειξαν ότι είναι σύγχρονοι δωσίλογοι διότι πολύ απλά κινούνται με βάση τα τελεσίγραφα των Μερκοζί της ευρωζώνης και της Ουάσιγκτον. Ποτέ άλλοτε δεν είχαμε, μετά την ναζιστική κατοχή και τον εμφύλιο, μια τόσο ανοιχτή εκδήλωση δωσιλογισμού. Οι Μερκοζί διέταξαν να μην γίνει δημοψήφισμα και οι δυνάμεις της «εθνικής συνεννόησης» πειθάρχησαν αμέσως. Οι Μερκοζί διέταξαν να περάσει αμέσως η συμφωνία πτώχευσης της Ελλάδας που κατέληξαν την 26η Οκτωβρίου με καθεστώς ύπατης αρμοστείας υπό τον γκαουλάιτερ Χορστ Ράιχενμπαχ και όλοι αυτοί οι ένθερμοι «πατριώτες», όχι μόνο υπάκουσαν, αλλά έτρεξαν να στήσουν και μια δοτή συγκυβέρνηση κατά παράβαση κάθε έννομης και συνταγματικής τάξης. Πρόκειται για την πρώτη κυβέρνηση δωσιλόγων και ανδρεικέλων μετά την ναζιστική κατοχή και τον εμφύλιο. Μόνο και μόνο για να περάσουν ερήμην του λαού οι συμφωνίες και οι δεσμεύσεις που απαιτούν οι ξένοι επικυρίαρχοι.

 Γιατί γίνονται όλα αυτά;

Ωστόσο, όπως ισχυρίζονται όλοι οι δωσίλογοι της ιστορίας, όλα αυτά τα κάνουν για «εθνικό» σκοπό. Δηλαδή, για να μην χαθεί η 6η δόση και δεν έχουμε να πληρώσουμε ως κράτος μισθούς και συντάξεις. Τέτοια πρεμούρα για τους μισθούς και τις συντάξεις έχουν εκείνοι που αδίστακτα αφαίρεσαν πάνω από το 30% του λαϊκού εισόδηματος τον προηγούμενο χρόνο και οδήγησαν εκατομμύρια οικογένειες στην απελπισία. Πρώτη φορά αυτός που δολοφονεί αδίστακτα κατά συρροή, εμφανίζεται να νοιάζεται τόσο πολύ για την υγεία των θυμάτων του.

Όσο για το ότι η 6η δόση χρειάζεται για μισθούς και συντάξεις, δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα από αυτό. Τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο πρέπει να πληρωθούν 15,5 δις ευρώ σε τοκοχρεωλύσια και έντοκα γραμμάτια (3,3 δις ευρώ για τον Νοέμβριο και 12,2 δις ευρώ για τον Δεκέμβριο). Γι’ αυτά νοιάζονται. Μην τυχόν και αναγκαστεί το ελληνικό κράτος και προβεί σε αναστολή ή παύση πληρωμών προς τους τοκογλύφους επενδυτές από τους οποίους ορισμένοι ανήκουν και στο επίσημο πολιτικό προσωπικό της χώρας. Όλα μπορούν να τα ανεχθούν, όλα μπορούν να τα υπομείνουν (αρκεί τα βάρη να τα φορτώνονται τα γνωστά υποζύγια), αλλά να χάσουν τα λεφτά τους οι τοκογλύφοι, ποτέ. 

Γι’ αυτό κόπτονται για την 6η δόση, η οποία ισούται με 8 δις ευρώ. 8 δις ευρώ για να πληρωθούν 15,5 δις ευρώ στους τοκογλύφους ντόπιους και ξένους μέσα στο τρέχον δίμηνο.

Αντιλαμβάνεσθε την απάτη; Κατανοείτε το ψέμα; Η 6η δόση δεν έχει καμιά σχέση με πληρωμή μισθών και συντάξεων, αλλά με την πληρωμή των δανειστών της χώρας. Καταλαβαίνετε γιατί δεν πρόκειται να «μας» την στερήσουν; Διότι πολύ απλά γυρίζουν μέσω ημών σ’ αυτούς και στα συμφέροντα που τους στηρίζουν. Το ελληνικό κράτος απλά εκτελεί χρέη μεσάζοντα ανάμεσα σε πολιτικούς και τοκογλύφους που συχνά είναι τα ίδια πρόσωπα. Και πάλι όμως δεν φτάνει η 6η δόση για το σύνολο των δανειακών υποχρεώσεων. Δεν είναι αρκετή. Που θα βρεθούν τα υπόλοιπα; Κάποια από τα επιπλέον 7,5 δις ευρώ θα πρέπει να βρεθούν με έκδοση εντόκων γραμματίων του ελληνικού δημοσίου, ενώ τα υπόλοιπα από τους μισθούς και τις συντάξεις των Ελλήνων εργαζομένων. 

Καταλαβαίνετε τώρα γιατί ο κ. Βενιζέλος αναζητά εναγωνίως 5 δις ευρώ από τους επιπλέον φόρους και το τέλος ακίνητης περιουσίας μέσω ΔΕΗ; Δεν πρόκειται να πάνε σε τακτικές δαπάνες του κράτους, αλλά να συμπληρώσουν όσα λείπουν για να πληρωθούν οι τοκογλύφοι. Ακόμη κι αν χρειασθεί κι άλλοι μισθοί και συντάξεις. Ακόμη κι αν οδηγηθούν στην ανέχεια και στην εξαθλίωση μερικές ακόμη εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες.

Κάθε φορά που ακούτε για την 6η δόση, θυμηθείτε ότι σας εξαπατούν βάναυσα. Ούτε ευρώ από τις δόσεις δεν πάει σε μισθούς και συντάξεις. Όλα πάνε σε τοκοχρεωλύσια και πάλι δεν φτάνουν. Γι’ αυτό και επιβάλλονται τα μέτρα άγριας λιτότητας και περικοπών για να βρεθούν τα υπόλοιπα για τους τοκογλύφους. Κι επειδή πάλι δεν φτάνουν το ελληνικό δημόσιο συνεχίζει να δανείζεται με επαχθέστατους όρους μέσω εντόκων γραμματίων 3μήνου και 6μήνου.

Αυτός είναι ο λόγος που η στάση πληρωμών του λαού προς το κράτος δεν αφορά την δυνατότητα του ελληνικού δημοσίου να πληρώνει μισθούς και συντάξεις, αλλά θέτει εν αμφιβόλω την πληρωμή των τοκογλύφων. Όσο πιο αποφασιστική είναι η στάση πληρωμών του λαού προς το κράτος, τόσο πιο έντονα νιώθουν την πίεση οι τοκογλύφοι και το πολιτικό τους προσωπικό. Το ίδιο και με την 6η δόση. Αν δεν δοθεί δεν τίθεται εν κινδύνω ο μισθός και η σύνταξη, αλλά τα τοκογλυφικά. Γι’ αυτό και πρέπει να απαιτούμε να μην εισπραχθεί, να σταματήσει εδώ και τώρα η καταβολή των δόσεων και να προχωρήσει το κράτος τουλάχιστον σε αναστολή πληρωμών προς τους δανειστές προκειμένου να διασώσει τους μισθούς και τις συντάξεις, να διασώσει τους πόρους του.

Μα τότε θα πτωχεύσει η χώρα, λένε κάποιοι. Μα είναι ήδη πτωχευμένη και μάλιστα οι οίκοι αξιολόγησης έχουν ήδη αποφανθεί ότι αν τυχόν και γίνει η εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων (PSI) της 26ης Οκτωβρίου, θα υποβαθμίσουν επίσημα την χώρα σε κατάσταση D (Default=Πτώχευση). Αν πάμε σε τέτοια πτώχευση η χώρα θα καταρρεύσει σαν την Αργεντινή και χειρότερα. Ενώ αν πάμε σε μονομερή αναστολή πληρωμών με σκοπό την διαγραφή τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, θα μπορέσουμε ως οικονομία και ως κοινωνία να ελέγξουμε τις συνέπειες. Η ελεγχόμενη πτώχευση που θέλουν να επιβάλουν οι ευρωκράτες είναι ακριβώς η ίδια που επιχείρησαν να επιβάλει το ΔΝΤ και στην Αργεντινή το 2001 με αποτέλεσμα την κατάρρευση. Ελεγχόμενη πτώχευση σημαίνει ελεγχόμενη για τους δανειστές και ανεξέλεγκτη ως προς τις συνέπειές της για την χώρα και τον λαό της. Ενώ μονομερής διαγραφή χρέους σημαίνει στην χειρότερη περίπτωση πτώχευση με ελεγχόμενες συνέπειες και επιπτώσεις στην οικονομία και την κοινωνία από την σκοπιά των συμφερόντων του λαού. Αυτό συνέβη και στην Αργεντινή όταν ο Νέστορ Κίχνερ διέγραψε το 70% του δημόσιου χρέους της χώρας και ο λαός της γλύτωσε την απίστευτη μιζέρια και καταστροφή που βίωνε επί τριετία μετά την κατάρρευση της χώρας του το 2001.

Τι θετικό βγήκε από τις εξελίξεις;

   

Αν κάτι θετικό βγήκε από τον τραγέλαφο που ζήσαμε αυτήν την εβδομάδα ήταν το γεγονός ότι έπεσαν πλέον οι μάσκες και ο κάθε κατεργάρης πήγε στον πάγκο του. Δεν πρέπει πια να τρέφει κανείς καμιά αυταπάτη. Η αντίσταση του λαού, η κοινωνική οργή και οι διαδικασίες κοινωνικής έγερσης που είναι ορατές πλέον παντού σε όλα τα τμήματα της κοινωνίας, οδήγησαν σε μια πρωτοφανή γελοιοποίηση του χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος και εξανάγκασε τους πάντες να πετάξουν τις μάσκες. Με εξαίρεση, ίσως, μόνο την κ. Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία δεν συνηθίζει να φορά μάσκα γιατί είναι εκ φυσικού της άκρως αποκρουστική. «Διατί να το κρύψωμεν άλλωστε;», όπως θα έλεγε και ο πατήρ Μητσοτάκης που στοιχειώνει κυριολεκτικά το παρασκήνιο και προσκήνιο της ελληνικής πολιτικής εδώ και πάνω από 6 δεκαετίες.

