Π. Παπακωνσταντίνου: Αποστολή - Μαίνονται οι μάχες γύρω από τη Μοσούλη

Αναμνηστική φωτογραφία τράβηξαν την Πέμπτη μαχητές των Πεσμεργκά στο φράγμα Μοσούλης, γιορτάζοντας την ανακατάληψή του από τους τζιχαντιστές.

Απλωμένο σε μια κοιλάδα ανάμεσα σε δύο βουνά, το Ντουχόκ είναι η πρωτεύουσα μιας εκ των τριών επαρχιών του ιρακινού Κουρδιστάν - οι άλλες δύο είναι εκείνες του Αρμπίλ και της Σουλεϊμανίγια. Η απόστασή του από το Αρμπίλ, την πρωτεύουσα του ιρακινού Κουρδιστάν, είναι 162 χιλιόμετρα, αλλά τούτες τις ανήσυχες ημέρες φαίνεται πολύ μεγαλύτερη στους οδηγούς, που κάθε λίγο προσπερνάνε απανθρακωμένα αυτοκίνητα, σιωπηλούς μάρτυρες των συγκρούσεων του τελευταίου μήνα. Σε πολλά σημεία του, ο κεντρικός αυτοκινητόδρομος περνάει πολύ κοντά από τη σουνιτική, αραβική επαρχία Νινευή, μεγάλο μέρος της -μεταξύ της οποίας και η μεγαλούπολη της Μοσούλης- ελέγχεται από τους τζιχαντιστές της παγκοσμίως διαβόητης πλέον οργάνωσης «Ισλαμικό Κράτος».

Αφήνουμε πίσω μας τα χωριά Χαμάντ, Χαλάκι και Μπαρνταράς, που πριν από τρεις εβδομάδες ερημώθηκαν, καθώς οι κάτοικοί τους έτρεχαν αλλόφρονες να απομακρυνθούν, καθώς το «ΝΤΑΕΣ», όπως λένε εδώ το «Ισλαμικό Κράτος», είχαν καταλάβει προσωρινά τις γειτονικές πόλεις Μαχμούρ και Γκουέρ. Ακόμη και στο Ντουχόκ, μια πόλη περίπου ενός εκατομμυρίου, ο μισός πληθυσμός έφυγε άρον άρον για τα βουνά ή το Ζάχο, το μεθοριακό πέρασμα για την Τουρκία. Πολλοί από αυτούς ξαναγύρισαν, αλλά ο φόβος αιωρείται πάντα στην ατμόσφαιρα, όπως μαρτυρούν τα αλλεπάλληλα σημεία ελέγχου των «Πεσμεργκά», των κουρδικών ενόπλων δυνάμεων. Κάθε πέρασμα κι ένα μικρό τσίμπημα στην καρδιά. Δεν είναι λίγες οι φορές που τζιχαντιστές κατέλαβαν σημεία ελέγχου, φόρεσαν στολές των Πεσμεργκά και βάλθηκαν να εκτελέσουν ή να συλλάβουν περαστικούς, κατά προτίμηση Δυτικούς, που προσφέρονται για λύτρα ή για φρικιαστικά βίντεο στο YouTube.

Δεκάδες χιλιόμετρα από το Ντουχόκ, προχωρώντας προς την επικίνδυνη ζώνη, απλώνεται από τις δύο πλευρές του κεντρικού δρόμου ένας τεράστιος καταυλισμός με λευκές τέντες και το σήμα της υπηρεσίας του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα (UNCHR). Από εκεί και πέρα, απαγορεύεται αυστηρά η διέλευση, εκτός αν πρόκειται για οχήματα των Πεσμεργκά και της κουρδικής κυβέρνησης. Ο δρόμος μπαίνει μέσα στην επαρχία Νινευή, οδηγώντας είτε προς το Ταλ Αφάρ, είτε προς το φράγμα της Μοσούλης, δύο περιοχές που αντιπροσωπεύουν σε μεγάλο βαθμό το μέτωπο των εχθροπραξιών μεταξύ Κούρδων και τζιχαντιστών.

Ασθενοφόρα στη σειρά

Φτάνουμε στη γέφυρα του ποταμού Χαμπούρ, σε ένα στρατηγικό σημείο που προστατεύεται από ένα μεγάλο στρατόπεδο Πεσμεργκά, στην περιοχή Σέχελα. Από μακριά ακούγονται κάθε τόσο κρότοι εκρήξεων, που μοιάζουν με ρουκέτες RPG ή με ελαφρύ πυροβολικό. Τα ασθενοφόρα περιμένουν στη σειρά, ενώ τζιπ μεταφέρουν στρατιώτες προς το μέτωπο. Αξιωματικοί φορτωμένοι με πολλά αστέρια και γεράκια -διακριτικά του βαθμού των Πεσμεργκά- δίνουν νευρικά εντολές. Πριν από τρεις ώρες, είχε εκδηλωθεί επίθεση τζιχαντιστών, από την κατεύθυνση του Ταλ Αφάρ, στους γειτονικούς λόφους, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν δέκα στρατιώτες προτού καταφέρουν να τους αναχαιτίσουν.

«Πότε εμείς, πότε αυτοί»

«Κάνουν αντεπιθέσεις για να ελαφρύνουν την πίεση που δέχονται οι δικοί τους γύρω από το φράγμα της Μοσούλης», 10 με 15 χιλιόμετρα παραπάνω, μας λέει ο Ταχσίν Νερουάι, εκ των διοικητών των Πεσμεργκά στις επιχειρήσεις γύρω από το στρατηγικής σημασίας υδροηλεκτρικό φράγμα. «Καταφέραμε, με τη βοήθεια των αμερικανικών βομβαρδισμών, να τους απωθήσουμε από το φράγμα, αλλά έχουμε φρενάρει στα γύρω χωριά, κατεβαίνοντας τους λόφους. Πότε τα παίρνουμε εμείς, πότε αυτοί». Τα αμερικανικά μαχητικά και μη επανδρωμένα αεροπλάνα, που έρχονται από το Ιντσιρλίκ της γειτονικής Τουρκίας, έχουν αναστείλει τους βομβαρδισμούς, καθώς οι μάχες κατεβαίνουν προς κατοικημένες περιοχές. «Δεν υπάρχει περίπτωση να περάσετε προς το φράγμα, εκτός αν θέλετε να μας στείλουν πίσω μόνο τα κεφάλια σας», μας λέει ο υποδιοικητής του στρατοπέδου...

Πηγή: http://left.gr/news/apostoli-mainontai-oi-mahes-gyro-apo-ti-mosoyli#sthash.ImWYaSR9.dpuf

Διαβάστε περισσότερα...

Δ. Καζάκης: Ας μην φτάσουμε στο απροχώρητο για να αντιληφθούμε το προφανές!

του Δημήτρη Καζάκη

 

Τις προάλλες παρακολουθούσα ένα ρεπορτάζ στα ρωσικά μέσα για την κατάσταση στην Ανατολική Ουκρανία. Στην πόλη Λουγκάνσκ, η οποία βομβαρδίζεται ανηλεώς από το αποκαλούμενο Ουκρανικό πυροβολικό, ένα παιδί γύρω στα 16 εξηγούσε στο δημοσιογράφο πώς το προηγούμενο βράδυ μια οβίδα έπεσε στο σπίτι του και το κατέστρεψε ολοσχαιρώς. 

 

Μέσα στα ερείπια έχασε τους δυο γονείς του και την 7χρονη αδελφούλα του, για να επιβιώσει ως εκ θαύματος το ίδιο με τη γιαγιά του.

Θέλετε η ομοιότητα του παιδιού αυτού με τον μικρό μου γιό, θέλετε το γεγονός ότι στην ανατολική Ουκρανία εξελίσσεται μια απίστευτη σφαγή αμάχων διαστάσεων Γάζας με ακόμη περισσότερα θύματα, για την οποία αδιαφορούν σχεδόν οι πάντες, με έβαλε σε πολύ σκοτεινές σκέψεις. Το περιστατικό αυτό είναι ένα από τα εκατοντάδες που συμβαίνουν σε καθημερινή βάση στην περιοχή.

Ο άμαχος πληθυσμός που δεν θέλει, ή δεν μπορεί να εγκαταλείψει τις εστίες του, είναι ένα εύκολο θύμα για το πυροβολικό μεγάλης απόστασης των Ουκρανών μισθοφόρων. Επειδή δεν μπορούν να καταλάβουν τις πόλεις, οι μισθοφόροι τις βομβαρδίζουν από μακριά, εκ του ασφαλούς, αδιάκριτα και σαρωτικά με στόχο τον άμαχο πληθυσμό. Γιατί; Όχι μόνο γιατί είναι ένας εύκολος στόχος, αλλά πρωτίστως γιατί είναι ο άμαχος πληθυσμός που στηρίζει και συντηρεί τους αντάρτες. Χωρίς την υποστήριξη από τον άμαχο πληθυσμό δεν μπορεί να υπάρξει ένοπλη αντίσταση μέσα στις πόλεις.

Σ' αυτόν τον βομβαρδισμό δεν μπορούν να ανταπαντήσουν οι αποκαλούμενοι "σεπαρατιστές" αντάρτες που βρίσκονται καλά οχυρωμένοι στις παρυφές των πόλεων. Δεν έχουν τα μέσα. Κι έτσι οι μισθοφόροι του Κιέβου δολοφονούν μαζικά αμάχους, χωρίς να νοιάζεται κανένας. Εξασφαλίζουν έτσι την "καθαρότητα" της "φυλετικής" σύνθεσης του πληθυσμού της Ουκρανίας, όπως την θέλει το νεοναζιστικό καθεστώς του Κιέβου. Φυσικά οι φρικιαστικές εικόνες αυτού του πολέμου δεν φτάνουν σχεδόν ποτέ στα δυτικά μέσα "ενημέρωσης".

Σ' ένα από τα ρεπορτάζ του CNN σε πόλεις και χωριά της κεντρικής και δυτικής Ουκρανίας, οι δημοσιογράφοι ανακάλυπταν πόσο πλατύ έχει γίνει το κίνημα άρνησης της στράτευσης από τον πληθυσμό. Πρωτοστατούν οι γυναίκες. Μανάδες και σύζυγοι. Στις ερωτήσεις των αμερικανών δημοσιογράφων γιατί δεν ανταποκρίνονται στα "φύλλα πορείας" της κυβέρνησης του Κιέβου για να πολεμήσουν για την "πατρίδα" τους, η απάντηση είναι αφοπλιστική: γιατί να πολεμήσουν τα παιδιά και οι σύζυγοί μας; Εμείς θέλουμε ειρήνη! Αν θέλουν να πολεμήσουν, να πάνε αυτοί που ήταν στην Μaidan!

Ακόμη και οι δημοσιογράφοι του CNN σχολίαζαν ότι η κυβέρνηση του Κιέβου δεν διαθέτει το απαραίτητο λαϊκό έρεισμα. Κι επομένως η σφαγή θα πάρει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις, από την στιγμή που το μόνο ουσιαστικό στήριγμα του νεοναζιστικού καθεστώτος του Κιέβου είναι οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ.

Και το ερώτημά μου είναι το εξής: Μα καλά που ήταν όλος αυτός ο κόσμος τον καιρό της Maidan; Πόσο δύσκολο θα ήταν να οργανωθεί μια τεράστια πορεία προς το Κίεβο σε αντιπαράθεση με την Maidan; Αν ο πληθυσμός που σήμερα σφαγιάζεται μαζικά στην Ανατολική Ουκρανία, αλλά και εκείνος που καλείται σήμερα να θυσιάσει τα παιδιά του για το καθεστώς του Κιέβου, είχε έγκαιρα αντιδράσει μαζικά ενάντια στο πραξικόπημα της Maidan, σήμερα δεν θα υπήρχε ούτε πόλεμος, ούτε τίποτε.

Για σκεφτείτο λιγάκι. Οι περισσότεροι Ουκρανοί παρακολουθούσαν αμήχανα τις εξελίξεις, θεωρώντας ότι σ' αυτούς δεν μπορεί να συμβεί αυτό που συμβαίνει για δεκαετίες τώρα στη Γάζα και γενικά στην Παλαιστίνη. Κι έτσι έμειναν στον καναπέ τους, να παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στη χώρα τους μέσα από τις τηλεοράσεις. Και να σήμερα. Μέσα σε λίγους μήνες η χώρα τους έχει μετατραπεί σε πεδίο μαζικής σφαγής.

Πόσο, λέτε, ότι απέχουμε εμείς από αυτή την κατάσταση; Η νοοτροπία δυστυχώς που δέρνει την πλειοψηφία του ελληνικού πληθυσμού, είναι η ίδια. Ασχολείται - με την αμέριστη βοήθεια του πολιτικού και επικοινωνιακού συστήματος - με τις δόσεις και τα "λάθη" του ΕΝΦΙΑ, τις πολιτικές μεταγραφές στα κομματικά κυκλώματα και γενικά περιμένει ότι οι εκλογές όπως και να έχουν, θα δώσουν λύση στα πράγματα. Κι έτσι ασχολείται με το μεροδούλι, μεροφάι, αναμένοντας κάποιον από τους δελφίνους της εξουσίας να του λύσει το πρόβλημα. Άλλωστε όλοι μαζί, δεξιοί και αριστεροί, του λένε ότι θα πάνε καλύτερα τα πράγματα, χωρίς να χρειαστεί να ξεκουνηθεί. Τι το καλύτερο;

Η νοοτροπία αυτή δεν είναι απλά τυπική του ραγιά. Σήμερα είναι το πρελούδιο της απόλυτης καταστροφής. Η χώρα μας έχει μπει ήδη σε ανάλογη τροχιά μ' εκείνη της Ουκρανίας. Οι εκλογές που θα έρθουν - όποτε έρθουν - απλά θα βαθύνουν την κρίση και θα κάνουν την κοινωνική και πολιτική αναμέτρηση πιο επιτακτική. Απλά ελπίζω ότι θα συνειδητοποιήσουμε έγκαιρα ότι χωρίς να ξεκουνηθούμε, χωρίς τη δική μας μαζική κινητοποίηση, λύση δεν δίνεται. Όποιος κι αν ανέβει στην κυβέρνηση.

Ελπίζω να μην την πάθουμε όπως οι Ουκρανοί. Να μην είναι τα δικά μας παιδιά που μέσα στα άγρια ξημερώματα θα ξυπνούν από τις οβίδες, ή τους πυραύλους για να ψάξουν τους νεκρούς τους μέσα στα χαλάσματα του ίδιου του σπιτιού τους. Κι αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς και κανέναν άλλο. Προς Θεού, δεν πρέπει να βρεθούμε στην κατάσταση των Ουκρανών να λέμε γιατί δεν ξεσηκωθήκαμε έγκαιρα και αφήσαμε τα πράγματα να φτάσουν ως εδώ.

Και να θυμάστε. Ίσως η πιο θανάσιμη, η πιο μοιραία αυταπάτη σήμερα είναι αυτό που λένε οι περισσότεροι για να δικαιολογήσουν την απραξία τους: έλα μωρέ, αυτά δεν μπορούν να συμβούν στην Ελλάδα. Μόνο που η ιστορία διδάσκει ότι όποτε κυριάρχησε αυτή η αυταπάτη σε τόσο κρίσιμες καταστάσεις σαν τις σημερινές, ο λαός το πλήρωσε ακριβά, το πλήρωσε με το αίμα των παιδιών του.

Διαβάστε περισσότερα...

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΑΡΗ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗ ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ (24/3/1945)

Του ΑΡΗ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤH*

Η Iskra, μαζί με το απόσπασμα από την ιστορική επιστολή του Νίκου Ζαχαριάδη, που έστειλε το Σεπτέμβρη του 1945 στον τότε Γραμματέα της Κ.Ο. Θεσσαλονίκης, Θανάση Χατζή (βλέπε σχετικό άρθρο ΕΔΩ), δημοσιεύει και το τραγικό, ιστορικό γράμμα του ηρωικού αρχικαπετάνιου του ΕΛΑΣ Άρη Βελουχιώτη, το οποίο έστειλε, μετά την κατάπτυστη συμφωνία της Βάρκιζας, σε όλα τα μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ. Η Iskra θεωρεί ότι και τα δύο αυτά κείμενα δεν έχουν μόνο ιστορική σημασία, αλλά και μια ιδιόμορφη επικαιρότητα και αξία. Οι επιμελείς αναγνώστες είμαστε βέβαιοι ότι μπορούν να κάνουν τους συνειρμούς, να ξεχωρίσουν την τραγικότητα από το μεγαλείο και να αντλήσουν, ίσως, αισιόδοξα συμπεράσματα, διαψεύδοντας τη γνωστή ρήση του Χέγκελ ότι "η ιστορία διδάσκει πως ουδείς διδάσκεται από αυτήν".

\Ολόκληρη η ιστορική επιστολη του Άρη Βελουχιώτη έχει ως εξής:

Προς όλα τα μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ 

Αγαπητοί σύντροφοι,

Με το σημείωμά μου τούτο θα προσπαθήσω να τραβήξω την προσοχή σας στα πιο κάτω.

1. Όπως πιστεύω, θα έχετε πειστεί και εσείς τώρα πως οι Έλληνες αντιδραστικοί και οι Άγγλοι κατακτητές δεν έχουν καμιά πρόθεση να εφαρμόσουν έστω κι αυτή την ετεροβαρή, επιζήμια στα συμφέροντα του λαού μας και μη δίδουσα καμιά εγγύηση –ομολογία δική σας – για το σεβασμό των ελευθεριών του λαού μας, συμφωνία της Βάρκιζας. Οι παραβάσεις είναι καθημερινές και σοβαρές. Τις ξέρετε εσείς καλύτερα και δεν συντρέχει κανένας λόγος να τις απαριθμήσω.

2. Αν δεν σας ήταν εύκολο να γνωρίζετε προοπτικά τις προθέσεις της ελληνικής αντίδρασης και των Άγγλων εχθρών της Ελλάδας, τώρα, θέλω να πιστεύω πως πρέπει να μπορείτε να τις βλέπετε. Πρόθεσή τους είναι: όχι να συμβάλουν σε προσπάθεια για ομαλή εξέλιξη της πολιτικής ζωής του τόπου, ή έστω να ανεχθούν απλώς τη δική σας προσπάθεια προς την τέτοια κατεύθυνση, αντίθετα, να οργανώσουν και να διεξαγάγουν με πλεονεκτικές γι’ αυτούς συνθήκες τον εμφύλιο πόλεμο μ’ όλα τα μέσα.

3. Η διάσκεψη και συμφωνία της Γιάλτας δεν πρέπει να έχετε καμιά αυταπάτη πως είναι δυνατό να επιδράσει σε τόσο μεγάλο βαθμό, ώστε να στρέψει το τιμόνι της χώρας που αφήσατε να κρατούν γερά στα χέρια τους οι Άγγλοι. Η Σοβιετική Ένωση, όπως πρέπει να σας είναι γνωστό, δεν μπορεί να κάνει «ελληνική» πολιτική ώστε να επέμβει ενεργά στο ελληνικό δράμα. Γιατί δεν κάνει ούτε Σέρβικη, ούτε Βουλγάρικη, ούτε Ρώσικη ακόμα πολιτική. Κάνει πολιτική παγκόσμιας επανάστασης, και δεν είναι διατεθειμένη ούτε κατ’ ελάχιστο να την διακινδυνεύσει για το μικρό αυτό ποσοστό της ανθρωπότητας που λέγονται Έλληνες, που οι ίδιοι –δια των ηγετών τους- οδηγήθηκαν στη νέα σκλαβιά και που στο κάτω κάτω, αργά ή γρήγορα, μετά την πλήρη νίκη της πολιτικής της παγκόσμιας επανάστασης της Σ.Ε. δεν μπορεί παρά να είναι στο πλευρό του σοσιαλισμού.

4. Η Σ.Ε. θα μπορούσε να επέμβει «ενεργότερα», όπως, δεν αποκλείεται, κι αυτή η Αμερική, αν εμείς –εσείς δηλαδή- ήσασταν ικανοί να δημιουργήσετε στην Ελλάδα διαφορετική κατάσταση, ανάλογη περίπου με την της Γιουγκοσλαβίας και ίσως και καλύτερη, με μια ορθή και συνεπή πολιτική και όχι γεμάτη «αριστερά» και δεξιά οπορτουνιστικά λάθη στα βασικότερα προβλήματα της χώρας. Οι δυνατότητες υπήρχαν όλες για μια τέτοια πολιτική και για δημιουργία μιας τέτοιας διαφορετικής κατάστασης στη χώρα μας. Και όποιος δεν το βλέπει και δεν παραδέχεται αυτό πρέπει να είναι ή μαρξιστικά αγράμματος ή … τι να πω.

Μπορεί όπως μου παρήγγειλε ρητά ο σ. Γιάννης δια του σ. Ζήση (Γιάννης Ιωαννίδης, Ζήσης Ζωγράφος), να υπάρχει «σαφής παραίνεση» των Ρώσων συντρόφων προς το ΚΚΕ για το κλείσιμο της συμφωνίας της Βάρκιζας. Όμως αυτό δεν αλλάζει τίποτα. Μετά τη σωρεία των σοβαρών οπορτουνιστικών τακτικών λαθών από των αρχών του 1943 στη διεύθυνση του αγώνος από μέρους σας και το εγκληματικό επιστέγασμά τους, τη μάχη των Αθηνών, έχασαν την εμπιστοσύνή τους κι αναγκάστηκαν, για να μην οδηγήσετε τη χώρα και το λαό της σε μεγαλύτερες καταστροφές, να σας «συμβουλέψουν» να υποχωρήσετε και να κλείσετε τη συμφωνία της Βάρκιζας. Τις απόψεις του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣΔ για τις δυνατότητες συνέχισης του αγώνα είμαι σίγουρος ότι δεν τις είπατε πουθενά και συνεπώς δεν γνώριζαν οι Ρώσοι σύντροφοι αν μπορούσε και σε ποιες δυνάμεις να βασιστεί μια άλλη πολιτική.

5. Το ΕΑΜ ως το Λίβανο ακολουθούσε ανιούσα γραμμή ανάπτυξης. Από εκεί κι ύστερα πήρε την κάτω βόλτα. Από τη «μάχη της Αθήνας» κι ύστερα και την ήττα και, πολύ περισσότερο, μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, χάνει σε επιρροή ραγδαία. Προβλέπω ως το δημοψήφισμα και τις εκλογές και πιθανή διάσπασή του.

6. Το ΚΚΕ έχασε από την αίγλη του και τη δύναμη συγκέντρωσης και μέσα στο ΕΑΜ και μέσα στο λαό. Ακόμα έχασε σε στενούς οπαδούς του και σε μέλη του. Τις στατιστικές εσείς τις κρατάτε και είμαι βέβαιος πως θα έχετε διαπιστώσει ήδη σημαντικό ποσοστό διαρροής. Προοπτική μου είναι ότι αυτό το ποσοστό θα δυναμώσει πολύ.

7. Η «διαφώτιση» του λαού, των οπαδών του ΕΑΜ και των οπαδών και μελών του ΚΚΕ επί της «αναγκαιότητας» της πολιτικής της Βάρκιζας είναι αστεία κυριολεκτικά και κανένα μέλος του ΚΚΕ δεν την πιστεύει. Μα και τι διαφώτιση να γίνει; Κατά ποιο ταχυδακτυλουργικό τρόπο θα μπορούσε το άσπρο να γίνει μαύρο; Αφήνω τους οπαδούς του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, δεν υπάρχει κανένα μέλος απλό, γραμματέας βάσης, αχτιδικός ή περιφερειακός, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων στους τελευταίους αυτούς, που η δύναμη της συνήθειας και η ρουτίνα δεν τους αφήνει να δούνε, που να μην έρχεται να με συναντήσει με λαχτάρα σε κάθε χωριό που περνάω και να μου ρίχνει βροχή τα ερωτήματα: Γιατί το κάνατε αυτό; Για πού πάμε, γιατί χύσαμε το αίμα μας και κάψαμε τα σπίτια μας επί τρία χρόνια; Γιατί μας παραδίνετε αμαχητί; Τί θα κάνουμε τώρα; 

Πού είναι η λαϊκή μας δικαιοσύνη και η αυτοδιοίκηση; Γιατί και πάλι θα μας χαρακτηρίζουν το βιός μας ως λαθραίο και θα ξαναπληρώνουμε 2.000 δραχμές για ένα τσιγάρο χωριάτικο καπνό με εφημερίδα; Τί θα κάνουμε με τους εθνοφύλακες – μπουραντάδες που άρχισαν τις έρευνες, του ξυλοδαρμούς, τις απαγορεύσεις συγκεντρώσεων, συνελεύσεων κλπ; Τί θα κάνουμε με την αντίδραση των χωριών μας που σήκωσε κεφάλι και μας απειλεί ανοιχτά ότι θα μας σφάξουν όλους; Με τι να προστατευθούμε; Με τον «εθνικό στρατό»; Μα πώς θα γίνει τέτοιος αφού εμάς δεν μας δέχονται χαρακτηρίζοντάς μας ανίκανους οι επιτροπές με χίλιες ψεύτικες δικαιολογίες; Δεν το βλέπετε πως στην περιοχή Καρδίτσας από την κλάση του 1939 δεν πήραν ούτε 20% από τους αμαρκάριστους ως δικούς των; Όλα αυτά θα ήταν ένας σίφουνας ενάντιά σας, αν εγώ για να αποφύγω διασπάσεις κλπ δεν έκανα την πρόταση να πάω έξω και να θέσω τις απόψεις μου, μη τυχόν και λυθεί κομματικά το ζήτημα, κι έβγαζα από τα χωριά τους τους 200 και πλέον αντάρτες που είχα καταγράψει στο βουνό και άρχιζα τον πόλεμο.

8. Παντού οι οργανώσεις είχαν μουδιάσει. Η αντίδραση είχε σηκώσει κεφάλι. Το πέρασμά μας δημιουργεί ρίγη συγκινήσεως και ενθουσιασμού και οι γυναίκες ακόμα βγαίνουν και μας καλωσορίζουν, μας εύχονται «καλή επιτυχία και καλή λευτεριά από το νέο κατακτητή». Η αντίδραση κρύβεται. Πολλοί φεύγουν για τις πόλεις. Το ξεκαθάρισμα ΕΔΕΣιτών στην Ευρυτανία, που είχαν έλθει με ρητή εντολή να οργανώσουν εκεί ένοπλες ομάδες αντίδρασης, επικροτήθηκε από όλους. Θα ξεκαθάριζα και την ομάδα του Π. Μελιά (Ευρυτανία – Λεπιανά) και την ομάδα Σούρλα σε μια εβδομάδα, αν δεν ερχόταν ο αντιπρόσωπός σας. Στους κομματικούς των χωριών λέμε ότι για ειδικούς λόγους δεν πρέπει να εμφανιστούμε. Περπατάμε όλη νύχτα και κρυβόμαστε την ημέρα για να φανούμε συνεπείς σ’ ό,τι συμφωνήσαμε με σας. Μα οι κομματικοί επιμένουν και με τρόπο το διαλαλούν οι ίδιοι στους χωριανούς τους: «ξαναβγήκαν αντάρτες μας. Σε λίγο θα βγούμε και πάλι όλοι, ο Άρης μας είναι εδώ μη φοβάστε. Ξέρει αυτός και θα νικήσουμε και πάλι Έλληνες αντιδραστικούς και Άγγλους κατακτητές».

9. Εσείς δεν τα βλέπετε όλα αυτά. Έχετε απομονωθεί από τη λαϊκή μάζα και έχετε χάσει τον παλμό της. Συνέλθετε έστω και τώρα. Δεν είναι αργά. Αργότερα σίγουρα θα είναι πολύ αργά και θα χρειαστούν τεράστιες θυσίες σε κόπους και σε αίμα για ν’ αρχίσει κάτι σοβαρό. Μην αφήνεται να θρονιαστεί η αντίδραση οριστικά. Μην πιστεύεται ότι η «εθνοφυλακή» είναι πραγματικά εθνικός στρατός και μην βάζετε τον κόσμο να τους δέχεται τους Μπουραντάδες ως «παιδιά του λαού», ενώ αυτοί τους δέρνουν. Μην κάνετε το έγκλημα να επιτρέψετε στην εθνοφυλακή να εγκατασταθεί παντού και να παίξει το ρόλο της παλιάς χωροφυλακής.

10. Μην αυταπατάστε ότι τα όπλα που κρύψαμε θα μπορέσετε αργότερα να τα χρησιμοποιήσετε. Όχι! Θα τα βρουν σε λίγο οι εθνοφύλακες, χρησιμοποιήστε τα –έστω και μέρος τους- από τώρα. Βγάλτε από τώρα, έστω και λίγους αντάρτες, έστω από μια ομάδα σε κάθε επαρχία. Μην τη χρωματίζετε ως δική σας ή ως συνέχεια του ΕΛΑΣ. Αφήστε την καμουφλαρισμένη, αφού δεν καταλαβαίνετε ότι πρέπει να ξαναπάρει τα όπλα ο ΕΛΑΣ. Δε θέλετε εμένα επικεφαλής τους; Βρείτε έναν άλλον. Πάντως μην κάνετε το έγκλημα να αργείτε. Ενεργήστε σύντομα και δραστήρια.

11. Εγώ συνεχίζω το ταξίδι για το Ηπειρωτικό γραφείο και από εκεί για έξω. Όμως με κάποια επιβράδυνση γιατί κινούμαστε όπως ξέρετε και λέων και πιο πάνω.

Επί όλων των ανωτέρω ελπίζω να έχω γραπτή απάντησή σας με έκτακτο σύνδεσμο ώσπου να φτάσω στο Ηπειρωτικό γραφείο. Εύχομαι να σκεφτείτε ώριμα έστω και την τελευταία στιγμή.