Υπάρχει ένας κόσμος, ιδιαίτερα εκείνος που έτρεφε αυταπάτες για τον πατριωτισμό και την ειλικρίνεια του Σαμαρά, που νιώθει απογοητευμένος. Δεν καταλαβαίνει ότι η δική του αγανάκτηση και κοινωνική οργή, η δική του αντίσταση οδήγησε στο να πέσουν οι μάσκες και αυτό είναι για καλό. Δεν χάθηκε απολύτως τίποτε. Αντίθετα ο λαός βγήκε κερδισμένος. Σήμερα έχουμε μια κυβέρνηση που δεν μπορεί να κυβερνήσει. Όσα νομοσχέδια και συμφωνίες κι αν περάσει από την Βουλή με την βοήθεια των συνενόχων της στην Νέα Δημοκρατία, το ΛΑΟΣ και τα εξαπτέρυγά τους, δεν έχουν κανένα αντίκρισμα. Στη συνείδηση της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού όλοι τους είναι έκπτωτοι, είναι καταχραστές της λαϊκής εντολής και επομένως ότι κι αν αποφασίσουν από κοινού ή όχι δεν έχει καμιά ισχύ.

Το κράτος έχει παραλύσει. Και καλά κάνει. Η δημόσια διοίκηση δεν λειτουργεί, αφενός, γιατί σκόπιμα την διαλύουν για να την ιδιωτικοποιήσουν και, αφετέρου, γιατί οι δημόσιοι λειτουργοί της αντιστέκονται στην λαίλαπα και την επέλαση της νέας κατοχής. Αυτό δεν είναι κακό, είναι πολύ καλό. Είναι η άμυνα που έχει αυτή την στιγμή η ελληνική κοινωνία και ο λαός προκειμένου να αποτρέψουν, στο μέτρο του δυνατού, την καταστροφή μέσα από την εφαρμογή των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει επίσημα το πολιτικό σύστημα εναντίον της χώρας. Οι υπουργοί δεν μπορούν να κυβερνήσουν χωρίς δημόσια διοίκηση, χωρίς δικαστές και μηχανισμούς επιβολής. Αφήστε τους να λένε και να εκδίδουν ότι διατάγματα θέλουν. Δεν έχουν καμμιά ισχύ όσο ο μηχανισμός δεν είναι στα χέρια τους, ή δεν υπακούει. Είναι ο μόνος τρόπος για να διασωθεί η χώρα από την επίσημη πτώχευση που ετοιμάζει η ευρωζώνη και την γενικευμένη εκποίηση.

Πρέπει το μπάχαλο να γενικευθεί. Πρέπει τα πάντα να σταματήσουν να λειτουργούν για την κυβέρνηση, πρέπει να αφαιρέσουμε από τα χέρια τους κάθε μηχανισμό και λειτουργία, ώστε οι συμφωνίες, οι επικυρώσεις και οι εντολές να μείνουν στα χαρτιά. Δεν μας πειράζει ότι κι αν ψηφίσει αυτή η Βουλή. Οτιδήποτε κι αν είναι, όσο βλαπτικό κι αν είναι για την χώρα και τον λαό της μπορεί να αναιρεθεί, να παρθεί πίσω. Άλλωστε αυτή η Βουλή είναι ανυπόστατη και έκπτωτη όσον αφορά τον ίδιο τον λαό. Επομένως, ο λαός πρέπει να συνεχίσει την πίεσή του με στόχο κανένα από τα μέτρα και τις δεσμεύσεις να μην γίνουν πράξη. Μην ανησυχείτε για την σύμπνοια των ηγεσιών των κομμάτων. Όλοι τους θα πρέπει να αντιμετωπίσουν την βάση τους, δηλαδή την κοινωνία. Κι αυτήν την τρέμουν. Πώς θα πείσει ο κ. Σαμαράς τώρα πια την ίδια την βάση του για την «αντιμνημονιακή» του ρητορική; Πώς θα πείσει ότι είναι ενάντια στην εκποίηση της εθνικής κυριαρχίας όταν ομολόγησε ανοιχτά ότι συμφωνεί με την συμφωνία ελεγχόμενης πτώχευσης υπό Ύπατη Αρμοστεία της 26ης Οκτωβρίου και ότι ποτέ δεν διαφώνησε με την πρώτη δανειακή σύμβαση με την οποία η Ελλάδα παραιτείται «άνευ όρων και αμετάκλητα» από την εθνική της κυριαρχία; Θα πρέπει να καταστείλει τα πατριωτικά και δημοκρατικά αισθήματα της βάσης του. Και εν αντιθέσει με τα στελέχη του κόμματός του, αυτά τα αισθήματα στην βάση είναι απολύτως ζωντανά και σε εγρήγορση. Άλλωστε ο απλός ψηφοφόρος της ΝΔ τι έχει να κερδίσει από το ξεπούλημα της χώρας του εκτός από βάσανα και μιζέρια;

Θυμηθείτε τι λέγαμε όταν ξεσπούσε το κίνημα της στάσης πληρωμών ενάντια στα χαράτσια. Εμείς ως λαός μπορούμε να αντέξουμε πολύ περισσότερο από αυτούς, από τους κυβερνώντες. Κι έτσι έγινε. Η κυβέρνηση καταρρέει με πρωτοφανή πάταγο και για να εκτελέσει κατά γράμμα και σύμφωνα με τις έξωθεν εντολές την αποστολή της, κάλεσε ενισχύσεις. Κάλεσε τις εφεδρείες του συστήματος. Κι αμέσως ο κ. Σαμαράς, ο κ. Καρατζαφέρης και τα κοινοβουλευτικά εξαμβλώματα της Δημοκρατικής Αριστεράς και της Δημοκρατικής Συμμαχίας, ανταποκρίθηκαν. Κοινός τους τόπος; Να φιμωθεί ο λαός, να οδηγηθεί στην γωνία το ταχύτερο δυνατό και να περάσει η συμφωνία επίσημης πτώχευσης της χώρας πάσει θυσία. Όμως ο λαός έχει το πάνω χέρι. Η πίεση που ασκεί με την αντίστασή του στην επιβολή των μέτρων, αλλά και με την έμπρακτη απαξίωση των πολιτικών ηγεσιών σε κάθε εμφάνισή τους, θα πρέπει να συνεχιστεί και να ενταθεί στο έπακρο. Στο βαθμό που το καταφέρνει αυτό ο λαός, η κατάρρευση όλων τους είναι υπόθεση εβδομάδων.

Αρκεί η απογοήτευση να γίνει οργή και αποφασιστικότητα. Αρκεί η διατεταγμένη διασπορά του φόβου και της μοιρολατρίας να απαντηθεί με το πλάτεμα της ενότητας του ίδιου του λαού χωρίς διαμεσολαβητές επωνύμους ή μη, οι οποίοι είναι πάντα σε θέση να τον προδώσουν ή να τον πουλήσουν στην πρώτη ευκαιρία. Ο λαός με την αντίσταση και την δράση του έχει καταφέρει πολλά. Πολύ περισσότερα απ’ ότι αντιλαμβάνεται ακόμη κι ο ίδιος. Ήρθε η ώρα να προετοιμαστεί και για την τελική μάχη. Την μάχη που θα τον απαλλάξει μια και καλή από το δοτό πολιτικό σύστημα και το καθεστώς που προσπαθεί να επιβάλλει στην χώρα κατ’ επιταγή των αφεντικών του. Η δυνατότητα επιτυχίας είναι τόσο αληθινή, που αρκεί ο λαός να πιστέψει σ’ αυτήν για να γίνει πραγματικότητα πριν το τέλος του έτους.

Τι χρειάζεται να γίνει;

Αυτό που χρειάζεται να γίνει και μάλιστα επειγόντως είναι:

Πρώτο: Να δυναμώσει η αντίσταση του λαού στην όποια κυβέρνηση κι αν προκύψει. Άλλωστε η όποια κυβέρνηση συνεργασίας, «εθνικής ενότητας», συνεννόησης, ή μεταβατική, είναι παντελώς παράνομη. Αποτελεί ανοιχτή συνταγματική εκτροπή, κατάλυση κάθε έννοιας αντιπροσώπευσης και εθνικής κυριαρχίας μιας και επιβάλλεται κατά επιταγής της ευρωζώνης και των δανειστών της χώρας. Όσοι συμμετέχουν σ’ αυτήν ή την στηρίζουν είναι συνένοχοι στην κατάλυση της συνταγματικής τάξης της χώρας και πρέπει να διωχθούν ως πραξικοπηματίες. Επομένως η γενικευμένη πολιτική ανυπακοή της δημόσιας διοίκησης και του λαού αποτελεί καθήκον και δικαίωμα που πηγάζει από την ανάγκη υπεράσπισης του συντάγματος και της έννομης τάξης. Πολύ περισσότερο από την στιγμή που οι συνένοχοι της συγκυβέρνησης, υπακούοντας στα αφεντικά τους, επιχειρούν να περάσουν συμφωνίες και δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει στο παρασκήνιο σε βάρος της χώρας και του λαού της. Και δεν θα διστάσουν, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα άνομα συμφέροντα που υπηρετούν, να προχωρήσουν σε ανοιχτή κατάλυση των δημοκρατικών ελευθεριών στο όνομα της «εθνικής κρίσης». Πάντα με «εθνική συναίνεση» των κομμάτων της αρπαχτής, της διαφθοράς, της λοβιτούρας, του ενδοτισμού και της μειοδοσίας. Πρέπει πάσει θυσία να τους προλάβουμε.

Δεύτερο: Παρά την συγκυβέρνηση των συνενόχων η κυβέρνηση αυτή θα είναι η πιο αδύναμη και η πιο κοινωνικά απαξιωμένη κυβέρνηση που έχει υπάρξει από την εποχή των Ιουλιανών του 1965. Είναι στο χέρι μας να μην κυβερνήσει στην πράξη. Γι' αυτό και πρέπει να ενταθεί η παράλυση του κράτους και των βασικών μηχανισμών άσκησης της εξουσίας μέσα από καταλήψεις, στάσεις, κινητοποιήσεις, λευκές απεργίες και κάθε είδους παρακώλυση της εφαρμογής των μέτρων. Η νέα δοτή κυβέρνηση αυτών που έδωσαν λόγο (δωσίλογοι) σε Μέρκελ, Σαρκοζί και Ομπάμα δεν μπορεί και δεν πρέπει να κυβερνήσει. Ο λαός μπορεί να αντέξει, αρκεί να οργανωθεί. Οι τράπεζες, οι αγορές και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι δεν μπορούν. Έχουν ανάγκη να ρουφάνε το αίμα του λαού, να παίρνουν διαρκώς νέα εισπρακτικά μέτρα, έχουν ανάγκη να προχωρήσουν τάχιστα το ξεπούλημα της χώρας. Μπορούμε να τους σταματήσουμε γενικεύοντας την παύση πληρωμών προς το κράτος και μην επιτρέποντας να εφαρμοστεί κανένα αντεθνικό, αντικοινωνικό και κατάφωρα παράνομο μέτρο.

Τρίτο: Πρέπει να διαλυθεί το ταχύτερο δυνατό η παρούσα Βουλή. Πρέπει να διαλυθεί και να καταγγελθεί με κάθε τρόπο οποιαδήποτε δέσμευση που θα περάσει με συναίνεση ως παράνομη και καταχρηστική διότι δεν έχει την συναίνεση του λαού. Μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να εγκριθεί η νέα συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου κι αυτός είναι με απευθείας προσφυγή σε δημοψήφισμα. Το αίτημα για δημοψήφισμα πρέπει να αποτελέσει ένα από τα θεμελιώδη σημεία αναφοράς του λαϊκού κινήματος από εδώ και μπρος μαζί με την καταγγελία της συμφωνίας πτώχευσης της 26ης Οκτωβρίου. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μιλά εξ ονόματος του λαού αν δεν δεσμευτεί στο αίτημα του δημοψηφίσματος για την εν λόγω συμφωνία. Όποιος αρνείται να υιοθετήσει το αίτημα του δημοψηφίσματος εκ των πραγμάτων περνά στην αντίπερα όχθη γιατί επιτρέπει στις πολιτικές δυνάμεις να μεταχειριστούν την όποια λαϊκή εντολή κατά το δοκούν, χωρίς σαφείς δεσμεύσεις. Όποιος ζητά σήμερα εκλογές χωρίς δημοψήφισμα στην ουσία επιδιώκει να λύσει τα χέρια της ολιγαρχίας προκειμένου να προωθήσει την συμφωνία χωρίς να υπάρχει σαφής, εκφρασμένη και δεσμευτική λαϊκή βούληση.

Τέταρτο: Πρέπει να δημιουργηθεί το ταχύτερο δυνατό ένα ευρύτατο Μέτωπο του Όχι από όλες τις δυνάμεις, συλλογικότητες, προσωπικότητες και οργανώσεις που συμφωνούν να απαιτήσουν δημοψήφισμα για την συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου. Να πουν όχι στην επιβολή της συγκεκριμένης συμφωνίας. Να διεκδικήσουν την ανατροπή του καθεστώτος κατοχής και εκποίησης της χώρας που θεμελιώθηκε με την αρχική Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης. Να σταματήσουν αμέσως οι πληρωμές προς τους δανειστές με σκοπό την διαγραφή (μερική ή ολική) του δημόσιου χρέους με βάση τα εθνικά κυριαρχικά συμφέροντα της χώρας και τις προβλέψεις του διεθνούς δικαίου. Να αναθεωρηθούν εκ βάθρων οι σχέσεις της χώρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ευρωζώνη ώστε να σταματήσει ο αποικιοκρατικός εξευτελισμός ενός ολόκληρου λαού που έχει μετατραπεί σε εξιλαστήριο θύμα ή πειραματόζωο της κρίσης του ευρώ. Να εθνικοποιηθεί η Τράπεζα της Ελλάδος και οι μεγαλύτερες εγχώριες τράπεζες ώστε να ελεγχθούν τα τραπεζικά ενεργητικά, να αποκαλυφθεί που πήγαν τα χρήματα των λαϊκών αποταμιεύσεων, να ελεγχθεί η κίνηση κεφαλαίων και να φορολογηθεί αναδρομικά η διαφυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό, να τιμωρηθεί η σαράφικη και τοκογλυφική πρακτική των τραπεζιτών και να διαγραφούν τα δάνεια των ελληνικών νοικοκυριών που δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν. Να αποκατασταθούν αμέσως όλα τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας στην οικονομία, τα δημοσιονομικά και στην πολιτική, τόσο ως προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ευρωζώνη, όσο και διεθνώς με την εκδίωξη του ΔΝΤ και την αποκατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας. Τέλος να τιμωρηθούν όλοι όσοι ευθύνονται για την χρεοκοπία της χώρας, αλλά και για την εκχώρηση της κυριαρχίας της στους ευρωκράτες, τους τραπεζίτες και το ΔΝΤ.

6/11/2011

Διαβάστε περισσότερα...

Στα 70 χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ. Η σχέση κοινωνικού και εθνικού, τότε και τώρα

Πηγή: aristerovima.gr

του Γ.Αλεξάτου

Κάτι παράξενα που συμβαίνουν καμιά φορά, όμως!... Ενώ φέτος, ίσως περισσότερο παρά ποτέ άλλοτε, γίνονται τόσες και τόσες αναφορές στο ΕΑΜ, ως μια επιτυχημένη μορφή συμμαχίας από την οποία θα μπορούσαν να αντληθούν χρήσιμα διδάγματα για την αντιμετώπιση των κρίσιμων προβλημάτων με τα οποία βρισκόμαστε αντιμέτωποι ως Αριστερά, ως εργαζόμενος λαός και ως χώρα, η συμπλήρωση των εβδομήντα χρόνων από την ίδρυσή του πέρασε στα ψιλά. Σχεδόν απαρατήρητη! Είχαμε βέβαια και πυκνά γεγονότα, και ίσως η απουσία κάποιου επετειακού εορτασμού να αποτελεί και θετικό σημείο των καιρών: είναι προτιμότερο να συμμετέχεις στην ιστορική κίνηση, από το να συζητάς για το ιστορικό παρελθόν.

Εντούτοις, όσο σωστό κι αν είναι αυτό, τη συζήτηση δεν θα μπορέσεις να την αποφύγεις, καθώς μια σειρά ζητήματα ξεπροβάλλουν μέσα από την ίδια την πραγματικότητα της σημερινής ιστορικής κίνησης, απαιτώντας απαντήσεις που να παίρνουν στα σοβαρά υπόψη την εμπειρία που έχει συσσωρεύσει το κίνημά μας από την ιστορία του. Κατά συνέπεια, οι αναφορές στο ΕΑΜ έχουν να κάνουν, πρωτίστως, με το γεγονός ότι υπήρξε η σημαντικότερη μορφή κοινωνικής και πολιτικής συμμαχίας που υλοποιήθηκε από την Αριστερά σ’ αυτό τον τόπο, σε συνθήκη εξαιρετικά κρίσιμη, χαρακτηριστικά της οποίας εμφανίζονται στον ένα ή τον άλλο βαθμό και σήμερα.

Μπορεί να μην έχουμε στρατιωτική κατοχή, έχουμε όμως περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας. Μπορεί να μην έχει επιβληθεί φασιστικό καθεστώς, έχει όμως ακρωτηριαστεί η ισχύς του ίδιου του Συντάγματος. Μπορεί να μην έχουμε πλήρη αποδιάρθρωση της οικονομικής ζωής και να μη μετράμε νεκρούς από πείνα, έχουμε όμως, ήδη, ένα εκατομμύριο ανθρώπους στερημένους από κάθε εισόδημα και εκατομμύρια άλλους που το βιοτικό τους επίπεδο έχει υποβαθμιστεί, φτάνοντας στα όρια της φτώχειας και τείνοντας –σε μεγάλο ποσοστό- στην εξαθλίωση.

Η εαμική εμπειρία

Ποια ήταν, το 1941, η κύρια αντίθεση που η επίλυσή της θα επέτρεπε την ανάδειξη ως κύριων αυτών που, όσο αυτή κυριαρχούσε, παρέμεναν δευτερεύουσες; Κατά το ΚΚΕ, ήταν η αντίθεση ανάμεσα στην κατοχή από τα ξένα φασιστικά στρατεύματα και στην ανάγκη εθνικής απελευθέρωσης. Την ανάγκη αυτή δεν θα μπορούσε να την εξυπηρετήσει παρά μόνο η συγκρότηση ενός Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, το οποίο θα συσπείρωνε το σύνολο των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που αντιτάσσονταν στην κατοχή.

Ποιες ήταν, σύμφωνα με το ΚΚΕ, αυτές οι δυνάμεις; Ήταν το σύνολο του ελληνικού λαού, ανεξαρτήτως ταξικής ένταξης, και το σύνολο εκείνων των πολιτικών δυνάμεων που αντιτάσσονταν στο φασισμό και στους κατακτητές. Επρόκειτο για κάλεσμα που υπερέβαινε, κατά συνέπεια, τους ταξικούς διαχωρισμούς, όπως ακριβώς συμβαίνει πάντα στους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες όλων των λαών. Όταν ένα επαναστατικό κόμμα επιδιώκει τη συγκρότηση ενός τέτοιου μετώπου, διεκδικώντας, με την πρωτοβουλία του αυτή και με τη δράση του στη συνέχεια, την κατάκτηση της ηγεμονίας στις γραμμές του απελευθερωτικού κινήματος, θα ήταν ανόητο να θέσει όρια στην ευρύτητα της απεύθυνσης, πριν ακόμα τα θέσουν άλλες ταξικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, που αναλαμβάνουν έτσι και την ευθύνη της μη συμμετοχής τους στον ενιαίο εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Εξαιρούνται, φυσικά, εκείνες που η τοποθέτησή τους στο αντίπαλο στρατόπεδο είναι εξαρχής δεδομένη. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν συνέβαινε με τις αστικές τάξεις των περισσότερων κατεχόμενων χωρών της Ευρώπης. Οι περισσότερες, μετά από μια πρώτη περίοδο αμηχανίας, διχάστηκαν μεταξύ συνεργασίας (δωσιλογισμού) και αντίθεσης στον κατακτητή.

Αυτός ήταν ο χειρισμός που έπεισε ευρύτατες λαϊκές κοινωνικές δυνάμεις ως προς την εντιμότητα των προθέσεων του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, αν και συγκροτήθηκε τελικά ως μέτωπο της Αριστεράς, καθώς οι αστικές πολιτικές δυνάμεις είτε συμμάχησαν με τον κατακτητή είτε συνιστούσαν νηφαλιότητα και αναμονή είτε στήριξαν την κυβέρνηση του βασιλιά και των ριψάσπιδων που διέφυγαν στην Αίγυπτο, και τις βρετανικής επιρροής αντιεαμικές οργανώσεις.

Όπως έπεισε τα λαϊκά στρώματα η πρόταξη από το ΚΚΕ και το ΕΑΜ της Μάχης της Επιβίωσης του Λαού, κατά το δύσκολο χειμώνα του 1941-42, το κάλεσμα για αυτοοργάνωση ενός πανελλαδικού δικτύου κοινωνικής αλληλεγγύης, αντιγράφοντας πολλαπλασιαστικά την πρόσφατη εμπειρία που είχε αποκτήσει το εργατικό και λαϊκό μας κίνημα κατά την οικονομική κρίση των πρώτων χρόνων της δεκαετίας του ’30.