Εν πορεία 24/3/45

Συντροφικά Άρης Βελουχιώτης

* Πηγή: Γρηγόρης Φαράκος, «Άρης Βελουχιώτης. Το χαμένο αρχείο – Άγνωστα Κείμενα», Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, σελ.400-404

Αναδημοσίευση από "iskra.gr"

Διαβάστε περισσότερα...

Δ. Καζάκης: Ήρθε η ώρα της Αργεντινής

του Δημήτρη Καζάκη

 

Η προσπάθεια να εμφανιστεί ότι η Αργεντινή καταρρέει συνεχίζεται. Βέβαια, πιο ήσυχα τώρα, χωρίς ντόρο, καθώς δεν είδαν αυτό που ποθούσαν, δηλαδή την κατάρρευση μιας ολόκληρης χώρας, επειδή οι αγορές την κήρυξαν σε πτώχευση. Τέλος πάντων, ακόμη κι αν δεν καταρρεύσει σήμερα, θα καταρρεύσει σίγουρα αύριο, μας λένε οι εκδιδόμενοι επί χρήμασι της πολιτικής και της δημοσιογραφίας.

Καθώς πάμε σε "διαπραγματεύσεις" τον Σεπτέμβριο για την περίφημη "βιωσιμότητα" του ελληνικού χρέους και το παραμύθι θα πάει σύνεφο, τόσο από τους κυβερνώντες, όσο και από την αντιπολίτευση, καλό είναι να έχουμε εμπεδώσει τα διδάγματα από την Αργεντινή.

Τι μας δίδαξε η περίπτωση της Αργεντινής;

Πρώτο: Η διαγραφή του χρέους από μια χώρα, έστω και του μεγαλύτερου μέρους του, χωρίς "προϋποθέσεις", δυσβάσταχτα ανταλλάγματα υπέρ των  δανειστών και επιβολή ξένης επιτροπείας τύπου ΔΝΤ και τρόικας, γίνεται πάντα με μονομερή ενέργεια. Όπως το έκανε η Αργεντινή το 2004. Κι ο λόγος είναι απλός. Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί προκειμένου να σβήσει έστω το μεγαλύτερο μέρος του χρέους, το απαραβίαστο της εθνικής της κυριαρχίας ως βασικό διαπραγματευτικό ατού.

Σε διαφορετική περίπτωση εγκαταλείπει το όπλο της εθνικής της κυριαρχίας και παραδίδεται στις καλές προθέσεις των δανειστών. Δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα αναδιάρθρωσης χρέους παράδειγμα με σβήσιμο του μεγαλύτερου μέρους, χωρίς η κυβέρνηση της χώρας να μην προχώρησε σε μονομερείς ενέργειες. Όλες οι άλλες αναδιαθρώσεις ήταν σαν της Ελλάδας. Υπέρ των δανειστών και με αποικιοκρατικά ανταλλάγματα.

Δεύτερο: Η κατάρρευση μιας χώρας που οδηγεί στην απελπισία τον πληθυσμό της, δεν είναι προϊόν της επίσημης πτώχευσής της, αλλά των πολιτικών που εφαρμόζονται. Έτσι η Αργεντινή όσο εφάρμοζε πιστά τις πολιτικές του ΔΝΤ, υπό την αποικιοκρατική του κηδεμονία, οδηγήθηκε σε επίσημη πτώχευση και κατάρρευση το 2001-2002. Τώρα που η Αργεντινή δεν ακολουθεί τις συνταγές του ΔΝΤ και ούτε είναι έρμαιο των δανειστών της, το γεγονός ότι οι αγορές την κήρυξαν σε επίσημη πτώχευση δεν οδήγησε σε κατάρρευση την οικονομία της, ούτε σε απελπισία τον πληθυσμό της.

Τα τρομοκρατικά σενάρια που πλασάρονται στην Ελλάδα αν τυχόν υπάρξει "ανεξέλεγκτη χρεοκοπία" δεν συνιστούν τίποτε περισσότερο από την πρόθεση των κυβερνώντων να επιβάλουν καθεστώς κατάρρευσης και χάους στην χώρα σε περίπτωση που ο λαός, ή οι συνθήκες επιβάλλουν αθέτηση πληρωμών προς τους δανειστές. Μόνο με πρόθεση των κυβερνώντων οδηγείται μια χώρα στην καταστροφή υπό συνθήκες πτώχευσης. Και πότε έχουν την πρόθεση οι κυβερνώντες; Όταν υπηρετούν τυφλά τους δανειστές. Σε καμιά άλλη περίπτωση.

Τρίτο: Όταν μια χώρα σταματά να πληρώνει τους δανειστές της και οι αγορές την κηρύσσουν σε πτώχευση, το μόνο που παθαίνει είναι ότι δεν μπορεί να δανειστεί ξανά για ένα διάστημα από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές. Μπορεί μια οικονομία να αναπτυχθεί χωρίς εξωτερικό δανεισμό; Ναι μπορεί. Απόδειξη η Αργεντινή που πάνω από μια δεκαετία εξυπηρετεί το χρέος που έχει απομείνει, πληρώνει μισθούς και συντάξεις - που δεν περικόπτει συνέχεια - και χρηματοδοτεί την ανάπτυξή της, χωρίς προσφυγή στον εξωτερικό δανεισμό. Και μάλιστα οι ρυθμοί ανόδου της Αργεντινής χωρίς εξωτερικό δανεισμό ήταν πολύ μεγαλύτεροι από την εποχή που ήταν δανειζόταν συνέχεια.

Ο εξωτερικός δανεισμός δεν επιβάλλεται από τις ανάγκες ανόδου, ή ανάπτυξης μιας οικονομίας, αλλά από τις διαπλοκές της εξουσίας με τους άρχοντες των κεφαλαιαγορών. Η κερδοσκοπία με τα κρατικά χρέη είναι μια από τις πιο επικερδείς τοποθετήσεις κεφαλαίων στη διεθνή αγορά. Το μόνο που έχει να κάνει κανείς είναι να εξαγοράσει πολιτική εύνοια και έτσι να εξασφαλίσει ότι το κράτος δεν θα πάψει ποτέ να εξυπηρετεί τα δάνειά του. Έστω κι αν από την εξυπηρέτηση πεθαίνει ο λαός και ξεπουλιέται η χώρα.

Αυτός είναι κι ο βασικός λόγος που οι κυβερνήσεις επιμένουν να δανείζονται και να εξυπηρετούν τα χρέη τους, ακόμη κι όταν το κράτος, η οικονομία και η κοινωνία καταρρέουν. Οι μίζες για τους κυβερνώντες, που αφήνουν τα κρατικά χρέη και η διαχείρισή τους, δεν συγκρίνονται με κανενός είδους "δοσίματα" τύπου Siemens, ή άλλες δωροληψίες από προμήθειες και έργα.

Τέταρτο: Μήπως η Αργεντινή όταν μονομερώς διέγραψε το χρέος αποκλείστηκε από τις αγορές; Μήπως τίναχθηκε στον αέρα το εξωτερικό της εμπόριο; Κάθε άλλο. Το εξωτερικό της εμπόριο εκτινάχθηκε και η Αργεντινή ως χώρα προσέλκυσε περισσότερες επενδύσεις στην πραγματική της οικονομία μετά την διαγραφή του χρέους της, απ' ότι πριν. Αυτή είναι η αλήθεια.

Βέβαια, μας λένε κάποιοι πονηροί της λεγόμενης αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης, η Ελλάδα είναι άλλη περίπτωση. Το χρέος είναι πολύ μεγαλύτερο, η χώρα είναι σε χειρότερα χάλια και ανήκει στην ευρωζώνη. Αυτό τι σημαίνει; Ότι δεν ισχύουν όσα ίσχυσαν στην Αργεντινή, ή ακριβώς το αντίθετο; Το γεγονός ότι η χώρα μας δεν έχει ούτε καν την ελευθερία επιλογής πολιτικών και διεθνών σχέσεων, είναι ένας επιπλέον πολύ επιτακτικός λόγος για να ακολουθήσουμε το ταχύτερο δυνατό το παράδειγμα της Αργεντινής. Προσπαθώντας παράλληλα να εφαρμόσουμε τα διδάγματά της με καλύτερο τρόπο.

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Όποιος λέει ότι θα διαπραγμετευτεί με τους δανειστές εντός της ευρωζώνης, όπου η Ελλάδα δεν μπορεί όχι μόνο να ασκεί εθνική κυριαρχία, αλλά ούτε καν έχει τη δυνατότητα ελευθερίας επιλογής, για να μειώσει το χρέος, είτε είναι μια ακόμη περίπτωση Σαμαραβενιζέλου, είτε απλά είναι επικίνδυνα ηλίθιος. Τόσο απλά είναι τα πράγματα.

Όταν σας λένε διαφορετικά, ρωτήστε τους: πείτε μας που, πώς και πότε έγινε ουσιαστική διαγραφή χρέους υπέρ του λαού χωρίς να ακολουθηθεί ο δρόμος που ακολούθησε η Αργεντινή; Κι αν σας αναφέρουν τη συνδιάσκεψη του Λονδίνου του 1953, που υποτίθεται ότι διέγραψε το 60% του χρέους της Γερμανίας, να τους στείλετε στον Τσίπρα αδιάβαστους. Μιας και η συγκεκριμένη συνδιάσκεψη δεν έγινε για να διαγράψει, αλλά για να φορτώσει τα προπολεμικά χρέη στην τότε Δυτική Γερμανία και μάλιστα με όρους αποικίας του ΝΑΤΟ. Πάνω σ' αυτά τα χρέη που της φόρτωσαν οι Αγγλοαμερικάνοι, της έκαναν σκόντο. Ωραία διαγραφή! Και ακόμη πιο ωραίο παράδειγμα για να ακολουθήσει η Ελλάδα!

Άλλοι πάλι αρέσκονται να δημαγωγούν με τα οικονομικά προβλήματα και τις πιέσεις που δέχεται η Αργεντινή. Ναι, η Αργεντινή έχει οικονομικά προβλήματα. Μόνο που κανένα απ' αυτά δεν συγκρίνεται με την κατάρρευση του 2001-2002. Και επίσης δεν είναι αποτέλεσμα τη μη πληρωμής του χρέους, αλλά των βαθύτερων διαθρωτικών προβλημάτων της Αργεντίνικης οικονομίας που δεν έχουν ακομη αντιμετωπιστεί.

Το σίγουρο είναι ότι οι πιέσεις εναντίον της Αργεντινής εντείνονται και θα ενταθούν ακόμη περισσότερο προκειμένου οι γύπες των αγορών και της πολιτικής να ξεφορτωθούν την κυβέρνηση Κίχνερ. Ή έστω να την αναγκάσουν να ενδώσει και να επιστρέψει την χώρα και τον λαό της στις ζωφερές αγκάλες του ΔΝΤ και των αδίστακτων συμφερόντων που εκπροσωπεί.

Μονόδρομος η διεθνοποίηση της υπόθεσης

Η κυβέρνηση Κίχνερ απάντησε σ' αυτή την πίεση με προσφυγή στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης κατά των ΗΠΑ. Η Αργεντινή αναφέρει στην αίτησή της ότι οι ΗΠΑ έχουν "διαπράξει παραβιάσεις εναντίον της κυριαρχίας της Αργεντινής και των ασυλιών της, όπως και άλλες παραβιάσεις ως αποτέλεσμα δικαστικών αποφάσεων που υιοθετήθηκαν από τα δικαστήρια των Ηνωμένων Πολιτειών." Φυσικά οι ΗΠΑ αρνήθηκαν την δικαιοδοσία του δικαστηρίου, τρέμοντας τυχόν απόφασή του υπέρ της εθνικής κυριαρχίας της Αργεντινής.

Η διεθνοποίηση της αντιδικίας και η μετατροπή της σε διακρατικό ζήτημα του διεθνούς δικαίου, είναι σίγουρα ο ορθός δρόμος για την Αργεντινή. Ελπίζουμε μόνο να μην μείνει μόνο στην προσφυγή, ιδίως τώρα που οι ΗΠΑ αρνήθηκαν την δικαιοδοσία του διεθνούς δικαστηρίου. Η κυβέρνηση της Αργεντινής είναι υποχρεωμένη να μετατρέψει την όλη υπόθεση σε ένα από τα πιο σοβαρά εμπόδια στις σχέσεις της με τις ΗΠΑ.

Κάτι τέτοιο θα έπρεπε να το είχε κάνει από την πρώτη στιγμή, αρνούμενη να υπαχθεί στην δικαιοδοσία του δικαστηρίου της Νέας Υόρκης. Και στην περίπτωση δικαστικών αποφάσεων ερήμην της, να θέσει το όλο ζήτημα ως καίριο πρόβλημα που επιρεάζει βαθιά τις διακρατικές σχέσεις της Αργεντινής με τις ΗΠΑ μιας και προσβάλεται η εθνική της κυριαρχία και οι ασυλίες που διαθέτει ως κυρίαρχο κράτος. Δυστυχώς η μετριοπάθεια βλάπτει όταν έχεις να τα βάλεις με γύπες των αγορών και της πολιτικής.

Ο εσωτερικός "αντίπαλος" του λαού της Αργεντινής

Η θεμελιώδης αδυναμία της Αργεντινής είναι ότι διαθέτει μια οικονομία όπου βασιλεύουν τα ιδιωτικά τραστ και καρτέλ, τα ιδιωτικά μονοπωλιακά συμφέροντα, τα οποία ελέγχουν ακόμη και σοβαρές υποδομές της χώρας, όπως το νερό, η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες. Η Αργεντινή επίσης υποφέρει από μια ιδιαίτερα συντηρητική αριστροκρατία, η οποία όχι μόνο κατέχει το μεγαλύτερο μέρος της αξιοποιήσιμης γης από την εποχή της ισπανικής αποικιοκρατίας, αλλά ιστορικά στήριξε τον δικτατορα Βιντέλα μαζί με τις πολυεθνικές εξ ΗΠΑ. Η κάστα αυτή, που θεωρεί τον εαυτό της απόγονο της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας και των παλιών καλών προνομίων της, αντιμετωπίζει τον υπόλοιπο πληθυσμό ως ιθαγενείς.

Οι μεγάλοι ολιγάρχες δεν έχουν πια καμιά διάθεση να υπομείνουν τον "λαϊκισμό" της Κίχνερ και πολύ περισσότερο του υπουργού οικονομικών της Κισίλοφ, το οποίον - δικαίως ή αδίκως - χαρακτηρίζουν με αποτροπιασμό ως "μαρξιστή". Κι όλα αυτά γιατί ιδίως τα δυο τελευταία χρόνια προχώρησαν στην εθνικοποίηση των πετρελαίων, επέβαλαν ανώτατο όριο στις τιμές βασικών υπηρεσιών προς τον πληθυσμό και υποστηρίζουν ανοιχτά ότι πρέπει να επικεντρωθεί η οικονομία όχι τόσο στις εξαγωγές, αλλά στην εσωτερική κατανάλωση και την υποκατάσταση των εισαγωγών από εγχώρια παραγωγή.

Η κατεύθυνση αυτή είναι όντως η μοναδική για να αντιμετωπίσει η οικονομία της Αργεντινής τα διαρθρωτικά της προβλήματα όπως εκδηλώνονται με τον πληθωρισμό, την ανεργία και κυρίως την ιδιαίτερα εκτεταμένη προσωρινή απασχόληση με χαμηλές αμοιβές. Ο άλλος δρόμος είναι να ξαναπέσει στον φαύλο κύκλο που την οδήγησε τελικά στην κατάρρευση του 2001. Αν και αυτή τη φορά τα συμφέροντα που καραδοκούν, δεν θα της επιτρέψουν να ξαναϋπάρξει ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, που μπορεί να πτωχεύει και να διαγράφει χρέος μονομερώς.

Οι ολιγάρχες ξέρουν πολύ καλά ότι στο βαθμό που η κυβέρνηση Κίχνερ προχωρήσει σ' αυτή την κατεύθυνση, θα αναγκαστεί να ενισχύσει τον παρεμβατικό ρόλο του κράτους, να εθνικοποιήσει τις κρίσιμες υποδομές που σήμερα βρίσκονται ακόμη στα χέρια ιδιωτών και να μετατρέψει την άνοδο των αμοιβών της εργασίας, δηλαδή την αγοραστική δύναμη των πλατύτερων μαζών του πληθυσμού, σε βασική κινητήρια δύναμη της οικονομικής ανόδου. Κι επομένως το καθεστώς προνομίων και μονοπωλιακής ασυδοσίας που απολαμβάνουν ακόμη και σήμερα, κινδυνεύει. Και κινδυνεύει άμεσα.

Αυτός είναι ο λόγος που συμπαρατάσονται με τους γύπες εξ ΗΠΑ. Στα ΜΜΕ που ελέγχουν έχει αρχίσει μια ολόκληρη εκστρατεία εναντίον της "ανεύθυνης" Κίχνερ και του "μαρξιστή" Κισίλοφ. Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό. Έχουν αρχίσει την φαιά προπαγάνδα στα πιο καθυστερημένα και καταπονημένα στρώματα. Οι εταιρείες τους που απασχολούν το μεγαλύτερο μέρος της φτωχολογιάς με προσωρινή, ή εποχική απασχόληση για ψίχουλα, έχουν αρχίσει να "ενημερώνουν" ότι με την "πτώχευση", οι πιο χαμηλόμισθοι θα χάσουν τη δουλειά τους. Δεν είναι αλήθεια, αλλά γι' αυτόν που ζει μεροδούλι, μεροφάι, ακόμη και η σκέψη αποτελεί σοκ.

Τι χρειάζεται σήμερα η Αργεντινή

Η κυβέρνηση δεν μπορεί να απαντήσει σ' αυτή την ενορχηστρωμένη επίθεση από το εσωτερικό και το εξωτερικό, παρά μόνο με έναν τρόπο. Με ένα ολοκληρωμένο εθνικό σχέδιο οικονομικής ανασυγκρότησης με βασικό μοχλό τον προϋπολογισμό δημοσίων επενδύσεων και τις διακρατικές συμφωνίες που έχει αποδείξει ότι μπορεί να εξασφαλίσει προς το συμφέρον της χώρας. Πρέπει να προχωρήσει αποφασιστικά με ένα πανεθνικό σχέδιο εθνικοποίησης των κρίσιμων τομέων της οικονομίας, όπως είναι το υπέδαφος της χώρας και ο μεταλλευτικός πλούτος του, το δίχτυο ενέργειας, το νερό, οι μαζικές μεταφορές, οι τηλεπικοινωνίες.

Όλα αυτά θα δώσουν ανάσα και πνοή στην οικονομία. Θα διαλύσουν τις μονοπωλιακές καταστάσεις και θα επιτρέψουν στην μικρομεσαία ιδιωτική επιχειρηματικότητα να αναπτυχθεί ραγδαία, προσφέροντας τοπική ανάπτυξη, απασχόληση και εισόδημα. Θα δώσει τη δυνατότητα να οικοδομηθεί ταυτόχρονα ένα ολοκληρωμένο δίχτυο κοινωνικής ασφάλισης για όλους του εργαζόμενους και τις οικογένειές τους στη βάση της δωρεάν υγείας, παιδείας και κοινωνικής πρόνοιας που διασφαλίζουν την αξιοπρέπεια και την κοινωνική άνοδο των πολιτών.

Η οικονομία της Αργεντινής ήδη από το 2013 εμφανίζει σημάδια στασιμότητας. Οι εκβιαστές της ελπίζουν σε μια βαθιά ύφεση που θα κλονίσει την πολιτική κυριαρχία των δυνάμεων που στηρίζουν την κυβέρνηση στην πορεία που έχει επιλέξει. Είναι σίγουρο ότι θα κάνουν ότι είναι δυνατό για να προκαλέσουν περισσότερη οικονομική δυσπραγία για την Αργεντινή μέσα από ένταση των απολύσεων στο όνομα της ύφεσης, δημιουργία έντονων πληθωριστικών πιέσεων με τεχνητές ελλείψεις, διακοπές παροχής υπηρεσιών και μονοπωλιακά υψηλές τιμές, κερδοσκοπική πίεση στο νόμισμα για να εξαντληθούν τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας ώστε να την αναγκάσουν να βγει να δανειστεί από τις διεθνείς αγορές με τους δυσμενέστερους δυνατούς όρους οικονομίας και πολιτικής.

Το οικονομικό περιβάλλον αυτό είναι ιδανικό και για μια ακόμη επιχείρηση "πορτοκαλί επανάστασης", όπως στην πλατεία Maidan της Ουκρανίας. Κάτι άλλωστε που ξένα και ντόπια κυκλώματα το προσπάθησαν πριν ένα χρόνο στο Μπουένος Άιρες κινητοποιώντας την χρυσή, αλλά αργόσχολη νεολαία της μεσαίας τάξης, που συναρπάζεται από την χολιγουντιανή εικόνα του "αμερικανικού τρόπου ζωής" και δεν συγκινείται από εθνικές ανεξαρτησίες και πατριωτισμούς. Η επιχείρηση απέτυχε παταγωδώς, χωρίς να σημαίνει ότι δεν θα την ξαναδούμε να αναβιώνει, αν η κυβέρνηση δειλιάσει και δεν απαντήσει έγκαιρα στον οικονομικό πόλεμο που δέχεται η χώρα της.

Η πρώτη αντίδραση της κυβέρνησης

Οφείλουμε βέβαια να πούμε ότι η κυβέρνηση της Φερνάντεζ Κίχνερ φαίνεται να το αντιλαμβάνεται. Την Παρασκευή 8/7 η Φερνάντεζ μιλώντας στην εθνική τηλεόραση της χώρας της εξήγγειλε μέτρα και πολιτικές για να αντιμετωπιστεί η επιβράδυνση και η στασιμότητα στην οικονομία της. Τα προβλήματα αυτά έχουν να κάνουν με την βαθύτερη διάρθρωση της οικονομίας της Αργεντινής, η οποία στηρίζεται στον εξαγωγικό προσανατολισμό και στην ιδιωτική μονοπωλιακή εκμετάλλευση. Αυτό οφείλει να αλλάξει ριζικά και το ταχύτερο δυνατόν. 

Η Φερνάντεζ κάλεσε τους Αργεντίνους "να καταναλώνουν γιατί είναι ο μόνος τρόπος για να εξασφαλιστεί η οικονομική δραστηριότητα." Ναι, σωστό, αλλά χρειάζεται εισόδημα. Και μάλιστα αυξανώμενο εισόδημα στα λαικά στρώματα, των οποίων η κατανάλωση έχει αποδειχθεί ότι δεν επιβαρύνει το εξωτερικό εμπορικό ισοζύγιο. Αν δεν υπάρξει δραστική αύξηση των εργατικών απολαβών και του λαϊκού εισοδήματος, η αύξηση της κατανάλωσης θα παραμείνει ευχή, ή αυστηρά υπόθεση των πιο παρασιτικών στρωμάτων του πληθυσμού με ότι αυτό σημαίνει για την οικονομική και πολιτική κατάσταση της χώρας.

Σχετικά με την απασχόληση η κυβέρνηση της Αργεντινής εξήγγειλε ένα πρόγραμμα για την αποφυγή των απολύσεων, ιδιαίτερα στις επιχειρήσεις που λαμβάνουν κρατική στήριξη. Ανακοινώθηκε επίσης η ανανέωση του στόλου των μέσων μαζικής μεταφοράς, οδικής και σιδηροδρόμου με σκοπό την εξοικονόμηση του χρόνου μετακίνησης για τους εργαζόμενους, αλλά και την μείωση του κοστους.

Ανακοινώθηκαν επίσης και παρεμβάσεις στην αγορά ακινήτων, αλλά όλα αυτά απέχουν από το να είναι ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ανασυγκρότησης της οικονομίας. Το παλιό "μοντέλο" της παραγωγής από μεγάλες συγκεντρώσεις ιδιωτικού κεφαλαίου με στόχο την εξωτερική αγορά, πνέει τα λοίσθια και δεν μπορεί να δώσει πια ούτε καν τους ρυθμούς ανόδου της προηγούμενης περιόδου. Για να επιβιώσει αυτό το "μοντέλο" θα πρέπει να συντριβούν όλες οι πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές κατακτήσεις της τελευταίας δεκαετίας, ή θα πρέπει η Αργεντινή να αλλάξει "μοντέλο" επειγόντως.

Ένα είναι σίγουρο. Ήρθε η ώρα για την Αργεντινή να προχωρήσει αποφασιστικά μπροστά. Μόνο έτσι θα γλυτώσει μια για πάντα και από τους γύπες της παγκόσμιας οικονομίας και πολιτικής. Μόνο έτσι θα δικαιώσει τις προσδοκίες του λαού της. Διαφορετικά θα την δούμε να αφανίζεται, όπως είδαμε να συμβαίνει στην Ουκρανία και αλλού στη λατινική Αμερική. Η παγκόσμια οικονομία των κεφαλαιαγορών σήμερα δεν ανέχεται πια συγκροτημένα κράτη, ακόμη και με την παραδοσιακή έννοια του όρου.

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 17/8/2014

Διαβάστε περισσότερα...

N. MΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ: ΠΟΣΟ ΤΖΗΜΕΡΟΣ ΕΙΣΑΙ;

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*



Το εντοπίσαμε στο σάιτ του φίλου Νίκου Σαραντάκου. Πρόκειται για ανάρτηση που έκανε ο κύριος Θάνος Τζήμερος στο τουίτερ του με αφορμή επιγραφή σε κάποια ΔΟΥ. 

Ο καλός και μορφωμένος αυτός άνθρωπος – ο Τζήμερος – συμπεριέλαβε και όλα τα αποδεικτικά στοιχεία για να επιβεβαιώσει το ευφυές του σχόλιο.


Ιδού η ανάρτηση του Τζήμερου:

Οπως βλέπετε, ο κύριος Τζήμερος δεν περιορίστηκε να τουιτάρει τη φωτογραφία. Ούτε του ήταν αρκετή η αναφορά του για το ανορθόγραφο της επιγραφής. Προχώρησε και σε σύντομη – πλην βαθιά – πολιτική ανάλυση. Για τους δημόσιους υπαλλήλους. Που το «μητρώο» το γράφουν «μητρόω». Και που δεν θέλουν να αξιολογηθούν.  Γιατί αν αξιολογούνταν τότε θα έπεφταν στα χέρια κάποιου (εγγράμματου) Τζήμερου και θα τους άλλαζε τα φώτα. Για την ακρίβεια θα τους έστελνε στα μητρώα της ανεργίας.

Μέσα στον νεοφιλελευθερισμό του, όμως, ο κύριος Τζήμερος, ζαλισμένος από την ευτυχία και την περηφάνια του που κατάφερε με μια και μόνο φράση του να ξεφτιλίσει αυτούς τους αγράμματους και ανορθόγραφους υπαλλήλους, πέταξε και εκείνο το «κλείνονται». Το οποίο – κατά κακή τύχη του κύριου Τζήμερου – γράφεται με «ι». Ετσι συμβαίνει με τα ρήματα: Δεν «κλείνονται», τα ρήματα «κλίνονται».

Φυσικά αυτά τα λαθάκια συμβαίνουν πότε – πότε. Τα κάνουν ακόμα και εγγράμματοι (και αξιολογημένοι) όπως ο Τζήμερος. Και οπωσδήποτε δεν αποτελούν λόγο για να εξάγει κανείς γενικότερα συμπεράσματα για την μόρφωση ή την καλλιέργεια ή την επαγγελματική επάρκεια εκείνου που τα διαπράττει.

Συμπεράσματα, πάντως, για την βλακεία που κουβαλάει κάποιος όταν τα αξιοποιεί για να βγάλει άχρηστους τους άλλους και για να δικαιώσει την πολιτική των απολύσεων, θα μπορούσαν ίσως να εξαχθούν…

*Πηγή: imerodromos.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Κ. Ε. ΕΚΜΑΝ: Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΠΟΤΕ ΟΣΟ ΜΕΝΕΙ ΣΤΟ ΕΥΡΩ

Της ΚΑΪΣΑ ΕΚΙΣ ΕΚΜΑΝ, ΣΟΥΗΔΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ-ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Η Iskra αναδημοσιεύει από την «Εφημερίδα των συντακτών» (14-15-16/8/14) μία ενδιαφέρουσα συνέντευξη της Καϊσά Εκίς Εκμαν στον δημοσιογράφο Τάσο Τσακίρογλου.

Η Σουηδή δημοσιογράφος και συγγραφέας γεννήθηκε το 1980 και συνεργάζεται με την «Dagens Nyheter», την πρώτη σε κυκλοφορία καθημερινή εφημερίδα της Σουηδίας και με τη φιλοαριστερή εφημερίδα ETC. To 2014 τιμήθηκε στη χώρα της με το βραβείο Lars Johan Hierta για το βιβλίο της σχετικά με την Ελλάδα «Κλεμμένη Άνοιξη», το οποίο θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο στη χώρα μας από τις εκδόσεις Κέδρος. Ο τίτλος του είναι, όπως λέει η ίδια, παράφραση του κλασικού αριστουργήματος του Στρατή Τσίρκα «Χαμένη Άνοιξη».

Η Εκμαν έζησε δύο ολόκληρα χρόνια στην Ελλάδα, μελετώντας τα αποτελέσματα της κρίσης, ενώ βίωσε από κοντά τις μάχες κατά των μνημονίων, συμμετέχοντας σχεδόν σε όλες τις μεγάλες διαδηλώσεις. Στο βιβλίο της περιέχονται οι συνεντεύξεις των Γιώργου Παπανδρέου και Αλέξη Τσίπρα.