Σε πείσμα όσων παραχαράζουν, εσκεμμένα ή λόγω αμορφωσιάς και άγνοιας, την Ιστορία, ήδη από τον Ιούλιο του 1941 η Κ.Ε. του ΚΚΕ έθετε ως άμεσο στόχο «τον αγώνα για τα καθημερινά προβλήματα όλων των λαϊκών στρωμάτων και την ένοπλη αντίσταση στους κατακτητές» (Το ΚΚΕ. Επίσημα Κείμενα, Σύγχρονη Εποχή 1981, τ. 5ος, σ. 40). Η Μάχη της Επιβίωσης εξασφάλισε τους όρους για τη διαμόρφωση στενών σχέσεων εμπιστοσύνης μεταξύ ΕΑΜ και λαού, επιτρέποντας έτσι τη στήριξη της εποποιίας του ΕΛΑΣ, που η ίδρυσή του ακολούθησε αμέσως μετά, το Φεβρουάριο 1942, από ευρύτατα λαϊκά στρώματα.

Ο συνδυασμός ένοπλης πάλης και ισχυρού εργατικού και λαϊκού μαζικού κινήματος υπήρξε μοναδική ιδιομορφία της Ελληνικής Αντίστασης σε ολόκληρη την κατεχόμενη Ευρώπη. Κι ήταν αυτός ο συνδυασμός που τρόμαξε την αστική τάξη και τη Μεγάλη Βρετανία, που διέβλεπε τον κίνδυνο να χάσει τη μεταπολεμική επιρροή της σε μια χώρα τόσο απαραίτητη για τα συμφέροντα της Αυτοκρατορίας στην Ανατολική Μεσόγειο και κατ’ επέκταση σε όλη την Ανατολή.

Ως προς την άποψη που θέλει την πρόταξη του στόχου της Εθνικής Απελευθέρωσης σαν την αιτία των καταστροφικών χειρισμών του 1943-45, δυο επισημάνσεις: και στη Γιουγκοσλαβία και στην Κίνα και σε άλλες χώρες, αυτός ο στόχος προτάχθηκε, αλλά η εξέλιξη υπήρξε διαφορετική. Από την άλλη, χωρίς το ΕΑΜ, χωρίς τον πρωτοπόρο ρόλο των κομμουνιστών στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, προφανώς δεν θα υπήρχε αυτό το γιγάντιο κίνημα, ώστε να τίθενται σε συζήτηση ετούτοι ή οι άλλοι μεταγενέστεροι χειρισμοί.

Η όποια μηχανιστική μεταφορά της πολιτικής της επαναστατικής-διεθνιστικής πτέρυγας του εργατικού κινήματος του 1914-18 στη συνθήκη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου θα ήταν καταστροφική, καθώς θα παρέβλεπε την τύχη που επιφύλασσε στην εργατική τάξη, αλλά και στην ανθρωπότητα, στο σύνολό της, ενδεχόμενη επικράτηση του φασισμού. Ακόμα κι αν δεν νικούσε ο φασισμός, η ενδεχόμενη αποχή των κομμουνιστών από την Εθνική Αντίσταση θα είχε μοιραίες συνέπειες, καθώς την πρωτοβουλία θα την αναλάμβαναν αστικές δυνάμεις, με ότι αυτό θα σήμαινε για τη σχέση της Αριστεράς με τον εργαζόμενο λαό, όχι μόνο τότε, αλλά και κατά τις επόμενες δεκαετίες.

Αποφεύγοντας τις αστυνομικού τύπου ερμηνείες περί «πρακτόρων και προδοτών» (τη σταλινική κληρονομιά μας, που αποδεικνύεται, παραδόξως, τόσο αγαπητή στους κάθε είδους μηδενιστές της «σταλινικής περιόδου» του κινήματός μας), παίρνοντας υπόψη τα όρια ανάπτυξης του ίδιου του μαρξισμού στην εποχή στην οποία αναφερόμαστε και στο κίνημα για το οποίο συζητάμε, η αναζήτηση των αιτίων της πολιτικής που οδήγησε στο Λίβανο, την Καζέρτα και τη Βάρκιζα θα έπρεπε να επικεντρώσει στην αδυναμία της ηγεσίας του κινήματος να αντιληφθεί τη συγκλονιστική δυναμική που εξαπέλυσε η ανάληψη της ιστορικής πρωτοβουλίας το 1941. Το γεγονός, δηλαδή, ότι από το 1943, την αντίθεση κατακτητών-κατακτημένων την υποκαθιστούσε, όλο και περισσότερο, η αντίθεση μεταξύ του λαϊκού επαναστατικού συνασπισμού του ΕΑΜ και του συνόλου των αστικών δυνάμεων, ντόπιων και ξένων. Κατά συνέπεια, οι αιτίες της ήττας θα πρέπει να αναζητηθούν στην αδυναμία κατανόησης της διαλεκτικής σχέσης Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα και Κοινωνικής Επανάστασης, κάτι που κατάλαβε πολύ καλά ο αντίπαλος, και πρώτα απ’ όλους η έμπειρη αγγλική πολιτική ηγεσία.

Το ΚΚΕ εγκλωβίστηκε στον αρχικό σχεδιασμό, που τον αντιλαμβανόταν μέσα από μια γραμμική διαδοχή σταδίων: Κατάκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας, εκλογές για την ανάδειξη Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης και την κατοχύρωση της Δημοκρατίας, πολιτική λαϊκο-δημοκρατικού προσανατολισμού και δημιουργία των προϋποθέσεων για το άνοιγμα του δρόμου προς το σοσιαλισμό.

…και οι διαφορές με το σήμερα

Είναι προφανής η βασική διαφορά της σημερινής πραγματικότητας απ’ αυτήν που καθόρισε τη συγκρότηση του ΕΑΜ. Πρόκειται για την ίδια την κύρια αντίθεση που δεν είναι αυτή μεταξύ κάποιων ξένων κατακτητικών δυνάμεων και του ελληνικού έθνους, ως συνόλου, αλλά προσομοιάζει περισσότερο, χωρίς να ταυτίζεται σε καμιά περίπτωση, με την κύρια αντίθεση της περιόδου 1943-45.

Συγκεκριμένα, όπως και τότε, έτσι και σήμερα, τηρουμένων πάντα των αναλογιών, έχουμε τη διαπλοκή μιας σειράς αντιθέσεων, που η επίλυσή τους θέτει ανάλογα ζητήματα:

Εθνική κυριαρχία. Τότε, ως διεκδίκηση της Εθνικής Απελευθέρωσης, τώρα ως αντίθεση στην υπαγωγή της χώρας υπό τον έλεγχο διεθνών καπιταλιστικών-ιμπεριαλιστικών κέντρων και μηχανισμών (ΔΝΤ, Ε.Ε., ΕΚΤ).

Δημοκρατία. Τότε, ως αίτημα λαϊκής κυριαρχίας («Λαοκρατίας») με την απελευθέρωση από τη φασιστική κατοχή. Τώρα, ως αίτημα αποκατάστασης και βαθαίματος των δημοκρατικών θεσμών, που περιορίζονται από ένα καθεστώς κρατικού αυταρχισμού και αυταρχικού κρατισμού.

Αναδιάρθρωση της οικονομίας σε φιλολαϊκή κατεύθυνση. Τότε, με στόχο την ανασυγκρότηση της κατεστραμμένης από τον πόλεμο και την κατοχή οικονομικής ζωής του τόπου, την οικονομική ανάπτυξη με αξιοποίηση όλων των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας, την εθνικοποίηση των επιχειρήσεων που ανήκαν στο ξένο κεφάλαιο και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας, για τη διαμόρφωση προϋποθέσεων που θα εξασφάλιζαν άνοδο του λαϊκού βιοτικού επιπέδου, σε συνδυασμό με την παροχή δημόσιας δωρεάν παιδείας και υγείας. Τώρα, ως αίτημα ακύρωσης των συμφωνιών με την Τρόικα, διαγραφής του χρέους, εξόδου από την Ευρωζώνη και ρήξης με την Ε.Ε., εθνικοποιήσεων του τραπεζικού συστήματος και στρατηγικών τομέων της οικονομίας, υπό τον έλεγχο των εργαζομένων, αξιοποίησης του εθνικού πλούτου σε μια διαδικασία παραγωγικής ανασυγκρότησης στην υπηρεσία του λαού και όχι του κεφαλαίου, δραστική αναδιανομή του εισοδήματος υπέρ των εργαζομένων, αποκατάσταση και γενίκευση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας και υγείας κ.λπ.

Είναι προφανές πως, αν το 1941 η κύρια αντίθεση έθετε ως κύριο ζήτημα την Εθνική Απελευθέρωση, σήμερα η κύρια αντίθεση έχει σαφή ταξικό χαρακτήρα. Κι αυτό γιατί, αν τότε τα συμφέροντα μεγάλου μέρους της ελληνικής αστικής τάξης θίγονταν από την κατάκτηση της χώρας από δυνάμεις με τις οποίες δεν είχε αναπτύξει προπολεμικά σχέσεις συνεργασίας, τώρα είναι το σύνολο του ελληνικού κεφαλαίου που επιχειρεί, μέσα από την αξιοποίηση της κρίσης και την υπαγωγή της χώρας στον έλεγχο διεθνών κέντρων και μηχανισμών, να ολοκληρώσει τις αναδιαρθρωτικές κινήσεις που εμπόδιζε επί μια και πλέον εικοσαετία η αντίσταση των εργαζομένων και της νεολαίας.

Κατά συνέπεια, ένα Μέτωπο, που να ανταποκρίνεται στις προκλήσεις των καιρών, απαιτείται να προτάσσει ακριβώς αυτά τα ζητήματα της ταξικής αντιπαράθεσης, χωρίς να παραγνωρίζει και τα άλλα δυο, που αποτελούν περισσότερο δευτερεύουσες πλευρές της κύριας αντίθεσης, παρά δευτερεύουσες αντιθέσεις. Στη δεδομένη σημερινή ελληνική πραγματικότητα, η εκχώρηση μέρους της εθνικής κυριαρχίας σε ξένα κέντρα και ο ακρωτηριασμός των δημοκρατικών θεσμών, ελευθεριών και δικαιωμάτων έχουν σαφές ταξικό πρόσημο.

Ας μου επιτραπεί μια ακόμα ιστορική σύγκριση: η περίοδος που διανύουμε, από την άποψη των κοινωνικο-ταξικών και πολιτικών δυνάμεων που αντιπαρατίθενται, θυμίζει έντονα τη διάταξη δυνάμεων κατά την περίοδο μεταξύ Απελευθέρωσης και Δεκεμβριανών. Σε κοινωνικό επίπεδο, έχουμε τη συμμαχία της ελληνικής αστικής τάξης με τους ξένους συμμάχους-προστάτες της (Βρετανούς τότε, ΔΝΤ και Ε.Ε. σήμερα), κι από την άλλη το σύνολο των κυριαρχούμενων λαϊκών τάξεων και στρωμάτων, μεταξύ των οποίων και εκείνων που λειτουργούσαν σε μια πρότερη περίοδο ως στηρίγματα του κυρίαρχου συνασπισμού εξουσίας. Όπως τότε, έτσι και τώρα, έχουμε δυο σαφώς διακεκριμένα μπλοκ πολιτικών δυνάμεων: Από τη μια πλευρά, το σύνολο του αστικού πολιτικού κόσμου. Από την άλλη, το σύνολο των δυνάμεων της Αριστεράς.