Ολόκληρη η συνέντευξη έχει ως εξής:

Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΠΟΤΕ ΟΣΟ ΜΕΝΕΙ ΣΤΟ ΕΥΡΩ

• Υπάρχουν πολλές θεωρίες συνωμοσίας για το τι συνέβη τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, αλλά υπάρχει, επίσης, και ένα πλήθος στοιχείων ότι η χώρα χρησιμοποιήθηκε ως πειραματόζωο για τη νεοφιλελεύθερη θεραπεία σοκ. Ποια είναι η δική σου εξήγηση;

Όταν έγραψα το βιβλίο μου, το έκανα ως μιαν αντίδραση σε όσα έγραφαν τα ΜΜΕ την περίοδο που ξεκίνησε η κρίση, δηλαδή το 2010-11. Σήμερα τα ΜΜΕ δεν γράφουν τόσα πολλά για την Ελλάδα, αλλά τότε το φαινόμενο ήταν καθημερινό. Η βασική ερμηνεία τους ήταν ότι αυτό συνέβαινε μόνο στην Ελλάδα, ότι δεν είχε καμία σχέση με τη χρηματοπιστωτική κρίση στις ΗΠΑ.

Η κύρια εξήγηση που έδιναν τα ΜΜΕ στη Σουηδία, τα οποία αντέγραφαν κυριολεκτικά τα αντίστοιχα της Γερμανίας, ήταν ότι οι άνθρωποι στη χώρα σας εργάζονται ελάχιστα, ότι ο δημόσιος τομέας είναι πολύ μεγάλος κ.λπ. και ότι τώρα είχε έρθει η ώρα όλα αυτά να ρυθμιστούν. Εγώ δεν αρνούμαι ότι υπάρχουν και ενδογενείς παράγοντες που οδήγησαν στην κρίση. Δεν ξέρω εάν διάβασες το βιβλίο του Γάλλου οικονομολόγου Τομά Πικετί…

• Ναι, «Το Κεφάλαιο στον 21ο αιώνα».

Σ' αυτό λέει ότι το κράτος μπορεί είτε να φορολογήσει τους πλούσιους είτε να «δανειστεί» λεφτά απ' αυτούς. Εάν λοιπόν το κράτος βασικά δανείζεται χρήματα από τις τράπεζες και τους ιδιώτες καπιταλιστές, αυτό μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα να μη φορολογεί αυτούς τους ανθρώπους.

• Και η ρίζα του προβλήματος;

Η κύρια απάντηση βρίσκεται εκτός Ελλάδας, καθώς πρέπει να ανατρέξεις στην εξέλιξη του παγκόσμιου καπιταλισμού από τη δεκαετία του 1970. Ζούμε σ' έναν κόσμο στον οποίο η κρίση μεταφέρεται. Δείτε τι γίνεται πάλι στην Αργεντινή. Ολο αυτό έχει να κάνει με τις αλλαγές στις οποίες υπόκειται ο παγκόσμιος καπιταλισμός, ο οποίος, όπως λέει ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ, δεν λύνει τις κρίσεις, παρά μόνο τις μεταφέρει σε άλλα σημεία. Τώρα η κρίση είναι στην Ευρώπη. Γι' αυτό ευθύνεται η οικονομική αρχιτεκτονική που επέλεξε το ευρωπαϊκό Κεφάλαιο, καθώς πίστευε ότι αυτή θα το βοηθούσε στον ανταγωνισμό με τις άλλες ηπείρους. Ομως επρόκειτο για μια πολύ κακή αρχιτεκτονική.

• Συνάντησες ορισμένους από τους Ελληνες πολιτικούς: βουλευτές, αλλά ακόμα και τον πρώην πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου. Ποια είναι η γνώμη σου για την ποιότητα του ελληνικού πολιτικού προσωπικού;

(Γελάει τρανταχτά) Συνάντησα αρκετά πρόσωπα, τα ονόματα των οποίων επέλεξα να μη δημοσιοποιήσω. Σχημάτισα την εντύπωση ότι κάποια απ' αυτά είδαν την πολιτική ως έναν εύκολο τρόπο είτε για να πλουτίσουν είτε να έχουν μια άνετη ζωή. Δεν ήταν ιδεαλιστές. Ακόμα και πολιτικοί της Δεξιάς, και αυτό με εντυπωσίασε. Ούτε και οι νεοφιλελεύθεροι. Οι άνθρωποι που συνάντησα μου φάνηκαν καιροσκόποι. Φυσικά, όχι όλοι τους.

• Και ο Παπανδρέου;

Νομίζω ότι προσπάθησε να κάνει το καλύτερο, παρά τα λάθη και τις παραλείψεις.

• Αληθεύει ότι σου είπε πως το μόνο που θα ήθελε θα ήταν να ζει σ' ένα νησί και να παίζει την κιθάρα του, όπως γράφεις στο βιβλίο σου;

Ισως επρόκειτο για μισοαστείο. Ξέρετε, τον συνάντησα πολλές φορές, όχι μόνο τη συγκεκριμένη. Σε πολλές περιπτώσεις μού είπε: «Δεν το κάνω επειδή μου αρέσει, αλλά για την πατρίδα μου. Εγώ θα ήθελα να είμαι σ' ένα νησί με την κιθάρα μου».

• Εννοούσε δηλαδή, ότι, κατά κάποιο τρόπο, θυσιάστηκε για την πατρίδα του;

Ναι, κάπως έτσι. Η εντύπωση που σχημάτισα απ' αυτόν και τον αδελφό του, τον οποίο επίσης συνάντησα, είναι ότι ποτέ δεν ήθελε να εμπλακεί στην πολιτική. Ομως έτσι συμβαίνει πάντα όταν έχεις μια κληρονομημένη εξουσία: αυτή εκφυλίζεται γενιά με τη γενιά. Η πρώτη μπορεί να είναι καλή, το ίδιο και η δεύτερη, αλλά μετά υπάρχει εκφυλισμός. Γι' αυτό και η κληρονομημένη εξουσία, είτε στις επιχειρήσεις είτε στην πολιτική, ποτέ δεν είναι επιτυχημένη. Ο Παπανδρέου ήθελε να τους ευχαριστήσει όλους: ανέλαβε την εξουσία για να ευχαριστήσει την οικογένειά του, ήθελε να ευχαριστήσει τον κόσμο, τους φίλους του, την τρόικα, την Ευρώπη. Αυτό όμως δεν γίνεται.

• Ποια είναι η γνώμη σου για τον Αλέξη Τσίπρα, τον οποίο, επίσης, συνάντησες από κοντά;

Τον συνάντησα δύο-τρεις φορές. Νομίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάνει κάτι καταπληκτικό, το οποίο δεν έχει γίνει πουθενά αλλού στην Ευρώπη. Το προσπάθησε και ο Μελανσόν στη Γαλλία και δεν τα κατάφερε. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπόρεσε να εκφράσει τη δυσαρέσκεια και να την καθοδηγήσει. Και αυτό είναι αναγκαίο. Δεν αρκεί μόνο να βοηθάς στις διαδηλώσεις και στους Αγανακτισμένους. Πρέπει να καταλάβεις και την κρατική εξουσία. Χωρίς την εξουσία και την κοινοβουλευτική δύναμη, δεν θα μπορέσεις να κάνεις τις απαραίτητες διαρκείς αλλαγές. Είναι αναγκαίο ένα κόμμα να ενοποιήσει αυτήν τη δυσαρέσκεια. Νομίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αξίζει να έχει μια ευκαιρία. Βέβαια, δεν είμαι απόλυτα πεισμένη για το τι μπορεί να κάνει.

• Τι είδους επιφυλάξεις έχεις;

Δεν ξέρω εάν μπορούν να κάνουν όσα λένε. Δεν έχουν τα χρήματα γι' αυτό. Ξέρω ότι πολύς κόσμος από το ΠΑΣΟΚ πηγαίνει στον ΣΥΡΙΖΑ, κουβαλώντας μαζί του μια ολόκληρη κουλτούρα πελατειασμού και όλων αυτών των παθογενειών και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει μια σταθερή πολιτική για να τις αντιμετωπίσει. Εάν λοιπόν δεν θέλουν να γίνουν σαν το ΠΑΣΟΚ και να ξανακάνουν τα ίδια λάθη, πρέπει πραγματικά να αλλάξουν αυτή την κουλτούρα. Ξέρω, βέβαια, ότι έχουν κάποιες πολιτικές.

• Όπως;

Για παράδειγμα δεν έχουν γραφεία έξω από τη Βουλή, και αυτό είναι καλό. Ομως δεν έχουν μια πολιτική για τους προερχόμενους από το ΠΑΣΟΚ. Αυτοί έρχονται με τη λογική «διορίζουμε τους δικούς μας ανθρώπους». Τους ρώτησα στον ΣΥΡΙΖΑ: «Γιατί δεν έχετε μια πολιτική μηδενικής ανοχής σ' αυτά τα φαινόμενα;». Οι απαντήσεις που έλαβα ήταν αρκετά αδύναμες. Μου έλεγαν για παράδειγμα: «Ελα τώρα, εμείς είμαστε ένα διαφορετικό κόμμα, δεν είμαστε τέτοιοι». Ναι, αλλά τι απάντηση είναι αυτή;

• Τι πιστεύεις για τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με το ευρώ;

Δεν νομίζω ότι το ευρώ ωφελεί χώρες σαν την Ελλάδα. Η ανάπτυξη δεν θα έρθει ποτέ όσο μένετε στο ευρώ.

• Άρα θα έπρεπε να το εγκαταλείψουμε;

Φυσικά. Είτε θα φύγετε μόνοι σας είτε θα περιμένετε να γίνει αυτό από μόνο του σε πέντε ή δέκα χρόνια. Το ευρώ δεν σχεδιάστηκε για χώρες όπως η Ελλάδα, αλλά για χώρες που συμμετείχαν αρχικά στον πυρήνα της ευρωζώνης. Εγινε για δικό τους όφελος. Και νομίζω ότι στην Ελλάδα υπάρχει ένα ανορθολογικό αίσθημα για όλο αυτό. Ο κόσμος λέει «θα γίνουμε σαν την Αλβανία».

• Σ' αυτό έχει τεράστια ευθύνη η προπαγάνδα των συστημικών ΜΜΕ.

Προφανώς όλο αυτό πρέπει να γίνει με οργανωμένο τρόπο. Οχι να υπάρξει πανικός και μαζικές αναλήψεις κεφαλαίων από τις τράπεζες.

• Θα πρέπει να υπάρχει ένα «Σχέδιο Β» για μια τέτοια περίπτωση.

Νομίζω ότι υπάρχουν σοβαροί οικονομολόγοι. Αλλιώς θα είστε στο έλεος της Γερμανίας.

• Έχεις έρθει στην Ελλάδα πολλές φορές τα τελευταία τρία χρόνια. Ποιες αλλαγές παρατηρείς σήμερα;

Πάρα πολλές. Δεν είναι η ίδια χώρα. Είναι μια τελείως διαφορετική χώρα. Οταν πρωτοήρθα, τα αποτελέσματα της κρίσης δεν ήταν ακόμα ορατά. Ετσι, η μεσαία και η εργατική τάξη έμοιαζαν με εκείνες της Σουηδίας. Πήγαιναν σε εξοχές, εστιατόρια, θέατρα, σινεμά, σκέφτονταν να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά. Τώρα δεν συμβαίνει πια αυτό. Ολες οι συζητήσεις που κάνεις με τους ανθρώπους αφορούν την οικονομική κατάσταση. Η δουλειά έχει αυξηθεί, οι μισθοί έχουν σφαγιαστεί και έχουν φτάσει στα επίπεδα προ πενήντα ετών.

• Το ηθικό των ανθρώπων;

Όταν πρωτοήρθα, υπήρχε κάποιο είδος ενθουσιασμού. Αυτό εκφραζόταν και με το κίνημα των πλατειών. Τώρα δεν υπάρχει πια. Και εδώ μπορείς να δεις την αποτυχία αυτών των αυθόρμητων εξεγέρσεων, όπως συνέβη και με το πάρκο Γκεζί, την «αραβική άνοιξη», το Occupy Wall Street κ.λπ. Δεν μπορούν να έχουν διάρκεια.

• Σήμερα υπάρχει ένα ισχυρό αίσθημα απελπισίας και ματαίωσης και αυτό είναι ίσως το χειρότερο.

Και νομίζω ότι αυτός είναι ένας ισχυρός παράγοντας που συντέλεσε στην άνοδο της Χρυσής Αυγής. Εάν δεις τη δυναμική της δυσαρέσκειας, θα δεις ότι αυτή πρώτα στρέφεται κατά της εξουσίας. Οταν όμως η εξουσία δεν μπορεί να πληγεί, όπως τώρα που όλοι θεωρούν ότι η τρόικα είναι πολύ ισχυρή, τότε η δυσαρέσκεια διοχετεύεται αλλού.

• Πόσο σ' έχει αλλάξει η «ελληνική εμπειρία»;

Πάρα πολύ. Πολιτικά θα έλεγα ότι ήμουν ιδεαλίστρια. Συνέκρινα την πραγματικότητα με αυτό που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να είναι. Η εμπειρία μου εδώ υπήρξε ένα μάθημα σε πραγματικό χρόνο. Είναι αυτό ακριβώς που κάνει η κρίση: μας βρίσκει γυμνούς. Ολα αυτά με άλλαξαν. Είμαι περισσότερο πραγματίστρια τώρα.

• Ο Τζόρτζιο Αγκάμπεν μιλά για τη «γυμνή ζωή».

Ακριβώς. Εάν δεις τι έλεγαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες πριν από την κρίση… «Ολα θα πάνε καλά, είμαστε όλοι μαζί». Και μετά άρχισαν να ουρλιάζουν: «Δώστε μας πίσω τα λεφτά που σας δανείσαμε!». Τώρα απελευθερωνόμαστε από πολλές από τις ψευδαισθήσεις μας.

• Τι θα συνιστούσες στους Έλληνες;

Το ερώτημα είναι εάν σ' ενδιαφέρει η ατομική σου σωτηρία ή σ' ενδιαφέρει συλλογικά το τι θα γίνει. Στο συλλογικό επίπεδο θα έλεγα σε όλους να οργανωθούν, να μην εγκαταλείψουν τον αγώνα. Να οργανωθούν στα συνδικάτα και στα κόμματα και να συνεχίσουν τις διαμαρτυρίες. Σε ατομικό επίπεδο θα τους έλεγα να κάνουν παιδιά. Να μην περιμένουν καλύτερες εποχές, γιατί τότε ίσως είναι αργά.

Διαβάστε περισσότερα...

M. Παπαδάκης: Μια απάντηση στον κ. Κατρούγκαλο

του Μανώλη Παπαδάκη*

Την Κυριακή 10 Αυγούστου 2014,στον ραδιοφωνικό σταθμό Real FM και στον δημοσιογράφο Αιμίλιο Λιάτσο, έδωσε μια συνέντευξη, ο ευρωβουλευτής του Σύριζα κ. Κατρούγκαλος, στην οποία, μεταξύ άλλων, ισχυρίστηκε ότι στις επικείμενες εθνικές εκλογές, ο Σύριζα θα καταφέρει να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Σε σχετική ερώτηση του δημοσιογράφου, ο Κατρούγκαλος  απάντησε λέγοντας ότι θα αντλήσει το πλεόνασμα των ψήφων, από το ποσοστό του 17% των πολιτών που ψήφισαν μικρά κόμματα. Επίσης  ζήτησε, εκτός από την ψήφο στον Σύριζα, που σημαίνει εκπροσώπηση, και τη στήριξη της κοινωνίας, στο έργο που πρόκειται να επιτελέσει το κόμμα του, όταν αναλάβει τα ηνία της διακυβέρνησης της χώρας.