Σε ανάλογες καταστάσεις είναι η πρόταξη της κοινωνικής αντίθεσης που κατοχυρώνει την ανάδειξη του ζητήματος της εθνικής κυριαρχίας και της δημοκρατίας. Κάτι που δεν μπόρεσε να δει το ΚΚΕ το 1944, θεωρώντας τη Μάχη του Δεκέμβρη σαν συνέχεια του αγώνα της περιόδου της Κατοχής ενάντια σε έναν εισβολέα, με τον οποίο, εντούτοις, επέμενε να συνδιαλέγεται. Ελπίζοντας πως θα πετύχει έναν ικανοποιητικό συμβιβασμό.

Κάτι αντίστοιχο που προτείνεται σήμερα και από δυνάμεις οι οποίες, προτάσσοντας το εθνικό, έχουν την αυταπάτη πως θα υποχρεώσουν τα διεθνή κέντρα σε συνδιαλλαγή, χωρίς μάλιστα να ενδιαφέρονται ουσιαστικά για ανατροπή του συσχετισμού ταξικών δυνάμεων στο εσωτερικό του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.

Σε μια αντίστροφη κίνηση, δυνάμεις της Αριστεράς επιμένουν στην αποσύνδεση του εθνικού από το κοινωνικό, μέχρι και του σημείου της πλήρους παραγνώρισης του πρώτου. Η αγνόηση της σχέσης εθνικού-κοινωνικού γίνεται (παραδόξως;) στη βάση της αποδοχής της μεταπολιτευτικής στρατηγικής επιλογής του ελληνικού κεφαλαίου για ένταξη στον ιμπεριαλιστικό συνασπισμό των δυτικοευρωπαϊκών καπιταλιστικών χωρών, την ΕΟΚ παλιότερα, την Ε.Ε. κατόπιν, για την αναβάθμιση της θέσης του στο διεθνή ανταγωνισμό και την από κοινού αντιμετώπιση της εργατικής και λαϊκής αντίστασης στη νεοφιλελεύθερη αντεπίθεση ενάντια στις μεταπολεμικές κατακτήσεις των εργαζομένων. Η αιτιολόγηση με την προβολή του «διεθνισμού των εργαζομένων» μένει έωλη, καθώς παραβλέπει τη δυναμική που θα αναπτυσσόταν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο από μια ενδεχόμενη ανατροπή της στρατηγικής της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, στο αδύνατο κρίκο: την Ελλάδα.

Στη διαδικασία συγκρότησης ενός Αριστερού Μετώπου έχουμε να διδαχτούμε από το ΕΑΜ. Όχι για να το μιμηθούμε, πράγμα που θα ήταν έως αστείο, αλλά για να δούμε τη σχέση μεταξύ εθνικού και κοινωνικού στις σωστές του διαστάσεις, τότε και τώρα. Αναγνωρίζοντας την καίρια σημασία και των δυο, αντιστρέφοντας, όμως, τις προτεραιότητες.

Διαβάστε περισσότερα...

Λαϊκό Μέτωπο τώρα! Οι ηγεσίες ακόμη κωφεύουν;

Πηγή: http://tometopo.gr

H Αριστερά μπορεί. Συζήτηση για ενα αριστερό,ριζοσπαστικό μέτωπο

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

                       

Η Αριστερά Μπορεί!

     Ανοιχτή συζήτηση

     Δευτέρα 7 Νοεμβρίου, 6.30 μ.μ., στην ΑΣΟΕΕ, Αίθουσα Αντωνιάδη.

     Οι εργαζόμενοι, οι νέοι , ο λαός έχουν ήδη μιλήσει. Έχουν καταλήξει ποιοι ευθύνονται για την κρίση.

     Έχουν απορρίψει τα Μνημόνια, τους νόμους τους, την τρόικα, τους τοποτηρητές των Βρυξελλών, την κυβέρνηση της βάρβαρης λιτότητας, της εξυπηρέτησης των τοκογλύφων δανειστών, των ισχυρών του χρήματος.

  Έχουν αποστρέψει το πρόσωπό τους από το χρεοκοπημένο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα των κομμάτων που κυβερνούν δεκαετίες.

  Η εναλλακτική λύση υπάρχει. 

Στη λαϊκή ενότητα και αλληλεγγύη.

Στη συμμαχία των πολιτικών δυνάμεων που τάσσονται υπέρ της στάσης πληρωμών προς τους τοκογλύφους δανειστές, της διαγραφής του χρέους, της ρήξης με την Ευρωζώνη, της εθνικοποίησης των τραπεζών, της δημοκρατικής οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας με βάση τα συμφέροντα της λαϊκής πλειοψηφίας.

Για δουλειά, ψωμί, ελευθερία, δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία.

Σήμερα είναι πιο αναγκαία από ποτέ η αναζήτηση δρόμων που οδηγούν σε ένα αριστερό μέτωπο ανατροπής της πολιτικής κατάστασης υπέρ των εργαζομένων.

Σ' αυτό το πνεύμα, οι επιτροπές του Κεντρικού Τομέα του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής διοργανώνουν συζήτηση “Για ένα Αριστερό Ριζοσπαστικό Μέτωπο”.

Εισηγούνται: Αλέκος Αλαβάνος, Γιώργος Ρούσης, Σπύρος Σακελλαρόπουλος, Δέσποινα Σπανού.

Δευτέρα 7 Νοεμβρίου, 6.30 μ.μ., στην ΑΣΟΕΕ, Αίθουσα Αντωνιάδη.

Διαβάστε περισσότερα...

Ελληνικέ Λαέ μη λιγοψυχάς! Είναι ακριβό πράγμα η λευτεριά μα όμορφο!

Μέρες που είναι ας θυμηθούμε μια παλαιότερη ανάρτησή μας: 

Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: "Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;" Πολέμα!

Όταν έχεις στο πλευρό σου τεράστιες μορφές της Λαϊκής Τέχνης κ Σοφίας όπως ο Ν.Καζαντζάκης, δεν μπορείς παρά να νικήσεις!

Γεννημένος μέσα από τα σπλάχνα του Αγώνα του Κρητικού Λαού ενάντια στον Τούρκο καταχτητή, ο Ν.Καζαντζάκης, μας στέλνει μήνυμα για το σημερινό μας Χρέος: Να απελευθερώσουμε την Ελλάδα από τους ξένους και ντόπιους "σκύλους"! Να γίνει ο Λαός αφέντης στον τόπο του!

Απόσπασμα από το έργο του Ν. Καζαντάκη, "Ο Καπετάν Μιχάλης". Ακολουθεί και ένα τραγούδι σε ποίηση Βάρναλη:

    Ο καπετάν Μιχάλης σηκώθηκε, χοχλάκιζε το αίμα του, ακούμπησε στην κάνα του τουφεκιού του.

    -- Αδέρφια καπεταναίοι, είπε, καλά το κατέχετε, δεν μπορώ εγώ να κλώθω τα λόγια. Θα μιλήσω το λοιπόν τσεκουράτα και να με συμπαθάτε. Σφίγγει πάλι η θελιά να πνίξει την Κρήτη. Ξεμπάρκαραν νιζάμηδες και δερβισάδες, πήραν αέρα οι Τούρκοι, έσφαξαν τ αδέρφια μας στο Μεγάλο Κάστρο. Δεν είμαστε αρνιά, το αίμα των σκοτωμένων βουάει, σηκωθείτε πάνω καπεταναίοι, Ελευθερία ή Θάνατος.

    Είπε και κάθισε.

    Κουνήθηκαν οι καπετανοκεφαλές, έσμιξαν συδυό συντρείς, γρικήθηκε συγκρατηχτό, βουερό μούρμουρο. Ο γερό-Καμπανάρος, ο βαρύς δημογέρος, σηκώθηκε, κόπηκε η βουή. Είχε γερά θέμελα μυαλού, μετρημένος ακριβομίλητος, όταν στη σύναξη σηκώνουνταν να μιλήσει, οι ξαναμέννοι κι αψόθυμοι μάζευαν τα φρύδια, κρύο νερό πάλι θα τους περεχούσε, κι οι φρόνιμοι αναγάλλιαζαν.

    -- Για σκότωσε το βασιλιά για μην το φοβερίζεις! φώναξε στυλοματιάζοντας αυστηρά τον καπετάν Μιχάλη. Πότε θα βάλουμε για όνομα του Θεού, γνώση; Πόσες φορές δεν κινήσαμε τις φοβέρες, μα δεν είχαμε ανάκαρα να πάμε παραπέρα, να πετάξουμε το Σουλτάνο όξω από την Κρήτη, στο ανάθεμα - και να τα χάλια μας! Δέντρα κι αμπέλια κι άνθρωποι ξεπατώνουνται κάθε που θα μας καπνίσει, και παίρνουμε, εμείς οι καπεταναίοι, χιλιάδες ψυχές στο λαιμό μας! Και τώρα, τι σκοπούς ξετρέχεις, καπετάν Μιχάλη; Να αιματοκυλίσουμε πάλι την Κρήτη; Είσαι μυαλωμένος άντρας, και για να το λες, πάει να πει πως έφερες κιόλα καραβιές τα τουφέκια και τα μπαρουτόβολα και τ αλεύρια και τα πετσιά και τ αλόγατα, και καμπόσα κανόνια να πατήσουμε τα κάστρα. Πάει να πει πως συνεννοήθηκες με τον Έλληνα και το Μόσκοβο κι όλοι, μονοκοπανιάς, θα χυθούμε του Σουλτάνου. Σίγουρα πράγματα! Πες μας το λοιπόν κι εμάς το μυστικό, καπετάν Μιχάλη ν αναγαλλιάσει η καρδιά μας!

    Όλοι στράφηκαν κατά τον καπετάν Μιχάλη, μα αυτός δε σηκώνουνταν να δώσει απόκριση. Είχε βάλει μέσα στο στόμα του τα μουστάκια του και τα δάγκανε. Ποιο μυστικό φαφλατίζει ο γέρος ετούτος; Δεν είχε μυστικό, δεν τον έπεμπε μαντατοφόρο ο Μόσκοβος μήτε ο Έλληνας, ήρθε από δικού του, τον έπεψε η Κρήτη, που κάθεται μέσα του και φωνάζει κι οδύρεται.