Επειδή τυγχάνει να είμαι ψηφοφόρος μικρού κόμματος, από αυτά που ο κ. Κατρούγκαλος συμπεριλαμβάνει στο 17%,θεωρώ ότι, εκ των πραγμάτων, αποκτώ το δικαίωμα μιας απάντησης προς αυτόν, αφού με θεωρεί ως έναν εν δυνάμει ψηφοφόρο του Σύριζα, στις εκλογές που έρχονται.

Αυτό που περιγράφει ο κ. Κατρούγκαλος είναι η δημοκρατία των μοντέλων, που βρίσκεται στα μυαλά των ειδικών και των προφεσόρων.

Μπορείτε να συλλάβετε κάτι πιο τρομερό, από μια κυβέρνηση προφεσόρων ;αναρωτιόταν δύο σχεδόν αιώνες πριν ο Ζωρζ Σορέλ. Ωστόσο, αυτό που χαρακτηρίζει την συγκεκριμένη δήλωση του κ. Κατρούγκαλου είναι το χιούμορ, ή, σως και η απουσία του. Είτε, δηλαδή, τα είπε αυτά ,από μια χιουμοριστική διάθεση, χωρίς να τα εννοεί, είτε τα είπε υπό το καθεστώς παντελούς έλλειψης χιούμορ, η οποία και αυτή είναι κατανοητή και συγχωρητέα, αν σκεφθούμε, πόσο βαθιά είναι η ανάγκη να έχει κανείς μια ταυτότητα, και πόσο άτεγκτη είναι η λογική της περιφρούρησής της.

Ο Σύριζα σήμερα, όλο και περισσότερο απομακρύνεται από την κοινωνία. όλο και περισσότερο γίνεται κομμάτι του συστήματος. Γιατί-αλήθεια-στα ζητήματα που θεωρούνται εκ των ων ουκ άνευ, για μια προγματική αλλαγή στη ζωή μας, όπως η ελευθερία, η δημοκρατία, η κοινωνική δικαιοσύνη, η εθνική κυριαρχία, η εθνική ανεξαρτησία, ο Σύριζα, τί έχει να προτείνει;

Την φιλοναζιστική πολιτική που εφαρμόζει η ΕΕ στην υπόθεση της Ουκρανίας, με τις καταστροφικές, όπως αποδεικνύεται , συνέπειες για την αγροτική οικονομία της Ελλάδας;

Πώς διαμορφώνεται άραγε σήμερα η θέση του Σύριζα, για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας;

Ή την φιλοσιωνιστική πολιτική που αποδέχεται η ΕΕ στην υπόθεση της Παλαιστίνης; Πόσος καιρός πέρασε από το "καραβάνι  αλληλεγγύης" προς την Γάζα, επιχείρηση στην οποία μετείχε και ο βουλευτής του Θ. Δρίτσας;

Τί άλλο κάνει σήμερα ο Σύριζα εκτός από θρησκευτικές ασκήσεις ομολογίας πίστεως;

Μήπως φαντάζεται, ότι θα εξαπατήσει την κοινωνία μέσα από μιαν ιδιότυπη  Ars conjectandi; (Η τέχνη του εικάζειν).

Το βέβαιον είναι πως αυτή η κοινωνική αυτή η κοινωνική αποσύνθεση που έφερε μαζί του ο μετανεωτερικός κοσμοπολιτισμός εισάγεται ως πρελούδιο μιας νέας βαρβαρότητας. Αυτής της βαρβαρότητας, που ευαγγελίζεται ο κ. Κατρούγκαλος. Δηλαδή της αλλαγής δυνάστη. Να γίνει ο Σύριζα, ο νέος δυνάστης της ζωής μας.

Μοιραία στο νου μου έρχεται η προφητική δήλωση ενός Τσεχοσλοβάκου στοχαστή, του Κάρελ Κόσικ, μετά τα γεγονότα του 1989 που δημιούργησαν οιονεί "ελεύθερους λαούς"¨ Δεν μπαίνουμε στην Ευρώπη, ανταλλάσουμε την μια σπηλιά με την άλλη. Η σπηλιά είναι ένας στρατώνας γκρίζος, περικυκλωμένος από αγκαθωτό σύρμα. Για σπηλιά είναι κάτι παραπάνω από άνετη, φωτισμένη από διαφημίσεις πιο λαμπρές από τ΄ αστέρια και τον ήλιο. Και επειδή δουλειά της μνήμης είναι να ανακαλεί εικόνες, θυμάμαι την εξαιρετική ταινία του Αντρέι Βάιντα Το Κανάλ, όπου περιγράφει τα δεινά μιας ομάδας αντιστασιακών, που επέζησαν μετά την εξέγερση της Βαρσοβίας, κατά την διάρκεια της Γερμανικής κατοχής, Πρόκειται για μια αλληγορική Οδύσσεια, μέσα στους δαιδαλώδεις υπονόμους της Βαρσοβίας σε αναζήτηση μιας εξόδου, προς την ζωή και την ελευθερία, η οποία φαίνεται κάποια στιγμή να αχνοφέγγει κάπου μακριά, στο βάθος του σκοτεινού τούνελ. Όταν όμως πλησιάζουν, έχοντας περάσει από όσες δοκιμασίες μπορεί να αντέξει ο άνθρωπος, οι αποδεκατισμένοι ήρωες διαπιστώνουν, πως η φωτεινή έξοδος είναι φραγμένη με χοντρά κάγκελα. Κι εκεί πέφτουν οι τίτλοι του τέλους.

 Το ζήτημα είναι, πως όταν θα πέσουν οι τίτλοι του τέλους για το Σύριζα, ίσως θα είναι πολύ αργά για την Ελλάδα, αφού για το 2016 έχει αποφασισθεί η ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης, η οποία θα χαλκεύσει δεσμά για την χώρα μας, από τα οποία, θα είναι πολύ δύσκολο να απαλλαγεί.

Ωστόσο, αν κάτι μπορούμε ακόμα να διδαχθούμε, μέσα στην σημερινή γενική κατάρρευση των αξιών, που κάποτε νοηματοδοτούσαν την ζωή μας, είναι αυτό που μας διδάσκουν όλες εκείνες οι σισσύφειες προσπάθειες που ονομάστηκαν στην ιστορία "επαναστάσεις". Ότι δηλαδή οι άνθρωποι μπορεί να μην ξέρουν ποτέ τι θέλουν, ξέρουν όμως πάντοτε, τι δεν θέλουν. Αυτό είναι άλλωστε το μήνυμα των ανατροπών.

Υπάρχει κανείς -στ΄ αλήθεια - που να πιστεύει ότι ο Σύριζα είναι δύναμη ανατροπής;

Ενδεικτικά:

1.Ferenc Feher. Το πνεύμα του 1989  - Ύψιλον

2. Karel Kosik.  Η κρίση της νεωτερικότητας- Ψυχογιός

3, Π. Κονδύλης. Το αόρατο χρονολόγιο της σκέψης.- Νεφέλη

* Ο Μανώλης Παπαδάκης είναι μέλος του ΕΠΑΜ

Διαβάστε περισσότερα...

[ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ!] Συνδικάτο του εγκλήματος έβαλε στο στόχαστρο τον Δήμαρχο Σφακίων

Από Αγώνας της Κρήτης την Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014 στις 18:20 μμ |

 

Συνδικάτο του εγκλήματος με σημαντική δραστηριότητα στη διακίνηση, προμήθεια και εμπορίων ναρκωτικών ουσιών καθώς και στην καλλιέργεια ινδικών κάναβης και με σειρά αδικήματα κατά περιουσιακών δικαιωμάτων, της ιδιοκτησίας και της σωματικής ακεραιότητας ατόμων, είχε βάλει στο στόχαστρο και τον δήμαρχο Σφακίων Παύλο Πολάκη.

Αυτό ανακοινώθηκε σήμερα από το δημοτικό συμβούλιο δήμου Σφακίων το οποίο σύσσωμο δηλώνει τη συμπαράστασή του προς τον δήμαρχο Σφακίων.

Πιο αναλυτικά, το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Σφακίων “καταδικάζει με αποτροπιασμό την απόπειρα ανατίναξης του αυτοκινήτου του Δημάρχου Σφακίων Πολάκη Παύλου, από κακοποιό στοιχείο, κάτοικο της Επισκοπής Ρεθύμνου, που εξιχνίασε η ασφάλεια Κρήτης αυτές τις μέρες και ανακοίνωσε με συνέντευξη τύπου σήμερα στα πλαίσια εξάρθρωσης ευρύτερης εγκληματικής οργάνωσης.

Το Δημοτικό Συμβούλιο δηλώνει προς τους ηθικούς αυτουργούς αυτής της ενέργειας ότι:

1. Στέκεται σύσσωμο στο πλευρό του Δημάρχου Σφακίων Πολάκη Παύλου.

2. Δηλώνει ότι θα συνεχίσει χωρίς ταλαντεύσεις και μέχρι τέλους την υπεράσπιση των συμφερόντων και της περιουσίας του Δήμου χωρίς να υποκύπτει ούτε σε συμβιβασμούς ούτε σε τρομοκρατία, ούτε σε οποιεσδήποτε πιέσεις.

3. Δηλώνουμε για άλλη μία φορά ότι τον τόπο μας θα τον αλλάξουμε για να βαδίσει η συντριπτική πλειοψηφία των Σφακιανών στο δρόμο της ανάπτυξης, της προόδου και της κοινωνικής συνοχής και όχι στο δρόμο του νόμου της ζούγκλας, της συγκάλυψης, του νταηλικιού, της παραβατικότητας και του οργανωμένου εγκλήματος.

4. Καλούμε όλους τους Σφακιανούς να απομονώσουν κάθε άνανδρο και οπισθοδρομικό στοιχείο που νομίζει ότι με τέτοιες πράξεις θα μπει εμπόδιο στο δρόμο που έχουμε χαράξει τα τελευταία χρόνια.

5. Τέλος καλούμε την αστυνομία και τη δικαιοσύνη να προχωρήσει στη πλήρη διαλεύκανση και παραδειγματική τιμωρία όλων όσων εμπλέκονται σε όλη την επαίσχυντη απόπειρα εναντίον του Δημάρχου Σφακίων

Η δράση του συνδικάτου του εγκλήματος

Σχετικά με τη δράση του συνδικάτου εγκλήματος, σε σχετικό δελτίο της αστυνομίας σημειώνεται ότι δρούσε συστηματικά τουλάχιστον από τον Ιούλιο του έτους 2013, με κύριο αντικείμενο της παράνομης δραστηριότητάς τους, τη διακίνηση, προμήθεια, εμπορία ναρκωτικών ουσιών και καλλιέργεια δενδρυλλίων κάνναβης, καθώς και αδικήματα κατά των περιουσιακών δικαιωμάτων, της ιδιοκτησίας και της σωματικής ακεραιότητας

Μάλιστα, στο πλαίσιο εκτεταμένης αστυνομικής επιχείρησης, συνελήφθησαν συνολικά δώδεκα μέλη των εγκληματικών οργανώσεων, όλοι Έλληνες, ηλικίας από 24 έως 52 ετών.

Η κακουργηματικού χαρακτήρα δικογραφία που σχηματίσθηκε, περιλαμβάνει επιπλέον ογδόντα τέσσερα άτομα, οι οποίοι συνεργάζονταν ή/και παρείχαν συνδρομή στις παράνομες δραστηριότητες των εγκληματικών οργανώσεων.

Μιλάμε, δηλαδή, όχι για μεμονωμένες δράσεις αλλά για κανονικό συνδικάτο του εγκλήματος του οποίου τα μέλη εμπλέκονται με κατηγορίες για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, παράβασης των διατάξεων της νομοθεσίας για τα ναρκωτικά, της εκβίασης και της νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες («ξέπλυμα μαύρου χρήματος»).

Η εξάρθρωση των εγκληματικών οργανώσεων, σύμφωνα με το δελτίο τύπου της αστυνομίας είναι αποτέλεσμα πολύμηνης, συστηματικής και εξειδικευμένης – λόγω του αντικειμένου –έρευνας, που διεξήγαγε η Ομάδας Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος της Υποδιεύθυνσης Ασφαλείας Ηρακλείου και το Τμήμα Δίωξης Ναρκωτικών Ρεθύμνου.

Σημειώνεται επίσης ότι στην αστυνομική επιχείρηση, που πραγματοποιήθηκε στην ευρύτερη περιοχή της Κρήτης, συμμετείχε μεγάλος αριθμός αστυνομικών από διάφορες Υπηρεσίες της Περιφερειακής Διεύθυνσης Ασφαλείας και της Περιφερειακής Αστυνομικής Διεύθυνσης Κρήτης.

Κατά την πρόοδο – εξέλιξη της έρευνας προέκυψαν σημαντικά στοιχεία για τη σύνθεση, τα χαρακτηριστικά, τη μεθοδολογία δράσης και τις παράνομες δραστηριότητες των εγκληματικών οργανώσεων.

Όπως εξακριβώθηκε οι δύο εγκληματικές οργανώσεις, διέθεταν εσωτερική διάρθρωση, σαφή ιεραρχική δομή, καθώς και συγκεκριμένη μεθοδολογία δράσης (modus operandi), την οποία τα μέλη της εφάρμοζαν με την ίδια ή διαφορετική – κατά περίπτωση – σύνθεση.

Η σύνθεση και η λειτουργία

Ειδικότερα, σύμφωνα με το δελτίο τύπου της αστυνομίας σημειώνονται τα εξής:

«στην πρώτη εγκληματική οργάνωση, εμπλέκονται συνολικά οκτώ (8) άτομα και συγκεκριμένα έξι (6) ημεδαποί ηλικίας 42, 37 (κοινό μέλος και των δύο οργανώσεων), 31, 30, 29 και 26 ετών και δύο αλλοδαποί (41χρονος υπήκοος Αλβανίας και 30χρονος υπήκοος Ρουμανίας). Σημειώνεται ότι ο 41χρονος υπήκοος Αλβανίας είναι ήδη έγκλειστος σε σωφρονιστικό κατάστημα της χώρας.

Συνελήφθησαν συνολικά πέντε (5) από τους εμπλεκόμενους από τους οποίους τα δύο ηγετικά μέλη (37χρονος και 30χρονος, ημεδαποί) καθώς δύο ημεδαποί ηλικίας 29, 26 ετών και ο 41χρονος αλλοδαπός υπήκοος Αλβανίας.

Αναφορικά με την ιεραρχική δομή της εγκληματικής οργάνωσης, τα δύο ηγετικά στελέχη, υποστηρίζονταν άμεσα στη δράση τους από τους τρεις ημεδαπούς ηλικίας 42,29 και 26 ετών και τον 41χρονο Αλβανό (βασικά μέλη της εγκληματικής οργάνωσης). Συνεργοί των προαναφερόμενων ατόμων στην παράνομη δράση τους είναι ο 31χρονος ημεδαπός και ο 30χρονος Ρουμάνος.

Όσον αφορά τη μεθοδολογία δράσης των εμπλεκομένων, προκύπτει ότι, αναζητούσαν και εντόπιζαν άτομα με συγκεκριμένο οικονομικό προφίλ, παρακολουθούσαν τις κινήσεις τους και στη συνέχεια προέβαιναν στην κατάρτιση οργανωμένου σχεδίου εκβίασης, προκειμένου να αποκομίσουν από αυτούς παράνομο περιουσιακό όφελος.

Για να πετύχουν το σκοπό τους, ο 37χρονος και ο 30χρονος, «αρχηγοί» της οργάνωσης, απειλούσαν τους «στόχους» τους για την σωματική τους ακεραιότητα, σε περίπτωση που δεν τους αποδώσουν τα χρήματα που τους ζητούσαν εκβιαστικά. Μάλιστα, με τα χρήματα που αποκόμιζαν ως προϊόν εκβιασμών για να τα νομιμοποιήσουν προέβαιναν στην αγορά οχημάτων κ.ά (ξέπλυμα).

Από την εξέλιξη της έρευνας διαπιστώθηκε ότι οι εμπλεκόμενοι είχαν επιπλέον προβεί και σε άλλες παράνομες πράξεις και ειδικότερα ζωοκλοπές, ληστείες, κλοπές αγροτικών μηχανημάτων και παραβάσεις σχετικές με τις εκρηκτικές ύλες.

Από τη μέχρι τώρα αστυνομική έρευνα προκύπτει ότι, οι δράστες στο πλαίσιο της εγκληματικής τους δράσης έχουν αποκομίσει περιουσιακό όφελος που ξεπερνά τα (82.500) ευρώ ενώ είχαν προκάλεσαν ζημιές σε βάρος ημεδαπού που υπολογίζονται στο ποσό των 500.000 ευρώ.

Στη δεύτερη εγκληματική οργάνωση, εμπλέκονται (16) ημεδαποί, ηλικίας 24 έως 52 ετών και δύο αλλοδαποί (24χρονος υπήκοος Αλβανίας και 28χρονη υπήκοος Ρουμανίας).

Συνελήφθησαν συνολικά οχτώ (8) ημεδαποί, βασικά στελέχη της οργάνωσης στους οποίους περιλαμβάνεται και ο 37χρονος ημεδαπός, ηγετικό στέλεχος της πρώτης εγκληματικής ομάδας.

Τα ηγετικά στελέχη της εγκληματικής οργάνωσης υποστηρίζονταν στην εγκληματική τους δράση από δέκα βασικά μέλη της οργάνωσης (εννέα ημεδαποί και ο 24χρονος υπήκοος Αλβανίας). Άμεσοι συνεργοί των παραπάνω μελών είναι τέσσερις ημεδαποί και η 28χρονη υπήκοος Ρουμανίας.

Αναφορικά με την δράση τους προκύπτει ότι, τα τρία ηγετικά στελέχη καθοδηγούσαν τα υπόλοιπα βασικά μέλη και τους άμεσους συνεργούς, στην προμήθεια, αποθήκευση και διακίνηση ναρκωτικών ουσιών, σε χρήστες στις πόλεις των Νομών της Κρήτης.

Για να πετύχουν το σκοπό τους είχαν αναπτύξει σταθερές επαφές με χρήστες ναρκωτικών ουσιών και κατάλληλους διαμεσολαβητές, τους οποίους προμήθευαν με ποσότητες κάνναβης, ενώ είχαν προβεί στην καλλιέργεια δενδρυλλίων κάνναβης. Από την αστυνομική έρευνα διαπιστώθηκε ότι οι εμπλεκόμενοι είχαν προβεί στην πώληση 103 γραμμαρίων κοκαΐνης, τουλάχιστον 20 κιλών κάνναβης και 15ml κατεργασμένης κάνναβης (χασισέλαιο).

Επιπλέον, εξιχνιάστηκε υπόθεση καλλιέργειας 1.515 δενδρυλλίων κάνναβης σε αγροτική περιοχή της Τοπικής Κοινότητας Άνω Βαλσαμόνερο του Δήμου Ρεθύμνου.

Στο πλαίσιο των επιχειρήσεων για την εξάρθρωση των εγκληματικών οργανώσεων, πραγματοποιήθηκαν έρευνες σε οικίες, αποθηκευτικούς χώρους, και οχήματα των εμπλεκομένων και στις δύο εγκληματικές οργανώσεις, όπου βρέθηκαν και κατασχέθηκαν συνολικά:

•το χρηματικό ποσό των (108.745) χιλιάδων ευρώ, ως προερχόμενο από παράνομες δραστηριότητες,

•(600) γραμμάρια κάνναβης και δενδρύλλιο κάνναβης,

•Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο, τα οποίο χρησιμοποιήθηκε ως μέσα μεταφοράς ναρκωτικών ουσιών,

•δύο (2) πιστόλια,

•107 φυσίγγια διαφόρων τύπων και διαμετρημάτων,

•ζυγαριά ακριβείας,

•διάφορα έγγραφα οικονομικών συναλλαγών,

•πλήθος κινητών τηλεφώνων και καρτών SIM.

Οι συλληφθέντες, με την δικογραφία που σχηματίστηκε σε βάρος τους, θα οδηγηθούν στον κ. Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Ρεθύμνου, ενώ το προανακριτικό έργο συνεχίζεται για να διερευνηθεί όλο το εύρος και το πεδίο της εγκληματικής δραστηριότητας των εμπλεκομένων».

Διαβάστε περισσότερα...

Δ. Καζάκης: Η Αργεντινή μας δείχνει το δρόμο της λύτρωσης

του Δημήτρη Καζάκη

 

Όμοιος τον όμοιο και η κοπριά στα λάχανα. Αυτή την λαική παροιμία μου έφεραν στο νου οι εικόνες με τους τρυφερούς εναγκαλισμούς του Γιούνκερ με τον Σαμαρά. Παιδιά του ίδιου φυράματος. Όπως ο Σαμαράς, έτσι κι ο Γιούνκερ είναι γέννημα θρέμμα κομματόσκυλο από τα γεννοφάσκια του, εκ φύσεως φιλοχρήματος, αργόσχολος, άεργος κι επομένως ιδανικός ως πολιτικός καριέρας.

Ο πατέρας του Ζαν Κλοντ υπηρέτησε στα βάφεν ες-ες κατά την κατοχή και μάλιστα πολέμησε στο ρώσικο μέτωπο, αλλά δεν δικάστηκε ως δωσίλογος γιατί ισχυρίστηκε ότι τον στρατολόγησαν "με τη βία". Σαν παλιό στέλεχος του "κόμματος της δεξιάς" - όπως ονομαζόταν επίσημα το κόμμα αυτό όταν κατείχε την εξουσία πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου και το οποίο συνεργάστηκε με τους ναζί στην κατοχή - και οι διασυνδέσεις του στον πολιτικό υπόκοσμο της χώρας του, έκαναν τους συμμάχους να τον στρατολογήσουν με σκοπό το παλιό κόμμα του να συνεχίσει να κυβερνά υπό νέα ενδυμασία λιγότερο προκλητική, ως χριστιανοδημοκρατικό κόμμα.

Αυτός λοιπόν, ο γιος του ναζί, που χάρις στις κομματικές του διασυνδέσεις απέκτησε χωρίς να κοπιάσει ιδιαίτερα τα απαραίτητα ακαδημαικά διπλώματα ώστε να φαντάζει ότι διαθέτει όλα τα τυπικά προσόντα, έφτασε να είναι πρωθυπουργός ενός κρατιδίου που φυσιολογικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Το δουκάτο του Λουξεμβούργου είναι ένα παρά φύση κράτος-υβρίδιο που συντηρείται από τις μεγάλες δυνάμεις για πάνω από ένα αιώνα, μόνο και μόνο ως καταφύγιο για τις βρωμοδουλιές τους. Κυρίως για την διαμετακομιδή κεφαλαίων, που συνήθως είναι λίγο ως πολύ ύποπτα. Από το εισόδημα που δημιουργεί αυτή η διαμετακομιδή και το ξέπλυμα χρήματος ζει το Λουξεμβούργο. Δεν διαθέτει ουσιαστικά καμιά άλλη πηγή εσόδων, ούτε και λόγο ύπαρξης.

Κράτος - συμμορία

Πρόκειται για ένα κράτος συμμορία στην καρδιά της Δυτικής Ευρώπης. Ο πρώην πρωθυπουργός ενός τέτοιου κράτους, τυπικό είδος πολιτικού Αλ Καπόνε, δεν θα μπορούσε παρά να ήταν το ιδανικό πρόσωπο για να ηγηθεί πρώτα του eurogroup και ύστερα της άτυπης κυβέρνησής του, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. 'Αλλωστε το γεγονός ότι ο πατέρας του υπήρξε ένστολος ναζί, έκανε την επίσημη Γερμανία να αισθάνεται εξαιρετικά οικεία με τον Ζαν Κλοντ, ο οποίος έτσι εξασφάλισε την ολόθερμη υποστήριξη της Μέρκελ.

Αυτός λοιπόν, που αν θυμάστε είχε δηλώσει παλιότερα κατά τη σύνοδο του ΔΝΤ στις αρχές Οκτωβρίου 2010, ως πρόεδρος τότε του eurogroup, ότι ήταν "φανερό" ότι η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει κάποια μέρα αυτό το πρόβλημα, δηλαδή θα οδηγηθεί σε χρεοκοπία, "ήξερα ακόμα ότι η Γαλλία και η Γερμανία κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους προς την Ελλάδα, αλλά δεν θα μπορούσα να πω δημόσια αυτό που γνώριζα...". Τα θυμάστε αυτά, ή πάσχετε από καθ' έξη πολιτική αμνησία όπως ταιριάζει σε κάθε εθελόδουλο ραγιά;

Αυτός λοιπόν ήρθε στην Ελλάδα και όπως μας πληροφόρησαν τα γνωστά μέσα μαζικής εξαπάτησης, παρείσχε νέα στήριξη στην Ελλάδα, όπως συνηθίζεται να αποκαλείται συνθηματικά η συμπαράσταση στους συμμορίτες της ίδιας κόζα νόστρα, που έχουν την εξουσία και στην χώρα μας. Και σαν να μην έφτανε αυτό, σε ερώτηση του περιβόητου ΣΚΑΪ, υπογράμμισε ότι "η χώρα σας θα ήταν ένα καλό παράδειγμα για να μην γίνει η Αργεντινή αυτό που έγινε."

Κατάρρευση επενδύσεων

Μάλιστα. Μας σώσανε και δεν γίναμε Αργεντινή! Η Ελλάδα στα τέσσερα αυτά χρόνια υπέστη την χειρότερη ύφεση της μεταπολεμικής της ιστορίας. Τουλάχιστον. Αν και από την ύφεση αυτή δεν πρόκειται η Ελλάδα να ανακάμψει ποτέ, όσο συνεχίζει την ίδια πορεία. Συρρικνώθηκε όσο καμιά άλλη οικονομία του ΟΟΣΑ. Η κατάρρευση των επενδύσεών της ελληνικής οικονομίας την έχει κατατάξει ήδη στον πάτο του συνόλου των οικονομιών παγκόσμια. Τέταρτη από το τέλος, μαζί με χώρες σαν την Γουινέα-Μπισάο, την Ζουαζιλάνδη, την Υεμένη. Το επίσημο ποσοστό ανεργίας έχει εξασφαλίσει στην Ελλάδα παγκόσμια πρωτιά. Για να μην μιλήσουμε για εισόδημα, εργασία, φτώχεια, μετανάστευση και μαζική εξόντωση των πιο αδύναμων τμημάτων του πληθυσμού. Κι όλα αυτά γιατί μας σώσανε.

Για να δούμε τώρα τι συμβαίνει με την Αργεντινή. Η κυβέρνηση της Φερνάντεζ Κίχνερ αρνείται πεισματικά εδώ και σχεδόν τρία χρόνια να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις συγκεκριμένων επενδυτικών κεφαλαίων, που έχουν αγοράσει κρατικά ομόλογα της Αργεντινής μετά την χρεοκοπία της το 2001 και τώρα απαιτούν να πληρωθούν στο σύνολο της ονομαστικής τους αξίας. Αρνείται να συμμορφωθεί με μια εξωφρενική απόφαση αμερικανικού δικαστηρίου που εξωμειώνει έναν κυρίαρχο λαό με τους ιδιώτες κερδοσκόπους γνωστούς στις αγορές ως "γύπες".

Γιατί "γύπες"; Διότι πρόκειται για κερδοσκόπους που ειδικεύονται στην αγορά χρεοκοπημένων κρατικών ομολόγων και ύστερα εκβιάζουν με δικαστικές αποφάσεις τα κράτη που τα έχουν εκδόσει προκειμένου να πληρωθούν στο σύνολο της ονομαστικής τους αξίας. Έτσι και στην περίπτωση της Αργεντινής. Αγόρασαν κρατικά ομολόγα μετά την χρεοκοπία του 2001 περίπου στο 3% της ονομαστικής τους αξίας και τώρα απαιτούν να πληρωθούν όχι μόνο στο 100%, αλλά και να καταβληθούν όλοι οι προβλεπόμενοι τόκοι.

Εκβιασμός

Από τον Νοέμβριο του 2012 η κυβέρνηση της Αργεντινής εκβιάζεται με όπλο τις αποφάσεις ενός υπέργηρου δικαστή της Νέας Υόρκης, οι οποίες έχουν σκοπό να γονατίσουν ένα κυρίαρχο κράτος και να το εξαναγκάσουν να γίνει ξανά υποχείριο της διεθνούς κερδοσκοπίας. Δεν πρέπει να παραξενεύεται κανείς από τις εξωφρενικές αποφάσεις αυτού του δικαστή. Στις ΗΠΑ αν έχεις χρήματα και διασυνδέσεις είναι απολύτως σίγουρο ότι θα βρεις κάποιον δικαστή να σου δώσει δίκιο, ότι κι αν ισχυρίζεσαι. Όσο άδικο, όσο παράνομο κι αν είναι.

Και ο υπέργηρος δικαστής Γκρίεζα δεν είναι καθόλου τυχαίος. Οι απόψεις του ταιριάζουν περισσότερο σε αποικιοκράτη δικαστή της βικτωριανής περιόδου, ή σε δικαστή του αμερικανικού νότου την εποχή της δουλείας. Αντιμετωπίζει χώρες και κυβερνήσεις σαν της Αργεντινής όχι ως κυρίαρχα κράτη στα πλαίσια της διεθνούς κοινότητας, αλλά ως ένα είδος ατίθασου νέγρου, που η εκλαμπρότητά του οφείλει να δώσει το απαραίτητο μάθημα ώστε να μην ξανασηκώσει κεφάλι.