    Μα ο δάσκαλος τότε, με το γαϊτανιένο κάτασπρο μουστάκι, ο κοντός, ο χλωμός και λειψανάβατος, πήδηξε απάνω στο κοτρόνι, όπου κάθουνταν, και κίνησε το γλωσσαράκι του ροδάνι:

    -- Σίγουρα πράματα θέλει ο γερο-Καμπανάρος, για να κινήσει- καράβια τις θροφές και τ άρματα και να κατεβάσει κι ο Μόσκοβος τ ασκέρια του, να μπει στα αίματα κι η κακομοίρα η Μάνα με τους τρεις φουστανελάδες της! Μα πότε, γερο-Καμπανάρο, γίνηκε ένα μεγάλο πράγμα στον κόσμο με τέτοια σιγουράδα; Πότε η φρονιμάδα ξεσήκωσε τους ανθρώπους να παρατήσουν τα σπίτια τους και το χουζούρι τους και να πιάσουν τα βουνά να ζητούν ελευτερία; Μα αυτό θα πει παλικαριά: να κινάς και να μην είσαι σίγουρος. Δεν είναι έμπορος καπετάν Καμπανάρο, η ψυχή του ανθρώπου, είναι πολεμιστής. Πολεμιστές είμαστε οι Κρητικοί κι όχι πραματευτάδες. Ένα μπουρλότο είναι η καρδιά του Κρητικού και χιμάει και τρακάρει με την αρμάδα του Σουλτάνου και την  τινάζει στον αγέρα! -Εμπρός το λοιπόν, στ όνομα του Θεού, φωνάζω κι εγώ με τον καπετάν Μιχάλη, στ άρματα αδέρφια!- Αυτά είχα να πω, καπεταναίοι, κι ο που έχει αυτιά ν ακούσει ας τ ακούσει!

    --Έχε την ευκή μου δάσκαλε, μουρμούρισε ο γούμενος και σήκωσε κατά το δάσκαλο το δεξό του χέρι, σα να τον βλογούσε. Έχε την ευκή μου! του πε δυνατά να τον ακούσουν όλοι. Δεν κρατάει ζυγαριά η ψυχή  του ανθρώπου, όχι, δεν κρατάει ζυγαριά, κρατάει σπαθί, έχεις δίκιο!

    --"Καλύτερα μιας ώρας, ελεύτερη ζωή - παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή!" πέταξε το λόγο του κι ο καπετάν Τριαλώνης από τη Γεράπετρα. 

Υ.Γ. Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στους φίλους μου Κρητικούς, συντρόφους μου στον Αγώνα και στη Ζωή!

Διαβάστε περισσότερα...

Ιδού η Ρόδος ...

Από το "Δρόμο" 5/11/2011

του Σ.Κουβελάκη

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν είναι ακόμη γνωστό αν η ζωή της κυβέρνησης ΓΑΠ θα παραταθεί για μερικές ακόμη ώρες ή κάποιες μέρες. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι, όπως είχε ήδη διαφανεί από την 15η Ιούνη και την πρώτη απόπειρα σχηματισμού «μεγάλης συμμαχίας» ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, η κυβέρνηση και γενικότερα η υπάρχουσα διάταξη του πολιτικού σκηνικού έχει καταρρεύσει. Σε αντίθεση όμως με τη εντύπωση που δημιούργησαν οι καταιγιστικές εξελίξεις κορυφής του τελευταίου τετραήμερου, το καθοριστικό στοιχείο που πυροδότησε την συντελούμενη ανατροπή δεν είναι αυτή καθ’αυτή η πρωτοβουλία για δημοψήφισμα αλλά η εξεγερσιακή κατάσταση στην οποία και συμβολικά πλέον βρίσκεται η χώρα μετά τα γεγονότα της 28ης Οκτώβρη και στην οποία προσπάθησε να απαντήσει η σπασμωδική, όσο και μοιραία, κίνηση του ΓΑΠ.

Οι τελευταίες εξελίξεις μπορούν εξ’αλλου να κατανοηθούν ως λογική κατάληξη των τάσεων που έχουν διαμορφωθεί από τον περασμένο Ιούνη, σε εκείνη την πρώτη κορύφωση της λαϊκής κινητοποίησης των πλατειών και τη συνεπακόλουθη πολιτική κρίση. Από τότε είναι εμφανές ότι κάθε μεγάλη καμπή της συγκυρίας καθορίζεται κατ’αρχήν από την κίνηση τριών παραγόντων: 1) τον υπό εξέλιξη λαϊκό ξεσηκωμό 2) την όξυνση της κρίσης του πολιτικού συστήματος και τη μετατροπή της σε κρίση του εξουσίας και 3) το ρόλο του ευρωπαϊκού ιμπεριαλιστικού κέντρου ως καίριου συνδιαμορφωτή των εσωτερικών εξελίξεων.

Μια σύντομη ανάλυση αυτών των τριών παραγόντων είναι αναγκαία προτού εξετασθεί το ζήτημα των ζητημάτων, δηλαδή η στάση και η προοπτική της αριστεράς στην παρούσα φάση.

Ο λαϊκός ξεσηκωμός

Με τη 48ωρη γενική απεργία της 19 και 20 Οκτώβρη επιβεβαιώθηκε ότι ο «παρατεταμένος πόλεμος» που διεξάγουν οι λαϊκές δυνάμεις από την αρχή της μνημονιακής εποχής μπήκε σε μια νέα φάση, με καινούργια ποιοτικά χαρακτηριστικά. Ο όγκος των διαδηλώσεων, η πανελλαδική τους διάχυση, το εύρος της κοινωνικής σύνθεσης των συμμετεχόντων (μισθωτή εργασία, άνεργοι, νεολαία, μικρομεσαίοι, συνταξιούχοι) αλλά και η προετοιμασία του διήμερου από ένα ολόκληρο φάσμα δράσεων και κινητοποιήσεων (καταλήψεις δημόσιων κτιρίων, πρωτοβουλίες άρνησης πληρωμής των χαρατσιών, μακρόχρονες απεργίες ορισμένων κλάδων) συνθέτουν την εικόνα ενός ανοδικού εργατικού και λαϊκού κινήματος, με ισχυρές εφεδρείες και πλειοψηφικά στηρίγματα στο κοινωνικό σώμα. Για να το πούμε διαφορετικά, άρχισε να συνενώνεται με έναν πιο οργανικό τρόπο η διαμαρτυρία των πλατειών με το οργανωμένο λαϊκό κίνημα. Σ’αυτό συνέβαλλε και η διευρυμένη εμπλοκή μαζικών κοινωνικών και πολιτικών φορέων, πρωτ’απ’όλα των συνδικάτων, αλλά και των κομμάτων της αριστεράς, και ειδικότερα του ΚΚΕ. Ενα ΚΚΕ που, κάτω από την πίεση της βάσης του και του ευρύτερου κοινωνικού του περίγυρου, ξέφυγε από τη ρουτίνα της αδιάφορης παράτας του κομματικού του στρατού και έδειξε διάθεση παρατεταμένης παρουσίας στον αγωνιστικό χώρο, έστω με τον σεκταριστικό τρόπο που το χαρακτηρίζει, αλλά που σε καμμιά περίπτωση δεν δικαιολογεί τη δολοφονική, και διαλυτική για την κινηματική έκφραση, επίθεση που δέχθηκε από τμήμα του αναρχικού χώρου.

Μετά απ’αυτό το διήμερο το σκηνικό είχε πάντως στηθεί για το ιστορικής σημασίας ξέσπασμα της 28ης Οκτώβρη, που μπορεί να θεωρηθεί ως συμβολικά ισοδύναμο με μια στιγμή τύπου «κατάληψης της Βαστίλλης» αλά ελληνικά. Την ημέρα ακριβώς που το κράτος και οι κορυφαίοι εκπρόσωποί του επιδιώκουν να αναβαπτίσουν τη νομιμότητά τους ως αντιπρόσωποι του έθνους - που καλείται να παρελάσει ενωπιόν τους- εκδιώχνονται από τη φυσική/συμβολική θέση τους (τις εξέδρες των επισήμων), που καταλαμβάνεται από το πλήθος, το οποίο δηλώνει με αυτόν τον τρόπο ότι αποτελεί πλέον τη μοναδική νόμιμη «ενσάρκωση» του κοινωνικού όλου. Αυτή η συμβολική ανακατάληψη της «κενής», καθ’ότι εκκενωμένης, θέσης της εξουσίας από τον ίδιο το λαό εκφράστηκε και από ένα πλήθος άλλων σημασιών που αναδείχθηκαν εκείνη τη μέρα: η σύνδεση του σήμερα με το «όχι» του 1940, η ταύτιση των νυν κυβερνώντων με τους τότε δοσίλογους, το κάψιμο των σημαιών της ΕΕ και της Γερμανίας. Ολα αυτά δείχνουν ότι στο συμβολικό τουλάχιστον επίπεδο έχει κατακτηθεί από ευρύτερα τμήματα της κοινωνίας μια εθνικά νομιμοποιημένη και αντιπαραθετική προς την εξουσία αφήγηση, μια αφήγηση διαμορφωμένη κυρίως από τα κάτω, με ηγεμονική διάσταση και εκρηκτική δυναμική, που συνθέτει το κοινωνικό με το εθνικό και την λαϊκή μνήμη με το παρόν. Κάτω απ’αυτές τις συνθήκες φαίνεται ελάχιστα πιθανό να ξαναγυρίσει στην κοίτη του το λαϊκό ποτάμι ή να καναλιζαριστεί εύκολα σε μια καθαρά εκλογική διέξοδο.

Η κρίση εξουσίας

Είχαμε γράψει τον Ιούνη σ’αυτές τις σελίδες1, αναφερόμενοι στις αναλύσεις του Γκράμσι, ότι το κίνημα των πλατειών δημιουργούσε τις συνθήκες μιάς «οργανικής κρίσης», δηλαδή της διάρρηξης των παγιωμένων σχέσεων εκπροσώπησης μεταξύ βασικών κοινωνικών ομάδων και των κομματικών τους εκφράσεων και «το ξαφνικό πέρασμά των πρώτων από την πολιτική παθητικότητα σε με ορισμένη δραστηριότητα και την προβολή διεκδικήσεων, που στο μη-συνεκτικό τους σύνολο αποτελούν μιαν επανάσταση». Η κρίση αυτή, συνεχίζει ο ιταλός μαρξιστής, γίνεται «κρίση εξουσίας, κι αυτό ακριβώς είναι η κρίση ηγεμονίας ή κρίση του κράτους στο σύνολό του».

Είχαμε επίσης επισημάνει ότι σε συνθήκες παρόμοιας γενικευμένης πολιτικής κρίσης, το πολιτικό σκηνικό τείνει να αυτονομηθεί από τις κοινωνικές εκπροσωπήσεις και τους κανόνες της κοινοβουλευτικής εναλλαγής. Ο Γκράμσι μιλούσε για τάσεις «βοναπαρτισμού» ή «καισαρισμού» που μπορούν να επιβληθούν «και χωρίς Καίσαρα, χωρίς μεγάλη προσωπικότητα ηρωϊκή και αντιπροσωπευτική». Σε συνθήκες κοινοβουλευτισμού, τέτοιες λύσεις παίρνουν τη μορφή κυβερνήσεων συνασπισμού, «μεγάλων συμμαχιών» που δένουν άμεσα συγκεκριμένες μερίδες οικονομικο-κοινωνικών συμφερόντων με κομμάτια του πολιτικού προσωπικού, λύσεων πολύ διαφορετικών στη μορφή τους από το προσωποπαγές και οργανωτικά περιορισμένο βοναπαρτιστικό φαινομένο του 19ου αιώνα. Πρόκειται, με άλλα λόγια, για μορφές συγκρότησης του κυρίαρχου πολιτικού μπλοκ που παρακάμπτουν ή αλλοιώνουν τις διαμεσολαβήσεις της αντιπροσώπευσης και της εκλογικής νομιμοποίησης, χωρίς όμως να τις καταργούν και να προβαίνουν σε ρήξη με την υπάρχουσα καθεστωτική μορφή (αν και ενδέχεται να προετοιμάσουν το έδαφος για κάτι τέτοιο). Σ’αυτά ακριβώς τα πλαίσια πρέπει να τοποθετηθούν οι προσπάθειες συγκρότησης ενός ακραιφνούς διακομματικού μνημονιακού μπλοκ ως διάδοχης λύσης στην ήδη νεκρή κλινικά κυβέρνηση ΓΑΠ, προσπάθειες που πήραν έκτοτε πιο συγκεκριμένη μορφή, μεταξύ άλλων μέσω της δημόσια αυτονόμησης της «εσωτερικής τρόϊκας» των Διαμαντοπούλου-Λοβέρδου-Ραγκούση.

Η νέα τροπή της πολιτικής κρίσης που προκάλεσε η λαϊκή εξεγερτική κίνηση οδήγησαν σε φαινόμενα αποσάθρωσης όχι μόνο του (εναπομείναντος) ΠΑΣΟΚ αλλά και του ίδιου του κράτους, καθώς μαρτυρούν αδιάψευστες ενδείξεις όπως η αιφνιδιαστική απομάκρυνση της στρατιωτικής ηγεσίας. Είθισται σε τέτοιες συνθήκες οι ετοιμόρροπες εξουσίες να προβαίνουν σε σπασμωδικές κινήσεις, που επανέρχονται ως μπούμερανγκ, αφού έχουν περαιτέρω αποσταθεροποιήσει την ήδη οριακή κατάσταση στην οποία υποτίθεται πως θα προσέφεραν διέξοδο. Μια τέτοια κίνηση ήταν και η πρωτοβουλία ΓΑΠ για δημοψήφισμα, η οποία πάντως, ανεξαρτήτως προθέσεων, λειτούργησε ως τεστ αλήθειας για το εγχώριο και ευρωπαϊκό πολιτικό εποικοδόμημα. Με την πρότασή του ο ΓΑΠ όντως πέταξε το γάντι στο σημείο που έπρεπε, θέτοντας επί τάπητος την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη, προκαλώντας έτσι ένα εν πολλοίς επιθυμητό για τον ίδιο αποτέλεσμα. Η ΝΔ, απορρίπτοντας μετά βδελυγμίας το δημοψήφισμα, ευθυγραμμίστηκε επιτέλους πλήρως με τις προσταγές του ευρωπαϊκού κέντρου, και εξέφρασε τη ρητή της «συναίνεση» στους όρους της τρόϊκας. Το υπόλοιπο μνημονιακό η κρυπτο-μνημονιακό ευρώδουλο τόξο (ΛΑΟΣ, ΔΗΣΥ, ΔΗΜΑΡ) ενώθηκε με το καθαρόαιμο νεοφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ για να αποτρέψει πάση θυσία το δημοψηφίσμα και να ανοίξει δρόμους σε «ευρύτερες συναινέσεις», ενώ η αριστερά έσπευσε να αναδιπλωθεί, απορρίπτοντας αρχικά το δημοψήφισμα στο όνομα της ανάγκης άμεσης προκύρηξης εκλογών, με το ΚΚΕ μάλιστα να δηλώνει ότι «το δίλημμα ευρώ ή δραχμή είναι αποπροσανατολιστικό για το λαό»2. Για τον ΓΑΠ ωστόσο αυτό το κέρδος πληρώθηκε με ένα απαγορευτικό για την πολιτική του επιβίωση τίμημα, δηλαδή με την διάλυση της όποιας πολιτικής συνοχής είχε απομείνει στην κυβέρνηση και το κόμμα του και με έναν πρωτοφανή για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα διεθνή εξευτελισμό της χώρας ως κυρίαρχης οντότητας, και, δευτερευόντως, του ίδιου.

Η δεύτερη αλήθεια που έφερε στο φως το φιάσκο της κίνησης αυτής είναι η έκταση των δια- και εσωκομματικών διαβουλεύσεων για τη συγκρότηση ενός μνημονιακού μετώπου που να υπερβαίνει τη σημερινό πολιτικό σκηνικό. Αν και μετά την μερική αναδίπλωση Σαμαρά οι ζυμώσεις αυτές δεν φαίνεται να έχουν πλήρως αποδώσει τα προσδοκόμενα, καταγράφουν όμως στο ενεργητικό τους, πέραν της αποτροπής του δημοψηφίσματος, που αποτελεί πρωταρχικά καρπό της ωμής επέμβασης του ευρωπαϊκού κέντρου, ένα τριπλό αποτέλεσμα: την υλοποίηση ως ένα βαθμό της ντε φάκτο συμπόρευσης αυτών των δυνάμεων σε μια κρίσιμη συγκυρία, την ευρεία απήχηση που συναντά πλέον σε όλους τους χώρους του μπλοκ εξουσίας η ιδέα μιας κυβέρνησης με συναινετική στήριξη και, τέλος, την διασφάλιση της ψήφισης με σαρωτική πλειοψηφία από τη σημερινή βουλή της δανειακής σύμβασης, σε περίπτωση που αποφευχθεί τελικά η άμεση προσφυγή στις κάλπες. Ανεξάρτητα λοιπόν από το πόσο κοντινό είναι ένα το τελευταίο ενδεχόμενο, μπορούμε να πούμε ότι έχουν κιόλας μπει γερές βάσεις για μελλοντικές βοναπαρτιστικές (άνευ Βοναπάρτη) λύσεις πολιτικών ανασυνθέσεων σε ευρεία μνημονιακή και ευρώδουλη βάση.

Ο ρόλος του ευρωπαϊκού κέντρου

Σ’αυτό το σημείο μπορούμε να είμαστε σύντομοι. Αν υποθέσουμε ότι τηρούντο ακόμη κάποια προσχήματα εθνικής κυριαρχίας, αυτά ανήκουν πλέον στο παρελθόν. Ο εξαναγκασμός του ΓΑΠ σε αποσύρση της πρότασής του, αφού του υπαγορεύθηκαν (και με τον πιο ταπεινωτικό τρόπο) οι όροι, το ερώτημα και η ημερομηνία ενός ενδεχόμενου δημοψηφίσματος, αποτελούν, μαζί με το πολιτικό του τέλος, ουσιαστικά το πρώτο «λευκό πραξικόπημα» που γίνεται κατ’εντολή της ΕΕ. Για τον Ελληνα «ασθενή», κάθε έννοια δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας έχει και τυπικά ποδοπατηθεί. Είναι βέβαια απόλυτα σωστό ότι το τελεσίγραφο των ευρωπαίων δεν θα περνούσε αν δεν είχε βρει ισχυρά εγχώρια στηρίγματα στους κυρίαρχους επιχειρηματικούς και πολιτικούς κύκλους. Ισχύει όμως και το αντίστροφο: η επιτυχία των κινήσεων αυτών των κύκλων εξαρτάται σε καθοριστικό βαθμό από τους συσχετισμούς που διαμορφώνει το ιμπεριαλιστικό κέντρο. Ας μην ξεχνάμε ότι σε ακραίες μόνο περιπτώσεις η δράση του κέντρου παίρνει άμεσο χαρακτήρα, τις περισσότερες φορές διαμεσολαβείται από τμήματα του εγχώριου μπλοκ εξουσίας.

Σε κάθε περίπτωση, τα προσωπεία έπεσαν: η ΕΕ αποτελεί άμεσο κίνδυνο για τη διατήρηση των πιο ελάχιστων δημοκρατικών κανόνων, και της ίδιας της αστικής δημοκρατίας. Ας μη γελιόμαστε. Αυτά που υφίσταται σήμερα ο ελληνικός λαός και η πολιτική του εκπροσώπηση θα τα περάσουν αύριο άλλοι, ειδικότερα στην περιφέρεια, προπαντός αν και όταν τολμήσουν να παραβούν στο παραμικρό τις προσταγές του γαλλογερμανικού κεφάλαιου. Η αριστερά που προσποιείται ότι δεν το καταλαβαίνει, και αρνείται να βγάλει τα αναγκαία συμπεράσματα, θα αναιρέσει το ρόλο της. Ας σημειώσουμε πάντως την εύστοχη δήλωση του Αλέξη Τσίπρα όταν τόνισε ότι «εξελίσσεται ένα απίστευτο παρασκήνιο στις πλάτες του ελληνικού λαού με μοναδικό στόχο και σκοπό να αποτραπεί η δυνατότητά του να παρέμβει στις εξελίξεις. Από τους κ.κ. Μέρκελ και Σαρκοζί που, με μια πρωτοφανή κίνηση παρέμβασης σε ζητήματα κυριαρχίας, επιχείρησαν να θέσουν το ερώτημα στο πιθανό δημοψήφισμα, έως θεσμικούς και εξωθεσμικούς παράγοντες που σχεδιάζουν ξεδιάντροπα νέες μνημονιακές κυβερνήσεις, που θα εφαρμόσουν τη δανειακή σύμβαση και όσα δεινά θα επιφέρει στον ελληνικό λαό»3.