Από την αρχή της καριέρας του καλλιέργησε μια ιδιαίτερα φιλική, θα λέγαμε, προδιάθεση υπέρ των οικονομικά ισχυρών που προσέφευγαν στη δικαστική του κρίση. Πόσο μάλλον τώρα που πίσω από τους κερδοσκόπους, στέκεται μια ολόκληρη οργάνωση, την American Task Force Argentina (ΑΤFA), η οποία όπως λέει η ίδια "είναι μια συμμαχία οργανώσεων που ενώθηκαν για μια δίκαιη και ισότιμη συμφιλίωση με την αθέτηση πληρωμής του χρέους της κυβέρνησης της Αργεντινής το 2001, το χρέος της κυβέρνησης της Αργεντινής και την επακόλουθη αναδιάρθρωση. Τα μέλη μας εργάζονται με τους νομοθέτες, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, και άλλα ενδιαφερόμενα μέρη για να ενθαρρύνει την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών να συνεχίσει σθεναρά μια διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων με την κυβέρνηση της Αργεντινής προς το συμφέρον Αμερικανών ενδιαφερομένων."

Σκιώδεις οργανώσεις

Επίσημα αυτό το λόμπι περιλαμβάνει σκιώδεις έως ύποπτες οργανώσεις, ακραίες νεοσυντηρητικές ενώσεις και κερδοσκοπικά κεφάλαια γύπες. Επικεφαλής της είναι παλιά στελέχη της διοίκησης Κλίντον, αλλά και του Μπους. Η εκστρατεία έχει σαν στόχο να αντρέψει με κάθε τρόπο την κυβέρνηση Φερνάντεζ, η οποία στην προπαγάνδα του λόμπι ταυτίζεται με τους μουλάδες στο Ιράν. Πάνω από 7 εκατ. δολάρια φέρεται να έχει διαθέσει το συγκεκριμένο λόμπι προκειμένου να εξαγοράσει ευμενή δημοσιότητα στον αμερικανικό και διεθνή τύπο, αλλά και πολιτική επιρροή. Επίσης φέρεται να συντονίζει τις ενέργειες αντίστοιχων ιδιωτικών οργανώσεων και ιδρυμάτων μέσα στην Αργεντινή, που αντιπολιτεύονται από θέσεις ταυτόσιμες με εκείνες του λόμπι. Με το αζημίωτο πάντα.

Τα στελέχη του λόμπι, αλλά και οι οργανώσεις που το απαρτίζουν συνθέτουν την εικόνα μιας οργάνωσης βιτρίνα για επιχειρήσεις υπονόμευσης και αποσταθεροποίησης. Σαν κι αυτές που κατά κόρο χρηματοδοτούνται από τον "μαύρο προϋπολογισμό" εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ. Αυτός μάλλον είναι κι ο λόγος που οι κερδοσκόποι δεν εξασφάλισαν μόνο τις δικαστικές αποφάσεις του Γκρίεζα, αλλά και την συνεποικουρία του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, μαζί και της κυβέρνησης Ομπάμα. Έστω κι αν οι δικαστικές αποφάσεις αυτές παραβιάζουν κατάφωρα ακόμη και το Σύνταγμα των ΗΠΑ.

Το θανάσιμο αμάρτημα

Ποιο είναι το τόσο θανάσιμο αμάρτημα της Αργεντινής; Μετά από μια τρομακτική περίοδο αυστηρης εφαρμογής των συνταγών του ΔΝΤ από τις πιο διεφθαρμένες κυβερνήσεις που γνώρισε η χώρα μεταπολεμικά, η Αργεντινή κατέρρευσε ολοκληρωτικά τον Δεκέμβριο του 2001. Μέσα σ' ένα χρόνο, το 2002, η Αργεντινή έχασε σχεδόν το 64% του ετήσιου ΑΕΠ της σε σύγκριση με το 2001. Ενώ το επίπεδο επενδύσεων έπεσε από το 21% του ΑΕΠ το 1998 στο 10,7% το 2002.

Για να έχουμε ένα μέτρο, ας συγκρίνουμε Ελλάδα και Αργεντινή εκείνες τις χρονιές. Το 2001 η Αργεντινή είχε ΑΕΠ περί τα 269 δις δολάρια, τρέχουσες τιμές, ενώ η Ελλάδα λίγο πάνω από 131 δις δολάρια. Το 2002 το ΑΕΠ της Αργεντινής είχε γκρεμιστεί στα 97,4 δις δολάρια, ενώ της Ελλάδας ανερχόταν στα 148 δις δολάρια. Πάντα τρέχουσες τιμές. Το επίπεδο επενδύσεων για την Ελλάδα το 2001 ήταν 23,2% του ΑΕΠ και το 2002 ήταν 22,3%.

Εκτίναξη της ανεργίας

Το αποτέλεσμα αυτής τα κατάρρευσης ήταν να εκτιναχθεί η ανεργία και η φτώχεια. Η επίσημη ανεργία ήταν το 1998 στο 14,7%, το 2001 ήταν 19,2% και το 2002 ανέβηκε στο 22,4%. Στα τέλη του 2001 η ακραία φτώχεια στην Αργεντινή, δηλαδή το ποσοστό του πληθυσμού που δεν είχε να φάει σε τακτική βάση, είχε φτάσει το 14%, ενώ στα τέλη του 2002 έφτασε το 30%. Ο πληθυσμός που βρισκόταν κάτω από το όριο φτώχειας στα τέλη του 2001 ήταν κοντά στο 40%, ενώ στα τέλη του 2002 είχε φτάσει στο 60%. Η κοινωνική έκρηξη ήταν αναπόφευκτη, όπως αναπόφευκτη ήταν και η διακοπή εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους που τότε ανερχόταν γύρω στα 132 δις δολάρια.

Από τότε αρχίζει μια περιόδος κοινωνικών και πολιτικών αναμετρήσεων στην Αργεντινή. Ο λαός στους δρόμους αρνιόταν να πληρώσει άλλο την τοκογλυφία των διεθνών αγορών και τις συνταγές του ΔΝΤ. Οι κυβερνήσεις προσπαθούσαν να εξισσοροπήσουν την κατάσταση και να επανεκινήσουν τις πληρωμές του χρέους. Έως το 2004 όπου μια πανεθνική πολιτική απεργία διαρκείας, μαζί με μαχητικές διαδηλώσεις του λαού, ανέβασαν στην κυβέρνηση τον Νέστορ Κίχνερ. Με τον λαό στους δρόμους, ο Νέστορ Κίχνερ προχώρησε σε δυο θεμελιώδεις επιλογές. Αφενός, ανακοίνωσε την μονομερή περικοπή του δημόσιου χρέους κατά 70% και κάλεσε σε διαπραγμάτευση τους ομολογιούχους έτσι ώστε να ανταλλάξουν τα παλιά τους ομόλογα με τα καινούργια. Αφετέρου, έδιωξε οριστικά το ΔΝΤ από την χώρα και από τότε η Αργεντινή αρνείται ακόμη και τη διαμεσολάβησή του σε ότι αφορά την διαπραγμάτευση του χρέους της.

Οι επιλογές αυτές μαζί με την αντιστροφή των πολιτικών ιδιωτικοποίησης του κράτους και περιορισμού των δαπανών του, που εφαρμόζονταν πριν και οδήγησαν στην κατάρρευση, αποτέλεσαν μέγιστο casus beli για τις διεθνείς αγορές. Από τότε που άλλαξε πορεία η Αργεντινή ανέκαμψε εντυπωσιακά. Το ΑΕΠ της το 2013 ανερχόταν κοντά στα 500 δις δολάρια τρέχουσες τιμές, όταν η Ελλάδα μετά βίας κρατιέται στα 248 δις δολάρια. Το επίπεδο επενδύσεων στην Αργεντινή ανέρχεται στα 23,4% του ΑΕΠ και η επίσημη ανεργία έχει κατέβει στα 7% για το 2013. Η ακραία φτώχεια που συνδέεται με την πείνα έχει πέσει γύρω στο 5% του πληθυσμού, ενώ το ποσοστό που βρίσκεται κάτω από το όριο φτώχειας ήταν κοντά στο 16% του πληθυσμού το 2013.

Η σύγκριση με την Ελλάδα

Για κάντε μια σύγκριση με την κατάσταση που βρίσκεται η Ελλάδα σήμερα με τουλάχιστον το 40% του πληθυσμού της κάτω από το όριο φτώχειας και θυμηθείτε ξανά τα λόγια του Ζ. Κ. Γιούγκερ: Σας σώσαμε και δεν γίνατε Αργεντινή.

Μήπως αποκλείστηκε από τα ξένα κεφάλαια η Αργεντινή; Ούτε κατά διάνοια. Το πιο σημαντικό είδος ξένου κεφαλαίου για μια οικονομία είναι οι Άμεσες Ξένες Επενδύσεις (ΑΞΕ), που αφορούν επενδύσεις στην πραγματική οικονομία. Η Αργεντινή το 1998 είχε εισροή ΑΞΕ της τάξης των 7,2 δις δολάρια, τρέχουσες τιμές. Τη διετία 1999-2000 είχε ιστορικό ρεκόρ εισροής ΑΞΕ της τάξης των 31 δις δολαρίων. Ο λόγος ήταν απλός. Ήταν η διετία του γενικού ξεπουλήματος κατ' επιταγή των δανειστών και του ΔΝΤ. Πουλήθηκαν τα πάντα, όλες οι υποδομές, οι ακτές, το νερό, η ενέργεια, οι μεταφορές, κοκ. Το κράτος κατέβασε τις δαπάνες του στο 23% του ΑΕΠ. Τεράστια επιτυχία! Σαν την περίπτωση της Ελλάδας σήμερα.

Τη διετία της κατάρρευσης οι ΑΞΕ που εισήλθαν στη χώρα ανήλθαν μόλις στα 3,2 δις δολάρια για το 2001 και 1,0 δις δολάρια για το 2002. Τι έγινε μετά την πτώχευση και κυρίως μετά την ανακοίνωση της μονομερούς διαγραφής του χρέους από την κυβέρνηση Κίχνερ; Το 2003 εισήλθαν 1,6 δις δολάρια σε ΑΞΕ, το 2004 αυξάνουν σε 4,3 δις δολάρια, ενώ το 2005 που επιχειρείται και η πρώτη φάση της ανταλλαγής ομολόγων, οι εισροές ΑΞΕ φτάνουν τα 5,3 δις δολάρια. Έως το 2008 οι εισροές είχαν αυξηθεί κοντά στα 9 δις δολάρια, πολύ περισσότερα από τα 7 δις δολάρια που ήταν ο ετήσιος μέσος όρος της δεκαετίας 1990-2000, όπου ξεπουλήθηκαν και διαλύθηκαν τα πάντα. To 2012 ξεπέρασαν τα 12 δις δολάρια, ενώ το 2013 παρουσιάστηκε μια κάμψη και έφτασαν στα 9 δις δολάρια.

Επενδύσεις και ξεπούλημα

Συνολικά η Αργεντινή τα χρόνια χωρίς το ΔΝΤ και υπό καθεστώς διαγραφής χρέους, προσέλκυσε επενδύσεις από το εξωτερικό σχεδόν διπλάσιες από τις αντίστοιχες της περιόδου πριν την κατάρρευση. Μύθος λοιπόν και μπουρδολογία αυτό που λένε ότι η χώρα που θα διαγράψει το χρέος της δεν θα μπορεί να προσελκύσει ξένες επενδύσεις. Ή το άλλο που λένε, ότι μόνο με ξεπούλημα και διάλυση της χώρας μπορείς να προσελκύσεις ξένες επενδύσεις.

Ας συνέλθουμε επιτέλους κι ας δούμε κατάματα την πραγματικότητα. Η Αργεντινή κατόρθωσε να διαγράψει το μεγαλύτερο μέρος του χρέους και να διώξει το ΔΝΤ. Από τότε γνωρίζει ανάπτυξη όσο ποτέ πριν - παρά τα όποια προβλήματά της - σε συνθήκες πολύ καλύτερες για τον πληθυσμό της απ' ότι ήταν τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες. Κι όλα αυτά χωρίς να έχει ανάγκη να δανείζεται από τις διεθνείς αγορές, ούτε για την εξυπηρέτηση του χρέους της, ούτε για να καλύπτει τα ελλείμματά της. Η γενική κυβέρνηση το 2002 είχε 23% του ΑΕΠ έσοδα και 38% έξοδα, ενώ το 2013 είχε 42% του ΑΕΠ έσοδα και 44% έξοδα.

Πώς κατόρθωσε η Αργεντινή να διαγράψει το χρέος της; Με τον μοναδικό τρόπο που υπάρχει. Μονομερώς. Μόνο έτσι μπορεί να διαγραφεί έστω το μεγαλύτερο μέρος του χρέους, χωρίς η χώρα και ο λαός να φορτωθεί "προϋποθέσεις", δισβάσταχτα ανταλάγματα και ξένες επιτηρήσεις, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα. Θυμηθήτε αυτό όταν θα σας μιλήσουν ξανά για διαπραγμάτευση με τους δανειστές, για ευρωπαϊκές συνδιασκέψεις και όλα τα άλλα κωμικοτραγικά. Θυμηθείτε το αυτό για να μην σας δουλεύουν ψιλό γαζί.

Αν θέλεις να διαγράψεις χρέος, έστω και μέρος του, υπάρχει μόνο ένας τρόπος. Όποια νομικοπολιτική προσέγγιση κι αν επιλέξεις. Το ανακοινώνεις μονομερώς στους δανειστές και μετά τους καλείς σε διαπραγμάτευση, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν πρόκειται να κάνεις πίσω. Ακριβώς όπως η κυβέρνηση της Αργεντινής, η οποία ακόμη και για το διακρατικό της χρέος πέτυχε συμφωνία με τη Λέσχη των Παρισίων, χωρίς την διαμεσολάβηση του ΔΝΤ και χωρίς να δεχτεί όρους και περιορισμούς στην άσκηση της πολιτικής της.

Μπορούμε κι εμείς. Αρκεί να το θελήσουμε, αρκεί να το απαιτήσουμε σαν λαός και δεν πρόκειται να πάθουμε απολύτως τίποτε. Οι δανειστές μας θα πάθουν. Ακόμη και σε πτώχευση να μας κηρύξουν οι αγορές δεν σημαίνει τίποτε για ένα κράτος που δεν έχει ανάγκη να δανείζεται από τους διεθνείς τοκογλύφους και δεν έχει πολιτικούς που παραδίδουν την εθνική του κυριαρχία σε ξένες επιτροπείες. Τί έπαθε δηλαδή η Αργεντινή που την πτώχευσαν; Απολύτως τίποτε. Καμιά συνέπεια. Παρά τον πόλεμο που δέχεται.

Μπορούμε κι εμείς. Πότε θα το καταλάβουμε για να γλυτώσουμε τα πολύ χειρότερα; Πότε θα λυτρωθούμε από την εθελοδουλεία μας και όλους αυτούς τους αλήτες που μας έχουν πουλήσει για δουλοπάροικους στους δανειστές;

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 10/8/2014 

Διαβάστε περισσότερα...