Και η αριστερά;

Με καθυστέρηση, αλλά και με αντιφάσεις, η αριστερά πέρασε το τεστ του δημοψηφίσματος και καλέσε σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο «όχι». Οι ταλεντεύσεις αυτές παραπέμπουν σε δύο διακριτούς, αλληλένδετους όμως λόγους. Κατ’αρχήν, για να σηκώσει επί της ουσίας το γάντι που πέταξε σε όλους ο ΓΑΠ, η αριστερά θα έπρεπε από τη σκοπιά της να σηκώσει το γάντι της εξόδου από το ευρώ και της με υλοποιήσιμους όρους σύγκρουσης με την ΕΕ. Κάτι που οι μεν δεν επιθυμούν λόγω ευρωπαϊστικής προσκόλλησης, οι δε το αποφεύγουν επιμελώς, παραπέμποντάς το ρητορικά στον απώτερο και απόκοσμο στόχο της «λαϊκής εξουσίας». Και οι δύο συμπίπτουν στο να μη τίθεται η έξοδος από το ευρώ ως αναγκαίος στόχος ενός μεταβατικού αριστερού προγράμματος και συμμετέχουν, ο καθείς με τον τρόπο του, στη συνεχιζόμενη συναίνεση της ελληνικής πολιτικής και κοινωνικής ελίτ απέναντι στο ευρώ και την ΕΕ.

Από την άλλη πλευρά, κεντρικό αίτημα των δύο βασικών δυνάμεων της αριστεράς όλο αυτό το διάστημα δεν έπαψε να είναι η άμεση προκύρηξη εκλογών, είτε διαζευκτικά ως προς το ενδεχόμενο δημοψήφισμα είτε όχι. Τι μπορούν όμως να δώσουν, στις διαφαινόμενες σήμερα συνθήκες, οι εκλογές πέρα από μια εκλογική ενίσχυση των αριστερών κομμάτων, σίγουρα θετική αλλά παντελώς ανεπαρκής για να ανατρέψει το σκηνικό και να εμποδίσει την ανασχηματισμό ενός εναλλακτικού μνημονιακού μπλοκ; Ακόμη και για όσους δεν υποτιμούν, υπό όρους αστικού κοινοβουλευτισμού, τη σημασία των εκλογικών επιτυχιών για μια νικηφόρα στρατηγική ανατροπής, η βασική αριστερή (και, απλά, ρεαλιστική) θέση σύμφωνα με την οποία οι εκλογές αποτυπώνουν συσχετισμούς που έχουν κατ’αρχήν διαμορφωθεί στο επίπεδο των κοινωνικο-πολιτικών αναμετρήσεων μοιάζει να έχει ξεχαστεί από τις σημερινές ηγεσίες της αριστεράς. Για να το πούμε πιο απλά: η αναντιστοιχία ανάμεσα στον υπο εξέλιξη λαϊκό ξεσηκωμό και την εκλογοκεντρική και στενά κοινοβουλευτική προσέγγιση είναι προφανής, και αναπαράγει σε διευρυμένη μορφή τη στρατηγική αμηχανία και ανημπόρια που χαρακτηρίζει την αριστερά από την αρχή της παρούσας κρίσης. Μια αμηχανία που θα οξυνθεί ακόμη περισσότερο με την συνεχή πόλωση της κατάστασης και την εντεινόμενη εκτροπή του εγχώριου και διεθνούς κυρίαρχου μπλοκ από την κλασσική κοινοβουλευτική λογική.

Η υπέρβαση αυτής της αβάσταχτης πολιτικής ελαφρότητας, με βαρύτατες όμως συνέπειες για το μέλλον του αριστερού κινήματος και την πορεία της χώρας, προϋποθέτει στρατηγικό επαναπροσανατολισμό σε δύο αλληλοσυμπληρούμενες κατευθύνσεις:

1. την ολόπλευρη στήριξη στο λαϊκό ξεσηκωμό με άμεσο στόχο την πτώση της οποιασδήποτε μνημονιακής κυβέρνησης και τη δημιουργία μιας πολιτικής-θεσμικής τομής που να σφραγίζεται από την παρουσία του λαϊκού παράγοντα και

2. τη συγκρότηση αριστερού μετώπου με συγκεκριμένο μεταβατικό πρόγραμμα που να αναμετριέται με τα κομβικά σημεία της κρίσης του συστήματος, και αφετηρία την αθέτηση πληρωμών με πρωτοβουλία (και με τους όρους) του δανειστή, την έξοδο από το ευρώ, την εθνικοποίηση με κοινωνικό έλεγχο των τραπεζών και την αναδιανομή εισοδήματος και πλούτου.

Η μόνη βεβαιότητα που ίσως μας επιτρέπεται ακόμη να έχουμε είναι ότι η επίγνωση ότι ακριβώς τη στιγμή όπου αισθάνονται πραγματική απειλή, οι κυρίαρχες δυνάμεις αναπτύσσουν τη μέγιστη στρατηγική τους ικανότητα, πολλαπλασιάζοντας τις καινοτομίες και ανασυντάσσοντας γραμμές οχύρωσης και αντεπίθεσης. Γι αυτό και, από την πλευρά του έτερου κοινωνικού στρατοπέδου, τόσο η κινηματική έξαρση στερούμενης του πολιτικού μοχλού όσο και οι επιφανειακοί πολιτικοί χειρισμοί ξεκομμένοι από την υπάρχουσα εμπειρία και κίνηση των μαζών αποτελούν εξασφαλισμένες συνταγές ήττας. Και θα’ταν λάθος να πιστεύουμε ότι ώρα της αλήθειας πλησιάζει: την ζούμε ήδη.

Διαβάστε περισσότερα...

Πραγματική Δημοκρατία τώρα! Τέρμα στα παζάρια τους!

Κάλεσμα Ε.ΠΑ.Μ. - Όλοι σήμερα στο Σύνταγμα

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΩΝ ΤΟΥ ΕΠΑΜ ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ 18.00 ΣΤΗΝ ΓΩΝΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ/Β.ΓΕΩΡΓΙΟΥ
ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΛΑΖΑ.

Για να «μπουν στο ελικόπτερο» Παπανδρέου-Βενιζέλος



Τα ανθρωπάρια, που παριστάνουν την κυβέρνηση στην βάση των προ διετίας κλεμμένων ψήφων ενός τμήματος του λαού, καταρρέουν, αφού πρώτα με την παρουσία τους και μόνο στις θέσεις των επισήμων κατά την διάρκεια των παρελάσεων εξύβρισαν το μήνυμα του μεγάλου ΟΧΙ.



Ο ελληνικός λαός, τιμώντας την ιστορική μνήμη του, τιμώρησε τους εκπροσώπους της κατοχικής πολιτικής ηγεσίας αποκαθιστώντας το νόημα του αγώνα για την εθνική ανεξαρτησία μέσα από μια ποικιλία αυθόρμητων λαϊκών αντιδράσεων.

Ο φερόμενος ως πρωθυπουργός και τα κυβερνητικά ανδρείκελα, μετά από την απεγνωσμένη προσπάθεια να σώσουν το τομάρι τους που έκαναν με το δημοψήφισμα, πετώντας το γάντι προς την μεριά του λαού, και στην συνέχεια τις τυχοδιωκτικές κινήσεις απόλυτης παράνοιας, κατάφεραν να δώσουν στον δωσιλογισμό νέο ιστορικό νόημα.


Τώρα οι μάσκες έπεσαν, αφού πήραν πίσω, με την ίδια ευκολία που το ανακοίνωσαν, το «δημοψήφισμα» αποδεικνύοντας ότι επρόκειτο για κίνηση πανικού, προσπαθώντας να κερδίσουν πολιτικό χρόνο. Οι τυχοδιώκτες υπηρέτες των διεθνών πιστωτών δηλώνουν κυνικά ότι θεωρούν «επικίνδυνο τυχοδιωκτισμό» κάθε άμεση έκφραση της λαϊκής ετυμηγορίας που θα έθετε σε κίνδυνο τις «στρατηγικές» επιλογές αποικιοποίησης της χώρας προτάσσοντας πραξικοπηματικές λύσεις ανακύκλωσης σχημάτων δωσιλογισμού.



Τα θλιβερά αυτά ανδρείκελα των νεοαποικιοκρατών Ομπάμα, Μέρκελ και Σαρκοζύ, του ΔΝΤ και των τραπεζιτών προσπαθούν να γαντζωθούν στην εξουσία ή να επιβάλλουν κυβερνήσεις «εθνικής συνεννόησης», θέλοντας να εξασφαλίσουν την συμφωνία καταστροφής της χώρας που έκαναν με τα αφεντικά τους.



Οι λαϊκές αντιδράσεις κατά των δωσίλογων στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου, που διέσωσαν την επέτειο από την καθεστωτική φθορά και έδωσαν ξανά το νόημα του ΟΧΙ, θυμίζοντας την πρώτη επέτειο μετά την απελευθέρωση της χώρας το ’44, έδειξαν σε όλους ότι κάτι τέτοιο δεν θα αφήσουν οι Έλληνες να συμβεί.



Ένας ολόκληρος λαός εκβιάζεται να υπογράψει την θανατική του καταδίκη μέσα από τις μεθοδεύσεις της «ελεγχόμενης χρεωκοπίας», στις οποίες είναι πρόθυμοι να ενταχθούν και άλλοι «κωλοτούμπες», και γι’ αυτό ο μόνος δρόμος υπερηφάνειας και τιμής είναι αυτός του νέου ΟΧΙ, που ακούστηκε στις 28 Οκτωβρίου και που θα πυκνώνει ολοένα και περισσότερο από εδώ και πέρα.



Όλος ο λαός σήμερα το απόγευμα στο Σύνταγμα καλείται να στείλει ένα μήνυμα στον γαλλογερμανικό άξονα και στα ευρωατλαντικά επιτελεία, ότι οι Έλληνες, με συναίσθηση ευθύνης απέναντι στην ιστορία τους, τον εαυτό τους και τα παιδιά τους, δεν θα επιτρέψουν την παράδοση του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου της χώρας και των κατοίκων της στις αδηφάγες ορέξεις των «επενδυτών» του νέου Ράϊχ και των «αγορών».


Όλοι μαζί σήμερα γύρω από την Βουλή για να διώξουμε οριστικά την τωρινή προδοτική κυβέρνηση, που πνέει τα λοίσθια, και να στείλουμε ένα μήνυμα, ότι δεν θα ανεχθούμε καμιά άλλη κοινοβουλευτική χούντα με οποιοδήποτε πρόσχημα και μανδύα. Ότι θα υπερασπισθούμε με κάθε τρόπο την εθνική μας κυριαρχία και την κοινωνική δικαιοσύνη αντιστεκόμενοι με κάθε μέσον απέναντι στον νέο ευρωπαϊκό ολοκληρωτισμό.


ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ Ο ΛΑΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

ΚΑΤΩ Η  ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΧΟΥΝΤΑ ΚΑΙ Η ΤΡΟΪΚΑ

Πολιτική Επιτροπή

                                                                                               Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.ΠΑ.Μ.) 

                                                                                                                                        Αθήνα, 4/11/2011

Διαβάστε περισσότερα...

Η ομιλία της Σοφίας Σακοράφα κατά τη συζήτηση για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση

Διαβάστε περισσότερα...